@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴 برای شروع
#برای_شروع: در یکی از ترجمه‌ها آمده است: «برای شروع، برویم ناهار بخوریم» و خواننده طبعاً متحیر می‌ماند و از خود می‌پرسد: «برای شروع چه کار؟» جواب البته «برای شروع ناهار خوردن» نیست. پس برای شروع چه؟ هیچ معلوم نیست.
این عبارت که در حقیقت گرته‌برداری از اصطلاح pour commencer فرانسوی و to begin with و for a start انگلیسی است بدون متمّم در فارسی هیچ معنی نمی‌دهد و باید آن را به «عجالتاً، فعلاً» و گاهی «در آغاز، در ابتدا» ترجمه کرد. این عبارتِ نامفهوم از ترجمه‌ها به زبان رسانه‌ها نیز سرایت کرده است. نظایر جمله‌ی زیر غالباً از رادیو شنیده شده است: «برای شروع، به گزارشی که خبرنگار ما فرستاده است گوش می‌کنیم.»
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴 برای شروع
#برای_شروع: در یکی از ترجمه‌ها آمده است: «برای شروع، برویم ناهار بخوریم» و خواننده طبعاً متحیر می‌ماند و از خود می‌پرسد: «برای شروع چه کار؟» جواب البته «برای شروع ناهار خوردن» نیست. پس برای شروع چه؟ هیچ معلوم نیست.
این عبارت که در حقیقت گرته‌برداری از اصطلاح pour commencer فرانسوی و to begin with و for a start انگلیسی است بدون متمّم در فارسی هیچ معنی نمی‌دهد و باید آن را به «عجالتاً، فعلاً» و گاهی «در آغاز، در ابتدا» ترجمه کرد. این عبارتِ نامفهوم از ترجمه‌ها به زبان رسانه‌ها نیز سرایت کرده است. نظایر جمله‌ی زیر غالباً از رادیو شنیده شده است: «برای شروع، به گزارشی که خبرنگار ما فرستاده است گوش می‌کنیم.»
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#آزادی چه تعریفی دارد ؟
#جان_استوارت_میل ، فیلسوف شهیر انگلیسی ، در کتاب "درباره ی آزادی" تعریف مهمی از آزادی و مفهوم آن ارائه میدهد :
"آزادی من برای حرکت دادن مشتم در هوا آنجایی به پایان میرسد که صورت شما آغاز میشود . یگانه دلیل موجه برای آنکه مرا از عملی کردن خواسته ام باز دارند ، یا وادارم کنند که برخلاف خواسته ام عمل کنم ، این است که شخص دیگری از اعمال من آسیب ببیند. زندگی خصوصی من به خودم مربوط است . مادامی که عملا با کردار خود به شخص دیگری آسیب نمی رسانم قدرت و جامعه حق دخالت در آن را ندارد .
هر کس که بالغ شده باشد و بتواند تصمیم های آگاهانه بگیرد باید از آزادی روش زندگی برخوردار باشد . حتی اگر من با اعمالم به خودم آسیب برسانم ، این دلیل کافی برای مداخله ی قدرت و جامعه در زندگی شخصی من نخواهد بود .
پدر مآبی یعنی کنترل اعمال افراد با این استدلال که خیر آنها را بهتر از خودشان تشخیص میدهند و این تنها در حق کودکان ، بیماران روانی و افراد غیر متمدن صادق است نه افراد بالغ ، آگاه و تحصیل کرده ..."
#نایجل_واربرتون
کتاب: #آثار_کلاسیک_فلسفه
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#آزادی چه تعریفی دارد ؟
#جان_استوارت_میل ، فیلسوف شهیر انگلیسی ، در کتاب "درباره ی آزادی" تعریف مهمی از آزادی و مفهوم آن ارائه میدهد :
"آزادی من برای حرکت دادن مشتم در هوا آنجایی به پایان میرسد که صورت شما آغاز میشود . یگانه دلیل موجه برای آنکه مرا از عملی کردن خواسته ام باز دارند ، یا وادارم کنند که برخلاف خواسته ام عمل کنم ، این است که شخص دیگری از اعمال من آسیب ببیند. زندگی خصوصی من به خودم مربوط است . مادامی که عملا با کردار خود به شخص دیگری آسیب نمی رسانم قدرت و جامعه حق دخالت در آن را ندارد .
هر کس که بالغ شده باشد و بتواند تصمیم های آگاهانه بگیرد باید از آزادی روش زندگی برخوردار باشد . حتی اگر من با اعمالم به خودم آسیب برسانم ، این دلیل کافی برای مداخله ی قدرت و جامعه در زندگی شخصی من نخواهد بود .
پدر مآبی یعنی کنترل اعمال افراد با این استدلال که خیر آنها را بهتر از خودشان تشخیص میدهند و این تنها در حق کودکان ، بیماران روانی و افراد غیر متمدن صادق است نه افراد بالغ ، آگاه و تحصیل کرده ..."
#نایجل_واربرتون
کتاب: #آثار_کلاسیک_فلسفه
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
در این جهان ما چون گوسفندانی هستیم زیر نگاه خونبار قصاب،که ایشان را یک به یک شکار خود می سازد.بنابراین،آن زمان که از سرنوشت شومی که ما را چشم در راه است غافلیم خوشترین روزهامان را می گذرانیم؛غافل از بلایایی چون بیماری،فقر،معلولیت،و از کف دادن قوای باصره و یا مدرکه.کم اندازه از آلام و محن هستی در این حقیقت مستتر نیست که زمان،این چهره ی دژمناک اربابی تازیانه در دست،یک دم ما را رها نمی سازد،همواره زیر فشار و اضطرارمان می گذارد و رخصت نفس کشیدنمان نمی دهد.اگر هم لحظه ای دست نگاه دارد،لاجرم آنجا است که گرفتار رنج کسالت و "آه زمان چه کند می گذرد" مان می کند.لیکن ادبار نیز فواید خود را دارد؛زیرا آن سان که در صورت فقدان فشار جو زمین،بدنمان متلاشی می شود؛اگر زندگی از هر گونه نیاز،هر گونه محنت و درد عاری می شد،و همه چیز بر وفق مراد بود،انسان سوار بر خر مراد چنان از باد نخوت متورم می گردید که،هر چند از هم نمی پاشید،منظری بس رقت انگیز و احمقانه پیدا می کرد-نه فقط این،که اصلا سر به جنون می گذاشت.و اجازه می خواهم بار دیگر بگویم که همواره وجود مقدار معینی هول و درد و هراس برای آدمی لازم است.کشتی بدون وزنه ی تعادل،سازه ای است ناپایدار و ناسودمند.
#جهان_و_تاملات_فیلسوف
گزیده هایی از نوشته های #آرتور_شوپنهاور
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
در این جهان ما چون گوسفندانی هستیم زیر نگاه خونبار قصاب،که ایشان را یک به یک شکار خود می سازد.بنابراین،آن زمان که از سرنوشت شومی که ما را چشم در راه است غافلیم خوشترین روزهامان را می گذرانیم؛غافل از بلایایی چون بیماری،فقر،معلولیت،و از کف دادن قوای باصره و یا مدرکه.کم اندازه از آلام و محن هستی در این حقیقت مستتر نیست که زمان،این چهره ی دژمناک اربابی تازیانه در دست،یک دم ما را رها نمی سازد،همواره زیر فشار و اضطرارمان می گذارد و رخصت نفس کشیدنمان نمی دهد.اگر هم لحظه ای دست نگاه دارد،لاجرم آنجا است که گرفتار رنج کسالت و "آه زمان چه کند می گذرد" مان می کند.لیکن ادبار نیز فواید خود را دارد؛زیرا آن سان که در صورت فقدان فشار جو زمین،بدنمان متلاشی می شود؛اگر زندگی از هر گونه نیاز،هر گونه محنت و درد عاری می شد،و همه چیز بر وفق مراد بود،انسان سوار بر خر مراد چنان از باد نخوت متورم می گردید که،هر چند از هم نمی پاشید،منظری بس رقت انگیز و احمقانه پیدا می کرد-نه فقط این،که اصلا سر به جنون می گذاشت.و اجازه می خواهم بار دیگر بگویم که همواره وجود مقدار معینی هول و درد و هراس برای آدمی لازم است.کشتی بدون وزنه ی تعادل،سازه ای است ناپایدار و ناسودمند.
#جهان_و_تاملات_فیلسوف
گزیده هایی از نوشته های #آرتور_شوپنهاور
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴 برخوردار بودن
#برخوردار_بودن: این اصطلاح فقط می‌تواند درباره‌ی امور مستحسن و ستوده به کار رود، مانند «فلانی از سلامت روحی و جسمی برخوردار است» ...
حق نیست که بگوییم: «معادن طلای افریقای جنوبی از بالاترین رقم تلفات جانی در جهان برخوردار است».
غالباً در اخبار رادیو و تلویزیون شنیده شده است که می‌گویند: «در جبهه‌ی... آتش توپخانه از شدت بیشتری برخوردار بود.» بیان این جمله در صورتی رواست که آتش جنگ را امر پسندیده‌ای بدانیم.
وانگهی اگر به درازنویسی علاقه‌ای نداشته باشیم ساده‌تر و زیباتر آن است که داشتن را به جای برخوردار بودن به کار ببریم: «در جبهه‌ی... آتش توپخانه شدت بیشتری داشت».
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴 برخوردار بودن
#برخوردار_بودن: این اصطلاح فقط می‌تواند درباره‌ی امور مستحسن و ستوده به کار رود، مانند «فلانی از سلامت روحی و جسمی برخوردار است» ...
حق نیست که بگوییم: «معادن طلای افریقای جنوبی از بالاترین رقم تلفات جانی در جهان برخوردار است».
غالباً در اخبار رادیو و تلویزیون شنیده شده است که می‌گویند: «در جبهه‌ی... آتش توپخانه از شدت بیشتری برخوردار بود.» بیان این جمله در صورتی رواست که آتش جنگ را امر پسندیده‌ای بدانیم.
وانگهی اگر به درازنویسی علاقه‌ای نداشته باشیم ساده‌تر و زیباتر آن است که داشتن را به جای برخوردار بودن به کار ببریم: «در جبهه‌ی... آتش توپخانه شدت بیشتری داشت».
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
اگر معلول برآمده از علت است و اگر معلول از پیش در علت وجود دارد در این صورت آیا در هستی هیچ امر تازه ای خواهد بود؟ آیا هیچ حرکت و تغییری معنا خواهد داشت؟ شعبده باز کبوتری را که در آستینش دارد با سرعتی که ما نمی بینیم در دستش قرار می دهد آیا علیت نیز چنین نیست؟ آنچه که من انجام می دهم اگر بر مدار علیت است پس چیزی است که قبلا کاملا برنامه ریزی شده است یعنی در مرتبه علت یا علل قبل از خود وجود دارد پس من کاری تازه انجام نمی دهم. من تنها گذشته را به نمایش می گذارم.اما حتی این به نمایش گذاشتن باز هم چیزی تازه است پس بهتر است بگویم که من هیچ کاری نمی کنم.من سکونم.جهان سکون محض است.حرکت وهمی دروغین است.
اما اگر به راستی می پذیریم که در هستی امر تازه ای رخ می دهد،امری که از پیش نمی توان آن را حدس زد،پس در این صورت آیا در علت چیزی کمتر از معلول خواهد بود؟که این یعنی برآمدن بودن از نبودن. خرد منطقی چگونه چنین چیزی را خواهد پذیرفت؟
اکنون از این بازی فکری در گذریم و چنین به هستی بنگریم: نه واقعا علتی و نه واقعا معلولی فقط یک رویداد بزرگ و همراه با هراکلیت یک آتش جاودانه،برفروزنده به اندازه ای و خاموشی گیرنده به اندازه ای. نه توضیحی و نه تعلیلی.در چنین حالتی اراده من یک آفرینش است.آفرینشی در افق محدودیت.
اگر علیت خرد را راضی نکرد این نیز خرد را راضی نمی کند فقط می گوید: -نگاه کن و فکر نکن! -
#علی_زاهد
کتاب:#آزادی_و_ضرورت(زیستن در ناسازه)
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
اگر معلول برآمده از علت است و اگر معلول از پیش در علت وجود دارد در این صورت آیا در هستی هیچ امر تازه ای خواهد بود؟ آیا هیچ حرکت و تغییری معنا خواهد داشت؟ شعبده باز کبوتری را که در آستینش دارد با سرعتی که ما نمی بینیم در دستش قرار می دهد آیا علیت نیز چنین نیست؟ آنچه که من انجام می دهم اگر بر مدار علیت است پس چیزی است که قبلا کاملا برنامه ریزی شده است یعنی در مرتبه علت یا علل قبل از خود وجود دارد پس من کاری تازه انجام نمی دهم. من تنها گذشته را به نمایش می گذارم.اما حتی این به نمایش گذاشتن باز هم چیزی تازه است پس بهتر است بگویم که من هیچ کاری نمی کنم.من سکونم.جهان سکون محض است.حرکت وهمی دروغین است.
اما اگر به راستی می پذیریم که در هستی امر تازه ای رخ می دهد،امری که از پیش نمی توان آن را حدس زد،پس در این صورت آیا در علت چیزی کمتر از معلول خواهد بود؟که این یعنی برآمدن بودن از نبودن. خرد منطقی چگونه چنین چیزی را خواهد پذیرفت؟
اکنون از این بازی فکری در گذریم و چنین به هستی بنگریم: نه واقعا علتی و نه واقعا معلولی فقط یک رویداد بزرگ و همراه با هراکلیت یک آتش جاودانه،برفروزنده به اندازه ای و خاموشی گیرنده به اندازه ای. نه توضیحی و نه تعلیلی.در چنین حالتی اراده من یک آفرینش است.آفرینشی در افق محدودیت.
اگر علیت خرد را راضی نکرد این نیز خرد را راضی نمی کند فقط می گوید: -نگاه کن و فکر نکن! -
#علی_زاهد
کتاب:#آزادی_و_ضرورت(زیستن در ناسازه)
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
نمونه یک #تمثیل بزرگ عرفانی وفلسفی از #مولوی.
متن اصلی داستان که مفاوضه فلسفی بین سیزده پیمبربامردم اهل سباست خودبه خودطولانی نیست.قصه آن است که درشهربزرگ سبا مردم شکرگزارنعمت خداوند نبودند ولذا سیزده پیمبرمی کوشند آنها را به دین رهنمایی کنند ولی آنها زیربار نمی روند و سرانجام پیمبران دست می کشند.با آنکه مولوی تمام فصاحت وژرفای فکرخود را برای افاده ی نظر پیمبران بکار برده است .سخنان مردم شهرسبا نیزشایدعلی رغم میل مولوی ازجهت مقابله بادعوی مبلغان مذهبی جالب ازآب درآمده است.مردم شهرسبا می گویند：شماکه مدعی طب روحانی هستید مانند ما بسته ی خواب وخورید و این حب جاه وسروری است که شما را به ادعای پیمبری واداشته .اگردوای شما شفابخش بودولوذره ای هم باشد،ازرنجها می کاست.
به ویژه این سخنان مردم شهرسباکه درآن عمق فلسفی شگفت انگیزی است علیه مروجان مذهب سخت نظرگیر است：
قوم گفتند از شما سعد خودیت
نحس مایید و ضدیت و مرتدیت
جان ما فارغ بد از اندیشه‌ها
در غم افکندید ما را و عنا
ذوق جمعیت که بود و اتفاق
شد ز فال زشتتان صد افتراق
طوطی نقل شکر بودیم ما
مرغ مرگ‌اندیش گشتیم از شما
هر کجا افسانهٔ غم‌گستریست
هر کجا آوازهٔ مستنکریست
هر کجا اندر جهان فال بذست
هر کجا مسخی نکالی ماخذست
در مثال قصه و فال شماست
در غم‌انگیزی شما را مشتهاست
(مثنوی معنوی دفتر سوم)
سرانجام پیمبران ازآن که بتوانند منکران رابه راه آوردند مأیوس می شوند و پس از تهدیدهای شدید آنها را رها می کنند.تردیدی نیست که محبت مولوی متوجه پیمبران است واو بهترین دلایل خود را در اختیارآنها می گذارد ولی سیرداستان و پایان آن به هر جهت رنگی خاص بدان می دهدو اگرکسی بخواهد می تواند آن را به صورت پرخاشی بر ضد مرگ اندیشی وغم گستری دیانت پروران بداند. خودمولوی درهمین داستان می گوید：
کودکان افسانه‌ها می‌آورند
درج در افسانه‌شان بس سر و پند
هزلها گویند در افسانه‌ها
گنج می‌جو در همه ویرانه‌ها
#میر_احمد_پور_اسدالله
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
نمونه یک #تمثیل بزرگ عرفانی وفلسفی از #مولوی.
متن اصلی داستان که مفاوضه فلسفی بین سیزده پیمبربامردم اهل سباست خودبه خودطولانی نیست.قصه آن است که درشهربزرگ سبا مردم شکرگزارنعمت خداوند نبودند ولذا سیزده پیمبرمی کوشند آنها را به دین رهنمایی کنند ولی آنها زیربار نمی روند و سرانجام پیمبران دست می کشند.با آنکه مولوی تمام فصاحت وژرفای فکرخود را برای افاده ی نظر پیمبران بکار برده است .سخنان مردم شهرسبا نیزشایدعلی رغم میل مولوی ازجهت مقابله بادعوی مبلغان مذهبی جالب ازآب درآمده است.مردم شهرسبا می گویند：شماکه مدعی طب روحانی هستید مانند ما بسته ی خواب وخورید و این حب جاه وسروری است که شما را به ادعای پیمبری واداشته .اگردوای شما شفابخش بودولوذره ای هم باشد،ازرنجها می کاست.
به ویژه این سخنان مردم شهرسباکه درآن عمق فلسفی شگفت انگیزی است علیه مروجان مذهب سخت نظرگیر است：
قوم گفتند از شما سعد خودیت
نحس مایید و ضدیت و مرتدیت
جان ما فارغ بد از اندیشه‌ها
در غم افکندید ما را و عنا
ذوق جمعیت که بود و اتفاق
شد ز فال زشتتان صد افتراق
طوطی نقل شکر بودیم ما
مرغ مرگ‌اندیش گشتیم از شما
هر کجا افسانهٔ غم‌گستریست
هر کجا آوازهٔ مستنکریست
هر کجا اندر جهان فال بذست
هر کجا مسخی نکالی ماخذست
در مثال قصه و فال شماست
در غم‌انگیزی شما را مشتهاست
(مثنوی معنوی دفتر سوم)
سرانجام پیمبران ازآن که بتوانند منکران رابه راه آوردند مأیوس می شوند و پس از تهدیدهای شدید آنها را رها می کنند.تردیدی نیست که محبت مولوی متوجه پیمبران است واو بهترین دلایل خود را در اختیارآنها می گذارد ولی سیرداستان و پایان آن به هر جهت رنگی خاص بدان می دهدو اگرکسی بخواهد می تواند آن را به صورت پرخاشی بر ضد مرگ اندیشی وغم گستری دیانت پروران بداند. خودمولوی درهمین داستان می گوید：
کودکان افسانه‌ها می‌آورند
درج در افسانه‌شان بس سر و پند
هزلها گویند در افسانه‌ها
گنج می‌جو در همه ویرانه‌ها
#میر_احمد_پور_اسدالله
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴 بزدل
#بزدل/بددل: امروزه به کسی که ترسو باشد بزدل می‌گویند و حال آنکه این ترکیب ظاهراً در متون قدیم فارسی به کار نرفته است و بعید است که هرگز بز را که به چستی و چالاکی معروف است ترسو دانسته باشند. گویا اصل این اصطلاح بددل بوده که بر اثر تحریف مبدّل به بزدل شده است. در متون کهن فارسی بددل به معنای «ترسو» و بددلی به معنای «ترس، جبن» فراوان به کار رفته است:
«دلیران آهنگ جنگ کردند و بددلان قصد گریز کردند» (سمک عیّار، ج۱، ص۳۸۷)؛
«حسّان به غایت بددل بود، حرب نتوانستی کرد، و گویند شمشیر کشیده نتوانستی دید از بددلی» (قصص قرآن، ۳۲۳).
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴 بزدل
#بزدل/بددل: امروزه به کسی که ترسو باشد بزدل می‌گویند و حال آنکه این ترکیب ظاهراً در متون قدیم فارسی به کار نرفته است و بعید است که هرگز بز را که به چستی و چالاکی معروف است ترسو دانسته باشند. گویا اصل این اصطلاح بددل بوده که بر اثر تحریف مبدّل به بزدل شده است. در متون کهن فارسی بددل به معنای «ترسو» و بددلی به معنای «ترس، جبن» فراوان به کار رفته است:
«دلیران آهنگ جنگ کردند و بددلان قصد گریز کردند» (سمک عیّار، ج۱، ص۳۸۷)؛
«حسّان به غایت بددل بود، حرب نتوانستی کرد، و گویند شمشیر کشیده نتوانستی دید از بددلی» (قصص قرآن، ۳۲۳).
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
عشق مگر حتما باید پیدا و آشکار باشد تا به آدمیزاد حق عاشق شدن ،عاشق بودن بدهد؟ گاه عشق گم است؛ اما هست، هست، چون نیست. عشق مگر چیست؟ آن چه که پیداست؟ نه، عشق اگر پیدا شد که دیگر عشق نیست. معرفت است. عشق از آن رو هست،که نیست. پیدا نیست و حس می شود. می شوراند. منقلب می کند. به رقص و شلنگ اندازی وا می دارد. می گریاند، می چزاند. می کوبد و می دواند. دیوانه به صحرا!
گاه آدم، خود آدم، عشق است. بودنش عشق است. رفتن و نگاه کردنش عشق است.دست و قلبش عشق است.در تو عشق می جوشد، بی آنکه ردش را بشناسی. بی آنکه بدانی از کجا در تو پیدا شده، روییده . شاید نخواهی هم .شاید هم بخواهی و ندانی .نتوانی که بدانی .عشق ،گاهی همان یاد کمرنگ سلوچ است و دست های به گِل آلوده ی تو که دیواری را سفید می کنند.عشق،خود مرگان است! پیدا و نا پیداست، عشق. گاه تو را به شوق می جنباند.و گاه به درد در چاهیت فرو می کشد.حالا سلوچ کجاست؟ این چاهی است که تو در آن فرو کشیده می شوی؛ چاهی که مرگان در آن فرو کشیده می شود .سلوچ کجاست؟
#جاي_خالي_سلوچ
#محمود_دولت_آبادي
#نشر_چشمه
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
عشق مگر حتما باید پیدا و آشکار باشد تا به آدمیزاد حق عاشق شدن ،عاشق بودن بدهد؟ گاه عشق گم است؛ اما هست، هست، چون نیست. عشق مگر چیست؟ آن چه که پیداست؟ نه، عشق اگر پیدا شد که دیگر عشق نیست. معرفت است. عشق از آن رو هست،که نیست. پیدا نیست و حس می شود. می شوراند. منقلب می کند. به رقص و شلنگ اندازی وا می دارد. می گریاند، می چزاند. می کوبد و می دواند. دیوانه به صحرا!
گاه آدم، خود آدم، عشق است. بودنش عشق است. رفتن و نگاه کردنش عشق است.دست و قلبش عشق است.در تو عشق می جوشد، بی آنکه ردش را بشناسی. بی آنکه بدانی از کجا در تو پیدا شده، روییده . شاید نخواهی هم .شاید هم بخواهی و ندانی .نتوانی که بدانی .عشق ،گاهی همان یاد کمرنگ سلوچ است و دست های به گِل آلوده ی تو که دیواری را سفید می کنند.عشق،خود مرگان است! پیدا و نا پیداست، عشق. گاه تو را به شوق می جنباند.و گاه به درد در چاهیت فرو می کشد.حالا سلوچ کجاست؟ این چاهی است که تو در آن فرو کشیده می شوی؛ چاهی که مرگان در آن فرو کشیده می شود .سلوچ کجاست؟
#جاي_خالي_سلوچ
#محمود_دولت_آبادي
#نشر_چشمه
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
در يك جامعه ى سنتى،براى دختران جوان،ازدواج يگانه وسيله ايست كه بتوانند جزء اجتماع شوند و اگر "روى دست بمانند" از نظر اجتماعى تحقير شده اند.
دختر جوان مطلقن منفعل است؛پسرها ازدواج ميكنند،زن ميگيرند.
پسرها در ازدواج انبساط وتأكيد وجود خودرا ميجويند نه حق وجود داشتن...
ازدواج براى آنها نوعى شيوه ى زندگيست نه سرنوشت...
#جنس_دوم
#سیمون_دوبووار
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
در يك جامعه ى سنتى،براى دختران جوان،ازدواج يگانه وسيله ايست كه بتوانند جزء اجتماع شوند و اگر "روى دست بمانند" از نظر اجتماعى تحقير شده اند.
دختر جوان مطلقن منفعل است؛پسرها ازدواج ميكنند،زن ميگيرند.
پسرها در ازدواج انبساط وتأكيد وجود خودرا ميجويند نه حق وجود داشتن...
ازدواج براى آنها نوعى شيوه ى زندگيست نه سرنوشت...
#جنس_دوم
#سیمون_دوبووار
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#اصطلاحات
#چند_مرده_حلاج_بودن：توانایی انجام کاری راداشتن.
این حلاج آن پنبه زن کوچه وبازارنیست بلکه ناظرحسین منصورحلاج است که پدرش منصوردرخوزستان به شغل حلاجی وپنبه زنی روزگارمی می گذرانید. ریشه تاریخی این مثل ،ازآنجاکه مبین پایداری واستقامت وکنایه ازلاف هنرمندی زدن است،جز این نمی تواند باشدچراکه گستاخی وبی باکی وپایداری واستقامت حلاج تادم مرگ،نامش رابرسرزبانها انداخته و به صورت ضرب المثل درآورده است.
روایت است که روزی حلاج چندمساله از جنید بغدادی پرسیدکه بوی کفرمی داد.جنیدجواب نداد و گفت：زود باشد که سرچوب پاره سرخ کنی. حلاج پاسخ داد：آن روزکه من سر چوب پاره سرخ کنم توجامه ی اهل صورت پوشی.
پس ازچندی حامدبن عباس وزیرخلیفه به دستیاری وفتوای ابوعمرحمادی بن یوسف،قاضی بغداد،حکم قتلش را ازمقتدرخلیفه عباسی گرفتندو روزسه شنبه ذیقعده سال۳۰۹هجری دربغداد بر دارش کردند.نخست دودستش را بریدند.حلاج خنده ای کرد.گفتند خنده چیست؟ گفت دست ازآدمی بسته جداکردن آسان است...پس دودست بریده ی خون آلودبرروی مالید وروی ساعد را خون آلود کرد.گفتند چراکردی. گفت：خون بسیاراز من رفت دانم که رویم زرد شده باشد شما نپندارید که زردی روی من ازترس است.خون بر روی مالیدم تا درچشم شما سرخ روی باشم.آنگاه چشمهایش برکندند که قیامتی ازخلق برخاست. پس زبانش رابریدند حلاج درمیان سربریدن تبسمی کردوجان داد.سپیده دم همان شب پیکرش رابه آتش کشیدند.به هنگام مرگ کسی درآن میان ازحلاج پرسیدکه عشق چیست؟ حلاج گفت：امروز بینی.فردا بینی وپس فردا.آن روزش بکشند، روزدیگربسوختند وسوم روزخاکسترش به باددادند.
کتاب #کوچه
#احمدشاملو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#اصطلاحات
#چند_مرده_حلاج_بودن：توانایی انجام کاری راداشتن.
این حلاج آن پنبه زن کوچه وبازارنیست بلکه ناظرحسین منصورحلاج است که پدرش منصوردرخوزستان به شغل حلاجی وپنبه زنی روزگارمی می گذرانید. ریشه تاریخی این مثل ،ازآنجاکه مبین پایداری واستقامت وکنایه ازلاف هنرمندی زدن است،جز این نمی تواند باشدچراکه گستاخی وبی باکی وپایداری واستقامت حلاج تادم مرگ،نامش رابرسرزبانها انداخته و به صورت ضرب المثل درآورده است.
روایت است که روزی حلاج چندمساله از جنید بغدادی پرسیدکه بوی کفرمی داد.جنیدجواب نداد و گفت：زود باشد که سرچوب پاره سرخ کنی. حلاج پاسخ داد：آن روزکه من سر چوب پاره سرخ کنم توجامه ی اهل صورت پوشی.
پس ازچندی حامدبن عباس وزیرخلیفه به دستیاری وفتوای ابوعمرحمادی بن یوسف،قاضی بغداد،حکم قتلش را ازمقتدرخلیفه عباسی گرفتندو روزسه شنبه ذیقعده سال۳۰۹هجری دربغداد بر دارش کردند.نخست دودستش را بریدند.حلاج خنده ای کرد.گفتند خنده چیست؟ گفت دست ازآدمی بسته جداکردن آسان است...پس دودست بریده ی خون آلودبرروی مالید وروی ساعد را خون آلود کرد.گفتند چراکردی. گفت：خون بسیاراز من رفت دانم که رویم زرد شده باشد شما نپندارید که زردی روی من ازترس است.خون بر روی مالیدم تا درچشم شما سرخ روی باشم.آنگاه چشمهایش برکندند که قیامتی ازخلق برخاست. پس زبانش رابریدند حلاج درمیان سربریدن تبسمی کردوجان داد.سپیده دم همان شب پیکرش رابه آتش کشیدند.به هنگام مرگ کسی درآن میان ازحلاج پرسیدکه عشق چیست؟ حلاج گفت：امروز بینی.فردا بینی وپس فردا.آن روزش بکشند، روزدیگربسوختند وسوم روزخاکسترش به باددادند.
کتاب #کوچه
#احمدشاملو
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
درباره ی آقا #سید_ضیاء حرف بسیارست. گفته میشود در جوانی هنگامی که روزنامه ی شرق را می نوشته هواداری از سیاست خفه کننده روس تزاری نموده. هنگامیکه روزنامه رعد رامنتشر میکرده مدافع جدی قرارداد سال1919 بوده و مقالات مفصل در مورد آن بچاپ رسانیده. آنگاه آقاسید ضیاء عامل اصلی کودتای سال 1299 بوده است.
ولی من در اینجا بآن کارها نمی پردازم زیرا که نمیخواهم از مقصود خود دور افتم. آنها بیست و چندسال پیش ازاین بوده . چه بسا کسانی که در جوانی بکارهایی برخیزند و سپس پشیمان گردیده برای جبران کارهای نیکی را پیش گیرند.
#سرنوشت_ایران_چه_خواهدشد
#احمد_کسروی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
درباره ی آقا #سید_ضیاء حرف بسیارست. گفته میشود در جوانی هنگامی که روزنامه ی شرق را می نوشته هواداری از سیاست خفه کننده روس تزاری نموده. هنگامیکه روزنامه رعد رامنتشر میکرده مدافع جدی قرارداد سال1919 بوده و مقالات مفصل در مورد آن بچاپ رسانیده. آنگاه آقاسید ضیاء عامل اصلی کودتای سال 1299 بوده است.
ولی من در اینجا بآن کارها نمی پردازم زیرا که نمیخواهم از مقصود خود دور افتم. آنها بیست و چندسال پیش ازاین بوده . چه بسا کسانی که در جوانی بکارهایی برخیزند و سپس پشیمان گردیده برای جبران کارهای نیکی را پیش گیرند.
#سرنوشت_ایران_چه_خواهدشد
#احمد_کسروی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴 بستگی دارد
#بستگی_دارد: غالب مترجمان تازه‌کار به ازای هر لفظ خارجی یک معنی بیشتر نمی‌شناسند و چون معمولاً حوصله‌ی مراجعه به لغتنامه‌ها را هم ندارند گمان می‌کنند که در فارسی نیز در برابر آن یک لفظ بیشتر وجود ندارد. از این رو فعل dépendre فرانسوی و to depend انگلیسی را همیشه و همه جا به «بستگی داشتن» ترجمه می‌کنند. بر اثر این شتابزدگی در ترجمه، اصطلاح نادرستِ «بستگی دارد»، معادل ça dépend فرانسوی و it depends انگلیسی، در سالهای اخیر از نمایشهای رادیو و تلویزیون و فیلمهای دوبله به سرعت در زبان مردم افتاده و اکنون گسترش بسیار یافته است. رواج آن را باید ناشی از تنبلی فکری دانست، زیرا در فارسی به جای آن، بر حسبِ موارد مختلف، جمله‌های مختلفی می‌گفته‌اند و هنوز هم می‌گویند، مانندِ تا ببینم، تا ببینیم، تا چه پیش آید، تا چطور باشد، تا چه بگوید، تا خدا چه خواهد، و حتی گاهی فرق می‌کند و جز اینها.
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴 بستگی دارد
#بستگی_دارد: غالب مترجمان تازه‌کار به ازای هر لفظ خارجی یک معنی بیشتر نمی‌شناسند و چون معمولاً حوصله‌ی مراجعه به لغتنامه‌ها را هم ندارند گمان می‌کنند که در فارسی نیز در برابر آن یک لفظ بیشتر وجود ندارد. از این رو فعل dépendre فرانسوی و to depend انگلیسی را همیشه و همه جا به «بستگی داشتن» ترجمه می‌کنند. بر اثر این شتابزدگی در ترجمه، اصطلاح نادرستِ «بستگی دارد»، معادل ça dépend فرانسوی و it depends انگلیسی، در سالهای اخیر از نمایشهای رادیو و تلویزیون و فیلمهای دوبله به سرعت در زبان مردم افتاده و اکنون گسترش بسیار یافته است. رواج آن را باید ناشی از تنبلی فکری دانست، زیرا در فارسی به جای آن، بر حسبِ موارد مختلف، جمله‌های مختلفی می‌گفته‌اند و هنوز هم می‌گویند، مانندِ تا ببینم، تا ببینیم، تا چه پیش آید، تا چطور باشد، تا چه بگوید، تا خدا چه خواهد، و حتی گاهی فرق می‌کند و جز اینها.
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
آیا کتاب خواندن هم کاری است؟ «وانری لاربو» مطالعه را «گناهی بدون عقاب» می‌داند و بالعکس «دکارت» آن را «گفت‌وگو با شریف‌ترین مردان قرون گذشته می‌شمارد»، و هر دو در تشخیص خود ذیحق هستند.
کتاب خواندن نیز مانند هر «کار» دیگر «قواعدی» دارد که در اینجا بعضی از آن را ذکر می‌کنم:
1-عده‌ای از بیشتر نویسندگان اطلاعات سطحی دارند و این طریقه خوبی نیست. بلکه بهتر آن است که فقط چند نویسنده و چند موضوع انتخاب و مورد مطالعه قرار گیرد. زیرا زیبایی و تأثیر آثار هرنویسنده از اولین کتاب معلوم نمی‌شود. بایستی از جوانی همانطور که برای انتخاب دوستان در جامعه جستجو می‌کنیم در عالم کتاب قدم گذارده دوستان خویش را پیدا کنیم. اما وقتی آنان را برگزیدیم و پسندیدیم بایستی دست به دستشان داده از دنیای کتاب خارج شویم. اگر توانستید با «مونتنی» و «سن سیمون»، «رتز» و «بالزاک» یا «پروست» مأنوس شوید کافی است که زندگی شما از بابت کتاب نقصی نداشته باشد.
2-بایستی در انتخاب کتب جای زیادی به آثار نویسندگان بزرگ و مشاهیر داد. گرچه محققاً به حکم طبیعت انسان به نویسندگان هم‌عهد خویش علاقه‌مند است و باید هم اینطور باشد. زیرا دوستانی که درد و رنج و احتیاجاتی همانند ما دارند در آثار این نویسندگان بهتر یافت می‌شوند و از طرفی تعداد شاهکارهای نویسندگان دنیا به حدی زیاد است که کسی موفق نمی‌شود همه را بشناسد. بنابراین باید آن کتابی را انتخاب کرد که مردم یک قرن پسندیده‌اند زیرا یک فرد و حتی یک نسل ممکن است اشتباه کند ولی عالم بشریت خطا نمی‌کند.
شعرا و نویسندگانی چون «همر»، «تاسیت»، «شکسپیر»، «مولیر» محققاً لایق همه افتخارات و شهرتی که نصیبشان شده می‌باشند. از این جهت باید این عده را بر کسانی که نتوانسته‌اند در طی قرون چنین شهرتی کسب کنند ترجیح داد.
3-غذای روح را باید خوب انتخاب کرد. روح هرکسی غذایی مخصوص به خود دارد و باید کوشش کنیم نویسندگانی را که مطلوب ما هستند و بدون شک با نویسندگان محبوب دیگران تفاوت فاحش دارند بیابیم. در ادبیات نیز مانند عشق انسان از انتخاب دیگران دچار حیرت میشود. بنابراین به نویسنده‌ای که خود انتخاب کرده‌اید وفادار بوده اطمینان داشته باشید که در این مورد خودتان بهترین قاضی هستند.
4-هروقت می‌خواهید کتاب بخوانید محیطی پر از احترام و تجمع خاطر همانند آنکه در مجالس کنسرت و یا در مواقع تشریفات برقرار است ایجاد نمایید.
بعضی کتاب را باز می‌کنند، صفحه‌ای می‌خوانند و برای جواب دادن به زنگ تلفن کتاب را کنار می‌گذارند. سپس در حالی که معلوم نیست حواسشان کجاست مطالعه را از سر می‌گیرند و پس از لحظه‌ای کتاب را تا روز دیگر به کناری می‌گذارند. این طرز کتاب خواندن نیست.
کسی که بخواهد واقعاً کتاب مطالعه کند بایستی شبهای دراز در به روی اغیار ببندد و به این کار بپردازد و بعدازظهرهای روزهای تعطیل زمستان را به مطالعه آثار نویسنده‌ای که دوست دارد اختصاص دهد یا در هنگام مسافرت با ترن به خواندن داستانهای «بالزاک» یا «استاندال» یا کتاب «ماوراء قبر» مشغول شود.
5-بالاخره قاعده پنجم آن است که کوشش کنیم لایق مطالعه آثار بزرگان شویم، زیرا کتاب خواندن مثل میکده‌های اسپانیایی و مثل عشقبازی است. یعنی در آنجا به جز آنکه با خود می‌برید چیز دیگری یافت نمی‌شود. کتابهایی که در آنها احساسات شرح و توصیف شده، تنها خوشایند کسانی است که آن مراحل را طی کرده‌اند و یا مطلوب جوانانی است که با دلی پراندوه و امید در انتظار شکفتن نوگل جوانی و بیدار شدن احساسات خود به سر می‌برند. حالت روحی جوانانی که سال گذشته فقط داستانهای پرحوادث را دوست داشتند و ناگهان به خواندن کتابهایی مانند «آناکارنین» یا «دومینیک» راغب‌تر می‌شوند هیجان‌آور است، زیرا در این سن به سعادت و دردی که زاییده عشق است پی برده‌اند.
مردان بزرگی که مرد عمل هستند آثار «کسیلینک» را دوست دارند، مردان سیاسی آثار «تاسیت» را می‌پسندند.
موضوع مهم در روش کتاب خواندن این است که انسان موفق شود زندگی را در کتاب بازیابد و به مدد کتاب به اسرار زندگی بهتر پی ببرد.
#طریقه_ی_کتاب_خواندن
#آندره_موروا
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
آیا کتاب خواندن هم کاری است؟ «وانری لاربو» مطالعه را «گناهی بدون عقاب» می‌داند و بالعکس «دکارت» آن را «گفت‌وگو با شریف‌ترین مردان قرون گذشته می‌شمارد»، و هر دو در تشخیص خود ذیحق هستند.
کتاب خواندن نیز مانند هر «کار» دیگر «قواعدی» دارد که در اینجا بعضی از آن را ذکر می‌کنم:
1-عده‌ای از بیشتر نویسندگان اطلاعات سطحی دارند و این طریقه خوبی نیست. بلکه بهتر آن است که فقط چند نویسنده و چند موضوع انتخاب و مورد مطالعه قرار گیرد. زیرا زیبایی و تأثیر آثار هرنویسنده از اولین کتاب معلوم نمی‌شود. بایستی از جوانی همانطور که برای انتخاب دوستان در جامعه جستجو می‌کنیم در عالم کتاب قدم گذارده دوستان خویش را پیدا کنیم. اما وقتی آنان را برگزیدیم و پسندیدیم بایستی دست به دستشان داده از دنیای کتاب خارج شویم. اگر توانستید با «مونتنی» و «سن سیمون»، «رتز» و «بالزاک» یا «پروست» مأنوس شوید کافی است که زندگی شما از بابت کتاب نقصی نداشته باشد.
2-بایستی در انتخاب کتب جای زیادی به آثار نویسندگان بزرگ و مشاهیر داد. گرچه محققاً به حکم طبیعت انسان به نویسندگان هم‌عهد خویش علاقه‌مند است و باید هم اینطور باشد. زیرا دوستانی که درد و رنج و احتیاجاتی همانند ما دارند در آثار این نویسندگان بهتر یافت می‌شوند و از طرفی تعداد شاهکارهای نویسندگان دنیا به حدی زیاد است که کسی موفق نمی‌شود همه را بشناسد. بنابراین باید آن کتابی را انتخاب کرد که مردم یک قرن پسندیده‌اند زیرا یک فرد و حتی یک نسل ممکن است اشتباه کند ولی عالم بشریت خطا نمی‌کند.
شعرا و نویسندگانی چون «همر»، «تاسیت»، «شکسپیر»، «مولیر» محققاً لایق همه افتخارات و شهرتی که نصیبشان شده می‌باشند. از این جهت باید این عده را بر کسانی که نتوانسته‌اند در طی قرون چنین شهرتی کسب کنند ترجیح داد.
3-غذای روح را باید خوب انتخاب کرد. روح هرکسی غذایی مخصوص به خود دارد و باید کوشش کنیم نویسندگانی را که مطلوب ما هستند و بدون شک با نویسندگان محبوب دیگران تفاوت فاحش دارند بیابیم. در ادبیات نیز مانند عشق انسان از انتخاب دیگران دچار حیرت میشود. بنابراین به نویسنده‌ای که خود انتخاب کرده‌اید وفادار بوده اطمینان داشته باشید که در این مورد خودتان بهترین قاضی هستند.
4-هروقت می‌خواهید کتاب بخوانید محیطی پر از احترام و تجمع خاطر همانند آنکه در مجالس کنسرت و یا در مواقع تشریفات برقرار است ایجاد نمایید.
بعضی کتاب را باز می‌کنند، صفحه‌ای می‌خوانند و برای جواب دادن به زنگ تلفن کتاب را کنار می‌گذارند. سپس در حالی که معلوم نیست حواسشان کجاست مطالعه را از سر می‌گیرند و پس از لحظه‌ای کتاب را تا روز دیگر به کناری می‌گذارند. این طرز کتاب خواندن نیست.
کسی که بخواهد واقعاً کتاب مطالعه کند بایستی شبهای دراز در به روی اغیار ببندد و به این کار بپردازد و بعدازظهرهای روزهای تعطیل زمستان را به مطالعه آثار نویسنده‌ای که دوست دارد اختصاص دهد یا در هنگام مسافرت با ترن به خواندن داستانهای «بالزاک» یا «استاندال» یا کتاب «ماوراء قبر» مشغول شود.
5-بالاخره قاعده پنجم آن است که کوشش کنیم لایق مطالعه آثار بزرگان شویم، زیرا کتاب خواندن مثل میکده‌های اسپانیایی و مثل عشقبازی است. یعنی در آنجا به جز آنکه با خود می‌برید چیز دیگری یافت نمی‌شود. کتابهایی که در آنها احساسات شرح و توصیف شده، تنها خوشایند کسانی است که آن مراحل را طی کرده‌اند و یا مطلوب جوانانی است که با دلی پراندوه و امید در انتظار شکفتن نوگل جوانی و بیدار شدن احساسات خود به سر می‌برند. حالت روحی جوانانی که سال گذشته فقط داستانهای پرحوادث را دوست داشتند و ناگهان به خواندن کتابهایی مانند «آناکارنین» یا «دومینیک» راغب‌تر می‌شوند هیجان‌آور است، زیرا در این سن به سعادت و دردی که زاییده عشق است پی برده‌اند.
مردان بزرگی که مرد عمل هستند آثار «کسیلینک» را دوست دارند، مردان سیاسی آثار «تاسیت» را می‌پسندند.
موضوع مهم در روش کتاب خواندن این است که انسان موفق شود زندگی را در کتاب بازیابد و به مدد کتاب به اسرار زندگی بهتر پی ببرد.
#طریقه_ی_کتاب_خواندن
#آندره_موروا
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#پاپ_آرت
دقیقا اون چیه که خانه های امروزی را تا این حد متفاوت و دلربا می سازد؟
هر وقت سخن از «پاپ آرت» بمیان می آید فورا نام اندی وارهول به ذهن خطور می کند، و کمتر کسی اسم ریچارد همیلتون، پدر حقیقی پاپ آرت را شنیده است. همیلتون در سال ۱۹۵۷ ویژگی های پاپ آرت را چنین توصیف کرد:
مردم پسند (برای مصرف عام طراحی شده)؛ سیال یا گذرا (راه حل کوتاه مدت)؛
یک بار مصرف (به آسانی فراموش شدنی باشد)؛
کم هزینه؛ تولیده انبوه؛ جوان (برای جوانان)؛
بازیگوش؛ سکسی؛ دهن پرکن؛ با شکوه؛ تجارت کلان.
او بر این باور بود که چنین هنری نمی تواند توسط مردم آفریده شود؛ در واقع پاپ آرت نه تنها هنر مردمی نبود، بلکه به وارونه ،این هنر توسط افراد کارشناس که از آموزش حرفه ای عالی برخوردارند، برای مخاطبان عام طراحی می شود. پاپ آرت تبلیغات تجاری و رسانه های بصری را می ستاید، و همزمان با رشد آنان خود نیز رشد می کرد.
امریکا در دهه ی ۱۹۵۰ مستعدترین صحنه برای شکل گرفتن این سبک هنری بود: وجود فرهنگ و سبک های زندگی گوناگون، فقدان سلسه مراتب اجتماعی در بین گروهای متفاوت فرهنگی، تولید فیلم، آلبوم های موزیک، و تلویزیون.
البته خیلی از هنرمندان امریکایی در ابتدا پاپ آرت را محکوم می کردند و می پنداشتند که هیچ چیز دلچنگ و هنریی در عروسک های غول پیکر و یا پوسترهای بزرگ آگهی وجود ندارد، و این پدیده را یک کابوس برای هنر می دانستند.
اما در انگلستان، کشور همیلتون، شرایط کاملا متفاوت بود. برای هنرمندان جوان این کشور که بعد از جنگ جهانی دوم شاهد کمبود غذا، پوشاک، کتاب، و مجله و غیره بود، امریکا سرزمین فرصت های بی پایان به شدت جذاب بود، همه چیز سکسی و جوان بود. همیلتون، یکی از شیفتگان دادائیسم و سوررآلیسم، و مهمتر از همه، یکی از مریدان سرسخت مارسل دوشان، اولین کسی بود که یک کولاژ تمام عیار آیکونیک پاپ آرت را می آفریند، تحت عنوان «دقیقا اون چیه که خانه های امروزی را تا این حد متفاوت و دلربا می سازد؟»
در این اثر واژه ی پاپ، روی آن دستگاه مضحک مکنده ی آلت تناسلی در دست آن مرد برای اولین بار در هنر نمایان می شود. علاوه بر این، تمام منابع اصلی تصویری پاپ آرت در این اثر مشهود است: پوستر قاب شده ی رمانس جوان روی دیوار، جعبه ژامبون روی میز، تلویزیون، لوگوی فورد روی آباژور کنار میز، بیلبورد سینما در بیرون پنجره که مردی را روی زانوهایش نشان می دهد، جارو برقی جدید و تازه به بازار آمده، ضبط صوت، و آن زوج زیبا و سالم که اعضای بدن خود را از پستان گرفته تا ران پا بصورت کالا در معرض نمایش می گذارند.
#ریچارد_همیلتون
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#پاپ_آرت
دقیقا اون چیه که خانه های امروزی را تا این حد متفاوت و دلربا می سازد؟
هر وقت سخن از «پاپ آرت» بمیان می آید فورا نام اندی وارهول به ذهن خطور می کند، و کمتر کسی اسم ریچارد همیلتون، پدر حقیقی پاپ آرت را شنیده است. همیلتون در سال ۱۹۵۷ ویژگی های پاپ آرت را چنین توصیف کرد:
مردم پسند (برای مصرف عام طراحی شده)؛ سیال یا گذرا (راه حل کوتاه مدت)؛
یک بار مصرف (به آسانی فراموش شدنی باشد)؛
کم هزینه؛ تولیده انبوه؛ جوان (برای جوانان)؛
بازیگوش؛ سکسی؛ دهن پرکن؛ با شکوه؛ تجارت کلان.
او بر این باور بود که چنین هنری نمی تواند توسط مردم آفریده شود؛ در واقع پاپ آرت نه تنها هنر مردمی نبود، بلکه به وارونه ،این هنر توسط افراد کارشناس که از آموزش حرفه ای عالی برخوردارند، برای مخاطبان عام طراحی می شود. پاپ آرت تبلیغات تجاری و رسانه های بصری را می ستاید، و همزمان با رشد آنان خود نیز رشد می کرد.
امریکا در دهه ی ۱۹۵۰ مستعدترین صحنه برای شکل گرفتن این سبک هنری بود: وجود فرهنگ و سبک های زندگی گوناگون، فقدان سلسه مراتب اجتماعی در بین گروهای متفاوت فرهنگی، تولید فیلم، آلبوم های موزیک، و تلویزیون.
البته خیلی از هنرمندان امریکایی در ابتدا پاپ آرت را محکوم می کردند و می پنداشتند که هیچ چیز دلچنگ و هنریی در عروسک های غول پیکر و یا پوسترهای بزرگ آگهی وجود ندارد، و این پدیده را یک کابوس برای هنر می دانستند.
اما در انگلستان، کشور همیلتون، شرایط کاملا متفاوت بود. برای هنرمندان جوان این کشور که بعد از جنگ جهانی دوم شاهد کمبود غذا، پوشاک، کتاب، و مجله و غیره بود، امریکا سرزمین فرصت های بی پایان به شدت جذاب بود، همه چیز سکسی و جوان بود. همیلتون، یکی از شیفتگان دادائیسم و سوررآلیسم، و مهمتر از همه، یکی از مریدان سرسخت مارسل دوشان، اولین کسی بود که یک کولاژ تمام عیار آیکونیک پاپ آرت را می آفریند، تحت عنوان «دقیقا اون چیه که خانه های امروزی را تا این حد متفاوت و دلربا می سازد؟»
در این اثر واژه ی پاپ، روی آن دستگاه مضحک مکنده ی آلت تناسلی در دست آن مرد برای اولین بار در هنر نمایان می شود. علاوه بر این، تمام منابع اصلی تصویری پاپ آرت در این اثر مشهود است: پوستر قاب شده ی رمانس جوان روی دیوار، جعبه ژامبون روی میز، تلویزیون، لوگوی فورد روی آباژور کنار میز، بیلبورد سینما در بیرون پنجره که مردی را روی زانوهایش نشان می دهد، جارو برقی جدید و تازه به بازار آمده، ضبط صوت، و آن زوج زیبا و سالم که اعضای بدن خود را از پستان گرفته تا ران پا بصورت کالا در معرض نمایش می گذارند.
#ریچارد_همیلتون
@flith کانال پروازفکرواندیشه
"ﺳﻮﺍﻝ: #ﭼﺮﺍ_ﻣﺮﻍ_ﺍﺯ_ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ_ﺭﺩ_ﺷﺪ؟"
ﺍﺭﺳﻄﻮ:
ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺮﻍ ﺍین است ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻣﺎﺭﮐﺲ:
ﻣﺮﻍ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ می‌شد. ﺍﯾﻦ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮﺩ.
ﺧﺎﺗﻤﯽ:
ﭼﻮﻥ می‌خوﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﺮغ‌هاﯼ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻧﯿﭽﻪ:
ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻪ؟
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺪﺍﯾﺖ :
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ رجاله های حیوان آزار ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ولی نمی دانست که هر دو طرف خیابان یک گه است!
ﻓﺮﻭﯾﺪ:
ﺍﺻﻮﻻً ﻣﺸﻐﻮﻝﺷﺪﻥ ﺫﻫﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻧﺸﺎﻥ می‌دﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻋﺪﻡ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺟﻨﺴﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﻫﺴﺘﯿﺪ. ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺑﭽﮕﯽ ﺷﺼﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯽﻣﮑﯿﺪﯾﺪ؟
ﺩﺍﺭﻭﯾﻦ:
ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﯼ ﺭﺩﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ارنست همینگوی:
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻥ ، ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ.
آلبرت ﺍﯾﻨﺸﺘﯿﻦ:
ﺭﺍﺑﻄﻪی ﻣﺮﻍ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻧﺴﺒﯽ است .
ﭘﺎﭖ ﺍﻋﻈﻢ:
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﯿﻠﯿﻮن‌ها ﻣﺮﻍ ﺩﺭ ﻣﺮغ‌دﺍﻧﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ نمی‌شوﻧﺪ . ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩی ﻣﺮﻏﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ می‌شوﺩ؟
ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻋﺒﺎﺩﯼ:
آیا درایران درمورد خروسها هم چنین سوال مسخره ای مطرح میشود ؟این سوال به نوعی تحقیر کردن مرغهای جامعه میباشد .
ﻧﯿﻞ ﺁﺭﻣﺴﺘﺮﺍﻧﮓ:
ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﻍ، ﻭ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮغ‌ها.
ﺣﺎﻓﻆ:
ﻋﯿﺐ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻣﮑﻦ ﺍﯼ ﺯﺍﻫﺪ ﭘﺎﮐﯿﺰﻩ ﺳﺮﺷﺖ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻮﺷﺖ.
ﺑﯿﻞ ﮐﻠﯿﻨﺘﻮﻥ:
ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﻍ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻡ.
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ:
ﯾﮏ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﯾﻢ ﺍﺯﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﻮﺩ. ﺁﻥ ﭘﺪﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﻫﻢ ﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺳﭙﻬﺮﯼ:
ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺪم‌هاﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ، ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ، ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻪ ﺳﯿﺐ ﺑﭽﯿﻨﯿﻢ.
رامبد جوان:
رد شد.. ها ها ها ها ها ها ها...
جواد خیابانی:
مرغی که رفته اون ور خیابون قطعاً دیگه اینور خیابون نیست.
ﺳﻌﺪﯼ:
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺁﻥ ﻣﺮﻍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎﻝ ﺗﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﺮﺩﯼ ﺁﺳﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﯼ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﺯ ﭼﻪ ﺭﻭ ﺗﻌﺠﯿﻞ ﮐﻨﯽ؟ ﮔﻔﺖ: ﻧﺪﺍﻧﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﻢ ﻧﮕﻮﯾﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻮﯾﻢ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﯽ.
ﺭﻧﻪ ﺩﮐﺎﺭﺕ:
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ می‌دﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﻍ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﯾﺎ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ؟
ﺑﻮﺩﺍ:
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺮﻏﺎﻧﻪﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻔﯽ می‌کنی.
احمد خاتمی:
رد کردن این مرغ به آنسوی خیابان کار گمراهانی است که سر در آخور آمریکا و اسرائیل دارند. از قوه‌ی قضائیه استدعای اشد مجازات برای اینها رو داریم.
دن کر لئونه:
ﺟﺎﯼ ﺩﻭﺭﯼ نمی‌توﺍﻧﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻓﺮﻭﻍ ﻓﺮﺧﺰﺍﺩ:
ﺁﻩ ﺁﻩ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎن‌هاﯼ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻣﻦ، ﻫﯿﭻ ﻣﺮﻏﯽ ﺭﺩ ﻧﺸﺪ.
ﻣﺎﮐﯿﺎﻭﻟﯽ:
ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﻍ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﺪ. ﺩﻟﯿﻠﺶ ﻫﯿﭻ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ، ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﯿﻪ می‌کند.
ﭘﺎﺭﯾﺲ ﻫﯿﻠﺘﻮﻥ:
ﺧﻮﺏ ﻻﺑﺪ ﺍﻭﻧﻮﺭ ﺧﯿﺎﺑﻮﻥ ﯾﻪ ﺑﻮﺗﯿﮏ ﺑﺎﺣﺎﻝ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
محمود ﺍﺣﻤﺪﯼﻧﮋﺍﺩ:
من از شما می‌پرسم. مرغ رد شد؟ اگه رد شد ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﺭﺷﺪ ﻋﻠﻤﯽ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﻖ ﻣﻠﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﺑﻪ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺍﺩ. ﻣﻮﺝ ﻣﻌﻨﻮﯾﺖ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﺳﻼﻡ، ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺻﻬﯿﻮﻧﯿﺴﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺣﺬﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
عادل ﻓﺮﺩﻭﺳﯽﭘﻮﺭ:
ﭼﻪ می‌کنه ﺍﯾﻦ ﻣﺮﻏﻪ!
ﺑﯽ ﺑﯽ ﺳﯽ ﻓﺎﺭﺳﯽ:
ﻋﺒﻮﺭ ﻣﺮغ‌ها ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪی ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی ﺑﻌﺪﯼ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﻤﺎﺱ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ با آدرس بی‌بی‌سی‌پرشین‌دات‌کام. "
#حمید_ناظر_فصیح
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
"ﺳﻮﺍﻝ: #ﭼﺮﺍ_ﻣﺮﻍ_ﺍﺯ_ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ_ﺭﺩ_ﺷﺪ؟"
ﺍﺭﺳﻄﻮ:
ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺮﻍ ﺍین است ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﻮﺩ.
ﻣﺎﺭﮐﺲ:
ﻣﺮﻍ ﺑﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ می‌شد. ﺍﯾﻦ ﺍﺯ ﻧﻈﺮ ﺗﺎﺭﯾﺨﯽ ﺍﺟﺘﻨﺎﺏﻧﺎﭘﺬﯾﺮ ﺑﻮﺩ.
ﺧﺎﺗﻤﯽ:
ﭼﻮﻥ می‌خوﺍﺳﺖ ﺑﺎ ﻣﺮغ‌هاﯼ ﺁﻥ ﻃﺮﻑ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﮑﻨﺪ.
ﻧﯿﭽﻪ:
ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻧﻪ؟
ﺻﺎﺩﻕ ﻫﺪﺍﯾﺖ :
ﺍﺯ ﺩﺳﺖ رجاله های حیوان آزار ﻓﺮﺍﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. ولی نمی دانست که هر دو طرف خیابان یک گه است!
ﻓﺮﻭﯾﺪ:
ﺍﺻﻮﻻً ﻣﺸﻐﻮﻝﺷﺪﻥ ﺫﻫﻦ ﺷﻤﺎ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺳﺆﺍﻝ ﻧﺸﺎﻥ می‌دﻫﺪ ﮐﻪ ﺑﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻋﺪﻡ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﺟﻨﺴﯽ ﺩﭼﺎﺭ ﻫﺴﺘﯿﺪ. ﺁﯾﺎ ﺩﺭ ﺑﭽﮕﯽ ﺷﺼﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﯽﻣﮑﯿﺪﯾﺪ؟
ﺩﺍﺭﻭﯾﻦ:
ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﺍﻧﻤﻨﺪﯼ ﺭﺩﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﮐﺮﺩﻩﺍﺳﺖ.
ارنست همینگوی:
ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﺩﻥ ، ﺩﺭ ﺯﯾﺮ ﺑﺎﺭﺍﻥ.
آلبرت ﺍﯾﻨﺸﺘﯿﻦ:
ﺭﺍﺑﻄﻪی ﻣﺮﻍ ﻭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻧﺴﺒﯽ است .
ﭘﺎﭖ ﺍﻋﻈﻢ:
ﺑﺎﯾﺪ ﺑﺪﺍﻧﯿﻢ ﮐﻪ ﻫﺮ ﺭﻭﺯ ﻣﯿﻠﯿﻮن‌ها ﻣﺮﻍ ﺩﺭ ﻣﺮغ‌دﺍﻧﯽ ﻣﯽﻣﺎﻧﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ نمی‌شوﻧﺪ . ﺗﻮﺟﻪ ﻣﺎ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﺁﻧﻬﺎ ﻣﻌﻄﻮﻑ ﺑﺎﺷﺪ. ﭼﺮﺍ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻓﻘﻂ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩی ﻣﺮﻏﯽ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ می‌شوﺩ؟
ﺷﯿﺮﯾﻦ ﻋﺒﺎﺩﯼ:
آیا درایران درمورد خروسها هم چنین سوال مسخره ای مطرح میشود ؟این سوال به نوعی تحقیر کردن مرغهای جامعه میباشد .
ﻧﯿﻞ ﺁﺭﻣﺴﺘﺮﺍﻧﮓ:
ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﮐﻮﭼﮏ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮﻍ، ﻭ ﯾﮏ ﻗﺪﻡ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺮغ‌ها.
ﺣﺎﻓﻆ:
ﻋﯿﺐ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﻣﮑﻦ ﺍﯼ ﺯﺍﻫﺪ ﭘﺎﮐﯿﺰﻩ ﺳﺮﺷﺖ، ﮐﻪ ﮔﻨﺎﻩ ﺩﮔﺮﺍﻥ ﺑﺮ ﺗﻮ ﻧﺨﻮﺍﻫﻨﺪ ﻧﻮﺷﺖ.
ﺑﯿﻞ ﮐﻠﯿﻨﺘﻮﻥ:
ﻣﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﺎ ﻣﺮﻍ ﺗﻨﻬﺎ ﻧﺒﻮﺩﻡ.
ﻧﺎﺻﺮﺍﻟﺪﯾﻦ ﺷﺎﻩ:
ﯾﮏ ﺣﺎﻟﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﺎ ﺩﺳﺖ ﺩﺍﺩ ﻭ ﻣﺎ ﻓﺮﻣﻮﺩﯾﻢ ﺍﺯﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﻮﺩ. ﺁﻥ ﭘﺪﺭﺳﻮﺧﺘﻪ ﻫﻢ ﺭﺩ ﺷﺪ.
ﺳﻬﺮﺍﺏ ﺳﭙﻬﺮﯼ:
ﻣﺮﻍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻗﺪم‌هاﯼ ﺧﻮﺩ ﺑﻔﻬﻤﯿﻢ، ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭﺧﺖ ﮐﻨﺎﺭ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ، ﺷﺎﺩﻣﺎﻧﻪ ﺳﯿﺐ ﺑﭽﯿﻨﯿﻢ.
رامبد جوان:
رد شد.. ها ها ها ها ها ها ها...
جواد خیابانی:
مرغی که رفته اون ور خیابون قطعاً دیگه اینور خیابون نیست.
ﺳﻌﺪﯼ:
ﺣﮑﺎﯾﺖ ﺁﻥ ﻣﺮﻍ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﺣﺎﻝ ﺗﻮﺳﺖ ﮐﻪ ﺷﻨﯿﺪﻡ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﻮﯼ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﺎﯾﻌﺖ ﻣﺮﺩﯼ ﺁﺳﯿﺎﺑﺎﻥ ﺑﻮﺩ. ﻭﯼ ﺭﺍ ﮔﻔﺘﻢ: ﺍﺯ ﭼﻪ ﺭﻭ ﺗﻌﺠﯿﻞ ﮐﻨﯽ؟ ﮔﻔﺖ: ﻧﺪﺍﻧﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﺩﺍﻧﻢ ﻧﮕﻮﯾﻢ ﻭ ﺍﮔﺮ ﮔﻮﯾﻢ ﺍﻧﮑﺎﺭ ﮐﻨﯽ.
ﺭﻧﻪ ﺩﮐﺎﺭﺕ:
ﺍﺯ ﮐﺠﺎ می‌دﺍﻧﯿﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﻍ ﻭﺟﻮﺩ ﺩﺍﺭﺩ؟ ﯾﺎ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ؟
ﺑﻮﺩﺍ:
ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﺳﺶ ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻣﺮﻏﺎﻧﻪﯼ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻔﯽ می‌کنی.
احمد خاتمی:
رد کردن این مرغ به آنسوی خیابان کار گمراهانی است که سر در آخور آمریکا و اسرائیل دارند. از قوه‌ی قضائیه استدعای اشد مجازات برای اینها رو داریم.
دن کر لئونه:
ﺟﺎﯼ ﺩﻭﺭﯼ نمی‌توﺍﻧﺪ ﺑﺮﻭﺩ.
ﻓﺮﻭﻍ ﻓﺮﺧﺰﺍﺩ:
ﺁﻩ ﺁﻩ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎن‌هاﯼ ﮐﻮﺩﮐﯽ ﻣﻦ، ﻫﯿﭻ ﻣﺮﻏﯽ ﺭﺩ ﻧﺸﺪ.
ﻣﺎﮐﯿﺎﻭﻟﯽ:
ﻣﻬﻢ ﺍﯾﻨﺴﺖ ﮐﻪ ﻣﺮﻍ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺭﺩ ﺷﺪ. ﺩﻟﯿﻠﺶ ﻫﯿﭻ ﺍﻫﻤﯿﺘﯽ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻫﺪﻑ، ﻫﺮ ﻧﻮﻉ ﺍﻧﮕﯿﺰﻩ ﺭﺍ ﺗﻮﺟﯿﻪ می‌کند.
ﭘﺎﺭﯾﺲ ﻫﯿﻠﺘﻮﻥ:
ﺧﻮﺏ ﻻﺑﺪ ﺍﻭﻧﻮﺭ ﺧﯿﺎﺑﻮﻥ ﯾﻪ ﺑﻮﺗﯿﮏ ﺑﺎﺣﺎﻝ ﺩﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻩ.
محمود ﺍﺣﻤﺪﯼﻧﮋﺍﺩ:
من از شما می‌پرسم. مرغ رد شد؟ اگه رد شد ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﻭ ﻓﻨﺎﻭﺭﯼ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﮐﺸﻮﺭﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺣﺎﺻﻞ ﺭﺷﺪ ﻋﻠﻤﯽ ﺟﻮﺍﻧﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻭ ﺣﻖ ﻣﻠﺖ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ. ﻣﺎ ﺑﻪ ﺭﺩ ﺷﺪﻥ ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﺩﺍﻣﻪ ﺧﻮﺍﻫﯿﻢ ﺩﺍﺩ. ﻣﻮﺝ ﻣﻌﻨﻮﯾﺖ ﻭ ﺑﯿﺪﺍﺭﯼ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﺍﺳﻼﻡ، ﺑﻪ ﺍﻣﯿﺪ ﺧﺪﺍ ﺑﻪ ﺯﻭﺩﯼ ﻣﺮﻏﺎﻥ ﺻﻬﯿﻮﻧﯿﺴﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﺭﻭﺯﮔﺎﺭ ﺣﺬﻑ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﮐﺮﺩ.
عادل ﻓﺮﺩﻭﺳﯽﭘﻮﺭ:
ﭼﻪ می‌کنه ﺍﯾﻦ ﻣﺮﻏﻪ!
ﺑﯽ ﺑﯽ ﺳﯽ ﻓﺎﺭﺳﯽ:
ﻋﺒﻮﺭ ﻣﺮغ‌ها ﺍﺯ ﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺟﺎﻣﻌﻪی ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺑﻪ ﯾﮏ ﻣﺸﮑﻞ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺒﺪﯾﻞ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪی ﺑﻌﺪﯼ ﻣﺎ
ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ. ﺑﺎ ﻣﺎ ﺗﻤﺎﺱ ﺑﮕﯿﺮﯾﺪ با آدرس بی‌بی‌سی‌پرشین‌دات‌کام. "
#حمید_ناظر_فصیح
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#عشق_و_نوروساینس
#انواعِ_عشق- یکی از تقسیم بندی ها، که تقسیم بندی جدیدی تر و ساده تری است، به این صورت است:
#آگاپه یا عشقِ الهی agape: آگاپه در یونان قدیم عشق در معنای کلی آن بود. در یونان امروز هم وقتی می خواهند بگویند «دوستت دارم» از این کلمه استفاده می کنند- «دوستت دارم»ی که بارِ شهوانی در خودش ندارد. اما مسیحی های اوایلِ مسیحیت آن را به معنای عشقِ الهی به کار بردند. شاید چون فقط این نوع عشق را عشق واقعی می دانستند. امروز هم آگاپه در کتاب های غربی به معنی همان عشق الهی در انواع مختلف آن به کار می رود. مثلاً عشقی که بعضی افراد خدا پرست به خدا دارند، عشقی که عُرَفا مدعی آن هستند، عشقی که باعث می شود بعضی ها خود را به خاطر خدا و بعضی چهره ها و آرمان های مذهبی فدا کنند...
#فیلیا یا عشقِ برادری philia: آن شهری که در آمریکاست و اسمش #فیلادلفیاست، از همین کلمه یعنی فیلیا ساخته شده، و معنی اش شهرِ عشقِ برادری است. معنی دقیق این نوع عشق یعنی دوست داشتنِ انسان های دیگر، بدون این که توقعی یا چشمداشتی از آنها داشته باشی. معادل های دیگری که در فارسی برایش هست، انساندوستی و نوعدوستی است.
#استورگه یا #عشق_خویشاوندی storge: عشقی که بین اعضای خانواده هست- بین زن و شوهر، بین پدر و فرزندان، بین مادر و فرزندان. نکتۀ مهم در مورد استورگه این است که جنبۀ جنسی در آن نیست. جنبۀ جنسی یا رابطۀ جنسی به یک عشق دیگر مربوط می شود. استورگه آن عشقی است که باعث می شود زن و شوهر، و همین طور فرزندانشان، نسبت به یک دیگر یک نوع تعهد داشته باشند. تعهدی که معمولاً تا آخر عمرِ هر کدام آنها باقی می مانَد.
#عشق_افلاطونی یا Platonic: افلاطون در کتاب های خودش از یک عشق خاص صحبت کرد که بین دو انسان از یک جنس، بین دو مرد یا بین دو زن، به وجود می آید. عشق پرشوری که رابطۀ جنسی در آن نیست. بعدها این عشق به عشق افلاطونی شهرت یافت و تا دوران رنسانس هم معنایش همین بود. اما امروزه آن را به عشق پرشور و بدون رابطۀ جنسی بین زن و مرد هم اطلاق می کنند. یعنی فرق نمی کند این عشق بین دو مرد باشد، یا بین دو زن، یا بین یک زن و یک مرد. در هر صورت، اسمش عشق افلاطونی است.
#اروس یا الاهۀ عشق Eros: این عشق را در اسطوره های یونانی یک نوع خدا یا الاهه دانسته اند. الاهۀ عشق، یعنی عشقی که الاهه است، یا الاهه ای که عشق است. در یونان قدیم معتقد بودند این الاهه از اغتشاش یا آشوب یا پریشانی زاده شد. اصطلاح اصلیش در فارسی هاویه و در انگلیسی chaos (کی آس) است. کسی که دچار این نوع عشق است آرام و قرار ندارد. پریشانی یعنی همین. در شعرها هم فراوان از این اصطلاح برای توصیف حال عاشقانی که این نوع عشق در سرِ آنها هست استفاده شده است. جمع کن به احسانی، حافظِ پریشان را / ای شکنجِ گیسویت مجمعِ پریشانی. معنای شعر این است: با یک خوبی یا احسان در حق حافظ پریشان، او را از پریشانی در بیاور، ای که چین و شکن موهایت جایی است که پریشانی ها آنجا جمع می شوند. موی شانه شده و مرتب چیزی است که پریشانی های خودش را به حالت تجمع درآورده و مرتب کرده است. البته عرفا حتماً خواهند گفت منظور حافظ یک نوع عشق دیگر یعنی عشق عرفانی است، نه عشق اروتیک. اگر هم این طور باشد، باز معنای ظاهری این شعر همین است که گفتم. منظور من فقط همین معنی ظاهری است. اگر هم منظور حافظ عشق عرفانی باشد، برای بیان آن از عشق اروتیک استفاده کرده است. اصلاً عرفان چیزی است که برای بیان آگاپه یا عشق الهی از عشق اروتیک استفاده می کند. باری، نکتۀ مهمی که در عشق اروتیک هست، یکی همین پریشانی و بیقراری عاشق است، و دیگری هم شهوت یا تمایل شدید عاشق به برقراری رابطۀ جنسی با معشوقه است. عشق های قبلی هیچ کدام شهوانی نیستند، و پریشانی هم اگر در بعضی از آنها هست به شدتِ عشق اروتیک نیست. عشق اروتیک را عشق رمانتیک هم می گویند.
دکتر سمیر زکی، که از بزرگ ترین نورولوژیست های معاصر است، و دربارۀ اتفاقاتی که در مغز افراد عاشق می افتد مطالعه می کند، چنین چیزی گفته است: نوروبیولوژیست های آینده در تحقیقاتی که دربارۀ نوروبیولوژی مغز به عمل خواهند آورد به شواهدی هم که در ادبیات عاشقانه ی دنیا هست توجه خواهند داشت. چراکه خود این ادبیات هم از محصولات مغز است و مطالعۀ دقیق آن نشانه های محکمی به دست می دهد از این که سیستمِ رمانتیک مغز چطور عمل می کند.
دکتر #عباس_پژمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#عشق_و_نوروساینس
#انواعِ_عشق- یکی از تقسیم بندی ها، که تقسیم بندی جدیدی تر و ساده تری است، به این صورت است:
#آگاپه یا عشقِ الهی agape: آگاپه در یونان قدیم عشق در معنای کلی آن بود. در یونان امروز هم وقتی می خواهند بگویند «دوستت دارم» از این کلمه استفاده می کنند- «دوستت دارم»ی که بارِ شهوانی در خودش ندارد. اما مسیحی های اوایلِ مسیحیت آن را به معنای عشقِ الهی به کار بردند. شاید چون فقط این نوع عشق را عشق واقعی می دانستند. امروز هم آگاپه در کتاب های غربی به معنی همان عشق الهی در انواع مختلف آن به کار می رود. مثلاً عشقی که بعضی افراد خدا پرست به خدا دارند، عشقی که عُرَفا مدعی آن هستند، عشقی که باعث می شود بعضی ها خود را به خاطر خدا و بعضی چهره ها و آرمان های مذهبی فدا کنند...
#فیلیا یا عشقِ برادری philia: آن شهری که در آمریکاست و اسمش #فیلادلفیاست، از همین کلمه یعنی فیلیا ساخته شده، و معنی اش شهرِ عشقِ برادری است. معنی دقیق این نوع عشق یعنی دوست داشتنِ انسان های دیگر، بدون این که توقعی یا چشمداشتی از آنها داشته باشی. معادل های دیگری که در فارسی برایش هست، انساندوستی و نوعدوستی است.
#استورگه یا #عشق_خویشاوندی storge: عشقی که بین اعضای خانواده هست- بین زن و شوهر، بین پدر و فرزندان، بین مادر و فرزندان. نکتۀ مهم در مورد استورگه این است که جنبۀ جنسی در آن نیست. جنبۀ جنسی یا رابطۀ جنسی به یک عشق دیگر مربوط می شود. استورگه آن عشقی است که باعث می شود زن و شوهر، و همین طور فرزندانشان، نسبت به یک دیگر یک نوع تعهد داشته باشند. تعهدی که معمولاً تا آخر عمرِ هر کدام آنها باقی می مانَد.
#عشق_افلاطونی یا Platonic: افلاطون در کتاب های خودش از یک عشق خاص صحبت کرد که بین دو انسان از یک جنس، بین دو مرد یا بین دو زن، به وجود می آید. عشق پرشوری که رابطۀ جنسی در آن نیست. بعدها این عشق به عشق افلاطونی شهرت یافت و تا دوران رنسانس هم معنایش همین بود. اما امروزه آن را به عشق پرشور و بدون رابطۀ جنسی بین زن و مرد هم اطلاق می کنند. یعنی فرق نمی کند این عشق بین دو مرد باشد، یا بین دو زن، یا بین یک زن و یک مرد. در هر صورت، اسمش عشق افلاطونی است.
#اروس یا الاهۀ عشق Eros: این عشق را در اسطوره های یونانی یک نوع خدا یا الاهه دانسته اند. الاهۀ عشق، یعنی عشقی که الاهه است، یا الاهه ای که عشق است. در یونان قدیم معتقد بودند این الاهه از اغتشاش یا آشوب یا پریشانی زاده شد. اصطلاح اصلیش در فارسی هاویه و در انگلیسی chaos (کی آس) است. کسی که دچار این نوع عشق است آرام و قرار ندارد. پریشانی یعنی همین. در شعرها هم فراوان از این اصطلاح برای توصیف حال عاشقانی که این نوع عشق در سرِ آنها هست استفاده شده است. جمع کن به احسانی، حافظِ پریشان را / ای شکنجِ گیسویت مجمعِ پریشانی. معنای شعر این است: با یک خوبی یا احسان در حق حافظ پریشان، او را از پریشانی در بیاور، ای که چین و شکن موهایت جایی است که پریشانی ها آنجا جمع می شوند. موی شانه شده و مرتب چیزی است که پریشانی های خودش را به حالت تجمع درآورده و مرتب کرده است. البته عرفا حتماً خواهند گفت منظور حافظ یک نوع عشق دیگر یعنی عشق عرفانی است، نه عشق اروتیک. اگر هم این طور باشد، باز معنای ظاهری این شعر همین است که گفتم. منظور من فقط همین معنی ظاهری است. اگر هم منظور حافظ عشق عرفانی باشد، برای بیان آن از عشق اروتیک استفاده کرده است. اصلاً عرفان چیزی است که برای بیان آگاپه یا عشق الهی از عشق اروتیک استفاده می کند. باری، نکتۀ مهمی که در عشق اروتیک هست، یکی همین پریشانی و بیقراری عاشق است، و دیگری هم شهوت یا تمایل شدید عاشق به برقراری رابطۀ جنسی با معشوقه است. عشق های قبلی هیچ کدام شهوانی نیستند، و پریشانی هم اگر در بعضی از آنها هست به شدتِ عشق اروتیک نیست. عشق اروتیک را عشق رمانتیک هم می گویند.
دکتر سمیر زکی، که از بزرگ ترین نورولوژیست های معاصر است، و دربارۀ اتفاقاتی که در مغز افراد عاشق می افتد مطالعه می کند، چنین چیزی گفته است: نوروبیولوژیست های آینده در تحقیقاتی که دربارۀ نوروبیولوژی مغز به عمل خواهند آورد به شواهدی هم که در ادبیات عاشقانه ی دنیا هست توجه خواهند داشت. چراکه خود این ادبیات هم از محصولات مغز است و مطالعۀ دقیق آن نشانه های محکمی به دست می دهد از این که سیستمِ رمانتیک مغز چطور عمل می کند.
دکتر #عباس_پژمان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#غلط_ننویسیم
🔴 بلادرنگ
#بلادرنگ: واژه‌ی درنگ فارسی است و آوردن «بلا» ی عربی قبل از آن خلاف فصاحت است، به جای آن بهتر است بی‌درنگ گفته شود.
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#غلط_ننویسیم
🔴 بلادرنگ
#بلادرنگ: واژه‌ی درنگ فارسی است و آوردن «بلا» ی عربی قبل از آن خلاف فصاحت است، به جای آن بهتر است بی‌درنگ گفته شود.
#ب
منبع: کتاب غلط ننویسیم
نویسنده : ابوالحسن نجفی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
راستی چه به روزگار من، به روزگار ما مردم آمده است ... نفرت و ناباوری، ناباوری نسبت به تمام آن آرزش هایی که من تمام زندگی ام را برای اشان به کار بسته ام، ارزش هایی که مرکز و محور تمام شان شان آدمی، انسان بوده است. اکنون آن «آدم» کجا شده است؟... این جا، در این سرزمین هنوز مرز میان تشخص و خودبینی مشخص نشده است، و از آن جا که نفوس انسانی از نخستین لحظات شکل پذیری شان تحقیر و سرکوب می شوند، بخت دست یابی به بلوغ را از دست می دهند و هم چنان در حالت جنینی باقی می مانند و آن چه در ایشان رشد می کند، همانا پیچ خوردگی و گره در گره ی غرایز اولیه است که در هر شخص مثل سگی هار در زنجیر قیدهای اجتماعی ، اسیر نگه داشته شده است و در انتظار روزی به سر می برد که بتواند آن زنجیر را بگسلد؛ و آن لحظه هنگامه ی هجوم فرا می رسد، هجوم و تجاوز به حقوق امثال خود.»
برای یک فرد انسانی و هم چنین برای یک جامعه ی انسانی، فاجعه وقتی به اوج خود می رسد که احساس کند هیچ نقشی در پیش برد، تحول و دگرگونی سرنوشت خود ندارد. همین احساس فجیع کافی است تا انسان از درون متلاشی شود و با چشمان باز ببیند که دارد از پا در می آید. ... چه انتقام وحشت باری، چه انتقام موهنی، چه نکبت بار! وای بر نا امیدانی که ما هستیم. چون انسان ممکن است بتواند از شر طاعون نیمه جانی در ببرد، اما از شر نا امیدی ممکن نیست جان به عافیت ببرد. وای بر نا امیدانی که ما هستیم؛ با این نفرت و نا امیدی که چون بدترین بلاها در روح مردم ما رسوخ کرده است و لحظه به لحظه فراگیرتر می شود، چه جور آینده ای در انتظار ما خواهد بود، چه جور آینده ای تدارک دیده شده؟ جنون، جنــون، این مردم دارند دچار جنون نومیدی می شوند و... وای بر نا امیدانی که ما هستیم »
یک مردم برای زیستن و شایسته زیستن نیاز به باورداشت خود دارند، ما می باید به ارزش ها و بی ارزشی های خود، آشکارا آگاه شویم و به آن بیندیشیم تا نگهبانی ار ارزش های خود را بتوانیم بیاموزیم. ما باید بدانیم چرا خوار و خسته می شویم؛ چرا؟... می خواهم آرزو کنم از جو و ژرفای همین چیرگی نومیدی، مردمی برون آید شایسته و مقبول زندگی و روانگی کاروان تاریخ نو، نه چنین اکنون که چنین خوشبال و بدساق، چنین ناهماهنگ و بدنواخت در هم غلتان هستیم»!
خودت را نگه دار».
«- مردان کنند و نگویند»
«- کار... کار... کار کن. مرد را فقط کار می تواند نجات بدهد»
کتاب #نون_نوشتن
#محمود_دولت_آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
راستی چه به روزگار من، به روزگار ما مردم آمده است ... نفرت و ناباوری، ناباوری نسبت به تمام آن آرزش هایی که من تمام زندگی ام را برای اشان به کار بسته ام، ارزش هایی که مرکز و محور تمام شان شان آدمی، انسان بوده است. اکنون آن «آدم» کجا شده است؟... این جا، در این سرزمین هنوز مرز میان تشخص و خودبینی مشخص نشده است، و از آن جا که نفوس انسانی از نخستین لحظات شکل پذیری شان تحقیر و سرکوب می شوند، بخت دست یابی به بلوغ را از دست می دهند و هم چنان در حالت جنینی باقی می مانند و آن چه در ایشان رشد می کند، همانا پیچ خوردگی و گره در گره ی غرایز اولیه است که در هر شخص مثل سگی هار در زنجیر قیدهای اجتماعی ، اسیر نگه داشته شده است و در انتظار روزی به سر می برد که بتواند آن زنجیر را بگسلد؛ و آن لحظه هنگامه ی هجوم فرا می رسد، هجوم و تجاوز به حقوق امثال خود.»
برای یک فرد انسانی و هم چنین برای یک جامعه ی انسانی، فاجعه وقتی به اوج خود می رسد که احساس کند هیچ نقشی در پیش برد، تحول و دگرگونی سرنوشت خود ندارد. همین احساس فجیع کافی است تا انسان از درون متلاشی شود و با چشمان باز ببیند که دارد از پا در می آید. ... چه انتقام وحشت باری، چه انتقام موهنی، چه نکبت بار! وای بر نا امیدانی که ما هستیم. چون انسان ممکن است بتواند از شر طاعون نیمه جانی در ببرد، اما از شر نا امیدی ممکن نیست جان به عافیت ببرد. وای بر نا امیدانی که ما هستیم؛ با این نفرت و نا امیدی که چون بدترین بلاها در روح مردم ما رسوخ کرده است و لحظه به لحظه فراگیرتر می شود، چه جور آینده ای در انتظار ما خواهد بود، چه جور آینده ای تدارک دیده شده؟ جنون، جنــون، این مردم دارند دچار جنون نومیدی می شوند و... وای بر نا امیدانی که ما هستیم »
یک مردم برای زیستن و شایسته زیستن نیاز به باورداشت خود دارند، ما می باید به ارزش ها و بی ارزشی های خود، آشکارا آگاه شویم و به آن بیندیشیم تا نگهبانی ار ارزش های خود را بتوانیم بیاموزیم. ما باید بدانیم چرا خوار و خسته می شویم؛ چرا؟... می خواهم آرزو کنم از جو و ژرفای همین چیرگی نومیدی، مردمی برون آید شایسته و مقبول زندگی و روانگی کاروان تاریخ نو، نه چنین اکنون که چنین خوشبال و بدساق، چنین ناهماهنگ و بدنواخت در هم غلتان هستیم»!
خودت را نگه دار».
«- مردان کنند و نگویند»
«- کار... کار... کار کن. مرد را فقط کار می تواند نجات بدهد»
کتاب #نون_نوشتن
#محمود_دولت_آبادی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
توهم قادر است انسان را از چنگ امر توهم‌زا برهاند٬ حال آنکه قاعدتن تنها عقل و منطق می‌تواند انسان را از یوغ تصورات غیرمنطقی آزاد کند. این قدرت مبهم تخیل از چه برمی‌خیزد؟
از آنجا که ذات و جوهره‌ی تصویر آن است که خود را واقعیت جلوه دهد٬ متقابلن واقعیت نیز باید بتواند از تصویر گرته‌برداری کند و خود را دارای همان جوهر و معنا بنمایاند. ادراکات می‌توانند رویا را بی‌هیچ تعارض و انفصالی ادامه دهند؛ خلاهای آن را پر کنند؛ جنبه‌های ناپایدار آن را تثبیت کنند و به آن تحقق بخشند. همانطور که توهم ممکن است مانند ادراک٬ حقیقی بنماید٬ ادراک نیز خود می‌تواند به حقیقت مشهود و انکارناپذیر توهم تبدیل شود.
پاسکال می‌گوید «دیوانگی بشر آنچنان ضروری است که دیوانه نبودن خود شکل دیگری از دیوانگی است» و داستایفسکی گفته است « برای آنکه از عقل سلیم خود مطمئن شویم٬ راه چاره آن نیست که همسایه‌مان را محبوس کنیم»
باید تلاش کنیم در اعماق تاریخ به درجه‌ی صفر دیوانگی در سیر جنون دست یابیم یعنی زمانی که برداشت انسان از جنون یکدست و نامتمایز بود؛ زمانی که مرزبندی میان عقل و جنون خود هنوز مرزبندی نشده بود. بایستی دریافت که انسان چگونه خرد را جا گذاشت و در دیگر سوی هم دیوانگی را. آنچنان که این دو راه هرگونه تبادل را بر هم بستند و هریک برای دیگری حکم مرده را یافتند.
انسان مدرن در قلمرو آرام و بی‌کشمکشی که در آن جنون بیماری روانی تلقی میشود دیگر با دیوانه گفتگویی ندارد. در یک سو انسان عاقل جای دارد که پزشک را به نمایندگی از خود به سوی جنون می‌فرستد و بدین ترتیب هر نوع رابطه با جنون را خارج از کلیت مجرد بیماری ناممکن می‌کند. در سوی دیگر دیوانه جای دارد که با غیر خود تنها با میانجی خردی که آن هم مجرد است ارتباط حاصل می‌کند. بین آن دو زبان مشترک وجود ندارد یا بهتر است بگوییم دیگر وجود ندارد.
امروز برداشت ما از جنون در چنگ آرامش علمی است که از فرط شناختن جنون آن‌را فراموش کرده است. بایستی مرزها را بشکنیم.
کتاب:#تاریخ_جنون
#میشل_فوکو
ترجمه:فاطمه ولیانی
نشر:هرمس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
توهم قادر است انسان را از چنگ امر توهم‌زا برهاند٬ حال آنکه قاعدتن تنها عقل و منطق می‌تواند انسان را از یوغ تصورات غیرمنطقی آزاد کند. این قدرت مبهم تخیل از چه برمی‌خیزد؟
از آنجا که ذات و جوهره‌ی تصویر آن است که خود را واقعیت جلوه دهد٬ متقابلن واقعیت نیز باید بتواند از تصویر گرته‌برداری کند و خود را دارای همان جوهر و معنا بنمایاند. ادراکات می‌توانند رویا را بی‌هیچ تعارض و انفصالی ادامه دهند؛ خلاهای آن را پر کنند؛ جنبه‌های ناپایدار آن را تثبیت کنند و به آن تحقق بخشند. همانطور که توهم ممکن است مانند ادراک٬ حقیقی بنماید٬ ادراک نیز خود می‌تواند به حقیقت مشهود و انکارناپذیر توهم تبدیل شود.
پاسکال می‌گوید «دیوانگی بشر آنچنان ضروری است که دیوانه نبودن خود شکل دیگری از دیوانگی است» و داستایفسکی گفته است « برای آنکه از عقل سلیم خود مطمئن شویم٬ راه چاره آن نیست که همسایه‌مان را محبوس کنیم»
باید تلاش کنیم در اعماق تاریخ به درجه‌ی صفر دیوانگی در سیر جنون دست یابیم یعنی زمانی که برداشت انسان از جنون یکدست و نامتمایز بود؛ زمانی که مرزبندی میان عقل و جنون خود هنوز مرزبندی نشده بود. بایستی دریافت که انسان چگونه خرد را جا گذاشت و در دیگر سوی هم دیوانگی را. آنچنان که این دو راه هرگونه تبادل را بر هم بستند و هریک برای دیگری حکم مرده را یافتند.
انسان مدرن در قلمرو آرام و بی‌کشمکشی که در آن جنون بیماری روانی تلقی میشود دیگر با دیوانه گفتگویی ندارد. در یک سو انسان عاقل جای دارد که پزشک را به نمایندگی از خود به سوی جنون می‌فرستد و بدین ترتیب هر نوع رابطه با جنون را خارج از کلیت مجرد بیماری ناممکن می‌کند. در سوی دیگر دیوانه جای دارد که با غیر خود تنها با میانجی خردی که آن هم مجرد است ارتباط حاصل می‌کند. بین آن دو زبان مشترک وجود ندارد یا بهتر است بگوییم دیگر وجود ندارد.
امروز برداشت ما از جنون در چنگ آرامش علمی است که از فرط شناختن جنون آن‌را فراموش کرده است. بایستی مرزها را بشکنیم.
کتاب:#تاریخ_جنون
#میشل_فوکو
ترجمه:فاطمه ولیانی
نشر:هرمس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️