کانال پرواز فکرواندیشه flith@
"حافظا آرزو دارم از سبك غزل سرایی تو تقلید كنم . همچون تو ، قافیه بپردازم و غزل خویش را به ریزه كاریهای گفتهی تو بیارایم . نخست به معنی اندیشم و آن گاه لباس الفاظ زیبا بر آن بپوشانم . هیچ كلامی را دوبار در قافیه نیاورم مگر آنكه با ظاهری یكسان، معنایی جدا داشته باشد. آرزو دارم همهی این دستورها را به كار بندم تا شعری چون تو ، ای شاعر شاعران جهان، سروده باشم !
ای حافظ، همچنان كه جرقه ای برای آتش زدن و سوختن شهر امپراتوران كافیست، از گفتهی شورانگیز تو چنان آتشی بر دلم نشسته كه سراپای این شاعر آلمانی را در تب و تاب افكنده است."
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
"حافظا آرزو دارم از سبك غزل سرایی تو تقلید كنم . همچون تو ، قافیه بپردازم و غزل خویش را به ریزه كاریهای گفتهی تو بیارایم . نخست به معنی اندیشم و آن گاه لباس الفاظ زیبا بر آن بپوشانم . هیچ كلامی را دوبار در قافیه نیاورم مگر آنكه با ظاهری یكسان، معنایی جدا داشته باشد. آرزو دارم همهی این دستورها را به كار بندم تا شعری چون تو ، ای شاعر شاعران جهان، سروده باشم !
ای حافظ، همچنان كه جرقه ای برای آتش زدن و سوختن شهر امپراتوران كافیست، از گفتهی شورانگیز تو چنان آتشی بر دلم نشسته كه سراپای این شاعر آلمانی را در تب و تاب افكنده است."
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
اثر موسيقي بر شعر حافظ: در تقسيمبندي علم از ديدگاه پيشينيان، دانش موسيقي از زيرمجموعههاي علم رياضي محسوب ميشده و در آثار بزرگاني همچون فارابي و ابنسينا مطرح بوده، بسياري از شاعران برجسته به این دانش از منظر «علمي» درخور و شايسته، مينگريستهاند.
پایگاه اطلاعرسانی بنیاد ملی نخبگان: در تقسيمبندي علم از ديدگاه پيشينيان، دانش موسيقي از زيرمجموعههاي علم رياضي محسوب ميشده است. نخستين کسي که به رابطه موسيقي با رياضيات پي برد، فيثاغورس بود که در برخي کتابها او را پدر علم موسيقي نيز شمردهاند. بنا به گفته ارسطو، موسيقي (در کنار حساب و هندسه و نجوم) از زيرشاخههاي رياضيات محسوب ميشده و ارسطو در مباحثي که پيرامون رياضي سخن ميگويد، درباره موسيقي نيز بحث ميکند و در مباحث شعر و هنر نيز به موسيقي ميپردازد، چراکه موسيقي در هنر نيز مورد بحث بوده است. آنچه در اين جستار مدنظر است، بخش نخست بحث يعني بُعد علمي موسيقي است و بُعد هنري موسيقي در مجالي ديگر بررسي ميشود.
بخش رياضيات کتاب «شفا»ي ابنسينا نيز به چهار بخش تقسيم شده است؛
بخش اول: هندسه
بخش دوم: حساب
بخش سوم: موسيقي
و بخش چهارم: هيئت که همان ستارهشناسي است.
چنانکه ديده ميشود، ابنسينا نيز به تبع دانشمندان بزرگ قبل از خود، موسيقي را در زيرشاخه دانش رياضيات مورد بحث قرار ميدهد.
لازم به ذکر است، آنچه که درباره موسيقي از منظر قدما مطرح بوده (و حتي از ديد برخي از بزرگان امروزي نيز مطرح است)، اين است که موسيقي با مطربي تفاوتي فاحش دارد و اين دانش موسيقي در آثار بزرگاني همچون فارابي و ابنسينا مطرح بوده و بسياري از شاعران برجسته مانند نظامي، خاقاني و بهخصوص مولوي و حافظ به اين دانش از منظر «علمي» درخور و شايسته، مينگريستهاند تا جايي که در شعري از مولانا در اهميت اين دانش آمده است:
اين علم موسيقي بر من چون شهادت است
چون مؤمنم شهادت و ايمانم آرزوست
يکي از شاعراني که از دانش موسيقي در آثار خود به ميزان بسيار زيادي بهره برده است، خواجه شمسالدين محمد، متخلص به حافظ شيرازي (قرن هشتم هجري) بوده است.
حافظ از جمله شخصيتهايي است که به گفته بسياري از حافظپژوهان و منتقدان ادبي، آشنايي بسيار عميقي با دانش موسيقي داشته است. در تاريخ ادب فارسي برخي از شاعران صرفاً با دانش موسيقي آشنايي داشتهاند و اين دانش را در شعر خويش انعکاس دادهاند و از اينکه آنان تصنيفساز يا نوازنده بودهاند، اطلاعات چنداني در دست نيست يا از آثارشان چنين برنميآيد؛ مانند فردوسي و خاقاني. اما برخي از شاعران در ادب فارسي علاوه بر آشنايي با موسيقي، نوازنده يا خواننده نيز بودهاند و بر اساس برخي شواهد تاريخي اشعار خود را با يکي از آلات موسيقي مينواخته و با صدايي خوش ميخواندهاند؛ رودکي سمرقندي، فرخي سيستاني و عارف قزويني از جمله اين افراد بودهاند. بنابر برخي شواهد تاريخي و اشارات حافظ در اشعار خويش، حافظ نيز از زمره افرادي بوده که گويا صدايي خوش نيز داشته و اشعار خويش را با صدايي خوش ميخوانده است:
ز چنگ زهره شنيدم که صبحدم ميگفت
غلام حافظ خوش لهجه خوشآوازم
يکي از موضوعاتي که از اشعار حافظ برميآيد، اين است که حافظ آشنايي بسيار عميقي با دانش موسيقي داشته و در بسياري از اشعار خويش به شکلي بسيار ظريف به اين دانش خود اشاره دارد. اين آشنايي در حد بسيار بالايي بوده، به گونهاي که ميتوان گفت اطلاعات او در زمينه موسيقي با موسيقيدانان زمان خود برابري ميکرده است.
يکي از مهمترين قرايني که در اين زمينه ميتوان بيان کرد، اين است که خواجه شيراز تخلص «حافظ» را براي خود برگزيده است. واقعيت اين است که کلمه «حافظ» در دوران حافظ و قبل از او علاوه بر معني حافظ قرآن بودن، يکي از معاني اصلياش «موسيقيدان» بوده است؛ حافظ نيز با علم کامل به اين موضوع اين تخلص را براي خود برگزيده است. خواجه شيراز با انتخاب اين تخلص براي خود، بر مهمترين مانيفست حاکم بر شعر خويش، يعني «ايهام»، تاکيد ميکند. موسيقيداني و حفظ قرآن دو مفهوم کاملاً متضاد بوده و شاعر شيراز نيز با دقت بسيار شاعران هم مضاميني زيبا آفريده و هم بسياري از اهداف فکري خويش را بيان کرده است. به هر روي بايد در نظر داشت که حافظ نهتنها بسياري از کتابهاي نوشتهشده در زمينه موسيقي را خوانده بوده، بلکه بايد در زمينه موسيقي نيز سالها کار کرده باشد و اين موضوع از قرايني که در شعر او وجود دارد، برميآيد. در اين زمينه به بيان برخي از موارد پرداخته خواهد شد که نشان ميدهد حافظ با بسياري از ريزهکاريهاي دنياي موسيقي تا چه حدي آشنا بوده است.
يکي از موارد بسيار مهم اهميت حافظ به علم موسيقي، بخشي از ساقينامه اوست که برخي آن را مغنينامه ميدانند.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
اثر موسيقي بر شعر حافظ: در تقسيمبندي علم از ديدگاه پيشينيان، دانش موسيقي از زيرمجموعههاي علم رياضي محسوب ميشده و در آثار بزرگاني همچون فارابي و ابنسينا مطرح بوده، بسياري از شاعران برجسته به این دانش از منظر «علمي» درخور و شايسته، مينگريستهاند.
پایگاه اطلاعرسانی بنیاد ملی نخبگان: در تقسيمبندي علم از ديدگاه پيشينيان، دانش موسيقي از زيرمجموعههاي علم رياضي محسوب ميشده است. نخستين کسي که به رابطه موسيقي با رياضيات پي برد، فيثاغورس بود که در برخي کتابها او را پدر علم موسيقي نيز شمردهاند. بنا به گفته ارسطو، موسيقي (در کنار حساب و هندسه و نجوم) از زيرشاخههاي رياضيات محسوب ميشده و ارسطو در مباحثي که پيرامون رياضي سخن ميگويد، درباره موسيقي نيز بحث ميکند و در مباحث شعر و هنر نيز به موسيقي ميپردازد، چراکه موسيقي در هنر نيز مورد بحث بوده است. آنچه در اين جستار مدنظر است، بخش نخست بحث يعني بُعد علمي موسيقي است و بُعد هنري موسيقي در مجالي ديگر بررسي ميشود.
بخش رياضيات کتاب «شفا»ي ابنسينا نيز به چهار بخش تقسيم شده است؛
بخش اول: هندسه
بخش دوم: حساب
بخش سوم: موسيقي
و بخش چهارم: هيئت که همان ستارهشناسي است.
چنانکه ديده ميشود، ابنسينا نيز به تبع دانشمندان بزرگ قبل از خود، موسيقي را در زيرشاخه دانش رياضيات مورد بحث قرار ميدهد.
لازم به ذکر است، آنچه که درباره موسيقي از منظر قدما مطرح بوده (و حتي از ديد برخي از بزرگان امروزي نيز مطرح است)، اين است که موسيقي با مطربي تفاوتي فاحش دارد و اين دانش موسيقي در آثار بزرگاني همچون فارابي و ابنسينا مطرح بوده و بسياري از شاعران برجسته مانند نظامي، خاقاني و بهخصوص مولوي و حافظ به اين دانش از منظر «علمي» درخور و شايسته، مينگريستهاند تا جايي که در شعري از مولانا در اهميت اين دانش آمده است:
اين علم موسيقي بر من چون شهادت است
چون مؤمنم شهادت و ايمانم آرزوست
يکي از شاعراني که از دانش موسيقي در آثار خود به ميزان بسيار زيادي بهره برده است، خواجه شمسالدين محمد، متخلص به حافظ شيرازي (قرن هشتم هجري) بوده است.
حافظ از جمله شخصيتهايي است که به گفته بسياري از حافظپژوهان و منتقدان ادبي، آشنايي بسيار عميقي با دانش موسيقي داشته است. در تاريخ ادب فارسي برخي از شاعران صرفاً با دانش موسيقي آشنايي داشتهاند و اين دانش را در شعر خويش انعکاس دادهاند و از اينکه آنان تصنيفساز يا نوازنده بودهاند، اطلاعات چنداني در دست نيست يا از آثارشان چنين برنميآيد؛ مانند فردوسي و خاقاني. اما برخي از شاعران در ادب فارسي علاوه بر آشنايي با موسيقي، نوازنده يا خواننده نيز بودهاند و بر اساس برخي شواهد تاريخي اشعار خود را با يکي از آلات موسيقي مينواخته و با صدايي خوش ميخواندهاند؛ رودکي سمرقندي، فرخي سيستاني و عارف قزويني از جمله اين افراد بودهاند. بنابر برخي شواهد تاريخي و اشارات حافظ در اشعار خويش، حافظ نيز از زمره افرادي بوده که گويا صدايي خوش نيز داشته و اشعار خويش را با صدايي خوش ميخوانده است:
ز چنگ زهره شنيدم که صبحدم ميگفت
غلام حافظ خوش لهجه خوشآوازم
يکي از موضوعاتي که از اشعار حافظ برميآيد، اين است که حافظ آشنايي بسيار عميقي با دانش موسيقي داشته و در بسياري از اشعار خويش به شکلي بسيار ظريف به اين دانش خود اشاره دارد. اين آشنايي در حد بسيار بالايي بوده، به گونهاي که ميتوان گفت اطلاعات او در زمينه موسيقي با موسيقيدانان زمان خود برابري ميکرده است.
يکي از مهمترين قرايني که در اين زمينه ميتوان بيان کرد، اين است که خواجه شيراز تخلص «حافظ» را براي خود برگزيده است. واقعيت اين است که کلمه «حافظ» در دوران حافظ و قبل از او علاوه بر معني حافظ قرآن بودن، يکي از معاني اصلياش «موسيقيدان» بوده است؛ حافظ نيز با علم کامل به اين موضوع اين تخلص را براي خود برگزيده است. خواجه شيراز با انتخاب اين تخلص براي خود، بر مهمترين مانيفست حاکم بر شعر خويش، يعني «ايهام»، تاکيد ميکند. موسيقيداني و حفظ قرآن دو مفهوم کاملاً متضاد بوده و شاعر شيراز نيز با دقت بسيار شاعران هم مضاميني زيبا آفريده و هم بسياري از اهداف فکري خويش را بيان کرده است. به هر روي بايد در نظر داشت که حافظ نهتنها بسياري از کتابهاي نوشتهشده در زمينه موسيقي را خوانده بوده، بلکه بايد در زمينه موسيقي نيز سالها کار کرده باشد و اين موضوع از قرايني که در شعر او وجود دارد، برميآيد. در اين زمينه به بيان برخي از موارد پرداخته خواهد شد که نشان ميدهد حافظ با بسياري از ريزهکاريهاي دنياي موسيقي تا چه حدي آشنا بوده است.
يکي از موارد بسيار مهم اهميت حافظ به علم موسيقي، بخشي از ساقينامه اوست که برخي آن را مغنينامه ميدانند.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#اشکال اجتماعی و فرهنگی مدرنیته
📔 دین و ارزشها در جامعه ی مدرن
کنت تامسون در کتاب دین ، ارزشها و ایدئولوژی در جامعه ی مدرن مینویسد :
"اغلب از جوامع صنعتی مدرن به عنوان جوامع غیر دینی یاد میکنند ، به این معنا که ارزش های دینی ، یا سایر ارزشهای اخلاقی مطلق در این جوامع نقش اساسی ندارند . در واقع انقلاب کبیر فرانسه ضربه ی محکمی به این ارزشها وارد کرد . جوامع مدرن هم در قلمرو اندیشه و هم در سپهر نهادی ، بندهای مذهبی شان را شل کردند و فرایند عرفی شدن رواج پیدا کرد . فرایند عرفی شدن اجتماع به توجه به عقل و سرمایه معطوف شد و این دو جای دین را گرفتند . در حقیقت شکل و محتوای باورها و مناسک دینی و ساختار و سازمان مراجع دینی در پاسخ به نیروهای اجتماعی و فرهنگی گسترده تر دچار تغییر و تحول بنیادی شدند. جماعت های دینی جدید ظهور کردند . مثلا در آمریکا کلیساها اهمیت نمادین اساسی دارند چون خود را با شیوه ی آمریکایی زندگی منطبق و از آن حمایت میکنند و به این ترتیب از طریق مدرن سازی و بازاریابی محصول فرهنگی خود آن را با نیازهای اجزای سازنده اش منطبق میسازند . در نتیجه ، دخالت کلیسا در آمریکا بالاتر از اروپاست . از سوی دیگر ، روند خودمختاری و فردگرایی دینی به تضعیف نهادهای مذهبی در جوامع مدرن انجامیده است . به عبارت دیگر ، در این جوامع ، دین به یک امر خصوصی تبدیل شده و در اجتماع سخن چندانی از آن به میان نمی آید . بطور خلاصه ، مذهب خصوصی و فردی در غرب فرد را قادر میسازد تا خودش رابطه اش با خدا را اداره کند و خودش تصمیم بگیرد با چه کسی به پرستش بپردازد . در واقع در جوامع مدرن غربی این گفته ی تامس جفرسون که اگر همسایه ی من به بیست خدا اعتقاد داشته باشد یا به یک خدا یا اصلا به هیچ خدایی اعتقاد نداشته باشد ، اهمیتی ندارد ، پاس داشته میشود . با این وجود چنانچه شواهد نشان میدهند اکثریت مردم در جوامع مدرن و صنعتی همچنان به ده فرمان کتاب مقدس باور دارند و آن را پایه ایی اخلاقی برای خود میشمارند ."
📗 منبع :
#کنت_تامسون_دین_ارزشها_و_ ایدئولوژی_مدرن_ترجمه ی حسن مرتضوی ، انتشارات آگه ، 1393 )
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#اشکال اجتماعی و فرهنگی مدرنیته
📔 دین و ارزشها در جامعه ی مدرن
کنت تامسون در کتاب دین ، ارزشها و ایدئولوژی در جامعه ی مدرن مینویسد :
"اغلب از جوامع صنعتی مدرن به عنوان جوامع غیر دینی یاد میکنند ، به این معنا که ارزش های دینی ، یا سایر ارزشهای اخلاقی مطلق در این جوامع نقش اساسی ندارند . در واقع انقلاب کبیر فرانسه ضربه ی محکمی به این ارزشها وارد کرد . جوامع مدرن هم در قلمرو اندیشه و هم در سپهر نهادی ، بندهای مذهبی شان را شل کردند و فرایند عرفی شدن رواج پیدا کرد . فرایند عرفی شدن اجتماع به توجه به عقل و سرمایه معطوف شد و این دو جای دین را گرفتند . در حقیقت شکل و محتوای باورها و مناسک دینی و ساختار و سازمان مراجع دینی در پاسخ به نیروهای اجتماعی و فرهنگی گسترده تر دچار تغییر و تحول بنیادی شدند. جماعت های دینی جدید ظهور کردند . مثلا در آمریکا کلیساها اهمیت نمادین اساسی دارند چون خود را با شیوه ی آمریکایی زندگی منطبق و از آن حمایت میکنند و به این ترتیب از طریق مدرن سازی و بازاریابی محصول فرهنگی خود آن را با نیازهای اجزای سازنده اش منطبق میسازند . در نتیجه ، دخالت کلیسا در آمریکا بالاتر از اروپاست . از سوی دیگر ، روند خودمختاری و فردگرایی دینی به تضعیف نهادهای مذهبی در جوامع مدرن انجامیده است . به عبارت دیگر ، در این جوامع ، دین به یک امر خصوصی تبدیل شده و در اجتماع سخن چندانی از آن به میان نمی آید . بطور خلاصه ، مذهب خصوصی و فردی در غرب فرد را قادر میسازد تا خودش رابطه اش با خدا را اداره کند و خودش تصمیم بگیرد با چه کسی به پرستش بپردازد . در واقع در جوامع مدرن غربی این گفته ی تامس جفرسون که اگر همسایه ی من به بیست خدا اعتقاد داشته باشد یا به یک خدا یا اصلا به هیچ خدایی اعتقاد نداشته باشد ، اهمیتی ندارد ، پاس داشته میشود . با این وجود چنانچه شواهد نشان میدهند اکثریت مردم در جوامع مدرن و صنعتی همچنان به ده فرمان کتاب مقدس باور دارند و آن را پایه ایی اخلاقی برای خود میشمارند ."
📗 منبع :
#کنت_تامسون_دین_ارزشها_و_ ایدئولوژی_مدرن_ترجمه ی حسن مرتضوی ، انتشارات آگه ، 1393 )
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
جان کیتس در چکامه ای برای هزار دستان می گوید : " این جا ، جایی که آدم ها به ناله های هم گوش می سپارند ، جایی که با رعشه ای به خود می لرزند ، غمگین ، با چند تار موی خاکستری ، جایی که جوانی می پژمرد و می میرد و اوهام به باد می روند ، جایی که فکر کردن وجود را از اندوه می آکند . "
از مقدمه ی یکی مثل همه / فیلیپ راث / پیمان خاکسار / نشر چشمه
و اپرای شناور چنین کتابی است درگیر کننده و تفکر بر انگیز در باب شخصی که فکر می کند . به همه چیز فکر می کند و جریان سیال ذهنش او را برای لحظه ای آسوده نمی گذارد . او چنان غرق در فکر کردن درباره ی فکر کردن ( ! ) و سخن پراکنی در باب همه چیز و همه کس می شود که معمولن نمی تواند حتی یک موضوع صاف و ساده را به شکل منطقی و درست ( ؟! ) اش روایت کند و چنان جریان منطقی روایت را می گسلد و روایت را به روایت های غیر مرتبط دیگر پیوند می دهد که شگفت زده خواهید شد . راوی که مبتلا به بیماری لاعلاجی است که هر آن ممکن است جانش را بستاند ولی تا کنون زنده مانده اینک تصمیم گرفته در آستانه ی چهل سالگی خودکشی کند . خودش را تمام کند و در این حین در فاصله ی این یکی دو روزی که به چنین تصمیمی دست یازیده داستان زندگی خودش را روایت می کند داستانی پر از سکته های روایی عمدی و هوشمندی ای مثال زدنی در از این شاخه به آن شاخه پریدن ها و در عین حال کنترل دقیق فرم و محتوای داستان که احاطه ی بسیار کاملی را بر تمام جزئیات ش می طلبد که خوشبختانه جناب بارت به خوبی توانسته از عهده ی این مهم بر آید .
جان بارت آن گونه که در ابتدای کتاب از زبان راوی بیان می کند به دنبال ارائه ی کتابی سخت و پیچیده نیست : " چیزی که من شما را به آن دعوت می کنم آبتنی لذت بخش است ، نه غسل تعمید . " حرفی هم اگر دارد ساده و روان بیان ش می کند و همین است که خواندن کتاب را به تجربه ای لذت بخش بدل می سازد .
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
جان کیتس در چکامه ای برای هزار دستان می گوید : " این جا ، جایی که آدم ها به ناله های هم گوش می سپارند ، جایی که با رعشه ای به خود می لرزند ، غمگین ، با چند تار موی خاکستری ، جایی که جوانی می پژمرد و می میرد و اوهام به باد می روند ، جایی که فکر کردن وجود را از اندوه می آکند . "
از مقدمه ی یکی مثل همه / فیلیپ راث / پیمان خاکسار / نشر چشمه
و اپرای شناور چنین کتابی است درگیر کننده و تفکر بر انگیز در باب شخصی که فکر می کند . به همه چیز فکر می کند و جریان سیال ذهنش او را برای لحظه ای آسوده نمی گذارد . او چنان غرق در فکر کردن درباره ی فکر کردن ( ! ) و سخن پراکنی در باب همه چیز و همه کس می شود که معمولن نمی تواند حتی یک موضوع صاف و ساده را به شکل منطقی و درست ( ؟! ) اش روایت کند و چنان جریان منطقی روایت را می گسلد و روایت را به روایت های غیر مرتبط دیگر پیوند می دهد که شگفت زده خواهید شد . راوی که مبتلا به بیماری لاعلاجی است که هر آن ممکن است جانش را بستاند ولی تا کنون زنده مانده اینک تصمیم گرفته در آستانه ی چهل سالگی خودکشی کند . خودش را تمام کند و در این حین در فاصله ی این یکی دو روزی که به چنین تصمیمی دست یازیده داستان زندگی خودش را روایت می کند داستانی پر از سکته های روایی عمدی و هوشمندی ای مثال زدنی در از این شاخه به آن شاخه پریدن ها و در عین حال کنترل دقیق فرم و محتوای داستان که احاطه ی بسیار کاملی را بر تمام جزئیات ش می طلبد که خوشبختانه جناب بارت به خوبی توانسته از عهده ی این مهم بر آید .
جان بارت آن گونه که در ابتدای کتاب از زبان راوی بیان می کند به دنبال ارائه ی کتابی سخت و پیچیده نیست : " چیزی که من شما را به آن دعوت می کنم آبتنی لذت بخش است ، نه غسل تعمید . " حرفی هم اگر دارد ساده و روان بیان ش می کند و همین است که خواندن کتاب را به تجربه ای لذت بخش بدل می سازد .
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
این واقعیت - این که با شروع این جمله ممکن است فرصت تمام کردن آن را نیابم ؛ که با ریختن این نوشیدنی برای خودم ، ممکن است فرصت چشیدن آن را پیدا نکنم ؛ این که بعد از خوابیدن ممکن است دیگر هرگز بیدار نشوم ، یا پس از بیدار شدن ، دیگر به هنگام خوابیدن زنده نباشم - این واقعیت سی و پنج سال است که بر هستی و زندگی ام سایه انداخته . "
جان بارت اپرای شناور ش را با سفسطه شروع می کند . راوی بیمار ش که البته با بیماری نادر ی که دارد کنار آمده آدمی است که دوست دارد در باب همه چیز و همه کس سخن براند و و این سخن گفتن را هر بار چنان ادامه می دهد که به کل از بحث خارج می شود و خوشبختانه این از بحث خارج شدن های ش در رمان با ذکاوت نویسنده به درستی شکل یافته اند و
کلیت منسجمی را با پاره هایی به ظاهر آشفته ایجاد کرده که وقتی به قول وربال کنت - کایزر شوزه ی مظنونین همیشگی - کمی به عقب می رویم و از این تکه های به ظاهر نامرتبط فاصله می گیریم و دوباره به همه ی ماجرا ، به همه ی تکه های پازل - می نگریم تازه در آن هنگام است که متوجه ربط امور با یکدیگر و متوجه تصویر کلی ای که نویسنده قصد دارد نشان مان بدهد می شویم .
#اپراى_شناور
#جان_بارت
#سهيل_سمى
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
این واقعیت - این که با شروع این جمله ممکن است فرصت تمام کردن آن را نیابم ؛ که با ریختن این نوشیدنی برای خودم ، ممکن است فرصت چشیدن آن را پیدا نکنم ؛ این که بعد از خوابیدن ممکن است دیگر هرگز بیدار نشوم ، یا پس از بیدار شدن ، دیگر به هنگام خوابیدن زنده نباشم - این واقعیت سی و پنج سال است که بر هستی و زندگی ام سایه انداخته . "
جان بارت اپرای شناور ش را با سفسطه شروع می کند . راوی بیمار ش که البته با بیماری نادر ی که دارد کنار آمده آدمی است که دوست دارد در باب همه چیز و همه کس سخن براند و و این سخن گفتن را هر بار چنان ادامه می دهد که به کل از بحث خارج می شود و خوشبختانه این از بحث خارج شدن های ش در رمان با ذکاوت نویسنده به درستی شکل یافته اند و
کلیت منسجمی را با پاره هایی به ظاهر آشفته ایجاد کرده که وقتی به قول وربال کنت - کایزر شوزه ی مظنونین همیشگی - کمی به عقب می رویم و از این تکه های به ظاهر نامرتبط فاصله می گیریم و دوباره به همه ی ماجرا ، به همه ی تکه های پازل - می نگریم تازه در آن هنگام است که متوجه ربط امور با یکدیگر و متوجه تصویر کلی ای که نویسنده قصد دارد نشان مان بدهد می شویم .
#اپراى_شناور
#جان_بارت
#سهيل_سمى
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
بحث و گفتگو همراه با مطالب مفید در
سوپر گروه
تالار گفتگو
https://telegram.me/joinchat/BuyHrT9ndqEk23oUwiAHfQ
سوپر گروه
تالار گفتگو
https://telegram.me/joinchat/BuyHrT9ndqEk23oUwiAHfQ
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
#زوربای_یونانی
در دوران کودکی یک پیله کرم ابریشم را بر روی درختی یافتم، درست هنگامیکه پروانه خود را برای خروج از پیله آماده میساخت، اندکی منتظر ماندم اما سرانجام خروج پروانه طول کشید، تصمیم گرفتم این فرایند را شتاب بخشم لذا با حرارت دهان خود آغاز به گرم کردن پیله نمودم تا اینکه پروانه خروج خود را آغاز کرد.
اما بالهایش هنوز بسته بودند و اندکی بعد مرد!
بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم بود ، اما من انتظار کشیدن نمیدانستم.
آن جنازه کوچک تا به امروز یکی از سنگین ترین بارها بر روی وجدان من بوده است.
اما همان جنازه باعث شد درک کنم که یک گناه کبیره حقیقی وجود دارد :
فشار آوردن بر قوانین بزرگ کیهان !
بردباری لازم است ، نیز انتظار زمان موعود را کشیدن و با اعتماد راهی را دنبال کردن که خداوند برای زندگی ما برگزیده است.
برگرفته از کتاب زیبای زوربای یونانی
#نیکوس_کازانتزاکیس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
#زوربای_یونانی
در دوران کودکی یک پیله کرم ابریشم را بر روی درختی یافتم، درست هنگامیکه پروانه خود را برای خروج از پیله آماده میساخت، اندکی منتظر ماندم اما سرانجام خروج پروانه طول کشید، تصمیم گرفتم این فرایند را شتاب بخشم لذا با حرارت دهان خود آغاز به گرم کردن پیله نمودم تا اینکه پروانه خروج خود را آغاز کرد.
اما بالهایش هنوز بسته بودند و اندکی بعد مرد!
بلوغی صبورانه با یاری خورشید لازم بود ، اما من انتظار کشیدن نمیدانستم.
آن جنازه کوچک تا به امروز یکی از سنگین ترین بارها بر روی وجدان من بوده است.
اما همان جنازه باعث شد درک کنم که یک گناه کبیره حقیقی وجود دارد :
فشار آوردن بر قوانین بزرگ کیهان !
بردباری لازم است ، نیز انتظار زمان موعود را کشیدن و با اعتماد راهی را دنبال کردن که خداوند برای زندگی ما برگزیده است.
برگرفته از کتاب زیبای زوربای یونانی
#نیکوس_کازانتزاکیس
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ما نيچه را در ايران با اين عنوان «پايه گذار مكتب اراده معطوف به قدرت» مى شناسيم; اما در عين حال نيچه در غرب به اين عنوان شناخته نشده است. بلكه بيشتر به دو عنوان ديگر شناخته شده است، يكى به عنوان كسى كه روحيه جهان ما را پيش بينى كرد يعنى روحيه «خدا مردگى» كه ديگر در اذهان و نفوس ما انسانهاى اين قرن، خدا حضور پر هيمنه اى ندارد البته خود به اين وضعيت راضى نبود و مى توان او را هم پيش بينى كننده وضع فرهنگى كنونى دانست و هم مخالف وضع فرهنگى كنونى. وجه ديگر شهرت نيچه در غرب، گرايشهاى اگزيستانسياليستى خاص اوست كه به عمقى ترين مسائل روانى انسانها پرداخته است. مسائلى كه انسان وقتى مى شنود، به راحتى مى فهمد; ولى متوجه نمى شود كه چقدر فهم اوليه اين مطلب براى انسان مشكل است. كشف امور روانى انسان بسيار كار مشكلى است و در حد محال; اما نيچه به زوايا و خفاياى روانى ما بسيار آشنا شده و درون بينى عجيبى داشته است و در آثارش هم معمولا اين مطلب به چشم مى خورد.
همان طور كه گفته شد ما او را به عنوان قائل «اراده معطوف به قدرت» مى شناسيم و از همين جهت گاهى از او تعبير به نهيليست اخلاقى مى كنند. نهيليسم يا پوچ انگارى در جاهاى مختلف مورد استعمال دارد كه يك نوع آن هم پوچ انگارى اخلاقى است. نهيليسم اخلاقى يعنى نفى همه ارزشهاى اخلاقى كه تا كنون مورد اجرا و محترم بوده است. يعنى اينكه او همه ارزشهاى اخلاقى رعايت شده، اجرا شده و محترم را به بازى مى گيرد. مثلا ما تواضع را محترم مى دانيم و مخالف تكبرّيم; ولى او با اين نظر مخالف است. ما كمك به ضعفا را امر خوب و حسنى مى دانيم; اما او معتقد است ضعيف را بايد ضعيف تر كرد. نهيليسم اخلاقى، يعنى وارونگى ارزشها; شاهد اين معنا از نهيليسم آن است كه خود نيچه هم كتابى با اين عنوان واژگونى ارزشها دارد. او مى گويد تمام ارزشهاى اخلاقى ارزشهايى هستند كه از يك روحيه بزدلانه ناشى شده اند. بزدلان عالم بودند كه اخلاق را درست كردند; چون مى دانستند كه مثلا اگر تواضع به عنوان يك امر اخلاقى رايج شود آنها هم در عالم بهره اى خواهند داشت و اگر بنابر تكبر باشد، اينها چيزى براى عرضه كردن ندارند. جالب اين است كه نيچه خود اين ضوابط اخلاقى را رعايت نمى كرده است; خودش انسانى بسيار رئوف و مهربان بوده است. او حتى نسبت به حيوانات هم مهربان بود و داستان معروف «اسب» معرّف اين وجهه عاوست.
#مصطفی_ملکیان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
ما نيچه را در ايران با اين عنوان «پايه گذار مكتب اراده معطوف به قدرت» مى شناسيم; اما در عين حال نيچه در غرب به اين عنوان شناخته نشده است. بلكه بيشتر به دو عنوان ديگر شناخته شده است، يكى به عنوان كسى كه روحيه جهان ما را پيش بينى كرد يعنى روحيه «خدا مردگى» كه ديگر در اذهان و نفوس ما انسانهاى اين قرن، خدا حضور پر هيمنه اى ندارد البته خود به اين وضعيت راضى نبود و مى توان او را هم پيش بينى كننده وضع فرهنگى كنونى دانست و هم مخالف وضع فرهنگى كنونى. وجه ديگر شهرت نيچه در غرب، گرايشهاى اگزيستانسياليستى خاص اوست كه به عمقى ترين مسائل روانى انسانها پرداخته است. مسائلى كه انسان وقتى مى شنود، به راحتى مى فهمد; ولى متوجه نمى شود كه چقدر فهم اوليه اين مطلب براى انسان مشكل است. كشف امور روانى انسان بسيار كار مشكلى است و در حد محال; اما نيچه به زوايا و خفاياى روانى ما بسيار آشنا شده و درون بينى عجيبى داشته است و در آثارش هم معمولا اين مطلب به چشم مى خورد.
همان طور كه گفته شد ما او را به عنوان قائل «اراده معطوف به قدرت» مى شناسيم و از همين جهت گاهى از او تعبير به نهيليست اخلاقى مى كنند. نهيليسم يا پوچ انگارى در جاهاى مختلف مورد استعمال دارد كه يك نوع آن هم پوچ انگارى اخلاقى است. نهيليسم اخلاقى يعنى نفى همه ارزشهاى اخلاقى كه تا كنون مورد اجرا و محترم بوده است. يعنى اينكه او همه ارزشهاى اخلاقى رعايت شده، اجرا شده و محترم را به بازى مى گيرد. مثلا ما تواضع را محترم مى دانيم و مخالف تكبرّيم; ولى او با اين نظر مخالف است. ما كمك به ضعفا را امر خوب و حسنى مى دانيم; اما او معتقد است ضعيف را بايد ضعيف تر كرد. نهيليسم اخلاقى، يعنى وارونگى ارزشها; شاهد اين معنا از نهيليسم آن است كه خود نيچه هم كتابى با اين عنوان واژگونى ارزشها دارد. او مى گويد تمام ارزشهاى اخلاقى ارزشهايى هستند كه از يك روحيه بزدلانه ناشى شده اند. بزدلان عالم بودند كه اخلاق را درست كردند; چون مى دانستند كه مثلا اگر تواضع به عنوان يك امر اخلاقى رايج شود آنها هم در عالم بهره اى خواهند داشت و اگر بنابر تكبر باشد، اينها چيزى براى عرضه كردن ندارند. جالب اين است كه نيچه خود اين ضوابط اخلاقى را رعايت نمى كرده است; خودش انسانى بسيار رئوف و مهربان بوده است. او حتى نسبت به حيوانات هم مهربان بود و داستان معروف «اسب» معرّف اين وجهه عاوست.
#مصطفی_ملکیان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#بیوگرافی
#محمود_دولت_آبادی
🌺 محمود_دولت_آبادی نویسنده معروف معاصر در سال ۱۳۱۹ در دولت آباد بیهق متولد شد و در خانواده ای روستایی که از راه کار بر زمین سخت کویر ؛ روزگار می گذراندند بزرگ شد.
کودکی اش در روستا سپری شد و تاثیر این سالها باعث تا "رمان روستایی" به دست او به اوج شکوفایی برسد.
او برای تحصیل به دولت آباد رفت و هم زمان به کارهای گوناگونی از جمله کفاشی و سلمانی و کارگری در کارخانه پرداخت .
در ۲۰ سالگی به تهران مهاجرت کرد و برای جامه عمل پوشاندن به دغدغه های اصلی ذهنش به کار نوشتن و بازی در تئاتر مشغول شد و از راه کارگری در چاپخانه نیز امرار معاش می کرد .
ذوق او به نوشتن باعث شد تا نویسندگی را قبل از مهاجرت به تهران تجربه کند اما نخستین داستانش به نام « ته شب » در سال ۱۳۴۱ در مجله ای در تهران چاپ شد.
از آن پس؛ کار نوشتن را به صورت جدی و با پشتکار فراوان ادامه داد و از سال ۱۳۴۷ داستان هایش در نشریات ادبی و به صورت کتاب به چاپ رسید و برای وی شهرت زیادی را به بار آورد .
نثر دولت آبادی در اوج جذابیت و زیبایی است.
نثری زنده، جذاب، اثرگذار و با قدرت انتقالی شگفت که گویی خواننده تمام شخصیت ها و مناظر و پدیده های طبیعت را که او توصیف می کند، به چشم می بیند.
مهارت دولت آبادی در توصیف اندام و چهره و حالات روحی قهرمانانش چنان است که تا مدت ها پس از مطالعه ی داستان، سیمای یک یک آنان در ذهن خواننده می ماند.
این قهرمانان، کردان کوچیده به روستاهای خراسان و چادرنشینانی ایلیاتی اند که با گله داری و کشاورزی روزگار می گذرانند.
در نثر دولت آبادی واژگان محلی (کردی و خراسانی) نیز در کنار واژه های امروزی آورده شده اند و این موضوع بدون اینکه نقصی در معنی متن ایجاد کند، به شیرینی و زیبایی زبان نثر او می افزاید.
مهم ترین کتاب دولت آبادی رمان بلند ده جلدی "کلیدر" است که نزدیک به 3000صفحه می باشد.
کلیدر، آینه ای است که حقیقت زندگی روستانشینان خراسان را نشان می دهد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#بیوگرافی
#محمود_دولت_آبادی
🌺 محمود_دولت_آبادی نویسنده معروف معاصر در سال ۱۳۱۹ در دولت آباد بیهق متولد شد و در خانواده ای روستایی که از راه کار بر زمین سخت کویر ؛ روزگار می گذراندند بزرگ شد.
کودکی اش در روستا سپری شد و تاثیر این سالها باعث تا "رمان روستایی" به دست او به اوج شکوفایی برسد.
او برای تحصیل به دولت آباد رفت و هم زمان به کارهای گوناگونی از جمله کفاشی و سلمانی و کارگری در کارخانه پرداخت .
در ۲۰ سالگی به تهران مهاجرت کرد و برای جامه عمل پوشاندن به دغدغه های اصلی ذهنش به کار نوشتن و بازی در تئاتر مشغول شد و از راه کارگری در چاپخانه نیز امرار معاش می کرد .
ذوق او به نوشتن باعث شد تا نویسندگی را قبل از مهاجرت به تهران تجربه کند اما نخستین داستانش به نام « ته شب » در سال ۱۳۴۱ در مجله ای در تهران چاپ شد.
از آن پس؛ کار نوشتن را به صورت جدی و با پشتکار فراوان ادامه داد و از سال ۱۳۴۷ داستان هایش در نشریات ادبی و به صورت کتاب به چاپ رسید و برای وی شهرت زیادی را به بار آورد .
نثر دولت آبادی در اوج جذابیت و زیبایی است.
نثری زنده، جذاب، اثرگذار و با قدرت انتقالی شگفت که گویی خواننده تمام شخصیت ها و مناظر و پدیده های طبیعت را که او توصیف می کند، به چشم می بیند.
مهارت دولت آبادی در توصیف اندام و چهره و حالات روحی قهرمانانش چنان است که تا مدت ها پس از مطالعه ی داستان، سیمای یک یک آنان در ذهن خواننده می ماند.
این قهرمانان، کردان کوچیده به روستاهای خراسان و چادرنشینانی ایلیاتی اند که با گله داری و کشاورزی روزگار می گذرانند.
در نثر دولت آبادی واژگان محلی (کردی و خراسانی) نیز در کنار واژه های امروزی آورده شده اند و این موضوع بدون اینکه نقصی در معنی متن ایجاد کند، به شیرینی و زیبایی زبان نثر او می افزاید.
مهم ترین کتاب دولت آبادی رمان بلند ده جلدی "کلیدر" است که نزدیک به 3000صفحه می باشد.
کلیدر، آینه ای است که حقیقت زندگی روستانشینان خراسان را نشان می دهد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
ازدواج فرایندی است که بواسطه عوامل ناخودآگاه اتفاق می افتد.
عشق زمانی پدید می آید که طرف مقابل با تصویر ایماگوی ما همخوانی داشته باشد.
ایماگو تصویری است ناخودآگاه از جنس مخالف که مرکب از کسانی است که در کودکی بیش از دیگران بر ما تأثیر گذاشته اند.
فرافکن این تصویر منجر به تولید احساس عشق رمانتیک می شود.
مکانیزمی که در اینجا به کار می افتد به تعبیر فروید وسواس تکرار و به زعم پرلز کار ناتمام است که با بازآفرینی شرایط ناکام کننده دوران کودکی برای اصلاح آن می کوشند.
این تلاشی است برای یافتن خویشتن گمشده ای که در خود سرکوب گردیده است.
جذّابیّت؛ قابلیت فرد مقابل در ارضای نیازهای روانی ناخودآگاه است
ما کسانی را برای ازدواج بر می گزینیم که شبیه تصویر ما از والدینمان باشند و از سویی جبران کننده نیازهای پاسخ داده نشده و سرکوب شده دوران کودکی مان باشند.
#هارویل_هندریکس
#بازگشت_به_عشق
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
ازدواج فرایندی است که بواسطه عوامل ناخودآگاه اتفاق می افتد.
عشق زمانی پدید می آید که طرف مقابل با تصویر ایماگوی ما همخوانی داشته باشد.
ایماگو تصویری است ناخودآگاه از جنس مخالف که مرکب از کسانی است که در کودکی بیش از دیگران بر ما تأثیر گذاشته اند.
فرافکن این تصویر منجر به تولید احساس عشق رمانتیک می شود.
مکانیزمی که در اینجا به کار می افتد به تعبیر فروید وسواس تکرار و به زعم پرلز کار ناتمام است که با بازآفرینی شرایط ناکام کننده دوران کودکی برای اصلاح آن می کوشند.
این تلاشی است برای یافتن خویشتن گمشده ای که در خود سرکوب گردیده است.
جذّابیّت؛ قابلیت فرد مقابل در ارضای نیازهای روانی ناخودآگاه است
ما کسانی را برای ازدواج بر می گزینیم که شبیه تصویر ما از والدینمان باشند و از سویی جبران کننده نیازهای پاسخ داده نشده و سرکوب شده دوران کودکی مان باشند.
#هارویل_هندریکس
#بازگشت_به_عشق
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
بسیاری از آدم ها را دیده ام که میکوشند عقاید خود، باورهای خود، منش و روش خود را به رفیق و همراه و همسفر خود تحمیل کنند، و زمانی که به تمامی از عهده ی این کار بزرگ برآمدند، از این همسفر بیزار می شوند؛ چرا که سایه ی کمرنگ و بی خاصیت خود را همسفر خود می بینند....!
#ابوالمشاغل
#نادر_ابراهیمی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
بسیاری از آدم ها را دیده ام که میکوشند عقاید خود، باورهای خود، منش و روش خود را به رفیق و همراه و همسفر خود تحمیل کنند، و زمانی که به تمامی از عهده ی این کار بزرگ برآمدند، از این همسفر بیزار می شوند؛ چرا که سایه ی کمرنگ و بی خاصیت خود را همسفر خود می بینند....!
#ابوالمشاغل
#نادر_ابراهیمی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تحلیلی_بر_پوپولیسم_و_پدیده_احمدی_نژاد
پوپولیسم، یا پیپل ایسم، در معنای لغوی مردم گرایی یا مردمسالاری است،واز people به معنای مردم و ism بمعنای گرایش یا باور یا دیدگاه، بزبان انگلیسی تشکیل یافته است.
در اصطلاح سیاسی، دکترینی است که دستیابی به قدرت را از راه فریب مردم جستجو میکند.
در اصطلاح اجتماعی،بطور عام پیپل شامل تمام افراد یک جامعه میشود،و فقط در صورتی که فاقد شعور جمعی باشند،از تشخیص منافع جمعی خود عاجزند، و با دنبال کردن اهداف ناچیز شخصی وگروهی خود، بنوعی از تضاد منافع درونی میرسند که برایند آن ناکامی در رشد و توسعه یافتگی و محرومیت وستیز وعقب ماندگی است.که شامل تعریف خاص پیپل، در اصطلاح پوپولیسم میگردند،
درصورتیکه جمعیت اینان اکثریت جامعه ای را تشکیل داده باشد.افراد و گروههایی در صدد استفاده از وزن اجتماعی آنها بمنظور دستیابی به منابع قدرت و ثروت برمی ایند، به اینهاهم پوپولیست گفته میشود.
پوپولیست ها بدون توجه به منافع ملی،صرفا باتکیه بر وعده های عوام پسندانه وشعارهایی که باب طبع اکثریت فاقد شعور اجتماعی است،در انتخابات سیاسی شرکت کرده، وبه قدرت میرسند،واگر در تحقق وعده های خود موفق باشند، تا ویرانی کامل فرصتهای رشدوتوسعه بر سر قدرت باقی میمانند.ویژگی مهم اینان هوچیگری و هیاهو و جنجال آفرینی، و شیرینکاریهایی است که به مذاق اکثریت نادان خوشایند است.
همچنین فاقد تخصص و تواناییهای تکنیکی و بوروکراتیکی برای نیل به منافع ملی و حتی نیل به وعده های عامه پسند خودشان هم هستند، وناگزیرند، با پروپاگاند و هیاهوهای تبلیغاتی خود را موفق جلوه دهند، اما در عمل نه تنها گامی در مسیر رشدو توسعه همه جانبه ومنافع ملی برنمیدارند، بلکه بنیانهای انرا هم به راحتی فرو می ریزند و دستاوردهای پیشین توسعه را هم تخریب کرده و صدمات جبران ناپذیری به منافع ملی عموما و مطالبات همان توده های فاقد شعور اجتماعی که باتکیه بروزن اجتماعی سنگین انها به قدرت رسیده اند، خصوصا وارد میکنند.
ویژگی مهم دیگر پو پولیستها که انها را از تکنوکراتها و بوروکراتها (اینتلی جنسیا یا نیروی علمی کارامد) مجزا میکند، این است که، به جای اثبات تواناییهای خود و تدوین راهبردهای دقیق استراتژی رشد و توسعه ملی و تبیین عقلانی و بلامنازع آن واستقبال از ارا ونظرات گوناگون و مشارکت با گروههای مخالف، باتوسل به تخریب رقبای سیاسی ودروغ و تهمت و افترا به گروههای مخالف در صدد اثبات خود برمی آیند،
ماجرای احمدی نژاد، تطابق چندانی با پوپولیسم ندارد، روی کار امدن یک دولت پوپولیست، به اکثریت عوام و نادان احتیاج دارد، که در یک انتخابات سالم و منطبق با اصول دمکراسی،روی کار امده باشد.
باتمام ترفندهای پوپولیستی که احمدی نژاد و حامیانش بکار بردند، قادر به فریب اکثریت مردم (پیپل)نشدند، و وزن اقلیت نادان در حدی نبود که او را به قدرت برساند.
از سوی دیگراحمدی نژاد پیش از انکه بافریب عوام به قدرت دست یابد، ازحمایت مراکز قدرت دیگری غیر از قدرت مردم، برخوردار بود، مراکزی که قدرت تحمیل اراده خود بر مردم را دارند.
اصولا در یک جامعه تئوکراتیک، با رهبران تئیست،مردم حق مشارکت در ارکان قدرت را ندارند، و اراده رهبران حاکم سرنوشت انها را تعیین میکند، تئیستها اعتقادی به دمکراسی وانتخابات وحاکمیت مردم برمردم ندارند، هرچند ناگزیر از اکران نمایش صحنه هایی از پوسته ظاهری دمکراسی ازقبیل برگزاری انتخابات باشند.اما نتایج انتخابات هرگز از چهارچوب اراده حاکمان خارج نمیگردد، واراده ملی همیشه تحت الشعاع قرار میگیرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تحلیلی_بر_پوپولیسم_و_پدیده_احمدی_نژاد
پوپولیسم، یا پیپل ایسم، در معنای لغوی مردم گرایی یا مردمسالاری است،واز people به معنای مردم و ism بمعنای گرایش یا باور یا دیدگاه، بزبان انگلیسی تشکیل یافته است.
در اصطلاح سیاسی، دکترینی است که دستیابی به قدرت را از راه فریب مردم جستجو میکند.
در اصطلاح اجتماعی،بطور عام پیپل شامل تمام افراد یک جامعه میشود،و فقط در صورتی که فاقد شعور جمعی باشند،از تشخیص منافع جمعی خود عاجزند، و با دنبال کردن اهداف ناچیز شخصی وگروهی خود، بنوعی از تضاد منافع درونی میرسند که برایند آن ناکامی در رشد و توسعه یافتگی و محرومیت وستیز وعقب ماندگی است.که شامل تعریف خاص پیپل، در اصطلاح پوپولیسم میگردند،
درصورتیکه جمعیت اینان اکثریت جامعه ای را تشکیل داده باشد.افراد و گروههایی در صدد استفاده از وزن اجتماعی آنها بمنظور دستیابی به منابع قدرت و ثروت برمی ایند، به اینهاهم پوپولیست گفته میشود.
پوپولیست ها بدون توجه به منافع ملی،صرفا باتکیه بر وعده های عوام پسندانه وشعارهایی که باب طبع اکثریت فاقد شعور اجتماعی است،در انتخابات سیاسی شرکت کرده، وبه قدرت میرسند،واگر در تحقق وعده های خود موفق باشند، تا ویرانی کامل فرصتهای رشدوتوسعه بر سر قدرت باقی میمانند.ویژگی مهم اینان هوچیگری و هیاهو و جنجال آفرینی، و شیرینکاریهایی است که به مذاق اکثریت نادان خوشایند است.
همچنین فاقد تخصص و تواناییهای تکنیکی و بوروکراتیکی برای نیل به منافع ملی و حتی نیل به وعده های عامه پسند خودشان هم هستند، وناگزیرند، با پروپاگاند و هیاهوهای تبلیغاتی خود را موفق جلوه دهند، اما در عمل نه تنها گامی در مسیر رشدو توسعه همه جانبه ومنافع ملی برنمیدارند، بلکه بنیانهای انرا هم به راحتی فرو می ریزند و دستاوردهای پیشین توسعه را هم تخریب کرده و صدمات جبران ناپذیری به منافع ملی عموما و مطالبات همان توده های فاقد شعور اجتماعی که باتکیه بروزن اجتماعی سنگین انها به قدرت رسیده اند، خصوصا وارد میکنند.
ویژگی مهم دیگر پو پولیستها که انها را از تکنوکراتها و بوروکراتها (اینتلی جنسیا یا نیروی علمی کارامد) مجزا میکند، این است که، به جای اثبات تواناییهای خود و تدوین راهبردهای دقیق استراتژی رشد و توسعه ملی و تبیین عقلانی و بلامنازع آن واستقبال از ارا ونظرات گوناگون و مشارکت با گروههای مخالف، باتوسل به تخریب رقبای سیاسی ودروغ و تهمت و افترا به گروههای مخالف در صدد اثبات خود برمی آیند،
ماجرای احمدی نژاد، تطابق چندانی با پوپولیسم ندارد، روی کار امدن یک دولت پوپولیست، به اکثریت عوام و نادان احتیاج دارد، که در یک انتخابات سالم و منطبق با اصول دمکراسی،روی کار امده باشد.
باتمام ترفندهای پوپولیستی که احمدی نژاد و حامیانش بکار بردند، قادر به فریب اکثریت مردم (پیپل)نشدند، و وزن اقلیت نادان در حدی نبود که او را به قدرت برساند.
از سوی دیگراحمدی نژاد پیش از انکه بافریب عوام به قدرت دست یابد، ازحمایت مراکز قدرت دیگری غیر از قدرت مردم، برخوردار بود، مراکزی که قدرت تحمیل اراده خود بر مردم را دارند.
اصولا در یک جامعه تئوکراتیک، با رهبران تئیست،مردم حق مشارکت در ارکان قدرت را ندارند، و اراده رهبران حاکم سرنوشت انها را تعیین میکند، تئیستها اعتقادی به دمکراسی وانتخابات وحاکمیت مردم برمردم ندارند، هرچند ناگزیر از اکران نمایش صحنه هایی از پوسته ظاهری دمکراسی ازقبیل برگزاری انتخابات باشند.اما نتایج انتخابات هرگز از چهارچوب اراده حاکمان خارج نمیگردد، واراده ملی همیشه تحت الشعاع قرار میگیرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#تحلیلی_بر_پوپولیسم_و_پدیده_احمدی_نژاد
ادامه
همچنین تئیستها اساسا خود با تکیه بر وعده های رستگاری وعوامفریبانه به قدرت میرسند، وبمحض دستیابی به قدرت انرا سلطنتی، موروثی و دایمی میکنند، وهرگز حاضر به ترک صحنه سیاست نمیشوند، واجازه مشارکت به هیچیک از احزاب، گروهها،باورها،عقاید،وحتی بوروکرانهاو تکنوکراتها و نیروهای علمی و نخبگان جامعه راهم نمیدهند،بلکه باحداکثر سرعت ممکن به قلع و قمع انها می پردازند،وبخش عمده ای از پتانسیل جمعی رشد اجتماعی همراه با قدرت وثروت عمومی را در نابودی مغزها وسرمایه هاو ثروتهای انسانی وهدر دادن امکانات و فرصتهای توسعه هزینه میکنند، و گرایش ویژه ای هم به نپوتیسم پیدا میکنندونهایتا جز به قوم و خویش خود اعتمادنمیکنند.
تفاوت عمده تئیستها با پوپولیستها در نوع مکر و حیله و فریب انهاست،
تئیستها عمدتا بر وعده های آن جهانی و رستگاری ابدی تاکید میکنند، اما پوپولیستها بیشتر بر وعده های این جهانی تکیه میکنند.
تئیستها بمحض مشاهده آثار خستگی ونا امیدی مردم از وعده های رستگاری ابدی خیالی، میتوانند، با روی کار اوردن پوپولیستها، برای مدتی مردم را سرگرم وعده های این جهانی واقعی کنند،و باعدم تحقق انها مجددا توده ها را به عالم توهم و خیال و وعده های متافیزیکی وایدیالیستیک دین یامذهب مخصوص خودشان بازگردانند.
مهارت تکامل یافته سازمانی تئیستها در انواع ترفندهای تزویرگری وتقدس مابی به انها اجازه برداشتن نقاب تزویر و غارت اشکار مردم رانمیدهد، لذا برای پنهان ماندن از دید افکار عمومی در مواقعیکه تصمیم به غارت هنگفت ثروتها و منافع ملی میگیرند، ترجیح میدهند ان را با واسطه یک گروه پوپولیستی یاحتی لمپنها و سرباره ها و طفیلی های اجتماعی به مرحله اجرا در اورند، و پس از پایان پروژه غارت و چپاول رعیت، از زیر بار مسئولیت و بدنامی ان فرار کنند، و در مقام شاکی و مدعی عموم ظاهرشوند.
نتیجه گیری...
احمدی نژاد توانایی فریب مردم ایران را نداشت،گرچه تمام از ترفندهای پوپولیستی و عوامفریبانه استفاده میکرد.
بنابراین دو احتمال باقی میماند.
یا رهبران و مراکز رسمی قدرت را فریب داده بود.
یا مراکز قدرت از روی کار اوردن دولت احمدی نژاد، مقاصد پوپولیستی خود را دنبال میکردند.
اگر فرض را براین بگذاریم که دولت احمدی نژاد پوپولیستی بود، در انصورت نیاز به وجود اکثریت نادان داریم،وتوانایی احمدی نژاد را هم در فریب اکثریت مردم ایران تایید کرده ایم.
مروری بر کنش و واکنشهای اکثریت ایرانیان در انتخابات 20 سال اخیر، حاکی از هوشیاری وشکل گیری شعور جمعی در مقابله با سیاستهای عوامفریبانه و مزورانه رهبران رسمی را نشان میدهد.
ازسوی دیگر احمدی نژاد سوژه طنز و تمسخر اجتماعی بود، وقایل شدن به توانایی وی در فریب اکثریت مردم ایران ک اعتراضات مدنی و متمدنانه انها در 20 سال گذشته برجهانیان هم پوشیده نبوده و مایه نگرانی استعمارگران بین المللی نیز شده است، وهمکاریهای پنهان و اشکار استعمارگران در سرکوب مطالبات مردمی،هم قرینه دیگری از حضور نوعی هوشیاری وشعورسیاسی جمعی ایرانیان است.که توانایی احمدی نژاد را در به سخره گرفتن شعور جمعی زیر سوال میبرد.واعتقاد به قدرت پوپولیستی احمدی نژاد را تا مقام توهین به شعور ملت تنزل میدهد.
ازینرو دولت احمدی نژاد را باید در چهارچوب یک لمپنیسم تحمیلی ذیل استعمارخارجی ودست نشاندگان داخلی اش تحلیل و تبیین نمود.
#میلاد_ملکی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#تحلیلی_بر_پوپولیسم_و_پدیده_احمدی_نژاد
ادامه
همچنین تئیستها اساسا خود با تکیه بر وعده های رستگاری وعوامفریبانه به قدرت میرسند، وبمحض دستیابی به قدرت انرا سلطنتی، موروثی و دایمی میکنند، وهرگز حاضر به ترک صحنه سیاست نمیشوند، واجازه مشارکت به هیچیک از احزاب، گروهها،باورها،عقاید،وحتی بوروکرانهاو تکنوکراتها و نیروهای علمی و نخبگان جامعه راهم نمیدهند،بلکه باحداکثر سرعت ممکن به قلع و قمع انها می پردازند،وبخش عمده ای از پتانسیل جمعی رشد اجتماعی همراه با قدرت وثروت عمومی را در نابودی مغزها وسرمایه هاو ثروتهای انسانی وهدر دادن امکانات و فرصتهای توسعه هزینه میکنند، و گرایش ویژه ای هم به نپوتیسم پیدا میکنندونهایتا جز به قوم و خویش خود اعتمادنمیکنند.
تفاوت عمده تئیستها با پوپولیستها در نوع مکر و حیله و فریب انهاست،
تئیستها عمدتا بر وعده های آن جهانی و رستگاری ابدی تاکید میکنند، اما پوپولیستها بیشتر بر وعده های این جهانی تکیه میکنند.
تئیستها بمحض مشاهده آثار خستگی ونا امیدی مردم از وعده های رستگاری ابدی خیالی، میتوانند، با روی کار اوردن پوپولیستها، برای مدتی مردم را سرگرم وعده های این جهانی واقعی کنند،و باعدم تحقق انها مجددا توده ها را به عالم توهم و خیال و وعده های متافیزیکی وایدیالیستیک دین یامذهب مخصوص خودشان بازگردانند.
مهارت تکامل یافته سازمانی تئیستها در انواع ترفندهای تزویرگری وتقدس مابی به انها اجازه برداشتن نقاب تزویر و غارت اشکار مردم رانمیدهد، لذا برای پنهان ماندن از دید افکار عمومی در مواقعیکه تصمیم به غارت هنگفت ثروتها و منافع ملی میگیرند، ترجیح میدهند ان را با واسطه یک گروه پوپولیستی یاحتی لمپنها و سرباره ها و طفیلی های اجتماعی به مرحله اجرا در اورند، و پس از پایان پروژه غارت و چپاول رعیت، از زیر بار مسئولیت و بدنامی ان فرار کنند، و در مقام شاکی و مدعی عموم ظاهرشوند.
نتیجه گیری...
احمدی نژاد توانایی فریب مردم ایران را نداشت،گرچه تمام از ترفندهای پوپولیستی و عوامفریبانه استفاده میکرد.
بنابراین دو احتمال باقی میماند.
یا رهبران و مراکز رسمی قدرت را فریب داده بود.
یا مراکز قدرت از روی کار اوردن دولت احمدی نژاد، مقاصد پوپولیستی خود را دنبال میکردند.
اگر فرض را براین بگذاریم که دولت احمدی نژاد پوپولیستی بود، در انصورت نیاز به وجود اکثریت نادان داریم،وتوانایی احمدی نژاد را هم در فریب اکثریت مردم ایران تایید کرده ایم.
مروری بر کنش و واکنشهای اکثریت ایرانیان در انتخابات 20 سال اخیر، حاکی از هوشیاری وشکل گیری شعور جمعی در مقابله با سیاستهای عوامفریبانه و مزورانه رهبران رسمی را نشان میدهد.
ازسوی دیگر احمدی نژاد سوژه طنز و تمسخر اجتماعی بود، وقایل شدن به توانایی وی در فریب اکثریت مردم ایران ک اعتراضات مدنی و متمدنانه انها در 20 سال گذشته برجهانیان هم پوشیده نبوده و مایه نگرانی استعمارگران بین المللی نیز شده است، وهمکاریهای پنهان و اشکار استعمارگران در سرکوب مطالبات مردمی،هم قرینه دیگری از حضور نوعی هوشیاری وشعورسیاسی جمعی ایرانیان است.که توانایی احمدی نژاد را در به سخره گرفتن شعور جمعی زیر سوال میبرد.واعتقاد به قدرت پوپولیستی احمدی نژاد را تا مقام توهین به شعور ملت تنزل میدهد.
ازینرو دولت احمدی نژاد را باید در چهارچوب یک لمپنیسم تحمیلی ذیل استعمارخارجی ودست نشاندگان داخلی اش تحلیل و تبیین نمود.
#میلاد_ملکی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️