@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٢١
كنارِ هم، منتظر كه مرگ بيايد و ابديت بدهد به آن لحظه. مرگ نيامده بود و، حالا، وقتي
ميآمد كه من تا كمر در خاك بودم و او تا سينه. بوي رطوبتِ زمين در مشامم بود؛ و پيشِ
چشمم چشمانِ سياهِ ناهيد كه بيپناهيِ چشم آهو را داشت. انديشيدم: «اگر دكتر ميريان
مطابقِ طبعيتِ خود رفتار كرده بود، حالا، به جاي ناه د او بود كه ر گودال ب د و به جاي
من مرد ديگري.»
ي د و
ا
- بجنب ناهيد! بخشوده ميشوي اگر خودت را بيرون بكشي!
- آخر چطور؟
از خودم خجالت كشيدم. او تا سينه در خاك بود و من تا كمر.
صداي تكبيرِ جمعيت تيغ زد به پردههاي گوش. وحشتِ اصابتِ تمامِ سنگهاي جهان
از پوست و استخوان گذشت و تا شستِ كرخت شدهي پاهايم نفوذ كرد. «تو آدم نميشوي.
كدام راحت؟ ب ز برميگردي به هيئتي ديگر تا وحشتِ چاه بابل را تا به آخر تجربه كني.»
سنگي به دست راستم خورد؛ سنگِ ديگري به پيشاني. فرياد دلخراش ناهيد تمام رگهايم
را به آتش كشيد. چيزي حيواني در من قوت ميگرفت؛ جنبشي كه نميشناختم. سمتِ چپم
سنگي به زمين اصابت كرد. بدنم به رعشه اي حيواني قصدِ بالا كرد. سنگي سينه ام را
زخميد. تيز بود. خميدم به جلو. دردي جانكاه بار ديگر گلوي ناهيد را جر داد. مثل كرمي
بيرون ميخزيدم از زمين. سنگي پيش رويم به زمين اصابت كرد. مشتي خاك را پاشيد روي
گونيام. بوي پوسيدگي به مشامم داخل شد. چرا تا به حال فكرش را نكرده بودم؟ چنگ
زدم و گوني را از سرم بيرون كشيدم. لاله ي گوشم جر خورد. چشمم افتاد به جانوري
هزاردست كه نعره از گلو برون ميداد؛ در رقصي جنونآميز تاب ميخورد به عقب، يله
ميشد به جلو، و سنگي رها ميكرد سمت ما. يك آن، پرهيبِ سنگي را ديدم كه درست
وسطِ پيشاني ام را نشانه گرفته بود. دست سپر كردم و سر چرخاندم به سمتِ چپ. چشمم
افتاد به گوني ناهيد كه خون نشت كرده بود از جايي كه جاي چشم راستش بود. جانوري
مهيب در من قوت گرفت. به رعشهاي ديگر خود را بيرون كشيدم از گودال.
لحظه اي همه چيز ايستاد از جنبش. وحشتزده و خونپوش ايستادم ميان حلقه ي
آتش.
121
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٢١
كنارِ هم، منتظر كه مرگ بيايد و ابديت بدهد به آن لحظه. مرگ نيامده بود و، حالا، وقتي
ميآمد كه من تا كمر در خاك بودم و او تا سينه. بوي رطوبتِ زمين در مشامم بود؛ و پيشِ
چشمم چشمانِ سياهِ ناهيد كه بيپناهيِ چشم آهو را داشت. انديشيدم: «اگر دكتر ميريان
مطابقِ طبعيتِ خود رفتار كرده بود، حالا، به جاي ناه د او بود كه ر گودال ب د و به جاي
من مرد ديگري.»
ي د و
ا
- بجنب ناهيد! بخشوده ميشوي اگر خودت را بيرون بكشي!
- آخر چطور؟
از خودم خجالت كشيدم. او تا سينه در خاك بود و من تا كمر.
صداي تكبيرِ جمعيت تيغ زد به پردههاي گوش. وحشتِ اصابتِ تمامِ سنگهاي جهان
از پوست و استخوان گذشت و تا شستِ كرخت شدهي پاهايم نفوذ كرد. «تو آدم نميشوي.
كدام راحت؟ ب ز برميگردي به هيئتي ديگر تا وحشتِ چاه بابل را تا به آخر تجربه كني.»
سنگي به دست راستم خورد؛ سنگِ ديگري به پيشاني. فرياد دلخراش ناهيد تمام رگهايم
را به آتش كشيد. چيزي حيواني در من قوت ميگرفت؛ جنبشي كه نميشناختم. سمتِ چپم
سنگي به زمين اصابت كرد. بدنم به رعشه اي حيواني قصدِ بالا كرد. سنگي سينه ام را
زخميد. تيز بود. خميدم به جلو. دردي جانكاه بار ديگر گلوي ناهيد را جر داد. مثل كرمي
بيرون ميخزيدم از زمين. سنگي پيش رويم به زمين اصابت كرد. مشتي خاك را پاشيد روي
گونيام. بوي پوسيدگي به مشامم داخل شد. چرا تا به حال فكرش را نكرده بودم؟ چنگ
زدم و گوني را از سرم بيرون كشيدم. لاله ي گوشم جر خورد. چشمم افتاد به جانوري
هزاردست كه نعره از گلو برون ميداد؛ در رقصي جنونآميز تاب ميخورد به عقب، يله
ميشد به جلو، و سنگي رها ميكرد سمت ما. يك آن، پرهيبِ سنگي را ديدم كه درست
وسطِ پيشاني ام را نشانه گرفته بود. دست سپر كردم و سر چرخاندم به سمتِ چپ. چشمم
افتاد به گوني ناهيد كه خون نشت كرده بود از جايي كه جاي چشم راستش بود. جانوري
مهيب در من قوت گرفت. به رعشهاي ديگر خود را بيرون كشيدم از گودال.
لحظه اي همه چيز ايستاد از جنبش. وحشتزده و خونپوش ايستادم ميان حلقه ي
آتش.
121
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٢٢
بجنب ناهيد! من خودم را بيرون كشيدم.
گوني به رعشه اي خونين جيغ زد: «آخر چطور لعنتي؟»
- به خاط من.
ناليد: «راحتم كن، اگر دوستم داري.»
جمعيت صلوات فرستاد. به سمتِ بيرون حركت كردم. زني پيچيده در چادرِ سياه، با
چهرهاي برافروخته، جلو آمد. زگيلِ درشتي روي بيني داشت. گوشه ي چادر را به دندان
گرفت، دست بيرون كرد، سنگي از زمين برداشت و فرياد زد: «آن زانيه هنوز زنده است! آن
زانيه هنوز زنده است!»
از حلقه بيرون زدم. كاميوني كه از راه رسيده بود پشتِ سرِ جمعيت بارِ سنگاش را
خالي ميكرد. زني كه كنار دستم بود سنگ كوچكي را داد دست بچه اي كه روي شانهاش
بود: «بزن مادر!»
پشتِ سرم جوي آبي بود. رفتم روي جدول سيمانيِ كنارِ جو. سرك كشيدم. گوني
غرقه به خوني كه ناهيد بود هنوز پيچ و تاب ميخورد. زني كه بچه روي شانهاش بود جا
عوض كرد. حالا، بجاي گوني خون آلود، بچه را ميديدم كه لباسي آبي پوشيده بود و
موهاي پشتِ سرش رو به بالا شكسته بود. ميخنديد و پاهاي كوچكش را به سينه ي مادر
ميكوبيد. رفتم روي جدول كناري. لق بود. كنده شد و افتادم. زن برگشت و خنديد. بچه هم
خنديد. آخوند قد كوتاهي كه سمتِ ديگرِ ميدان بود در بلندگوي دستي گفت: «برادران و
خواهران ايماني، سنگ رسيد.» و با دست اشاره كرد سمتِ كاميوني كه بارش را خالي
ميكرد. جمعيت هجوم برد طرف توده ي سنگها كه درشت بودند و لب تيز.
چشمش افتاد به جدولِ سيمانيِ كنار جوي كه از جا كنده شده بود. بايد سنگين
ميبود. به زحمت بلندش كرد. تا برسد به ميانه ي ميدان، سرخ شده بود از خوني كه
ميچكيد از پيشانيش. ايستاد. گوني چشمه ي خون بود. هنوز ميناليد. جدول سيماني را بالا
برد: «مرا ببخش ناهيد!»
122
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٢٢
بجنب ناهيد! من خودم را بيرون كشيدم.
گوني به رعشه اي خونين جيغ زد: «آخر چطور لعنتي؟»
- به خاط من.
ناليد: «راحتم كن، اگر دوستم داري.»
جمعيت صلوات فرستاد. به سمتِ بيرون حركت كردم. زني پيچيده در چادرِ سياه، با
چهرهاي برافروخته، جلو آمد. زگيلِ درشتي روي بيني داشت. گوشه ي چادر را به دندان
گرفت، دست بيرون كرد، سنگي از زمين برداشت و فرياد زد: «آن زانيه هنوز زنده است! آن
زانيه هنوز زنده است!»
از حلقه بيرون زدم. كاميوني كه از راه رسيده بود پشتِ سرِ جمعيت بارِ سنگاش را
خالي ميكرد. زني كه كنار دستم بود سنگ كوچكي را داد دست بچه اي كه روي شانهاش
بود: «بزن مادر!»
پشتِ سرم جوي آبي بود. رفتم روي جدول سيمانيِ كنارِ جو. سرك كشيدم. گوني
غرقه به خوني كه ناهيد بود هنوز پيچ و تاب ميخورد. زني كه بچه روي شانهاش بود جا
عوض كرد. حالا، بجاي گوني خون آلود، بچه را ميديدم كه لباسي آبي پوشيده بود و
موهاي پشتِ سرش رو به بالا شكسته بود. ميخنديد و پاهاي كوچكش را به سينه ي مادر
ميكوبيد. رفتم روي جدول كناري. لق بود. كنده شد و افتادم. زن برگشت و خنديد. بچه هم
خنديد. آخوند قد كوتاهي كه سمتِ ديگرِ ميدان بود در بلندگوي دستي گفت: «برادران و
خواهران ايماني، سنگ رسيد.» و با دست اشاره كرد سمتِ كاميوني كه بارش را خالي
ميكرد. جمعيت هجوم برد طرف توده ي سنگها كه درشت بودند و لب تيز.
چشمش افتاد به جدولِ سيمانيِ كنار جوي كه از جا كنده شده بود. بايد سنگين
ميبود. به زحمت بلندش كرد. تا برسد به ميانه ي ميدان، سرخ شده بود از خوني كه
ميچكيد از پيشانيش. ايستاد. گوني چشمه ي خون بود. هنوز ميناليد. جدول سيماني را بالا
برد: «مرا ببخش ناهيد!»
122
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٢٣
برگشتنه، نادر پيشنهاد كرد بروند آبجويي بخورند. سكوتِ مندو را كه ديد، دنده عوض
كرد و انداخت توي خيابان «واگرام ».
مندو گفت: «ولي عجب زنيست! چهار ماه نيست كه آمده پاريس، هم كار پيدا كرده
هم آپارتمان!»
نادر حواسش به جلو بود اما او را ورنداز ميكرد: «از بابتِ اين يكي كه نبايد خوشحال
باشي. همين روزهاست كه آرنولد جل و پلاسش را جمع كند و بيايد پاريس، و ماهِ عسل تو
هم تمام شود.»
ازجشنِ كوچكي ميآمدند كه به مناسبتِ موفقيتِ فليسيا در پيدا كردن آپارتماني در
محلهي «مادلن» برپا كرده بودند. سرشب، چمدان هايش را گذاشته بودند عقب ماشين نادر،
سر راه از رستوراني چيني مقداري غذا خريده بودند و يك بطر شامپاني. اما اين جشن، جشنِ
موفقيتِ نادر هم بود. سرانجام، به يمنِ كارداني فليسيا، آنلور رضايت داده بود تا از خير بچه
بگذرد. قانعش كرده بود كه اين شيوهي جديد با كورتاژ فرق دارد: «دو تا قرص هست كه
ميخوري، بيست و چهار ساعت بعد خودش ميافتد. البته اگر سريع بجنبي. وگرنه هيچ راه
ديگري نيست جز سقط جنين.»
نادر انداخت بغل رودخانه ي سن و دوباره او را ورنداز كرد: «خودت را توي بد
مخمصه اي انداختي. بزن و برو! چرا عاشق ميشوي، مرد؟»
- نميشود. با او نميشود. تو توانستي؟
- نخواستم. اگر ميخواستم ميشد. يك شب توي آشپزخانه ماچاش كردم. دستم را
هم بردم توي شورتاش. گفت ميخواهم با آرنولد ازدواج كنم، بهتر است دوستيمان را
حفظ كنيم. من هم ديدم دختر خوبيست. ترجيح دادم دستم را از توي شورتاش بيرون
بياورم. از كنارِ پل الكساندر گذشتند. تلؤلؤ بالهاي طلايي اسبها درونِ مندو را آشوب كرد.
123
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٢٣
برگشتنه، نادر پيشنهاد كرد بروند آبجويي بخورند. سكوتِ مندو را كه ديد، دنده عوض
كرد و انداخت توي خيابان «واگرام ».
مندو گفت: «ولي عجب زنيست! چهار ماه نيست كه آمده پاريس، هم كار پيدا كرده
هم آپارتمان!»
نادر حواسش به جلو بود اما او را ورنداز ميكرد: «از بابتِ اين يكي كه نبايد خوشحال
باشي. همين روزهاست كه آرنولد جل و پلاسش را جمع كند و بيايد پاريس، و ماهِ عسل تو
هم تمام شود.»
ازجشنِ كوچكي ميآمدند كه به مناسبتِ موفقيتِ فليسيا در پيدا كردن آپارتماني در
محلهي «مادلن» برپا كرده بودند. سرشب، چمدان هايش را گذاشته بودند عقب ماشين نادر،
سر راه از رستوراني چيني مقداري غذا خريده بودند و يك بطر شامپاني. اما اين جشن، جشنِ
موفقيتِ نادر هم بود. سرانجام، به يمنِ كارداني فليسيا، آنلور رضايت داده بود تا از خير بچه
بگذرد. قانعش كرده بود كه اين شيوهي جديد با كورتاژ فرق دارد: «دو تا قرص هست كه
ميخوري، بيست و چهار ساعت بعد خودش ميافتد. البته اگر سريع بجنبي. وگرنه هيچ راه
ديگري نيست جز سقط جنين.»
نادر انداخت بغل رودخانه ي سن و دوباره او را ورنداز كرد: «خودت را توي بد
مخمصه اي انداختي. بزن و برو! چرا عاشق ميشوي، مرد؟»
- نميشود. با او نميشود. تو توانستي؟
- نخواستم. اگر ميخواستم ميشد. يك شب توي آشپزخانه ماچاش كردم. دستم را
هم بردم توي شورتاش. گفت ميخواهم با آرنولد ازدواج كنم، بهتر است دوستيمان را
حفظ كنيم. من هم ديدم دختر خوبيست. ترجيح دادم دستم را از توي شورتاش بيرون
بياورم. از كنارِ پل الكساندر گذشتند. تلؤلؤ بالهاي طلايي اسبها درونِ مندو را آشوب كرد.
123
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٢٤
يادش آمد به شبي كه با فليسيا كنار همين پل قدم زده بودند. همه چيز را گفته بود جز
ماجراي آن جدولِ سيماني.
نادر نگاهش كرد: «غصه نخور، خودم برايت يكي ديگر پيدا ميكنم از فليسيا
خوشگلتر.»
نگاه كرد به آسمانِ ابريِ پاريس كه زمستانها هميشه قرمز بود.
نادر خنديد : «تو آدم نميشوي.»
سبك به طرف او برگشت و چهره اش به لبخندي گشاده شد.
نادر گفت: «پسر، يك ايدهاي به كلها م آمده كه اگر بگيرد از خاك سياه بلند
ميشويم.»
نادر هميشه ي خدا ايدهاي به كله اش ميآمد، اما ده سال بود كه همچنان خرجاش را
از تعمير خانه ها درميآورد و، اغلب، موها و لباسهاي گران قيمتاش خاكي بود.
- اگر بگيرد، يك قصر ميخرم. طبقه ي بالايش را هم ميدهم به تو، براي خودت
عشق كن.
ديگر عادت كرده بود. لازم نبود بپرسد چه ايدهاي. نادر خودش ميگفت. نپرسيد. آن
هم حالا كه چيزي در وجودش خارخار ميكرد. اين نخستين شبي بود كه فليسيا در پاريس
بود اما بي او به بستر ميرفت. گفته بود «ميخواهم بمانم و كمي اينجا را مرتب كنم.» و
مندو، گرچه به عقلاش ميرسيد، اما نگفته بود «من هم ميمانم كمكات.» خسته شده
بود؟ يا حس ميكرد نادر بيشتر به حضورِ او محتاج است؟ از من ميشنويد هر سه!
جايي در ميدان «باستيل» پارك كردند و آمدند به كافه ي «فرانسه». نادر همچنان از
رؤياهايش ميگفت. اما مندو ذهنش جاي ديگري بود: «لابد حالا دراز كشيده است توي
بغل كمال، روي همان تشكي كه سرِ شب من و نادر سرش ا گرفتيم و آورديم به
آپارتمانش. به اين ميگويند جاكشي به معناي واقعي كلمه!» از اين فكر خندهاش گرفت.
نادر كه حالا چانه اش گرم شده بود خنده ي مندو را كه ديد بهش برخورد. اما، خوشبختانه، در
همين لحظه مندو كه ته ليوان آبجويش را سر ميكشيد، چشمش افتاد به مجسمه اي كه
وسطِ ميدان بود: «عجيب است!»
ر
124
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٢٤
يادش آمد به شبي كه با فليسيا كنار همين پل قدم زده بودند. همه چيز را گفته بود جز
ماجراي آن جدولِ سيماني.
نادر نگاهش كرد: «غصه نخور، خودم برايت يكي ديگر پيدا ميكنم از فليسيا
خوشگلتر.»
نگاه كرد به آسمانِ ابريِ پاريس كه زمستانها هميشه قرمز بود.
نادر خنديد : «تو آدم نميشوي.»
سبك به طرف او برگشت و چهره اش به لبخندي گشاده شد.
نادر گفت: «پسر، يك ايدهاي به كلها م آمده كه اگر بگيرد از خاك سياه بلند
ميشويم.»
نادر هميشه ي خدا ايدهاي به كله اش ميآمد، اما ده سال بود كه همچنان خرجاش را
از تعمير خانه ها درميآورد و، اغلب، موها و لباسهاي گران قيمتاش خاكي بود.
- اگر بگيرد، يك قصر ميخرم. طبقه ي بالايش را هم ميدهم به تو، براي خودت
عشق كن.
ديگر عادت كرده بود. لازم نبود بپرسد چه ايدهاي. نادر خودش ميگفت. نپرسيد. آن
هم حالا كه چيزي در وجودش خارخار ميكرد. اين نخستين شبي بود كه فليسيا در پاريس
بود اما بي او به بستر ميرفت. گفته بود «ميخواهم بمانم و كمي اينجا را مرتب كنم.» و
مندو، گرچه به عقلاش ميرسيد، اما نگفته بود «من هم ميمانم كمكات.» خسته شده
بود؟ يا حس ميكرد نادر بيشتر به حضورِ او محتاج است؟ از من ميشنويد هر سه!
جايي در ميدان «باستيل» پارك كردند و آمدند به كافه ي «فرانسه». نادر همچنان از
رؤياهايش ميگفت. اما مندو ذهنش جاي ديگري بود: «لابد حالا دراز كشيده است توي
بغل كمال، روي همان تشكي كه سرِ شب من و نادر سرش ا گرفتيم و آورديم به
آپارتمانش. به اين ميگويند جاكشي به معناي واقعي كلمه!» از اين فكر خندهاش گرفت.
نادر كه حالا چانه اش گرم شده بود خنده ي مندو را كه ديد بهش برخورد. اما، خوشبختانه، در
همين لحظه مندو كه ته ليوان آبجويش را سر ميكشيد، چشمش افتاد به مجسمه اي كه
وسطِ ميدان بود: «عجيب است!»
ر
124
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٢٥
- فرشته كه جنسيت ندارد!
و با سر اشاره كرد به مجسمه: «ميبيني وسط پاهايش را؟»
نادر نگاهي به آلت مردانه ي مجسمه كرد و گفت: «اين فرشته نيست! يكي از خدايان
يونانيست.»
- تو اين چيزها را از كجا ميداني؟
- درست است كه حمالي ميكنيم عمو، اما ناسلامتي آرشيتكت هستيم.
18
تلفن را برداشت و شمارهي فليسيا را گرفت. بوق آزاد... يك بار... دوبار... پنچ بار... به
ساعتش نگاه كرد. سه ونيم بعد از نيمه شب بود. «شا د دارد به اينجا ميآيد.» دوباره دراز
كشيد روي تخت. سر شب كه آمده بود، پيراهنِ قرمزِ خوشدوختي پوشيده بود كه پوست
مهتابي اش را جلايي خيره كننده ميداد. بيشتر از هميشه هم به سر و صورتش رسيده بود.
مندو فكر كرد لابد خواسته است به او اطمينان بدهد كه فقط او را دوست دارد و بيشتر از
هميشه هم. احساس آسودگي غريبي كرد. تمام فكرهايش را در باره ي كمال ابلهانه يافت و
شادمانه فليسيا را در بغل فشرد. اما، يكي دو ساعت بعد، وقتي خواست شام بياورد، فليسيا
دنيا را روي سرش خراب كرد: «نه، بايد بروم.»
ي
- كجا؟
- شام مهمان پل هستم.
- پل؟
- همان كه مدير يك فستيوال جاز است در بلژيك.
- نگفته بودي؟
- عصري زنگ زد. گفت فقط همين امشب در پاريس است.
125
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٢٥
- فرشته كه جنسيت ندارد!
و با سر اشاره كرد به مجسمه: «ميبيني وسط پاهايش را؟»
نادر نگاهي به آلت مردانه ي مجسمه كرد و گفت: «اين فرشته نيست! يكي از خدايان
يونانيست.»
- تو اين چيزها را از كجا ميداني؟
- درست است كه حمالي ميكنيم عمو، اما ناسلامتي آرشيتكت هستيم.
18
تلفن را برداشت و شمارهي فليسيا را گرفت. بوق آزاد... يك بار... دوبار... پنچ بار... به
ساعتش نگاه كرد. سه ونيم بعد از نيمه شب بود. «شا د دارد به اينجا ميآيد.» دوباره دراز
كشيد روي تخت. سر شب كه آمده بود، پيراهنِ قرمزِ خوشدوختي پوشيده بود كه پوست
مهتابي اش را جلايي خيره كننده ميداد. بيشتر از هميشه هم به سر و صورتش رسيده بود.
مندو فكر كرد لابد خواسته است به او اطمينان بدهد كه فقط او را دوست دارد و بيشتر از
هميشه هم. احساس آسودگي غريبي كرد. تمام فكرهايش را در باره ي كمال ابلهانه يافت و
شادمانه فليسيا را در بغل فشرد. اما، يكي دو ساعت بعد، وقتي خواست شام بياورد، فليسيا
دنيا را روي سرش خراب كرد: «نه، بايد بروم.»
ي
- كجا؟
- شام مهمان پل هستم.
- پل؟
- همان كه مدير يك فستيوال جاز است در بلژيك.
- نگفته بودي؟
- عصري زنگ زد. گفت فقط همين امشب در پاريس است.
125
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٢٦
سعي كرد خودش را نبازد. باخته بود. اما به هر حال بايد خونسردياش را حفظ
ميكرد: «ديرت نشود؟ چه ساعتي قرار داري؟»
- يازده شب.
نگاه كرد به ساعتش. نُه شب بود. گفت: «چرا اينقدر دير وقت؟»
- جلسه دارد.
يكي دو روزي بود فليسيا دل و دماغ نداشت. دفتري كه در آن استخدام شده بود،
بعد از دو ماه كار، عذرش را خواسته بود. بحران اقتصادي اوج گرفته بود و اداره ها و
شركتهاي خصوصي افراد را به عنوان كار آموز استخدام ميكردند و بعد از يكي دوماه
عذرشان را ميخواستند تا نه هزينهي بيمه هاي اجتماعي را بپردازند و نه غرامتِ بيكاري
را. مندو انديشيد: «لابد ميخواهد از نفوذِ پل استفاده كند تا كار ديگري پيدا كند.
مخصوصاْ ه حالا اجارهي نسبتاْ نگين يك آپارتمان هم روي دوشش افتاده.» دستِ او
را با ملاطفت در دست گرفت و گفت: «پس شب برگرد همينجا.»
ك س
آر
فليسيا گفت: «ممكن است دير بشود.»
- تا صبح كه طول نميكشد؟
- نه، حداكثر دو ونيم - سه.
- بسيار خوب، منتظر ميمانم.
و منتظر مانده بود. دوباره گوشي تلفن را برداشت. به ساعتش نگاه كرد. چهار صبح
بود. بوق آزاد . يك بار... دوبار... سه بار... چهار بار... پنج بار... هيچكسي در اين سياره باقي
نمانده بود تا گوشيِ تلفنِ 42785751 را بردارد. زمين چه تنها و غمانگيز ميچرخيد.
جهنم او آغاز شده بود. فكر كرد هيچكسي به محض رسيدن به خانه خوابش نميبرد. پس
تصميم گرفت هر يك ربع يك بار زنگ بزند. و زده بود. حالا ديگر مطمئن شده بود كه
انتظار بيهوده است و فليسيا امشب برنخواهد گشت. اما باز زنگ ميزد تا بداند شام پل چقدر
طول ميكشد!
دراز كشيد روي تخت: «وقتي با وجود عشقاش به نولد، با من ميخوابد، چه دليلي
هست كه با ديگري نخوابد؟» به تلفن نگاه كرد. به ساعت هم. هنوز وقتش نشده بود.
126
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٢٦
سعي كرد خودش را نبازد. باخته بود. اما به هر حال بايد خونسردياش را حفظ
ميكرد: «ديرت نشود؟ چه ساعتي قرار داري؟»
- يازده شب.
نگاه كرد به ساعتش. نُه شب بود. گفت: «چرا اينقدر دير وقت؟»
- جلسه دارد.
يكي دو روزي بود فليسيا دل و دماغ نداشت. دفتري كه در آن استخدام شده بود،
بعد از دو ماه كار، عذرش را خواسته بود. بحران اقتصادي اوج گرفته بود و اداره ها و
شركتهاي خصوصي افراد را به عنوان كار آموز استخدام ميكردند و بعد از يكي دوماه
عذرشان را ميخواستند تا نه هزينهي بيمه هاي اجتماعي را بپردازند و نه غرامتِ بيكاري
را. مندو انديشيد: «لابد ميخواهد از نفوذِ پل استفاده كند تا كار ديگري پيدا كند.
مخصوصاْ ه حالا اجارهي نسبتاْ نگين يك آپارتمان هم روي دوشش افتاده.» دستِ او
را با ملاطفت در دست گرفت و گفت: «پس شب برگرد همينجا.»
ك س
آر
فليسيا گفت: «ممكن است دير بشود.»
- تا صبح كه طول نميكشد؟
- نه، حداكثر دو ونيم - سه.
- بسيار خوب، منتظر ميمانم.
و منتظر مانده بود. دوباره گوشي تلفن را برداشت. به ساعتش نگاه كرد. چهار صبح
بود. بوق آزاد . يك بار... دوبار... سه بار... چهار بار... پنج بار... هيچكسي در اين سياره باقي
نمانده بود تا گوشيِ تلفنِ 42785751 را بردارد. زمين چه تنها و غمانگيز ميچرخيد.
جهنم او آغاز شده بود. فكر كرد هيچكسي به محض رسيدن به خانه خوابش نميبرد. پس
تصميم گرفت هر يك ربع يك بار زنگ بزند. و زده بود. حالا ديگر مطمئن شده بود كه
انتظار بيهوده است و فليسيا امشب برنخواهد گشت. اما باز زنگ ميزد تا بداند شام پل چقدر
طول ميكشد!
دراز كشيد روي تخت: «وقتي با وجود عشقاش به نولد، با من ميخوابد، چه دليلي
هست كه با ديگري نخوابد؟» به تلفن نگاه كرد. به ساعت هم. هنوز وقتش نشده بود.
126
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٢٧
. : م
. د
د
ب
. ب . د
م
ه
ي د م
چشمم كور. خودم اين تابو را برايش شكستم وقتي گفت «تو را دوست دارم، ا ا
عاشق آرنولد هستم و نميتوانم بهش خيانت كنم.» چه جاني كندم تا ذهنش را عوض
كردم.»
ساعتِ شش صبح بود و صداي تهي از حياتِ بوقِ تلفن به او ميگفت كه فليسيا،
خواب يا بيدار، حالا در يكي از اتاقهاي هتل «مريديانا» برهنه در آغوش پل دراز كشيده
است. «تا هر وقت كه لازم باشد بيدار ميمانم و زنگ ميزنم اگر ر اين مورد حقيقت را
بفهمم ر مورد كمال هم حقيقت روشن خواهد شد.» وضع مضحكي پيدا كرده بود. در
درونش جانوري سر برآورده بود كه به هيچ چيز جز كشفِ حقيقت نمي انديشيد؛ بيخبر كه
در حيطه ي ارتباطِ آدميان آنچه هميشه نامكشوف ميماند همان حقيقت است. از آن
دردناكتر، كشف واقعيتي بود تلختر از زهر. گمان ميكرد سرانجام توانسته است خود را ويران
كند و از نو بيافريند. به فليسيا ميگفت: «ديگر هيچ چيزي براي من تابو نيست.» و حالا
ميديد كه كار آنقدر هم آسان نيست.
ساعت ده ونيم صبح، سرانجام، كسي در اين سياره پيدا شد تا گوشي تلفن
42785751 را بردارد: «تا هفت صبح نشسته بوديم توي بار هتل. گفتم تو ديگر
خوابيده اي. آمدم منزل.» گوشي را گذاشت. نگفت كه تا همين پنج دقيقه ي پيش مرتب
زنگ زده است؛ اوايل هر يك ربع يك بار، بعد هر ده دقيقه يك بار، و از هشت صبح به
اينطور هر پنج دقيقه يك بار. سيگاري روشن كرد و دراز كشيد روي تخت: «هيچكس را ه
جز آرنولد دوست ندارد ه خاطر او به هر كاري حاضر است تن بدهد من هم در تمام اين
مدت براي او به نوعي «پل» بوده ام. پلي كه نميتوانست براي او كار پيدا كند ا ا
ميتوانست كمك كند تا بازگشت آرنولد عزيزش ب عالم موسيقي همراه با «موفقيت»
باشد.» موفقيت؟ از همان ابتدا گفته بود كه به تركيبِ دو نوع موسيقي خوشبين نيست:
«مثل ازدواج است. هر دو بايد آنقدر از فرديتِ خودشان بكاهند تا آن وسطها به يك حداقل
مشترك برسند.»
سيگار را در زيرسيگاري له كرد: «عشق ر كار نبوده است. هر دوي ا معامله
ميكردهايم. چيزي ميدادهايم و چيزي ميستاندهايم. براي چه بخوانم؟ كه همه
127
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٢٧
. : م
. د
د
ب
. ب . د
م
ه
ي د م
چشمم كور. خودم اين تابو را برايش شكستم وقتي گفت «تو را دوست دارم، ا ا
عاشق آرنولد هستم و نميتوانم بهش خيانت كنم.» چه جاني كندم تا ذهنش را عوض
كردم.»
ساعتِ شش صبح بود و صداي تهي از حياتِ بوقِ تلفن به او ميگفت كه فليسيا،
خواب يا بيدار، حالا در يكي از اتاقهاي هتل «مريديانا» برهنه در آغوش پل دراز كشيده
است. «تا هر وقت كه لازم باشد بيدار ميمانم و زنگ ميزنم اگر ر اين مورد حقيقت را
بفهمم ر مورد كمال هم حقيقت روشن خواهد شد.» وضع مضحكي پيدا كرده بود. در
درونش جانوري سر برآورده بود كه به هيچ چيز جز كشفِ حقيقت نمي انديشيد؛ بيخبر كه
در حيطه ي ارتباطِ آدميان آنچه هميشه نامكشوف ميماند همان حقيقت است. از آن
دردناكتر، كشف واقعيتي بود تلختر از زهر. گمان ميكرد سرانجام توانسته است خود را ويران
كند و از نو بيافريند. به فليسيا ميگفت: «ديگر هيچ چيزي براي من تابو نيست.» و حالا
ميديد كه كار آنقدر هم آسان نيست.
ساعت ده ونيم صبح، سرانجام، كسي در اين سياره پيدا شد تا گوشي تلفن
42785751 را بردارد: «تا هفت صبح نشسته بوديم توي بار هتل. گفتم تو ديگر
خوابيده اي. آمدم منزل.» گوشي را گذاشت. نگفت كه تا همين پنج دقيقه ي پيش مرتب
زنگ زده است؛ اوايل هر يك ربع يك بار، بعد هر ده دقيقه يك بار، و از هشت صبح به
اينطور هر پنج دقيقه يك بار. سيگاري روشن كرد و دراز كشيد روي تخت: «هيچكس را ه
جز آرنولد دوست ندارد ه خاطر او به هر كاري حاضر است تن بدهد من هم در تمام اين
مدت براي او به نوعي «پل» بوده ام. پلي كه نميتوانست براي او كار پيدا كند ا ا
ميتوانست كمك كند تا بازگشت آرنولد عزيزش ب عالم موسيقي همراه با «موفقيت»
باشد.» موفقيت؟ از همان ابتدا گفته بود كه به تركيبِ دو نوع موسيقي خوشبين نيست:
«مثل ازدواج است. هر دو بايد آنقدر از فرديتِ خودشان بكاهند تا آن وسطها به يك حداقل
مشترك برسند.»
سيگار را در زيرسيگاري له كرد: «عشق ر كار نبوده است. هر دوي ا معامله
ميكردهايم. چيزي ميدادهايم و چيزي ميستاندهايم. براي چه بخوانم؟ كه همه
127
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٢٨
بفهمند«برادرحداد» كيست؟ هرچه هم سعي كنم صدا صداي ماندني آريا نژاد باشد ب ز هم
غير ممكن است لو نرود. وقتي صدايي با مرگ تماس گرفت، مثل سنگِ مرمر، هميشه
رگه هايي از آن درخود حمل ميكند. براي چه بخوانم؟ كه با كارد گاوكشي بيايند
سراغم؟» جدول سيماني را كه فرود آورده بود، راهش را كشيده بود برود، دو نفر محكم زيرِ
بازويش را گرفتند. توي كميته، جوان ريشوي تنومندي پاسپورتي را چپاند توي دهنش: «برو
زن قحبه! برو به هر قبرستاني كه دلت ميخواهد برو! اما بدان برادرحداد در جبهه ها شهيد
شده است! اگر صدايي ازت بلند شود، آن سرِ دنيا هم كه باشي با كارد گاوكشي ميآييم سرِ
وقتات!»
ا
را
ي ! آ
بو »
وقتي لحاف را روي سرش ميكشيد صداي كمال را شنيد كه درِ گوشش پچ پچه
ميكرد: «تصنيفي هست از سرژگنزبورگ كه ميگويد: با زن باش به خاطر آن چيزي كه
نيست. و رهايش كن به خاطر آن چيزي كه هست.»
به پهلو غلطيد: «بهترين وقت است براي زدن ز ر آن قولِ احمقانه ه پلِ عزيز، تو
بهترين ناجي من دي!
19
نيمه هاي شب بود. نزديكيهاي پل الكساندر، در تاريك و روشنِ كناره ي «سن»، دو
شبح تلولو خوران مقابلِ هم رسيدند:
- مگر كري؟
- تو اينجا چه ميكني؟ نكند آمدهاي بال هاي اينها را هم اره كني؟
- يك ساعت است صدايت ميزنم.
به لحني مستانه گفت: «خب كر ام ديگر.مگر نميدانستي؟» بعد بغلياش را به كمال
تعارف كرد. كمال خنده كنان بغلي خودش را بيرون آورد: «از اين بزن، شيواز ريگاله.»
- همه ش يه پخه.
128
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٢٨
بفهمند«برادرحداد» كيست؟ هرچه هم سعي كنم صدا صداي ماندني آريا نژاد باشد ب ز هم
غير ممكن است لو نرود. وقتي صدايي با مرگ تماس گرفت، مثل سنگِ مرمر، هميشه
رگه هايي از آن درخود حمل ميكند. براي چه بخوانم؟ كه با كارد گاوكشي بيايند
سراغم؟» جدول سيماني را كه فرود آورده بود، راهش را كشيده بود برود، دو نفر محكم زيرِ
بازويش را گرفتند. توي كميته، جوان ريشوي تنومندي پاسپورتي را چپاند توي دهنش: «برو
زن قحبه! برو به هر قبرستاني كه دلت ميخواهد برو! اما بدان برادرحداد در جبهه ها شهيد
شده است! اگر صدايي ازت بلند شود، آن سرِ دنيا هم كه باشي با كارد گاوكشي ميآييم سرِ
وقتات!»
ا
را
ي ! آ
بو »
وقتي لحاف را روي سرش ميكشيد صداي كمال را شنيد كه درِ گوشش پچ پچه
ميكرد: «تصنيفي هست از سرژگنزبورگ كه ميگويد: با زن باش به خاطر آن چيزي كه
نيست. و رهايش كن به خاطر آن چيزي كه هست.»
به پهلو غلطيد: «بهترين وقت است براي زدن ز ر آن قولِ احمقانه ه پلِ عزيز، تو
بهترين ناجي من دي!
19
نيمه هاي شب بود. نزديكيهاي پل الكساندر، در تاريك و روشنِ كناره ي «سن»، دو
شبح تلولو خوران مقابلِ هم رسيدند:
- مگر كري؟
- تو اينجا چه ميكني؟ نكند آمدهاي بال هاي اينها را هم اره كني؟
- يك ساعت است صدايت ميزنم.
به لحني مستانه گفت: «خب كر ام ديگر.مگر نميدانستي؟» بعد بغلياش را به كمال
تعارف كرد. كمال خنده كنان بغلي خودش را بيرون آورد: «از اين بزن، شيواز ريگاله.»
- همه ش يه پخه.
128
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٢٩
بعد شيشه ها را به هم زدند.
- يك ساعت است صدايت ميزنم.
مندو جرعه اي نوشيد و گفت: «پس بيا تا رازي را برايت فاش كنم. بچه كه بودم، پدرم
پرده ي گوشام را پاره كرد.»
- چرا؟
- براي آنكه كسي كونام را پاره نكند!
كمال پخش زمين شد و شيشه از دستش افتاد: «چه ربطي دارد؟»
- تيم محبوبِ من مسابقه داشت. دير كرده بودم. ناچار بايد دويد ديگر. مگر نه؟
- نميدانم. تا به حال پرده ي گوشم پاره نشده!
- پسرِ همسايه كه چند سالي از من بزرگتر بود با دوچرخه اش داشت ميآمد. پرسيدم
مسابقه كي شروع ميشود؟ گفت يك ربع پيش شروع شده است. سرعتم را بيشتر كردم.
گفت من هم دارم ميروم همانجا، بيا برسانمت. نزديكيهاي ميدان برخورديم به پدر. نميدانم
از كدام قبرستاني پيدايش شده بود. صدايم كرد. رفتم جلو. محكم زد توي گوشام و گفت:
«ديگر نبينم سوار دوچرخه ي كسي بزرگتر از خودت بشوي ها!»
كمال گفت: «حالا چي؟ ترجيح ميدهي كدامش را پاره ميكردند؟»
- خب آدم با كوناش زياد كار ندار، اما گوش... دم به ساعت به آن نيازداري.
رسيده بودند زير پل. مندو گفت: «صبر كن ببينم. تو اينجا چه ميكني؟»
- هيچي، آمده بودم گزارشِ وضعِ جسماني حضرتِ عالي را بشنوم!
چشمش افتاد به هيكل لرزاني كه در تاريكي آن سوي رود پرسه ميزد. باراني تيرهاي
پوشيده بود و به نظر پيرزني فرتوت ميآمد. انگار پي چيزي ميگشت. گاه زمين را نگاه
ميكرد، گاه تا لبِ آب ميآمد و عمق رودخانه را نظاره ميكرد. سايهاي پريشان بود. كشتي
تفريحي بزرگي كه دور تا ِ دور بدنه اش نورافكن بود، گذشت. حركت اريب نور براي لحظه اي
چشمانِ مندو را خيره كرد. كشتي كه دور شد مندو برگشت به سوي كمال. اما از او خبري نبود.
حيرت زده به اطراف نگاه كرد. ديد نشسته است لبِ آب و طوري خيره شده كه انگار چيز
129
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٢٩
بعد شيشه ها را به هم زدند.
- يك ساعت است صدايت ميزنم.
مندو جرعه اي نوشيد و گفت: «پس بيا تا رازي را برايت فاش كنم. بچه كه بودم، پدرم
پرده ي گوشام را پاره كرد.»
- چرا؟
- براي آنكه كسي كونام را پاره نكند!
كمال پخش زمين شد و شيشه از دستش افتاد: «چه ربطي دارد؟»
- تيم محبوبِ من مسابقه داشت. دير كرده بودم. ناچار بايد دويد ديگر. مگر نه؟
- نميدانم. تا به حال پرده ي گوشم پاره نشده!
- پسرِ همسايه كه چند سالي از من بزرگتر بود با دوچرخه اش داشت ميآمد. پرسيدم
مسابقه كي شروع ميشود؟ گفت يك ربع پيش شروع شده است. سرعتم را بيشتر كردم.
گفت من هم دارم ميروم همانجا، بيا برسانمت. نزديكيهاي ميدان برخورديم به پدر. نميدانم
از كدام قبرستاني پيدايش شده بود. صدايم كرد. رفتم جلو. محكم زد توي گوشام و گفت:
«ديگر نبينم سوار دوچرخه ي كسي بزرگتر از خودت بشوي ها!»
كمال گفت: «حالا چي؟ ترجيح ميدهي كدامش را پاره ميكردند؟»
- خب آدم با كوناش زياد كار ندار، اما گوش... دم به ساعت به آن نيازداري.
رسيده بودند زير پل. مندو گفت: «صبر كن ببينم. تو اينجا چه ميكني؟»
- هيچي، آمده بودم گزارشِ وضعِ جسماني حضرتِ عالي را بشنوم!
چشمش افتاد به هيكل لرزاني كه در تاريكي آن سوي رود پرسه ميزد. باراني تيرهاي
پوشيده بود و به نظر پيرزني فرتوت ميآمد. انگار پي چيزي ميگشت. گاه زمين را نگاه
ميكرد، گاه تا لبِ آب ميآمد و عمق رودخانه را نظاره ميكرد. سايهاي پريشان بود. كشتي
تفريحي بزرگي كه دور تا ِ دور بدنه اش نورافكن بود، گذشت. حركت اريب نور براي لحظه اي
چشمانِ مندو را خيره كرد. كشتي كه دور شد مندو برگشت به سوي كمال. اما از او خبري نبود.
حيرت زده به اطراف نگاه كرد. ديد نشسته است لبِ آب و طوري خيره شده كه انگار چيز
129
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٣٠
عجيبي در اعماق رود غوطه ور است. كنارِ او نشست. هيچ چيز آنجا نبود جز مقداري خاشاك، و
ستونها شكسته اي از نور كه انعكاسش كمي از پيشاني عرق كردهي كمال را برق ميانداخت.
- چه شده؟
پاسخي نداد.
- حالت خوش نيست؟
نسيمِ خنكي كه از روي آب برميخاست صورتاش را نوازش ميكرد. نشست روي
حاشيه ي سيماني كنار رود و خيره شد به بالهاي طلايي سرستونها.
كمال گفت: «اگر به تو بگويند فقط چند روز ديگر زنده اي چه ميكني؟
نگران شد: «منظورت را نميفهمم.»
- فرض كن سرطان گرفته اي يا ايدز يا بيماري ديگري از اين قبيل و ميداني فقط
مدتِ كمي زنده خواهي ماند.
صورتش را كاملا برگردانده بود و حالا تمامِ سطحِ پيشاني و كمي از بينياش كه روشن
بود، يكسره خيسِ دانه هاي عرق، برق ميزد.
مندو زيرِ آوارِ خبري هولناك از نفس افتاد. گفت: «چيزي شده؟»
- نه. اين يك معماست. جواب بده.
- سعي ميكنم تا جايي كه ممكن است آن را به ديگران منتقل كنم.
- چه قدر تو بيرحمي!
- وقتي مرض همگاني شد، راه علاجش هم زودتر پيدا ميشود.
- فرض كن آدم بيرحمي نباشي. يا مرضي گرفته باشي كه قابل انتقال نيست.
- آدم اگر عاقل باشد همه ي حساب و كتابها را كنار ميگذارد و بقيه ي عمرش را
خوشگذراني ميكند.
- يكي بود كه همين كار را كرد. هر چه داشت فروخت. همه ي پولهايش را به باد داد.
مسافرت، بهترين غذاها، بهترين هتلها، زيباترين زنها. بعد ميداني چه اتفاقي افتاد؟ ناگهان
راه علاج پيدا شد. حالا ميتوانست به زندگي ادامه بدهد. اما ديگر چيزي برايش باقي نمانده
130
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٣٠
عجيبي در اعماق رود غوطه ور است. كنارِ او نشست. هيچ چيز آنجا نبود جز مقداري خاشاك، و
ستونها شكسته اي از نور كه انعكاسش كمي از پيشاني عرق كردهي كمال را برق ميانداخت.
- چه شده؟
پاسخي نداد.
- حالت خوش نيست؟
نسيمِ خنكي كه از روي آب برميخاست صورتاش را نوازش ميكرد. نشست روي
حاشيه ي سيماني كنار رود و خيره شد به بالهاي طلايي سرستونها.
كمال گفت: «اگر به تو بگويند فقط چند روز ديگر زنده اي چه ميكني؟
نگران شد: «منظورت را نميفهمم.»
- فرض كن سرطان گرفته اي يا ايدز يا بيماري ديگري از اين قبيل و ميداني فقط
مدتِ كمي زنده خواهي ماند.
صورتش را كاملا برگردانده بود و حالا تمامِ سطحِ پيشاني و كمي از بينياش كه روشن
بود، يكسره خيسِ دانه هاي عرق، برق ميزد.
مندو زيرِ آوارِ خبري هولناك از نفس افتاد. گفت: «چيزي شده؟»
- نه. اين يك معماست. جواب بده.
- سعي ميكنم تا جايي كه ممكن است آن را به ديگران منتقل كنم.
- چه قدر تو بيرحمي!
- وقتي مرض همگاني شد، راه علاجش هم زودتر پيدا ميشود.
- فرض كن آدم بيرحمي نباشي. يا مرضي گرفته باشي كه قابل انتقال نيست.
- آدم اگر عاقل باشد همه ي حساب و كتابها را كنار ميگذارد و بقيه ي عمرش را
خوشگذراني ميكند.
- يكي بود كه همين كار را كرد. هر چه داشت فروخت. همه ي پولهايش را به باد داد.
مسافرت، بهترين غذاها، بهترين هتلها، زيباترين زنها. بعد ميداني چه اتفاقي افتاد؟ ناگهان
راه علاج پيدا شد. حالا ميتوانست به زندگي ادامه بدهد. اما ديگر چيزي برايش باقي نمانده
130
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٣١
بود. همه چيز را بايد از صفر شروع ميكرد و بدتر از همه اينكه تازه فهميده بود زندگي يعني
چه.
مندو نگاهش كرد. چه ميخواست بگويد؟ در پوشش استعاره داشت به بدبختيهاي او
اشاره ميكرد؟ يا به چيز دردناكي در زندگيِ خودش؟ شايد هم مست بود و پرت ميگفت؟ به
سمتِ او برگشت و با نگراني گفت: «تو امشب براي چه آمده بودي اينجا؟»
همينطور كه برميخاست، خنده كنان، به اسبِ بالدارِ سرستون اشاره كرد: «آمده بودم
بالهاي اين يكي را هم اره كنم و ببرم!» خاكهاي شلورش را تكاند و راه افتاد. مندو به
سرعت خودش را به او رساند. بازويش را گرفت و با خشونت او را به طرف خود كشيد: «چه
شده؟... آره؟...»
بازويش را رها كرد: «نه.»
- پس چه؟
- بعد بهت ميگويم.
- ببين، اصلاْ مهم نيست كه با او خوابيدي.
- من با او نخوابيدم.
- گفتم مهم نيست.
- چرا چينن فكري ميكني؟
- گفتي از او خواستي آن رداي سياه را بپوشد چون لباساش خاكستري بود.
- رنگ خوبي نبود.
- آن روز، آن بافتني زردخوش رنگش را پوشيده بود.
- خاكستري بود.
- گفتم مهم نيست. چه شده؟
- بعد بهات ميگويم.
- همين حالا بگو!
كمال مستقيم به چشمهاي او خيره شد: «تو چيزي نديدي؟»
- چه؟
131
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٣١
بود. همه چيز را بايد از صفر شروع ميكرد و بدتر از همه اينكه تازه فهميده بود زندگي يعني
چه.
مندو نگاهش كرد. چه ميخواست بگويد؟ در پوشش استعاره داشت به بدبختيهاي او
اشاره ميكرد؟ يا به چيز دردناكي در زندگيِ خودش؟ شايد هم مست بود و پرت ميگفت؟ به
سمتِ او برگشت و با نگراني گفت: «تو امشب براي چه آمده بودي اينجا؟»
همينطور كه برميخاست، خنده كنان، به اسبِ بالدارِ سرستون اشاره كرد: «آمده بودم
بالهاي اين يكي را هم اره كنم و ببرم!» خاكهاي شلورش را تكاند و راه افتاد. مندو به
سرعت خودش را به او رساند. بازويش را گرفت و با خشونت او را به طرف خود كشيد: «چه
شده؟... آره؟...»
بازويش را رها كرد: «نه.»
- پس چه؟
- بعد بهت ميگويم.
- ببين، اصلاْ مهم نيست كه با او خوابيدي.
- من با او نخوابيدم.
- گفتم مهم نيست.
- چرا چينن فكري ميكني؟
- گفتي از او خواستي آن رداي سياه را بپوشد چون لباساش خاكستري بود.
- رنگ خوبي نبود.
- آن روز، آن بافتني زردخوش رنگش را پوشيده بود.
- خاكستري بود.
- گفتم مهم نيست. چه شده؟
- بعد بهات ميگويم.
- همين حالا بگو!
كمال مستقيم به چشمهاي او خيره شد: «تو چيزي نديدي؟»
- چه؟
131
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٣٢
آن طرفِ رود... آن پيرزنه خودش را انداخت توي آب.
20
از محله ي «مادلن» راه افتاد بود طرف ميدان «كنكورد» و از آنجا حاشيهي رودخانه
را گرفته بود و همينطور كه به طرفِ خانه ميآمد بلندبلند با خود حرف ميزد: «آه، احمقِ
خر، ديدي؟ تو آدم نميشوي. الاغ! گاو! دو شبانه روز راه رفتي تا فكرش را از كله ات بيرون
كني، باز تا چشمت به او افتاد همه چيز يادت رفت. تو احمقي مندو! تو... اح...م...قي! گاو!» و
محكم تف كرد به زمين! مردِ شيكپوشي، چتر به دست، از كنارش ميگذشت. با خشم و
تحقير به او نگاه كرد.
شبي كه كمال را نزديكي پل الكساندر ديده بود چهل و ساعت مي شد كه يكسره راه
رفته بود. بعد كه آمده بود خانه، همينطور كه پله ها را بالا ميرفت، يادش آمده بود به
دفعه ي پيش و دلش خواسته بود باز هم وقتي ميرسد به آخرين پله فليسيا را ببيند نشسته
است منتظر او. اما اين بار ساعتِ سه و نيم بود و فليسيا بايد مغز خر خورده باشد كه تا اين
وقتِ شب بنشيند روي پله ها. كليد را توي قفل چرخانده بود و بعد كه چراغ اتاق را روشن
كرده بود در كمال حيرت فليسيا را ديده بود دراز كشبده است روي تخت.
همينطور كه حاشيه ي رودخانه را گرفته بود و ميآمد، يكريز به خودش فحش ميداد:
«آن خط را ديدي؟ حالات بهم نخورد؟ پس چرا دوباره راه افتادي دنبال كوناش؟ شنيدي
چه گفت؟ «نه مندو، اينجا نه!» ميفهمي يعني چه؟ نه، تو گاوي! چون باز هم كه فردا
ببينياش دلت مثل سگ ميلرزد. تو احمقِ گُه كه هيچ چيزي از زن نميداني. «نه مندو،
اينجا نه!» لابد تهِ دلت فكر ميكني به خاطر گربه هاست. بله خودت را گول بزن. برايت
لازم است. بايد آن قدر توي اين لجن فرو بروي تا همه بفهمند «برادر حداد» كيست.»
عصر كه فليسيا از سرِ كار برگشته بود، با هم شام خورده بودند و بعد، نزديكيهاي
ساعت ده، سوار مترو شده بودند تا مثل هر بار او را همراهي كند و يكي دو ساعتي هم آنجا
132
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٣٢
آن طرفِ رود... آن پيرزنه خودش را انداخت توي آب.
20
از محله ي «مادلن» راه افتاد بود طرف ميدان «كنكورد» و از آنجا حاشيهي رودخانه
را گرفته بود و همينطور كه به طرفِ خانه ميآمد بلندبلند با خود حرف ميزد: «آه، احمقِ
خر، ديدي؟ تو آدم نميشوي. الاغ! گاو! دو شبانه روز راه رفتي تا فكرش را از كله ات بيرون
كني، باز تا چشمت به او افتاد همه چيز يادت رفت. تو احمقي مندو! تو... اح...م...قي! گاو!» و
محكم تف كرد به زمين! مردِ شيكپوشي، چتر به دست، از كنارش ميگذشت. با خشم و
تحقير به او نگاه كرد.
شبي كه كمال را نزديكي پل الكساندر ديده بود چهل و ساعت مي شد كه يكسره راه
رفته بود. بعد كه آمده بود خانه، همينطور كه پله ها را بالا ميرفت، يادش آمده بود به
دفعه ي پيش و دلش خواسته بود باز هم وقتي ميرسد به آخرين پله فليسيا را ببيند نشسته
است منتظر او. اما اين بار ساعتِ سه و نيم بود و فليسيا بايد مغز خر خورده باشد كه تا اين
وقتِ شب بنشيند روي پله ها. كليد را توي قفل چرخانده بود و بعد كه چراغ اتاق را روشن
كرده بود در كمال حيرت فليسيا را ديده بود دراز كشبده است روي تخت.
همينطور كه حاشيه ي رودخانه را گرفته بود و ميآمد، يكريز به خودش فحش ميداد:
«آن خط را ديدي؟ حالات بهم نخورد؟ پس چرا دوباره راه افتادي دنبال كوناش؟ شنيدي
چه گفت؟ «نه مندو، اينجا نه!» ميفهمي يعني چه؟ نه، تو گاوي! چون باز هم كه فردا
ببينياش دلت مثل سگ ميلرزد. تو احمقِ گُه كه هيچ چيزي از زن نميداني. «نه مندو،
اينجا نه!» لابد تهِ دلت فكر ميكني به خاطر گربه هاست. بله خودت را گول بزن. برايت
لازم است. بايد آن قدر توي اين لجن فرو بروي تا همه بفهمند «برادر حداد» كيست.»
عصر كه فليسيا از سرِ كار برگشته بود، با هم شام خورده بودند و بعد، نزديكيهاي
ساعت ده، سوار مترو شده بودند تا مثل هر بار او را همراهي كند و يكي دو ساعتي هم آنجا
132
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٣٣
پيشش بماند و بعد با آخرين مترو برگردد. با اين تفاوت كه اينبار عشقبازي نكرده بودند.
تمايلي نداشت. در حقيقت، از شبي كه چشماش افتاده بود به آن خطي كه مثل جاي
بريدگي چاقو بود، چيزي دلش را زده بود. خطي ميان گودي كپلها كه چين خوردگي
طبيعي گوشت است، و نشانهي چاقيِ پيشين؛ مثل خطِ زيرِ پستانِ بعضيها. درستتر
بگوييم، از شبي كه فليسيا با پل به صبح رسانده بود، چيزي در مندو فرو ريخته بود. آن بدن
كه انگار از داخل تابلوهاي بوتيچلي بيرون آمده بود، حالا همه ي آن هاله ي رمز و رازي را
كه احاطهاش ميكرد يكسره از دست داده بود و فقط تكهاي گوشت بود كه ميشد همه ي
جزئياتش را ديد: خالي اينجا، سالكي آنجا، و آن خط... دفاع طبيعي روح بود در برابر
مصيبت؟ وقتي چيزي ديگر به ما تعلق ندارد بيمقدارش ميكنيم تا كمبودش را بهتر تحمل
كنيم؟ يا حكايت، همان حكايتِ عطار است كه مرد وقتي ديگر عاشق نبود دريافت كه چشم
معشوقه اش لوچ است؟ رذالت ميتواند خود را به زيباترينِ پوششها بيارايد: «خب چه عيبي
دارد؟ شبي را با پل گذراندعوضش كاري پيدا كرد كه در رؤيايش هم نميگنجيد:
«گامسون!» يكي از بزرگترين مؤسسه هاي برگزاركننده ي كنسرت براي خوانندگانِ مشهورِ
آمريكايي! خب چه عيبي دارد؟ فاحشه ي زيبايي مفت و مجاني هر وقت دلمان خ ست
ميآيد » هر وقت دلمان خواست؟ نه. فليسيا، از وقتي آپارتماني براي خودش پيدا كرده بود،
شبها را بايد برميگشت و در خانه ي خود ميخوابيد. و مندو، اگر آن شب كار نميكرد،
حداكثر ميتوانست تا دهِ شب با او باشد. بعد هم كه همراهياش ميكرد تا خانه اگر مثل
امشب، به محض ورود، ناگهان ويرش ميگرفت؟... وقتي فليسيا كليد را توي قفل
ميچرخاند گفته بود: «طفلكيها بايد گرسنه باشند.» صدايشان از پشتِ در ميآمد. در را
آرام باز كرد تا به آنها صدمه اي نزند. همينكه داخل شد، گربهي سياه خودش را بغل كرد.
اما گربه ي سياميِ آرنولد تا چشمش افتاد به مندو، پريد روي چمدانِ سياه رنگي كه گوشه ي
ورودي بود، و با خشم خيره شد به او . يك هفته اي ميشد كه فليسيا، همراهِ مقداري خرت
و پرت ديگر، گربه ها را هم با خودش از مولوز آورده بود. گربه ي فليسيا با مندو مهربان بود
اما گربه ي آرنولد، از همان ابتدا، با او سر شاخ شده بود. همينكه فليسيا را بوسيده بود،
گربه ي آرنولد رفته بود روي چهارپايه و با دلخوري قرقر كرده بود. بعد كه فليسيا رفت
وا
...
133
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٣٣
پيشش بماند و بعد با آخرين مترو برگردد. با اين تفاوت كه اينبار عشقبازي نكرده بودند.
تمايلي نداشت. در حقيقت، از شبي كه چشماش افتاده بود به آن خطي كه مثل جاي
بريدگي چاقو بود، چيزي دلش را زده بود. خطي ميان گودي كپلها كه چين خوردگي
طبيعي گوشت است، و نشانهي چاقيِ پيشين؛ مثل خطِ زيرِ پستانِ بعضيها. درستتر
بگوييم، از شبي كه فليسيا با پل به صبح رسانده بود، چيزي در مندو فرو ريخته بود. آن بدن
كه انگار از داخل تابلوهاي بوتيچلي بيرون آمده بود، حالا همه ي آن هاله ي رمز و رازي را
كه احاطهاش ميكرد يكسره از دست داده بود و فقط تكهاي گوشت بود كه ميشد همه ي
جزئياتش را ديد: خالي اينجا، سالكي آنجا، و آن خط... دفاع طبيعي روح بود در برابر
مصيبت؟ وقتي چيزي ديگر به ما تعلق ندارد بيمقدارش ميكنيم تا كمبودش را بهتر تحمل
كنيم؟ يا حكايت، همان حكايتِ عطار است كه مرد وقتي ديگر عاشق نبود دريافت كه چشم
معشوقه اش لوچ است؟ رذالت ميتواند خود را به زيباترينِ پوششها بيارايد: «خب چه عيبي
دارد؟ شبي را با پل گذراندعوضش كاري پيدا كرد كه در رؤيايش هم نميگنجيد:
«گامسون!» يكي از بزرگترين مؤسسه هاي برگزاركننده ي كنسرت براي خوانندگانِ مشهورِ
آمريكايي! خب چه عيبي دارد؟ فاحشه ي زيبايي مفت و مجاني هر وقت دلمان خ ست
ميآيد » هر وقت دلمان خواست؟ نه. فليسيا، از وقتي آپارتماني براي خودش پيدا كرده بود،
شبها را بايد برميگشت و در خانه ي خود ميخوابيد. و مندو، اگر آن شب كار نميكرد،
حداكثر ميتوانست تا دهِ شب با او باشد. بعد هم كه همراهياش ميكرد تا خانه اگر مثل
امشب، به محض ورود، ناگهان ويرش ميگرفت؟... وقتي فليسيا كليد را توي قفل
ميچرخاند گفته بود: «طفلكيها بايد گرسنه باشند.» صدايشان از پشتِ در ميآمد. در را
آرام باز كرد تا به آنها صدمه اي نزند. همينكه داخل شد، گربهي سياه خودش را بغل كرد.
اما گربه ي سياميِ آرنولد تا چشمش افتاد به مندو، پريد روي چمدانِ سياه رنگي كه گوشه ي
ورودي بود، و با خشم خيره شد به او . يك هفته اي ميشد كه فليسيا، همراهِ مقداري خرت
و پرت ديگر، گربه ها را هم با خودش از مولوز آورده بود. گربه ي فليسيا با مندو مهربان بود
اما گربه ي آرنولد، از همان ابتدا، با او سر شاخ شده بود. همينكه فليسيا را بوسيده بود،
گربه ي آرنولد رفته بود روي چهارپايه و با دلخوري قرقر كرده بود. بعد كه فليسيا رفت
وا
...
133
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٣٤
قهوه اي درست بكند به مندو تعارف كرد بنشيند. مندو گفت: «كجا؟» فليسيا چهارپايه اي را
كه تنها اثاث منزل بود نشانش داد. اما چهارپايه در اشغال گربه ي آرنولد بود. مندو آرام با
دستش گربه را پس زد، اما او خيال نداشت از جايش تكان بخورد. مندو نشست روي لبه ي
چهارپايه به اين اميد كه جا را برايش خالي خواهد كرد. اما گربه همچنان با سماجت خودش
را چسبانده بود به چهارپايه. يادش آمد به حرف آرنولد: «گربه با ماليدن خود به هر چيز آن را
مال خودش ميكند. ما فكر ميكنيم كه گربه ها مال مايند. در واقع اين ما هستيم كه مال
آنهاييم.» توي دلش گفت: «گُه خوردهاند گربه ها!» و، خشماگين از دشمن خوييي اين
گربه، با دست هلش داد پائين، و نشست روي چهارپايه. گربه غرشي كرد و با ناراحتي رفت
روي تشك و تا پايان با خشم ونفرت به مندو خيره ماند. و حالا كه به محض ورود، گربهي
سيامي آرنولد رفته بود روي چمدان و طوري با خشم به او نگاه ميكرد كه گويي نه حيواني
بيزبان كه گماشته ايست كه درغيابِ آرنولد وظيفه دارد از حريم او حفاظت كند، تمايلي
سوزان به عشق بازي آن هم در حضور دو موجودِ ديگر، مندو را واداشت همانجا، در
محوطه ي ورودي آپارتمان، فليسيا را بغل كند. گفته بود: «فليسيا!» و چشمانش كلاپيسه
رفته بود.
- نه مندو، اينجا نه!
در تاريك و روشن حاشيهي رود همچنان راه ميرفت و بلندبلند حرف ميزد: «آه
احمق خر تو آدم نميشوي! ميفهمي چه ميگويم؟» ناگهان متوجه شد طوري دستش را
تكان ميدهد كه گويي كسي مخاطب اوست. به اطراف نگاه كرد. رسيده بود نزديك پل
«پون ماري». خوشبختانه كسي در آن نزديكي ها نبود. سمت ديگر رودخانه، در تاريكي
زير پل، كسي ايستاده بود و توي رودخانه ميشاشيد. فكركرد: «حتماْ ايرانيست. براي
شاشيدن، سگها به ديوار احتياج دارند و ايراني ا به آبِ روان.» بعد با خود گفت: «م ظب
باش مندو. وقتي آدم با صداي بلند با خودش حرف بزند اين نشانه ي چيز چندان خوبي
نيست.» دوباره با صداي بلند شروع كرد به حرف زدن: «نه مندو، تو ديوانه نشده اي. ببين
اين پلِ «پون ماري»ست. آن آقا هم كه آن زير ميشاشد ايرانياست. اين رودخانه هم
رودخانه ي سن است. آن جنده هم كه به تو گفت «نه مندو اينجا نه» اسمش فليسياست. تو
ه وا
134
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٣٤
قهوه اي درست بكند به مندو تعارف كرد بنشيند. مندو گفت: «كجا؟» فليسيا چهارپايه اي را
كه تنها اثاث منزل بود نشانش داد. اما چهارپايه در اشغال گربه ي آرنولد بود. مندو آرام با
دستش گربه را پس زد، اما او خيال نداشت از جايش تكان بخورد. مندو نشست روي لبه ي
چهارپايه به اين اميد كه جا را برايش خالي خواهد كرد. اما گربه همچنان با سماجت خودش
را چسبانده بود به چهارپايه. يادش آمد به حرف آرنولد: «گربه با ماليدن خود به هر چيز آن را
مال خودش ميكند. ما فكر ميكنيم كه گربه ها مال مايند. در واقع اين ما هستيم كه مال
آنهاييم.» توي دلش گفت: «گُه خوردهاند گربه ها!» و، خشماگين از دشمن خوييي اين
گربه، با دست هلش داد پائين، و نشست روي چهارپايه. گربه غرشي كرد و با ناراحتي رفت
روي تشك و تا پايان با خشم ونفرت به مندو خيره ماند. و حالا كه به محض ورود، گربهي
سيامي آرنولد رفته بود روي چمدان و طوري با خشم به او نگاه ميكرد كه گويي نه حيواني
بيزبان كه گماشته ايست كه درغيابِ آرنولد وظيفه دارد از حريم او حفاظت كند، تمايلي
سوزان به عشق بازي آن هم در حضور دو موجودِ ديگر، مندو را واداشت همانجا، در
محوطه ي ورودي آپارتمان، فليسيا را بغل كند. گفته بود: «فليسيا!» و چشمانش كلاپيسه
رفته بود.
- نه مندو، اينجا نه!
در تاريك و روشن حاشيهي رود همچنان راه ميرفت و بلندبلند حرف ميزد: «آه
احمق خر تو آدم نميشوي! ميفهمي چه ميگويم؟» ناگهان متوجه شد طوري دستش را
تكان ميدهد كه گويي كسي مخاطب اوست. به اطراف نگاه كرد. رسيده بود نزديك پل
«پون ماري». خوشبختانه كسي در آن نزديكي ها نبود. سمت ديگر رودخانه، در تاريكي
زير پل، كسي ايستاده بود و توي رودخانه ميشاشيد. فكركرد: «حتماْ ايرانيست. براي
شاشيدن، سگها به ديوار احتياج دارند و ايراني ا به آبِ روان.» بعد با خود گفت: «م ظب
باش مندو. وقتي آدم با صداي بلند با خودش حرف بزند اين نشانه ي چيز چندان خوبي
نيست.» دوباره با صداي بلند شروع كرد به حرف زدن: «نه مندو، تو ديوانه نشده اي. ببين
اين پلِ «پون ماري»ست. آن آقا هم كه آن زير ميشاشد ايرانياست. اين رودخانه هم
رودخانه ي سن است. آن جنده هم كه به تو گفت «نه مندو اينجا نه» اسمش فليسياست. تو
ه وا
134
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٣٥
مادر قحبه هم اسمت مندوست. نه، تو ديوانه نيستي. تو خري. خري. خررررر. از كنارهي
رود بالا آمد. از كوچه ي «پتي موسك» كه ميگذشت، دوباره شروع كرد با خود حرف زدن.
اما اين بار به لحني كه گويي حالا اين مخاطب اوست كه با او سخن ميگفت: « ...
sive… sse…po …possesive ميفهمي؟ به فارسي ميگويم كه حاليات
بشود. تو تملك طلبي. تملك طلب! مادر قحبه، با تو كه ميخوابد فرشته است، اما با
ديگري اگر خوابيد، جنده؟ بعد هم گيريم مسئله ي او گربه ها نيست و آرنولد است. خب،
براي آنكه زندگياش دو شقه نشود ميخواهد يك جايي را، حتا اگر شده به كوچكي
رختخوابشان، به عنوان حريم خصوصي آرنولد نگه دارد. حالا اگر به تو گفت «نه مندو اينجا
نه» جنده است؟»
از روشنايي ميدان «باستيل» گذشت و پيچيد به خيابان «فوبورگ سنت آنتوان».
شلوغي و نورِ زيادِ ميدان، درست مثل حشرات آدمها را از كوچه ها و خيابانهاي اطراف به
سوي خود ميكشيد. يكي دو كوچه بالاتر، زني كه از رو به رو ميآمد ناگهان ايستاد:
«ببخشيد آقا، اين طرفها كجا كافه اي باز است؟» نگاهي كرد به زن (به نظر پنجاه و پنج
ساله ميآمد و هيچ ملاحتي در چهره اش نبود). نگاهي كرد به اطراف(رو به روي بيمارستان
«سنت آنتوان» بودند) نگاهي كرد به ساعتش (پنج صبح بود). گفت: «اين وقت شب تنها
جايي كه ممكن است كافه اي باز باشد ميدان باستيل است.» دوباره نگاهش كرد(حالا به
نظر پنجاه ساله ميآمد ). پرسيد: «چطور»
- ميخواستم آبجويي بخورم.
دوباره نگاهي به ساعتش كرد (يادش آمد به حرف فليسيا «نه مندو اينجا نه»). نگاهي
به صورت زن انداخت (حالا به نظر چهل و پنج ساله ميآمد). در دل گفت: «خدا را
چه ديده اي. اگر همينطور پيش برويم شا د آخر سر چهارده ساله از كار درآمد! دستش را
گذاشت پشت او و به لحن آشنايي هزارساله گفت: «بيا برويم، من توي يخچالم آبجوي
خنك دارم.» زن هم با همان صميميت دستش را حلقه كرد در بازوي او و به را افتاد. اما،
هنوز يكي دو قدم نرفته، ايستاد و با انگشت نقطهاي را در آسمان نشانش داد: «ببين
فرشته ي من. آن ستاره را ميبيني؟ من آنجا بودم. منتظر. هيچكس نبود جز من وسگم كه
ي »
135
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٣٥
مادر قحبه هم اسمت مندوست. نه، تو ديوانه نيستي. تو خري. خري. خررررر. از كنارهي
رود بالا آمد. از كوچه ي «پتي موسك» كه ميگذشت، دوباره شروع كرد با خود حرف زدن.
اما اين بار به لحني كه گويي حالا اين مخاطب اوست كه با او سخن ميگفت: « ...
sive… sse…po …possesive ميفهمي؟ به فارسي ميگويم كه حاليات
بشود. تو تملك طلبي. تملك طلب! مادر قحبه، با تو كه ميخوابد فرشته است، اما با
ديگري اگر خوابيد، جنده؟ بعد هم گيريم مسئله ي او گربه ها نيست و آرنولد است. خب،
براي آنكه زندگياش دو شقه نشود ميخواهد يك جايي را، حتا اگر شده به كوچكي
رختخوابشان، به عنوان حريم خصوصي آرنولد نگه دارد. حالا اگر به تو گفت «نه مندو اينجا
نه» جنده است؟»
از روشنايي ميدان «باستيل» گذشت و پيچيد به خيابان «فوبورگ سنت آنتوان».
شلوغي و نورِ زيادِ ميدان، درست مثل حشرات آدمها را از كوچه ها و خيابانهاي اطراف به
سوي خود ميكشيد. يكي دو كوچه بالاتر، زني كه از رو به رو ميآمد ناگهان ايستاد:
«ببخشيد آقا، اين طرفها كجا كافه اي باز است؟» نگاهي كرد به زن (به نظر پنجاه و پنج
ساله ميآمد و هيچ ملاحتي در چهره اش نبود). نگاهي كرد به اطراف(رو به روي بيمارستان
«سنت آنتوان» بودند) نگاهي كرد به ساعتش (پنج صبح بود). گفت: «اين وقت شب تنها
جايي كه ممكن است كافه اي باز باشد ميدان باستيل است.» دوباره نگاهش كرد(حالا به
نظر پنجاه ساله ميآمد ). پرسيد: «چطور»
- ميخواستم آبجويي بخورم.
دوباره نگاهي به ساعتش كرد (يادش آمد به حرف فليسيا «نه مندو اينجا نه»). نگاهي
به صورت زن انداخت (حالا به نظر چهل و پنج ساله ميآمد). در دل گفت: «خدا را
چه ديده اي. اگر همينطور پيش برويم شا د آخر سر چهارده ساله از كار درآمد! دستش را
گذاشت پشت او و به لحن آشنايي هزارساله گفت: «بيا برويم، من توي يخچالم آبجوي
خنك دارم.» زن هم با همان صميميت دستش را حلقه كرد در بازوي او و به را افتاد. اما،
هنوز يكي دو قدم نرفته، ايستاد و با انگشت نقطهاي را در آسمان نشانش داد: «ببين
فرشته ي من. آن ستاره را ميبيني؟ من آنجا بودم. منتظر. هيچكس نبود جز من وسگم كه
ي »
135
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
تـعـویـــذ.
وارتان سالاخانیان پس از کودتای 28مرداد 1332 گرفتارشد، همراه ِمبارز ِ دیگری-کوچک شوشتری- زیر ِشکنجه ی ددمنشانه ای به قتل رسید و به سبب ِ آنکه بازجویان جای سالمی در بدن ِ آنها باقی نگذاشته بودند برای ایز گم کردن جنازه ی هر دو را به رودخانه ی جاجرود افکندند. وارتان یکبار شکنجه ای جهنمی را تحمل کرد و به چند سال زندان محکوم شد متنها باردیگر یکی از افراد حزب توده در پرونده ی خود او را شریک ِجرم ِخود قلمداد کرد و دوباره برای بازجویی به زندان قصر احضارش کردند. من او را پیش از بازجویی دوم در زندان موقت دیدم که در صورتش داغ های شیاروار ِپوست کنده شده به وضوح نمایان بود. درشکنجه های طولانی ِبازجویی مجدد بود کهوارتان در پاسخ سوال های بازجو لجوجانه لب از لب وا نکرد و حتی زیر ِ شکنجه هایی چون کشیدن ناخن انگشت ها و ساعات متمادی تحمل دست بند قپانی و شکستن ِاستخوان های دست و پای خویش حتی ناله ای نکرد.
شعر نخست «مرگ ِنازلی» نام گرفت تا از سد ِسانسور بگذرد، اما این عنوان شعر را به تمامی وارتان ها تعمیم داد و از صورت حماسه ی یک مبارز ِبه خصوص در آورد.
احمد شاملو _ مجموعه آثار
وارطان
بهار، خنده زد و ارغوان شکفت
در خانه، زیر پنجره، گل داد یاس پیر
دست از گمان بدار
با مرگ نحس پنجه میفکن
بودن به از نبود شدن خاصه در بهار...
وارطان سخن نگفت.
سرافراز، دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت...
وارطان سخن بگو
مرغ سکوت، جوجه مرگی فجیع را در آشیان به بیضه نشسته‌ست
وارطان سخن نگفت؛ چو خورشید
از تیرگی درآمد و در خون نشست و رفت...
وارطان سخن نگفت
وارطان ستاره بود
یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت...
وارطان سخن نگفت
وارطان بنفشه بود، گل داد و مژده داد:
«زمستان شکست» و رفت...
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#شعر_کودتا
تـعـویـــذ.
وارتان سالاخانیان پس از کودتای 28مرداد 1332 گرفتارشد، همراه ِمبارز ِ دیگری-کوچک شوشتری- زیر ِشکنجه ی ددمنشانه ای به قتل رسید و به سبب ِ آنکه بازجویان جای سالمی در بدن ِ آنها باقی نگذاشته بودند برای ایز گم کردن جنازه ی هر دو را به رودخانه ی جاجرود افکندند. وارتان یکبار شکنجه ای جهنمی را تحمل کرد و به چند سال زندان محکوم شد متنها باردیگر یکی از افراد حزب توده در پرونده ی خود او را شریک ِجرم ِخود قلمداد کرد و دوباره برای بازجویی به زندان قصر احضارش کردند. من او را پیش از بازجویی دوم در زندان موقت دیدم که در صورتش داغ های شیاروار ِپوست کنده شده به وضوح نمایان بود. درشکنجه های طولانی ِبازجویی مجدد بود کهوارتان در پاسخ سوال های بازجو لجوجانه لب از لب وا نکرد و حتی زیر ِ شکنجه هایی چون کشیدن ناخن انگشت ها و ساعات متمادی تحمل دست بند قپانی و شکستن ِاستخوان های دست و پای خویش حتی ناله ای نکرد.
شعر نخست «مرگ ِنازلی» نام گرفت تا از سد ِسانسور بگذرد، اما این عنوان شعر را به تمامی وارتان ها تعمیم داد و از صورت حماسه ی یک مبارز ِبه خصوص در آورد.
احمد شاملو _ مجموعه آثار
وارطان
بهار، خنده زد و ارغوان شکفت
در خانه، زیر پنجره، گل داد یاس پیر
دست از گمان بدار
با مرگ نحس پنجه میفکن
بودن به از نبود شدن خاصه در بهار...
وارطان سخن نگفت.
سرافراز، دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت...
وارطان سخن بگو
مرغ سکوت، جوجه مرگی فجیع را در آشیان به بیضه نشسته‌ست
وارطان سخن نگفت؛ چو خورشید
از تیرگی درآمد و در خون نشست و رفت...
وارطان سخن نگفت
وارطان ستاره بود
یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت...
وارطان سخن نگفت
وارطان بنفشه بود، گل داد و مژده داد:
«زمستان شکست» و رفت...
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
دکتر مصدق در روزهای پایانی زمامداری استوار و درخشان ظاهر شد.
شیوه ای که مصدق در روزهای آخردولت خود به کاربست شاهکار سیاسی او بود. شگرد توسل به رفراندوم برای انحلال مجلس تا آن تاریخ سابقه نداشت وسران متنفذ نهضت با آن مخالفت می نمودند. دادن رسید با قید تاریخ و ساعت به فرمان عزل و در همان حال دستور توقیف و خلع سلاح آورنده فرمان حکایت از تسلط عجیب وی بر اعصاب خود دارد. در آن شب ۲۵ مرداد او هوشیارانه و با اعتماد به نفس کامل تحرکات دشمن را زیر نظر داشت. دنبال
@avayekoorosh
کردن ریاحی و فرستادن فوری او به ستاد ارتش بود که نقشه کودتای آن شب را به شکست کشانید. در فاصله ۲۵ تا ۲۸ مرداد با آن موج احساسات که بالاگرفته بود و فشاری که یاران نزدیکش بر او وارد می آوردند شرط احتیاط را فرونگذاشت و به تغییر رژیم تن در نداد. گویی سیر حوادث را از پیش می دانست و نمی خواسته گزک به دست کسی بدهد. در ملاقات ۲۷ مرداد با هندرسن ضعف و زبونی از خود نشان نداد و هندرسن را از روحیه خوب و متعادل خویش شگفت زده ساخت...
روز ۲۸ مرداد او حتی با نزدیک ترین یاران درد دل نکرد و آنچه را می اندیشید با احدی نگفت و تمام بار مسئولیت را خود به دوش گرفت. چند تن از وفادار ترین دوستان که تا آخرین ساعت های آن روز پر ماجرا با او بودند کلمه ای از او نقل نکردند جز اینکه می گفت:« من اینجا می مانم. هر چه می شود بشود. بیایند مرا بکشند.»
خواب آشفته نفت، دکتر مصدق و نهضت ملی ایران- محمدعلی موحد- جلد دوم ص ۸۵۶-۸۵۷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
دکتر مصدق در روزهای پایانی زمامداری استوار و درخشان ظاهر شد.
شیوه ای که مصدق در روزهای آخردولت خود به کاربست شاهکار سیاسی او بود. شگرد توسل به رفراندوم برای انحلال مجلس تا آن تاریخ سابقه نداشت وسران متنفذ نهضت با آن مخالفت می نمودند. دادن رسید با قید تاریخ و ساعت به فرمان عزل و در همان حال دستور توقیف و خلع سلاح آورنده فرمان حکایت از تسلط عجیب وی بر اعصاب خود دارد. در آن شب ۲۵ مرداد او هوشیارانه و با اعتماد به نفس کامل تحرکات دشمن را زیر نظر داشت. دنبال
@avayekoorosh
کردن ریاحی و فرستادن فوری او به ستاد ارتش بود که نقشه کودتای آن شب را به شکست کشانید. در فاصله ۲۵ تا ۲۸ مرداد با آن موج احساسات که بالاگرفته بود و فشاری که یاران نزدیکش بر او وارد می آوردند شرط احتیاط را فرونگذاشت و به تغییر رژیم تن در نداد. گویی سیر حوادث را از پیش می دانست و نمی خواسته گزک به دست کسی بدهد. در ملاقات ۲۷ مرداد با هندرسن ضعف و زبونی از خود نشان نداد و هندرسن را از روحیه خوب و متعادل خویش شگفت زده ساخت...
روز ۲۸ مرداد او حتی با نزدیک ترین یاران درد دل نکرد و آنچه را می اندیشید با احدی نگفت و تمام بار مسئولیت را خود به دوش گرفت. چند تن از وفادار ترین دوستان که تا آخرین ساعت های آن روز پر ماجرا با او بودند کلمه ای از او نقل نکردند جز اینکه می گفت:« من اینجا می مانم. هر چه می شود بشود. بیایند مرا بکشند.»
خواب آشفته نفت، دکتر مصدق و نهضت ملی ایران- محمدعلی موحد- جلد دوم ص ۸۵۶-۸۵۷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#استاندارد دوگانه درباب ارزش عقل نزد عالمان مسیحی
🔹یک شخصی یک ساعت به شما هدیه می‌دهد، بسیار سپاسگزار می‌شوید، ممنون می‌شوید، شاد می‌شوید و می‌گویید این لطف بزرگی بود که این شخص به من کرده که این ساعت رو به من هدیه کرده که من به مچم ببندم. اما اگر بعدش بلافاصله اضافه کرد که فلانی این ساعت رو من به تو می‌دهم اما هر وقت که خواستی ببینی وقت کی هست، بیا از خودم بپرس، به این ساعت نگاه نکن. آنوقت باید گفت این وزر و وبال هست. آخر یک چیز سنگین به مچم اضافه کنم بعد هروقت بخواهم وقت را ببینم، بیا از خودم بپرس؟
🔹گالیله می‌گفت که ای روحانیان مسیحی شما اول تو گوش ما می خوانید که عقل بزرگترین موهبت الهی است به انسان، فصل ممیز انسان از سایر حیوانات عقل است. با عقل می‌شود چه کرد. شاکر باشید که خدا به شما عقل داده. خب تا اینجا خوب است، انگار یک عقلی به ما هدیه شده، اما تا میخواهیم با عقلمان یک چیزی را کشف کنیم، می‌گویید آقا کتاب مقدس هست، عقل کجا، کتاب مقدس کجا. آخر اگر اینجوری است خب این عقل را بیایید پس بگیرید. اگر بناست وقتمان را از شما بپرسیم این ساعت را هم نخواستیم.
🔹همیشه دوستان کاری به این نداشته باشید که من چه می‌گویم، خودتان برای خودتان با وجدان خودتان چطور کنار می‌آیید؟ بالاخره عقل اعتبار دارد یا ندارد؟ اگر اعتبار ندارد آنجا هم که فلاسفه اثبات می‌کنند با همین عقل که خدا وجود دارد، انجا هم عقل اعتبار ندارد. چه جور است که تا متکلمان و فلاسفه اثبات وجود خدا می‌کنند و اثبات ذات خدا و صفات خدا و افعال خدا و نبوت عامه و نبوت خاصه و معاد و اینها تا انجا عقل اینقدر محترم است ولی تا عقل یک چیزی می‌گوید که با یکی ازمتون دینی من و تو سازگار نیست انوقت بگوییم با این عقل‌های گنجشکی!!! خطاب به من گفته شده که تمام عقل بشر به اندازه یک گنجشک است تو که اصلا عقل هم نداری مصطفی! اگر من عقل ندارم وقتی با همین عقلم اثبات وجود خدا می‌کنم، این هم عقل نیست. نمی‌شود بگوییم تا وقتی عقل دارد اثبات مدعیات دین و مذهب من را می‌کند، حکمش مطاع است اما تا خلاف دین و مذهب من گفت قاضی ماذون است. عقل تنها قاضی است. عقل هم حکم نصب خودش را باید خودش امضا کند و هم حکم عزل خودش را خودش باید امضا کند. فقط خود عقل می‌فهمد محدودیتش کجاست و حکم عزل خودش را باید صادر هم بکند. اتفاقا من معتقدم اگر کسی عقلانیت عمیق داشته باشد می‌فهمد عقل محدود است.
#مصطفی_ملکیان
#سخنرانی_فلسفه_برای_زندگی #دانشگاه_تهران
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#استاندارد دوگانه درباب ارزش عقل نزد عالمان مسیحی
🔹یک شخصی یک ساعت به شما هدیه می‌دهد، بسیار سپاسگزار می‌شوید، ممنون می‌شوید، شاد می‌شوید و می‌گویید این لطف بزرگی بود که این شخص به من کرده که این ساعت رو به من هدیه کرده که من به مچم ببندم. اما اگر بعدش بلافاصله اضافه کرد که فلانی این ساعت رو من به تو می‌دهم اما هر وقت که خواستی ببینی وقت کی هست، بیا از خودم بپرس، به این ساعت نگاه نکن. آنوقت باید گفت این وزر و وبال هست. آخر یک چیز سنگین به مچم اضافه کنم بعد هروقت بخواهم وقت را ببینم، بیا از خودم بپرس؟
🔹گالیله می‌گفت که ای روحانیان مسیحی شما اول تو گوش ما می خوانید که عقل بزرگترین موهبت الهی است به انسان، فصل ممیز انسان از سایر حیوانات عقل است. با عقل می‌شود چه کرد. شاکر باشید که خدا به شما عقل داده. خب تا اینجا خوب است، انگار یک عقلی به ما هدیه شده، اما تا میخواهیم با عقلمان یک چیزی را کشف کنیم، می‌گویید آقا کتاب مقدس هست، عقل کجا، کتاب مقدس کجا. آخر اگر اینجوری است خب این عقل را بیایید پس بگیرید. اگر بناست وقتمان را از شما بپرسیم این ساعت را هم نخواستیم.
🔹همیشه دوستان کاری به این نداشته باشید که من چه می‌گویم، خودتان برای خودتان با وجدان خودتان چطور کنار می‌آیید؟ بالاخره عقل اعتبار دارد یا ندارد؟ اگر اعتبار ندارد آنجا هم که فلاسفه اثبات می‌کنند با همین عقل که خدا وجود دارد، انجا هم عقل اعتبار ندارد. چه جور است که تا متکلمان و فلاسفه اثبات وجود خدا می‌کنند و اثبات ذات خدا و صفات خدا و افعال خدا و نبوت عامه و نبوت خاصه و معاد و اینها تا انجا عقل اینقدر محترم است ولی تا عقل یک چیزی می‌گوید که با یکی ازمتون دینی من و تو سازگار نیست انوقت بگوییم با این عقل‌های گنجشکی!!! خطاب به من گفته شده که تمام عقل بشر به اندازه یک گنجشک است تو که اصلا عقل هم نداری مصطفی! اگر من عقل ندارم وقتی با همین عقلم اثبات وجود خدا می‌کنم، این هم عقل نیست. نمی‌شود بگوییم تا وقتی عقل دارد اثبات مدعیات دین و مذهب من را می‌کند، حکمش مطاع است اما تا خلاف دین و مذهب من گفت قاضی ماذون است. عقل تنها قاضی است. عقل هم حکم نصب خودش را باید خودش امضا کند و هم حکم عزل خودش را خودش باید امضا کند. فقط خود عقل می‌فهمد محدودیتش کجاست و حکم عزل خودش را باید صادر هم بکند. اتفاقا من معتقدم اگر کسی عقلانیت عمیق داشته باشد می‌فهمد عقل محدود است.
#مصطفی_ملکیان
#سخنرانی_فلسفه_برای_زندگی #دانشگاه_تهران
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
انسان می تواند درباره ی اعمال خود قول بدهد و نه درباره ی احساسات خود؛زیرا احساسات کنترل ناپذیراند.آنکه قول می دهد که همیشه کسی را دوست خواهد داشت یا همیشه از کسی متنفر خواهد بود یا همیشه به کسی وفادار خواهد ماند، چیزی را قول می دهد که در توان او نیست؛ ولی او مسلما می تواند اعمالی را تضمین کند که، گر چه معمولا نتایج عشق ، نفرت و وفاداری هستند، ولی می توانند از انگیزه های دیگری نیز منبعث شوند:زیرا راه ها و انگیزه های فراوان می توانند به عمل واحدی منجر شوند.بنابراین قول دادن اینکه انسان همیشه کسی را دوست دارد به معنای آن است که : مادام که من تو را دوست بدارم با تو عاشقانه رفتار می کنم؛ اما هنگامی که تو را دوست نداشته باشم، کماکان به همان نحو با تو رفتار می کنم، هر چند در آن موقع رفتار من منبعث از رفتار انگیزه های دیگری است: به طوریکه در ذهن همنوعان این پندار باقی خواهد ماند که عشق [ما] هنوز پابر جا است و خلل در آن ایجاد نگشته است.
بنابر این آدمی هنگامی که با کسی بی آنکه خود را بفریبد از عشق جاودان سخن می گوید،تداوم ظاهر عشق را قول می دهد.
#انسانی_بسیار_انسانی
#فریدریش_نیچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
انسان می تواند درباره ی اعمال خود قول بدهد و نه درباره ی احساسات خود؛زیرا احساسات کنترل ناپذیراند.آنکه قول می دهد که همیشه کسی را دوست خواهد داشت یا همیشه از کسی متنفر خواهد بود یا همیشه به کسی وفادار خواهد ماند، چیزی را قول می دهد که در توان او نیست؛ ولی او مسلما می تواند اعمالی را تضمین کند که، گر چه معمولا نتایج عشق ، نفرت و وفاداری هستند، ولی می توانند از انگیزه های دیگری نیز منبعث شوند:زیرا راه ها و انگیزه های فراوان می توانند به عمل واحدی منجر شوند.بنابراین قول دادن اینکه انسان همیشه کسی را دوست دارد به معنای آن است که : مادام که من تو را دوست بدارم با تو عاشقانه رفتار می کنم؛ اما هنگامی که تو را دوست نداشته باشم، کماکان به همان نحو با تو رفتار می کنم، هر چند در آن موقع رفتار من منبعث از رفتار انگیزه های دیگری است: به طوریکه در ذهن همنوعان این پندار باقی خواهد ماند که عشق [ما] هنوز پابر جا است و خلل در آن ایجاد نگشته است.
بنابر این آدمی هنگامی که با کسی بی آنکه خود را بفریبد از عشق جاودان سخن می گوید،تداوم ظاهر عشق را قول می دهد.
#انسانی_بسیار_انسانی
#فریدریش_نیچه
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@