کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#کاش_پاییز_برای_دختر_همسایه_فاجعه_نبود
بوی تغییر می آید ؛ هوا دست به دست فصل جدید ، رنگین کمان خوشرنگش را در شهر نیمه بیدار ، روشن می کند ؛
نسیم شور پاییز ، در رگ درخت و گل جاری شده است ؛ باغ ، نگران ، به سمت فصل باد و نسیم در حرکت است.
حتا پنجره هم در را به روی مهر پاییز گشوده است . شهر غرق در همهمه استقبال از مهر شده .
ابری در قلب کوچک دختر همسایه می بارد ؛ پاییز برای من عشق است ؛ برای تو شاعرانه است؛ اما در نگاه کوچک دختر همسایه ، پاییز ، زرد و اندوهبار و فاجعه است ؛ کفش هایش ، فقط همرنگ لحظه های گرم تابستان بود ؛ برای قدم زدن در باغ خیس پاییز ، کفشی دیگر می باید؛ افسوس...
کاش گام های ما به بلندی خیال دختر همسایه بود . کاش در #فیش_حقوق من و تو بندی به نام : مهر همسایه " معنی پیدا می کرد . کاش در بنای ذهن تاریک زرمداران ،طبقه پایین ، پایین نبود..
کاش پاییز برای دختر همسایه فاجعه نبود....
#افسانه_اسلامی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#کاش_پاییز_برای_دختر_همسایه_فاجعه_نبود
بوی تغییر می آید ؛ هوا دست به دست فصل جدید ، رنگین کمان خوشرنگش را در شهر نیمه بیدار ، روشن می کند ؛
نسیم شور پاییز ، در رگ درخت و گل جاری شده است ؛ باغ ، نگران ، به سمت فصل باد و نسیم در حرکت است.
حتا پنجره هم در را به روی مهر پاییز گشوده است . شهر غرق در همهمه استقبال از مهر شده .
ابری در قلب کوچک دختر همسایه می بارد ؛ پاییز برای من عشق است ؛ برای تو شاعرانه است؛ اما در نگاه کوچک دختر همسایه ، پاییز ، زرد و اندوهبار و فاجعه است ؛ کفش هایش ، فقط همرنگ لحظه های گرم تابستان بود ؛ برای قدم زدن در باغ خیس پاییز ، کفشی دیگر می باید؛ افسوس...
کاش گام های ما به بلندی خیال دختر همسایه بود . کاش در #فیش_حقوق من و تو بندی به نام : مهر همسایه " معنی پیدا می کرد . کاش در بنای ذهن تاریک زرمداران ،طبقه پایین ، پایین نبود..
کاش پاییز برای دختر همسایه فاجعه نبود....
#افسانه_اسلامی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در جوامعی که فاصله طبقاتی بیداد می کند، قدرت حاکم، برای سرپوش گذاشتن روی فاصله ها و شکافها و تفاوتهای موجود از یک نوع توهم سود می برد، "توهم جهش طبقاتی"، کارکرد این توهم بازتولید امید در سطح زیرین یک "ناامیدی ریشه ای" آنهم در طبقات پایین و زیر خط فقر،یا همان طبقه بیچیزان است، سازوکار این توهم در سطح کلان بازتولید و قوام بخشیدن به ساختار این سیستم نابرابر و پوشاندن شکاف های آن است. توهمی که با چنگ انداختن به پاره ای روانشناسی های موفقیت، انواع شانس بخت و انواع قرعه کشی های خرد و کلان که هر روزه شاهدش هستیم، سعی دارد به ما بقبولاند که می توانیم با تلاش و استفاده ی بهینه از موقعیتها و با کمی هم برخورداری از شانس، به زندگی دلخواه و بهتری دست پیدا کنیم،( در حالی که در واقعیت امر فاصله بین فقیر و مرفه، کیلومترهاست، ما می توانیم، با یک جهش طبقاتی این فاصله را طی کرده، و از دل فقر مطلق به دل رفاه مطلق بجهیم، و دنیای خیالی خودمان را مبدل به دنیایی واقعی بکنیم، چیزی که اینجا کاذب است این نیست که آنها وعده ی دروغ می دهند یا به وعده خود عمل نمی کنند، و یا تقلب می کنند، بلکه دقیقا کاذب است چون به وعده ی خود عمل می کند، تا این تصور امیدوارانه را بازتولید کند که "هی توی فقیر و بی چیز، می توانی با یک شانس جادویی صاحب همه چیز شوی" . و این یعنی انتزاع فقر و فاصله ی طبقاتی از زمینه ی اجتماعی و اقتصادی آن و فروکاستن فقر و ثروت در حد شانس و تصادف، و منطقی که تولید می کند این است که همانگونه که تصادفا می توانی ثروتمند بشوی، همانگونه هم ممکن است تصادفن فقیر شوی، به همین راحتی. و آنچه پنهان است در پس و پشت تمام این سازوکار و پروسه ی "ساختن دروغ از دل واقعیت" ، امیدی کاذب است که به پایداری چنین روندی و پذیرفتن ساختار چنین جامعه ای منجر می شود. و از چنین جامعه ی ناعادلانه ای قاعده می سازد.
و نمونه های عینی آن هم زیاد است، از شانس بختها گرفته تا قرعه کشی هایی که در تمام بخش ها صورت می گیرد، و اینکه چگونه با فرستادن یک پیام کوتاه ساده می توان برنده جایزه ای معادل حقوق یک عمر یک کارگر شد، تا برنده شدن در قرعه کشی بانکها و لوازم بهداشتی و مواد غذایی و حتی شارژ ایرانسل.
آری هژمونی آموخته که چگونه با ایجاد چنین فضای کاذبی، می توان مردمانی را که محکومند به زندگی در طبقات پایین، با فریبی ایدئولوژیک، و رسیدن خیالی به زندگی بهتر، از طریق جهش طبقاتی امیدوار کرد.
#رضا_مجد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در جوامعی که فاصله طبقاتی بیداد می کند، قدرت حاکم، برای سرپوش گذاشتن روی فاصله ها و شکافها و تفاوتهای موجود از یک نوع توهم سود می برد، "توهم جهش طبقاتی"، کارکرد این توهم بازتولید امید در سطح زیرین یک "ناامیدی ریشه ای" آنهم در طبقات پایین و زیر خط فقر،یا همان طبقه بیچیزان است، سازوکار این توهم در سطح کلان بازتولید و قوام بخشیدن به ساختار این سیستم نابرابر و پوشاندن شکاف های آن است. توهمی که با چنگ انداختن به پاره ای روانشناسی های موفقیت، انواع شانس بخت و انواع قرعه کشی های خرد و کلان که هر روزه شاهدش هستیم، سعی دارد به ما بقبولاند که می توانیم با تلاش و استفاده ی بهینه از موقعیتها و با کمی هم برخورداری از شانس، به زندگی دلخواه و بهتری دست پیدا کنیم،( در حالی که در واقعیت امر فاصله بین فقیر و مرفه، کیلومترهاست، ما می توانیم، با یک جهش طبقاتی این فاصله را طی کرده، و از دل فقر مطلق به دل رفاه مطلق بجهیم، و دنیای خیالی خودمان را مبدل به دنیایی واقعی بکنیم، چیزی که اینجا کاذب است این نیست که آنها وعده ی دروغ می دهند یا به وعده خود عمل نمی کنند، و یا تقلب می کنند، بلکه دقیقا کاذب است چون به وعده ی خود عمل می کند، تا این تصور امیدوارانه را بازتولید کند که "هی توی فقیر و بی چیز، می توانی با یک شانس جادویی صاحب همه چیز شوی" . و این یعنی انتزاع فقر و فاصله ی طبقاتی از زمینه ی اجتماعی و اقتصادی آن و فروکاستن فقر و ثروت در حد شانس و تصادف، و منطقی که تولید می کند این است که همانگونه که تصادفا می توانی ثروتمند بشوی، همانگونه هم ممکن است تصادفن فقیر شوی، به همین راحتی. و آنچه پنهان است در پس و پشت تمام این سازوکار و پروسه ی "ساختن دروغ از دل واقعیت" ، امیدی کاذب است که به پایداری چنین روندی و پذیرفتن ساختار چنین جامعه ای منجر می شود. و از چنین جامعه ی ناعادلانه ای قاعده می سازد.
و نمونه های عینی آن هم زیاد است، از شانس بختها گرفته تا قرعه کشی هایی که در تمام بخش ها صورت می گیرد، و اینکه چگونه با فرستادن یک پیام کوتاه ساده می توان برنده جایزه ای معادل حقوق یک عمر یک کارگر شد، تا برنده شدن در قرعه کشی بانکها و لوازم بهداشتی و مواد غذایی و حتی شارژ ایرانسل.
آری هژمونی آموخته که چگونه با ایجاد چنین فضای کاذبی، می توان مردمانی را که محکومند به زندگی در طبقات پایین، با فریبی ایدئولوژیک، و رسیدن خیالی به زندگی بهتر، از طریق جهش طبقاتی امیدوار کرد.
#رضا_مجد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تمام دانشگاههای بزرگ جهان، مثل اکسفورد، کمبریج،سوربن وغیره
که تا ۸۰۰ سال سابقه دارند
دست کلیسا بود، مانند تجارت کشاورزی دامداری، وکل سیاست و اقتصادوفرهنگ و اجتماع وعلم،
تنها چیزی که هر ازگاهی در برابر سلطه و حاکمیت بی چون و چرای باورهای روحانی، مقاومت میکرد علم بود
هیچ دانش اموخته ای نمیتونست قبل از اینکه کشیش بشه، دانشمند بشه.
اگر دانشمند مستقلی پیدامیشد بی درنگ به جرم جادوگری سوزانده میشد
گالیله هم یک کشیش بود، مجبوربود کشیش باشه، چون همه دانشگاهها در تصرف مطلق کلیسا بود
خوبی بزرگی که روحانیان مسیحی دارند اینه که پنهانی مخالفاشونو به جرم کفر نمیکشند ، علنی محاکمه میکردند، ومحکوم میکردند،چون واقعا به جهل خودشون ایمان داشتند،وبه اشرافیتی که از راه سلطه وحکومت برمردم بدست می اوردند به چشم عطیه الاهی نگاه میکردند،خدای کلیسا انها را دوست داشت و عزت و برتریشان داده بود،واین را حق خودشان میدانستند
اونا به انجیل ایمان داشتند به اینکه کلام خدا میگوید زمین مرکز عالم است، خدای کلیسا همه چیز را بخاطر مومنان افریده، زمین را ثابت قرار داده تا خورشید و ستارگان را در زیر سقف گنبدی آبی اش همچون چلجراغهایی بیاویزد. میگفتند گنبد دوار و لوسترهایی که از سقفش آویزانند.
ایمان داشتند که حرفای گالیله نمیتونه در برابر کلام خداروحانیون درست باشه، هرچند محاسباتش ریاضیه.لابد جادوگره
گالیله هم این محاسبات دقیق رو از استادش که شخصی بود بنام جوردانو برونو، یادگرفته بود
اول برونو.رو محاکمه کردند، و محکوم به سوختن در آتش شد.
روحانیون در کلیساها مردم رو تشویق کردند تا در سوزاندن برونو سهمی داشته باشند که ثوابش بیکرانه
مردم واهالی رم زن و مرد و خرد وبزرگ، به صحراها رفتند و هیزم جمع کردند.
در وسط کلیسای بزرگ رم همپنجاییکه الان مقر پاپ اعظم مقتدای بیش از دومیلیاردمومن مسیحی جهانه
باندازه یک میدان فوتبال هیزم جمع شد
هرکسی فقط میتونست باندازه یه بند انگشت چوب بیاره، جانبود.
برونو رو بردند بالای هیزمها و به تیرکی چوبی بستند،سپس مردم هیزمهارو آتش زدند.
برای اون لحظاتی که به برونو گذشت، اون تنهایی عجیبش، غربت عمیق انسان، انسانی باشرف و وجدان که نمیتوانست دروغ بگوید نمیتوانست خود و دیگران را بفریبد،این بزرگترین گناهش بود.هیچ واژه ومتنی در شرح دردی که کشید نمی یابم
او حقیقتی را به عینه دیده بود که کسی ندیده بود، حقیقتی که انسانها سخت بهش نیاز داشتند تا از بند اسارت و بندگی جهل و ستیز وخرافه نجات پیداکنند.
حقیقتی که به فلاکت هزاران ساله نادانی بشر پایان میداد.
چگونه میتوان تصورکرد و اشک ریخت برای برونو بعداز ۵۰۰ سال غریبی اش در میان انسان، که چگونه ذره ذره می سوخت و به جزغاله تبدیل شد در حالی که در تمام عالم غریب و تنها و بیکس بود، همنوعان دیندارش وحشیانه بانفرت و انزجار قصد جانش را کرده بودند و از خدایان دروغین انها هم انتظار کمکی نداشت،زیرا نیرنگ خدای مسیحیت راهم افشا کرده بود،
ثانیه هایی که در اون یکسال محاکمه تا سوزاندنش بر او گذشت، هر لحظه اش حماسه ایست از تسلیم ناپذیری انسان در برابر جهل و دروغ و نیرنگ
اون کاری به خدای روحانیون نداشت، اون فقط حقیقت را میگفت، حقیقتی که پرده از چهره بزرگترین فریب و دروغهای خداکلیساو مردانش بر می کشید، همین...
اگرنوع انسان شهیدی در راه حق و حقیقت و راستی داشته باشد،
بی گمان جوردانو برونو مظلومترین شهید تاریخ بشر است،
گالیله ترسو بود، حرفشو پس گرفت، توبه نامه نوشت، در جلسه رسمی صحن دادگاه واتیکان اعتراف کرد که اشتباه میکرده است، و زمین ثابت است،
بهمین خاطر هم دادگاه شریعت یک درجه شدت مجازات را کم کرد و به جای حکم به سوزاندن
حکم به نوشیدن زهر شوکران داد.
#میلاد_ملکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
تمام دانشگاههای بزرگ جهان، مثل اکسفورد، کمبریج،سوربن وغیره
که تا ۸۰۰ سال سابقه دارند
دست کلیسا بود، مانند تجارت کشاورزی دامداری، وکل سیاست و اقتصادوفرهنگ و اجتماع وعلم،
تنها چیزی که هر ازگاهی در برابر سلطه و حاکمیت بی چون و چرای باورهای روحانی، مقاومت میکرد علم بود
هیچ دانش اموخته ای نمیتونست قبل از اینکه کشیش بشه، دانشمند بشه.
اگر دانشمند مستقلی پیدامیشد بی درنگ به جرم جادوگری سوزانده میشد
گالیله هم یک کشیش بود، مجبوربود کشیش باشه، چون همه دانشگاهها در تصرف مطلق کلیسا بود
خوبی بزرگی که روحانیان مسیحی دارند اینه که پنهانی مخالفاشونو به جرم کفر نمیکشند ، علنی محاکمه میکردند، ومحکوم میکردند،چون واقعا به جهل خودشون ایمان داشتند،وبه اشرافیتی که از راه سلطه وحکومت برمردم بدست می اوردند به چشم عطیه الاهی نگاه میکردند،خدای کلیسا انها را دوست داشت و عزت و برتریشان داده بود،واین را حق خودشان میدانستند
اونا به انجیل ایمان داشتند به اینکه کلام خدا میگوید زمین مرکز عالم است، خدای کلیسا همه چیز را بخاطر مومنان افریده، زمین را ثابت قرار داده تا خورشید و ستارگان را در زیر سقف گنبدی آبی اش همچون چلجراغهایی بیاویزد. میگفتند گنبد دوار و لوسترهایی که از سقفش آویزانند.
ایمان داشتند که حرفای گالیله نمیتونه در برابر کلام خداروحانیون درست باشه، هرچند محاسباتش ریاضیه.لابد جادوگره
گالیله هم این محاسبات دقیق رو از استادش که شخصی بود بنام جوردانو برونو، یادگرفته بود
اول برونو.رو محاکمه کردند، و محکوم به سوختن در آتش شد.
روحانیون در کلیساها مردم رو تشویق کردند تا در سوزاندن برونو سهمی داشته باشند که ثوابش بیکرانه
مردم واهالی رم زن و مرد و خرد وبزرگ، به صحراها رفتند و هیزم جمع کردند.
در وسط کلیسای بزرگ رم همپنجاییکه الان مقر پاپ اعظم مقتدای بیش از دومیلیاردمومن مسیحی جهانه
باندازه یک میدان فوتبال هیزم جمع شد
هرکسی فقط میتونست باندازه یه بند انگشت چوب بیاره، جانبود.
برونو رو بردند بالای هیزمها و به تیرکی چوبی بستند،سپس مردم هیزمهارو آتش زدند.
برای اون لحظاتی که به برونو گذشت، اون تنهایی عجیبش، غربت عمیق انسان، انسانی باشرف و وجدان که نمیتوانست دروغ بگوید نمیتوانست خود و دیگران را بفریبد،این بزرگترین گناهش بود.هیچ واژه ومتنی در شرح دردی که کشید نمی یابم
او حقیقتی را به عینه دیده بود که کسی ندیده بود، حقیقتی که انسانها سخت بهش نیاز داشتند تا از بند اسارت و بندگی جهل و ستیز وخرافه نجات پیداکنند.
حقیقتی که به فلاکت هزاران ساله نادانی بشر پایان میداد.
چگونه میتوان تصورکرد و اشک ریخت برای برونو بعداز ۵۰۰ سال غریبی اش در میان انسان، که چگونه ذره ذره می سوخت و به جزغاله تبدیل شد در حالی که در تمام عالم غریب و تنها و بیکس بود، همنوعان دیندارش وحشیانه بانفرت و انزجار قصد جانش را کرده بودند و از خدایان دروغین انها هم انتظار کمکی نداشت،زیرا نیرنگ خدای مسیحیت راهم افشا کرده بود،
ثانیه هایی که در اون یکسال محاکمه تا سوزاندنش بر او گذشت، هر لحظه اش حماسه ایست از تسلیم ناپذیری انسان در برابر جهل و دروغ و نیرنگ
اون کاری به خدای روحانیون نداشت، اون فقط حقیقت را میگفت، حقیقتی که پرده از چهره بزرگترین فریب و دروغهای خداکلیساو مردانش بر می کشید، همین...
اگرنوع انسان شهیدی در راه حق و حقیقت و راستی داشته باشد،
بی گمان جوردانو برونو مظلومترین شهید تاریخ بشر است،
گالیله ترسو بود، حرفشو پس گرفت، توبه نامه نوشت، در جلسه رسمی صحن دادگاه واتیکان اعتراف کرد که اشتباه میکرده است، و زمین ثابت است،
بهمین خاطر هم دادگاه شریعت یک درجه شدت مجازات را کم کرد و به جای حکم به سوزاندن
حکم به نوشیدن زهر شوکران داد.
#میلاد_ملکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
این ستم است؛ دیوار کلاسی که در طویله برگزار می‌شود.
در روستایی در نزدیکی شهرستان ایذه. نماینده ایذه ماجرا را رسانه‌ای کرده. میگوید معلم هم در همان طویله ۱۲ متری می‌خوابد. گویا کنار حیوانات. بیدار که می‌شود در همان اتاق، کلاس درس را برپا میکند. اتاق بغلی که احتمالا بوی کمتری بدهد، کاهدانی است. نماینده مجلس میگوید وسط اتاق یک حفره هست برای آتش روشن کردن. برای گرم کردن کلاس در زمستان. دانش‌آموزان از سنین مختلف، از کلاس اول تا ششم در کنار هم، در طویله بدون پنجره، کنار آتش «درس می‌خوانند».
نماینده مجلس از این میزان فقر شاکی است. از وزیر انتظار دارد که کاری بکند. ایذه کجای ایران است؟ شمال و جنوب و شرق و غربش مهم نیست. چیزی که همه باید بدانند این است که ایذه و مسجد سلیمان کمتر از ۱۰۰ کیلومتر فاصله دارند. بینشان کوه است. و مسجد سلیمان همان جایی است که ویلیام ناکس دارسی نفت را کشف کرد. همان دروازه بهشت. از روز کشف نفت تا حالا، نه میلیونها یا میلیاردها دلار بلکه تریلیون‌ها دلار پول نصیب دولت ایران شده. از دلارهای آن سوی کوه، به بچه‌های این سوی کوه همین طویله سیاه رسیده.
روی دیوار این طویله-کلاس کثیف و تاریک نوشته شده: «خانمی که حجاب ندارد، خدا را هم ندارد»، «اسامی چهارده معصوم»، «زنگ نماز»، «نمازهای روزانه» و چیزهای دیگری که قابل خواندن نیستند. این‌‌ها بخشی از آموزشی است که نصیب بچه‌های روستا می‌شود. نه نقشه جهان. نه یادآوری الفبای فارسی. نه یادآوری اعداد و جدول ضرب؛ بر دیوار «کلاس» از آنچه باید آموزش داده شود خبری نیست. در عوض دیوار پر شده از جملاتی مذهبی که شهر و روستا و رسانه و رادیو و تلویزیون و زیر و زبر زندگی انسان ایرانی را اشغال کرده.
به بیان دیگر، ستمی که علیه این کودکان به شکل برنامه‌ریزی شده در جریان است، به دیوارهای کاهگلی بی‌پنجره و معلم خسته و رنج‌دیده خلاصه نمی‌شود؛ ستم می‌خزد لای کلمات و می‌چسبد به دیوار طویله. این کلمات آنجا می‌مانند تا در نهایت «طویله» به کلاس درس واقعی تبدیل نشود و برای همیشه «طویله» بماند. ۱۰۰ سال پیش که دارسی نفت را با ابزار انقلاب آموزشی اروپایی کشف کرد، این طویله همین شکلی بود. با این ستم، حالا حالاها همین شکلی باقی خواهد ماند.
#کیوان_حسینی، خبرنگار رادیو فردا
عکس: خبرگزاری مهر
منبع: آموزشکده توانا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
این ستم است؛ دیوار کلاسی که در طویله برگزار می‌شود.
در روستایی در نزدیکی شهرستان ایذه. نماینده ایذه ماجرا را رسانه‌ای کرده. میگوید معلم هم در همان طویله ۱۲ متری می‌خوابد. گویا کنار حیوانات. بیدار که می‌شود در همان اتاق، کلاس درس را برپا میکند. اتاق بغلی که احتمالا بوی کمتری بدهد، کاهدانی است. نماینده مجلس میگوید وسط اتاق یک حفره هست برای آتش روشن کردن. برای گرم کردن کلاس در زمستان. دانش‌آموزان از سنین مختلف، از کلاس اول تا ششم در کنار هم، در طویله بدون پنجره، کنار آتش «درس می‌خوانند».
نماینده مجلس از این میزان فقر شاکی است. از وزیر انتظار دارد که کاری بکند. ایذه کجای ایران است؟ شمال و جنوب و شرق و غربش مهم نیست. چیزی که همه باید بدانند این است که ایذه و مسجد سلیمان کمتر از ۱۰۰ کیلومتر فاصله دارند. بینشان کوه است. و مسجد سلیمان همان جایی است که ویلیام ناکس دارسی نفت را کشف کرد. همان دروازه بهشت. از روز کشف نفت تا حالا، نه میلیونها یا میلیاردها دلار بلکه تریلیون‌ها دلار پول نصیب دولت ایران شده. از دلارهای آن سوی کوه، به بچه‌های این سوی کوه همین طویله سیاه رسیده.
روی دیوار این طویله-کلاس کثیف و تاریک نوشته شده: «خانمی که حجاب ندارد، خدا را هم ندارد»، «اسامی چهارده معصوم»، «زنگ نماز»، «نمازهای روزانه» و چیزهای دیگری که قابل خواندن نیستند. این‌‌ها بخشی از آموزشی است که نصیب بچه‌های روستا می‌شود. نه نقشه جهان. نه یادآوری الفبای فارسی. نه یادآوری اعداد و جدول ضرب؛ بر دیوار «کلاس» از آنچه باید آموزش داده شود خبری نیست. در عوض دیوار پر شده از جملاتی مذهبی که شهر و روستا و رسانه و رادیو و تلویزیون و زیر و زبر زندگی انسان ایرانی را اشغال کرده.
به بیان دیگر، ستمی که علیه این کودکان به شکل برنامه‌ریزی شده در جریان است، به دیوارهای کاهگلی بی‌پنجره و معلم خسته و رنج‌دیده خلاصه نمی‌شود؛ ستم می‌خزد لای کلمات و می‌چسبد به دیوار طویله. این کلمات آنجا می‌مانند تا در نهایت «طویله» به کلاس درس واقعی تبدیل نشود و برای همیشه «طویله» بماند. ۱۰۰ سال پیش که دارسی نفت را با ابزار انقلاب آموزشی اروپایی کشف کرد، این طویله همین شکلی بود. با این ستم، حالا حالاها همین شکلی باقی خواهد ماند.
#کیوان_حسینی، خبرنگار رادیو فردا
عکس: خبرگزاری مهر
منبع: آموزشکده توانا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ما امروز نیازمند شجاعت جدیدی هستیم
و فقدان این شجاعت بیشتر از هر چیزی به چشم می آید.
باید خطر کنید و انتخاب کنید.
#اسلاوی_ژیژک
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
و فقدان این شجاعت بیشتر از هر چیزی به چشم می آید.
باید خطر کنید و انتخاب کنید.
#اسلاوی_ژیژک
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ایدئولوژی ها در پی هویت سازی در جغرافیای خود ،در حصار خودوبرای پیروان خودودشمن تراش در خارج از حدود وثغور خود هستندکه ازطرف طبقه حاکم وگفتمان سیاسی مسلط تعیّن می یابند.طبق نظریه تاریخی گری هگلی کافیست زمانش برسد وقهرمانش را سوارنمایدبه گفته هوگو"هیچ چیزی قدرتمند تر از ایده ای که زمان آن رسیده باشد؛نیست." حسین بشیریه معتقد است که :"ایدئولوژی ها در پی انسان ناب ،انسان جدید شورایی ،انسان صهیونیستی ناب ،ایرانی ناب ،مسلمان ناب وجز آن هستند...جغرافیا تاثیر زیادی بر سیاست ،اقتصاد،باورها،فرهنگ و... دارد.تفاوتهای طبیعی- جغرافیایی ،مذهبی،فرهنگی ،عقیدتی،ملّی و... وقتی ایدئولوژیک میشوند که ازآنها دوست ودشمن ساخته شود هویت های اجتماعی اموری ذاتی نیستند بلکه در فرایند جامعه ساخته میشوند.هیچ انسانی ذاتا مسیحی یا مسلمان مدرن یا سنتی ویا ایرانی ویا رومی نیست.بعلاوه هویت ها وقتی هم ساخته شوند برخلاف انتظار ساختار گفتمانی ،یکپارچه ،بی تناقض ویکدست نیستند ؛و وجوه دیگر در کنار وجه بزرگ شده، تداوم می یابند ،بطور خلاصه هویت ها فراورده ی دستگاههای گفتمانی هویت بخشند .میان ایدئولوژی وهویت ،پیوندی تعیین کننده نهفته است ."مطابق تحلیل ژاک لاکان ،روانکاو فرانسوی ،ناخودآگاه فرد بیانگر سوژه چندین پاره ای است که هویتی متکثر وتغییر پذیر دارد.در واقع امر سوژه چند پاره وهویت چند گانه است در حالیکه ایدئولوژی این حقیقت را از سوژه آگاه پنهان می سازد ودر نتیجه ،وی احساس کلیت ودعوت وهویت یگانه پیدا می کند." هر ایدئولوگی ،ایدئولوژی خود را صادق وایدئولوژی دیگری را کاذب می داند.وبه تکفیروتفسیق جبهه دیگرمی پردازد که از نگاه آنان باطل است .اماواقعیت اینکه هیچگاه ایدئولوژی ها با ایدئولوژی ها نمی جنگند این انسانها وطرفداران یک فکر وباور هستند که عملا با هم دیگربرای هدفی میجنگندوممکن هست عده ای بیدق هم، بیرق فرزین رابرداشته در این پیکار بی هدف پیش قراولان باشندوبجنگند.اینگونه ایدئولوژی ها سنگر وخاکریزی بسته هستندکه پیروانش در پشت آن گرد آمده با تهییج عواطف وبدون استدلال عقلی بر دشمنانی که بیشتر نمی شناسند، شلیک کنند .ویا اگر زمانش برسد با ماهیت سیاسی –اقتصادی دست به تغییردر وضعیت موجود بزنند...
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ایدئولوژی ها در پی هویت سازی در جغرافیای خود ،در حصار خودوبرای پیروان خودودشمن تراش در خارج از حدود وثغور خود هستندکه ازطرف طبقه حاکم وگفتمان سیاسی مسلط تعیّن می یابند.طبق نظریه تاریخی گری هگلی کافیست زمانش برسد وقهرمانش را سوارنمایدبه گفته هوگو"هیچ چیزی قدرتمند تر از ایده ای که زمان آن رسیده باشد؛نیست." حسین بشیریه معتقد است که :"ایدئولوژی ها در پی انسان ناب ،انسان جدید شورایی ،انسان صهیونیستی ناب ،ایرانی ناب ،مسلمان ناب وجز آن هستند...جغرافیا تاثیر زیادی بر سیاست ،اقتصاد،باورها،فرهنگ و... دارد.تفاوتهای طبیعی- جغرافیایی ،مذهبی،فرهنگی ،عقیدتی،ملّی و... وقتی ایدئولوژیک میشوند که ازآنها دوست ودشمن ساخته شود هویت های اجتماعی اموری ذاتی نیستند بلکه در فرایند جامعه ساخته میشوند.هیچ انسانی ذاتا مسیحی یا مسلمان مدرن یا سنتی ویا ایرانی ویا رومی نیست.بعلاوه هویت ها وقتی هم ساخته شوند برخلاف انتظار ساختار گفتمانی ،یکپارچه ،بی تناقض ویکدست نیستند ؛و وجوه دیگر در کنار وجه بزرگ شده، تداوم می یابند ،بطور خلاصه هویت ها فراورده ی دستگاههای گفتمانی هویت بخشند .میان ایدئولوژی وهویت ،پیوندی تعیین کننده نهفته است ."مطابق تحلیل ژاک لاکان ،روانکاو فرانسوی ،ناخودآگاه فرد بیانگر سوژه چندین پاره ای است که هویتی متکثر وتغییر پذیر دارد.در واقع امر سوژه چند پاره وهویت چند گانه است در حالیکه ایدئولوژی این حقیقت را از سوژه آگاه پنهان می سازد ودر نتیجه ،وی احساس کلیت ودعوت وهویت یگانه پیدا می کند." هر ایدئولوگی ،ایدئولوژی خود را صادق وایدئولوژی دیگری را کاذب می داند.وبه تکفیروتفسیق جبهه دیگرمی پردازد که از نگاه آنان باطل است .اماواقعیت اینکه هیچگاه ایدئولوژی ها با ایدئولوژی ها نمی جنگند این انسانها وطرفداران یک فکر وباور هستند که عملا با هم دیگربرای هدفی میجنگندوممکن هست عده ای بیدق هم، بیرق فرزین رابرداشته در این پیکار بی هدف پیش قراولان باشندوبجنگند.اینگونه ایدئولوژی ها سنگر وخاکریزی بسته هستندکه پیروانش در پشت آن گرد آمده با تهییج عواطف وبدون استدلال عقلی بر دشمنانی که بیشتر نمی شناسند، شلیک کنند .ویا اگر زمانش برسد با ماهیت سیاسی –اقتصادی دست به تغییردر وضعیت موجود بزنند...
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ایدئولوژی در مرحله تسلط وایدئو کراسی،تقدس گرا باعنصر عاطفه وتحجروخشونت وحب وبغض با معماری فرسوده وطناب پوسیده با جزمیت،ایستایی،ثبوت گرایی،ابزارگرایی،بدون تحلیل،مبتنی بر تاویل به رای راس،بابیماریهای مادرزادی،نزاع گرا،خردگریز،قانون گریز،خیالپرداز،مخالف نوآوری،رویش وزایش،مبتنی برمنافع شخصی وگروهی ،یک تئوری انتزاعی حماسه سازوواقعیت گریز،مرامنامه حزبی وحزبی اندیش-تک حزبی مشروع ومسلط بر اراده عموم که مدل شوروی واروپای شرقی وشرقی اش وکلیسایی اش موجب پدید آمدن مفاهیمی چون پلورالیسم(تکثر گرایی) ویا فئدرالیسم در سر فصل کتاب دموکراسی گردید ،افزون بر آن ایدئولوزی توتالیتردارای ایهام وابهام ،مطلق گراوسرشار از غرور وتعصب والبته مملو از انرژی جهادی وانقلابی، معین گر تکالیف ووظایف با جبهه بندی حق وباطل واهورا واهریمن و گاه باانتساب آسمانی و اصالت آن جهانی وحتی مرگ اندیش که حق وتوی انسانی برخود قائل است وبه نظر مارکس شیوه درمان آن عبارت است از ریشه کن کردن علل موجد آن از طریق انقلاب !حالیکه همین انقلاب بر علیه یک ایدئولوژی حاکم خودش نیز انقلاب ایدئولوژیکی می گردد.یعنی آگاهی به فساد ایدئولوژی حاکم ودست زدن به تغییرات در ذهن وعین به انقلاب می انجامد.دوباره همین انقلاب مد نظر مارکس وهمفکرانش با زیر بنای اقتصادی ویا ازنوع دیگر، جهان را کج نشان میدهد عده ای که زنجیر اندیشه اشان فراخ میگردد و جهان راوارونه نمی بیننددرپی کنار زدن حجاب از چهر واقعیت میگردند واین تسلسل به نیرنگها ورنگ ها ،قرنها ادامه می یابد. وتا عقل مدرن وانسان مدرن وجامعه نخبه گرا وچرخش قدرت وگردش نخبه وبستر وشرایط مناسب ظهور نکند ،این تسلسل ادامه می یابد.ونتیجه در تعبیر اورول است که تا آگاه نشوند انقلاب نکنند وتا انقلاب نکنند آگاه نشوند.ودور باطل تا به روز آگاهی خود وغیر خود یعنی تا کمال انسان وپایان تاریخ پایان ناپذیر!..
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ایدئولوژی در مرحله تسلط وایدئو کراسی،تقدس گرا باعنصر عاطفه وتحجروخشونت وحب وبغض با معماری فرسوده وطناب پوسیده با جزمیت،ایستایی،ثبوت گرایی،ابزارگرایی،بدون تحلیل،مبتنی بر تاویل به رای راس،بابیماریهای مادرزادی،نزاع گرا،خردگریز،قانون گریز،خیالپرداز،مخالف نوآوری،رویش وزایش،مبتنی برمنافع شخصی وگروهی ،یک تئوری انتزاعی حماسه سازوواقعیت گریز،مرامنامه حزبی وحزبی اندیش-تک حزبی مشروع ومسلط بر اراده عموم که مدل شوروی واروپای شرقی وشرقی اش وکلیسایی اش موجب پدید آمدن مفاهیمی چون پلورالیسم(تکثر گرایی) ویا فئدرالیسم در سر فصل کتاب دموکراسی گردید ،افزون بر آن ایدئولوزی توتالیتردارای ایهام وابهام ،مطلق گراوسرشار از غرور وتعصب والبته مملو از انرژی جهادی وانقلابی، معین گر تکالیف ووظایف با جبهه بندی حق وباطل واهورا واهریمن و گاه باانتساب آسمانی و اصالت آن جهانی وحتی مرگ اندیش که حق وتوی انسانی برخود قائل است وبه نظر مارکس شیوه درمان آن عبارت است از ریشه کن کردن علل موجد آن از طریق انقلاب !حالیکه همین انقلاب بر علیه یک ایدئولوژی حاکم خودش نیز انقلاب ایدئولوژیکی می گردد.یعنی آگاهی به فساد ایدئولوژی حاکم ودست زدن به تغییرات در ذهن وعین به انقلاب می انجامد.دوباره همین انقلاب مد نظر مارکس وهمفکرانش با زیر بنای اقتصادی ویا ازنوع دیگر، جهان را کج نشان میدهد عده ای که زنجیر اندیشه اشان فراخ میگردد و جهان راوارونه نمی بیننددرپی کنار زدن حجاب از چهر واقعیت میگردند واین تسلسل به نیرنگها ورنگ ها ،قرنها ادامه می یابد. وتا عقل مدرن وانسان مدرن وجامعه نخبه گرا وچرخش قدرت وگردش نخبه وبستر وشرایط مناسب ظهور نکند ،این تسلسل ادامه می یابد.ونتیجه در تعبیر اورول است که تا آگاه نشوند انقلاب نکنند وتا انقلاب نکنند آگاه نشوند.ودور باطل تا به روز آگاهی خود وغیر خود یعنی تا کمال انسان وپایان تاریخ پایان ناپذیر!..
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در ابتدا عرض کنم که هدف از این مقال ومقاله ایدئولوژی ستایی ویا ایدئولوژی ستیزی به نوعی نیست وبه نوعی هم به ناچار هست.چونکه سیئات اش بیش از حسنات اش می باشدوما همانگونه که انسان بدون تصویر نداریم .به یک معنای ساده انسان بدون ایده وایدئولوژی هم نداریم واگر داریم مبرااز خطا نیستند .ایدئولوژی هاهر چند تا قرون هیجده ونوزده سازمان یافته وتشکیلاتی نبودند. ویا کارکرد اجماع سازی نداشتند اما امروزه در جهان سوم تحولات اجتماعی ودر کل زندگی ومرگ بوی ایدئولوژیک دارند .وجایگاه وپایگاه وگذشته وآینده ما ،در آن ظرف، معیّن وتعریف می شوند.با این توضیح که :شعارهایی را که تئوریسین های هر ایده وعقیده می آورند؛ اکثرا وظاهرا رنگ وبوی عدالتخواهی،آزادیخواهی وسایر جنبه های مثبت رادارا می باشند. ودر آغاز نیز ترمه ای از جنس صداقت می پوشند.اما بعد از اندک مدّتی خواسته ویا ناخواسته قبای خشن می پوشند.فی الواقع تئوری تئوریسین ها را رهبران خلقی با ربودن ،تغییر وساده سازی بر خاک می نشانند وچون راه به بیراهه بردند به تئوری توهم وتوطئه وبه باتوم چنگ می اندازند. .از این حیث در قرن حاضر خیلی ها حتی خود انسان ایدئولوگ نیز با ایدئولوژی مشکل دارند. برخیها ایدئولوژی را لازمه دوران تاسیس میدانند وبرای دوره استقرار لازم نمی دانند بر خیها ایدئولوژی در ایدئولوژی را توصیه نموده اندکه بدون تکرار آن حاصل آن نیز فنا شدنی است.وآن را زیر بنای تمامی حرکت ها ونهضت ها میدانند که بدون اندیشه ایدئولوژیک، پیروزی نهضت ها وتحولات تاریخی را ناممکن می دانند .به هر حال گاهی باتوجه به پیشینه فرهنگی واعتقادی وخواست روانی یک جامعه وملت، برای مبارزه وتغییر ،در وحله اول روشنفکران با جهت یابی وبعدتوده مردم ناگزیر ازاین امر بوده اند.اما بسیار گاهی آسمان چنان سرد وزمستانی گردیده که تگرگ بی امان نیز در پی باران نرم،باریده است. وقبضه قدرت وتقسیم ثروت در دوره استقرارارزش صداقت دوره تاسیس را نابود نموده است. ...
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در ابتدا عرض کنم که هدف از این مقال ومقاله ایدئولوژی ستایی ویا ایدئولوژی ستیزی به نوعی نیست وبه نوعی هم به ناچار هست.چونکه سیئات اش بیش از حسنات اش می باشدوما همانگونه که انسان بدون تصویر نداریم .به یک معنای ساده انسان بدون ایده وایدئولوژی هم نداریم واگر داریم مبرااز خطا نیستند .ایدئولوژی هاهر چند تا قرون هیجده ونوزده سازمان یافته وتشکیلاتی نبودند. ویا کارکرد اجماع سازی نداشتند اما امروزه در جهان سوم تحولات اجتماعی ودر کل زندگی ومرگ بوی ایدئولوژیک دارند .وجایگاه وپایگاه وگذشته وآینده ما ،در آن ظرف، معیّن وتعریف می شوند.با این توضیح که :شعارهایی را که تئوریسین های هر ایده وعقیده می آورند؛ اکثرا وظاهرا رنگ وبوی عدالتخواهی،آزادیخواهی وسایر جنبه های مثبت رادارا می باشند. ودر آغاز نیز ترمه ای از جنس صداقت می پوشند.اما بعد از اندک مدّتی خواسته ویا ناخواسته قبای خشن می پوشند.فی الواقع تئوری تئوریسین ها را رهبران خلقی با ربودن ،تغییر وساده سازی بر خاک می نشانند وچون راه به بیراهه بردند به تئوری توهم وتوطئه وبه باتوم چنگ می اندازند. .از این حیث در قرن حاضر خیلی ها حتی خود انسان ایدئولوگ نیز با ایدئولوژی مشکل دارند. برخیها ایدئولوژی را لازمه دوران تاسیس میدانند وبرای دوره استقرار لازم نمی دانند بر خیها ایدئولوژی در ایدئولوژی را توصیه نموده اندکه بدون تکرار آن حاصل آن نیز فنا شدنی است.وآن را زیر بنای تمامی حرکت ها ونهضت ها میدانند که بدون اندیشه ایدئولوژیک، پیروزی نهضت ها وتحولات تاریخی را ناممکن می دانند .به هر حال گاهی باتوجه به پیشینه فرهنگی واعتقادی وخواست روانی یک جامعه وملت، برای مبارزه وتغییر ،در وحله اول روشنفکران با جهت یابی وبعدتوده مردم ناگزیر ازاین امر بوده اند.اما بسیار گاهی آسمان چنان سرد وزمستانی گردیده که تگرگ بی امان نیز در پی باران نرم،باریده است. وقبضه قدرت وتقسیم ثروت در دوره استقرارارزش صداقت دوره تاسیس را نابود نموده است. ...
#عسگر_موسوی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
هنگامی که آدمی به پوچی پی می برد در صدد نگارش آئین خوشبختی بر می آید خواهند گفت عجب! از همین کوره راهها می خواهید به سرزمین سعادت برسید ؟ در پاسخ می گویم : ولی یک دنیا بیشتر وجود ندارد ، بهروزی و پوچی دو فرزند همین خاکدانند . این دو را نمی توان از هم جدا ساخت . اگر بگوییم سعادت الزاما مولود کشف پوچی است ، اشتباه کرده ایم چرا که گاهی پوچی زائیده خوشبختی است ...
همه شادی خموش سیزیف در همین نکته است . سرنوشتش از آن خود اوست . سنگ ملعبه او می شود بهمین ترتیب ، انسان دنیای پوچی ، وقتی به عذاب خود نظر میکند همه بت ها را به خموشی وا میدارد ،هزاران نوای کوچک شگفت زده در جهانی که ناگهان سکوت اولیه خود را باز می یابد از زمین بر می خیزد . این نوا های آگاه و سری ، این دعوت های چهره ها پاداشی است ضروری و بهای پیروزی ، خورشید بی سایه نمی شود و تیرگی شب را هم باید چشید . انسان دنیای پوچی زندگی را می پذیرد و کوشش او را انجامی نخواهد بود . سرنوشت فردی وجود دارد ولی تقدیر برتری وجود ندارد یا دستکم بیش از یک تقدیر برتر نیست که در آنصورت سرنوشت فردی آنرا بعنوان محتوم و جبری می پذیرد و تحقیر می کند در بقیه موارد انسان دنیای پوچی ، خود را مختار می داند . در ان لحظه حساسی که آدمی به زندگی خود نظر می کند ، همچون سیزیف که به سوی سنگش بر می گردد به همه اعمال بی ربطی می نگرد که سرنوشت اوست ، سرنوشتی که مخلوق خود اوست و در دیده دل یکسان و یکپارچه است و به زودی مهر مرگ بر آن صحه میگذارد بدین سان ، آدمی منشاء انسانی امور انسانی را قبول می کند . وی همچون کوری که مشتاق دیدن است و می داند که شبش را پایانی نیست ، همچنان رهسپار است . سنگ همچنان می غلتد ...
#آلبر_کامو
ترجمه: #محمدتقی_غیاثی
#فلسفه_پوچی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
هنگامی که آدمی به پوچی پی می برد در صدد نگارش آئین خوشبختی بر می آید خواهند گفت عجب! از همین کوره راهها می خواهید به سرزمین سعادت برسید ؟ در پاسخ می گویم : ولی یک دنیا بیشتر وجود ندارد ، بهروزی و پوچی دو فرزند همین خاکدانند . این دو را نمی توان از هم جدا ساخت . اگر بگوییم سعادت الزاما مولود کشف پوچی است ، اشتباه کرده ایم چرا که گاهی پوچی زائیده خوشبختی است ...
همه شادی خموش سیزیف در همین نکته است . سرنوشتش از آن خود اوست . سنگ ملعبه او می شود بهمین ترتیب ، انسان دنیای پوچی ، وقتی به عذاب خود نظر میکند همه بت ها را به خموشی وا میدارد ،هزاران نوای کوچک شگفت زده در جهانی که ناگهان سکوت اولیه خود را باز می یابد از زمین بر می خیزد . این نوا های آگاه و سری ، این دعوت های چهره ها پاداشی است ضروری و بهای پیروزی ، خورشید بی سایه نمی شود و تیرگی شب را هم باید چشید . انسان دنیای پوچی زندگی را می پذیرد و کوشش او را انجامی نخواهد بود . سرنوشت فردی وجود دارد ولی تقدیر برتری وجود ندارد یا دستکم بیش از یک تقدیر برتر نیست که در آنصورت سرنوشت فردی آنرا بعنوان محتوم و جبری می پذیرد و تحقیر می کند در بقیه موارد انسان دنیای پوچی ، خود را مختار می داند . در ان لحظه حساسی که آدمی به زندگی خود نظر می کند ، همچون سیزیف که به سوی سنگش بر می گردد به همه اعمال بی ربطی می نگرد که سرنوشت اوست ، سرنوشتی که مخلوق خود اوست و در دیده دل یکسان و یکپارچه است و به زودی مهر مرگ بر آن صحه میگذارد بدین سان ، آدمی منشاء انسانی امور انسانی را قبول می کند . وی همچون کوری که مشتاق دیدن است و می داند که شبش را پایانی نیست ، همچنان رهسپار است . سنگ همچنان می غلتد ...
#آلبر_کامو
ترجمه: #محمدتقی_غیاثی
#فلسفه_پوچی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#معرفی_کتاب
«تاملی در نگرش سیاسی مصدق» تالیف دکتر فخرالدین عظیمی انتشارات خجسته
از متن: «رویایی انگلستان با حکومت مصدق» در فصل ششم مورد توجه نویسنده قرار گرفته است. در رابطه با منش و روش انگلیس در برخورد با دولت مصدق می‌خوانیم: «سران حزب کارگر انگلستان درباره اینکه با بحران در ایران چه باید کرد یکسان نمی‌اندیشیدند. حزب کارگر و حزب محافظه‌کار نیز که به دنبال انتخابات اکتبر ۱۹۵۱ دوباره حزب حاکم بر انگلستان شد، مواضع متفاوتی داشتند اما همدلی‌ها از تفاوت‌ها بیشتر بود. با آن‌که دولت انگلستان زورگویی بی‌پشتوانه را رها کرد و در ظاهر خود را آماده گفت‌وگو و سازگاری با ایران نشان داد، اما از همان آغاز، استراتژی اصلی و بی‌وقفه آن فرسودن و به ستوه آوردن حکومت مصدق بود و در این فراگرد، عملیات پردامنه پنهان جایگاه ویژه‌ای داشت. مقامات انگلیسی در به فرجام رساندن استراتژی خود از تکیه بر هواداران خود در ایران غافل نماندند. این هواخواهان یا دوستداران انگلستان، سیاستمداران، روزنامه‌نگاران و چهره‌های دیگری بودند که با سفارت انگلستان یا شرکت نفت ایران و انگلیس پیوندهای نزدیکی داشتند، و صمیمانه، یا به اقتضای مصلحت و منافع خود، هوادار تداوم نفوذ انگلستان در ایران بودند. از دیدگاه اینان اقداماتی مانند ملی کردن صنعت نفت ناشدنی و خطرناک بود.»
⬇️⬇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#معرفی_کتاب
«تاملی در نگرش سیاسی مصدق» تالیف دکتر فخرالدین عظیمی انتشارات خجسته
از متن: «رویایی انگلستان با حکومت مصدق» در فصل ششم مورد توجه نویسنده قرار گرفته است. در رابطه با منش و روش انگلیس در برخورد با دولت مصدق می‌خوانیم: «سران حزب کارگر انگلستان درباره اینکه با بحران در ایران چه باید کرد یکسان نمی‌اندیشیدند. حزب کارگر و حزب محافظه‌کار نیز که به دنبال انتخابات اکتبر ۱۹۵۱ دوباره حزب حاکم بر انگلستان شد، مواضع متفاوتی داشتند اما همدلی‌ها از تفاوت‌ها بیشتر بود. با آن‌که دولت انگلستان زورگویی بی‌پشتوانه را رها کرد و در ظاهر خود را آماده گفت‌وگو و سازگاری با ایران نشان داد، اما از همان آغاز، استراتژی اصلی و بی‌وقفه آن فرسودن و به ستوه آوردن حکومت مصدق بود و در این فراگرد، عملیات پردامنه پنهان جایگاه ویژه‌ای داشت. مقامات انگلیسی در به فرجام رساندن استراتژی خود از تکیه بر هواداران خود در ایران غافل نماندند. این هواخواهان یا دوستداران انگلستان، سیاستمداران، روزنامه‌نگاران و چهره‌های دیگری بودند که با سفارت انگلستان یا شرکت نفت ایران و انگلیس پیوندهای نزدیکی داشتند، و صمیمانه، یا به اقتضای مصلحت و منافع خود، هوادار تداوم نفوذ انگلستان در ایران بودند. از دیدگاه اینان اقداماتی مانند ملی کردن صنعت نفت ناشدنی و خطرناک بود.»
⬇️⬇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
خشم یاس آلود ما از کودتا؛ آنهایی که مرگ بر مصدق گفتند آنهایی نبودند که جاوید شاه گفتند.
مردم پس از ۲۸ مرداد، هنوز از آنچه در پس پرده کودتا گذشت بود و از جزئیات اتفاقات های آن چهار روز خبر نداشتند. باید یک ربع قرن در انتظار می ماندند تا کودتاگران کم کم زبان به اعتراف بگشایند که بله ما بودیم که در آن روزها چنین و چنان کردیم و با فلان و بهمان قرار گذاشتیم، مشتی را زر دادیم و راه انداختیم تا نعره بزنند وبشکنند و بکوبند و ما را به مقصود برسانند. ربع قرنی که در آن «هوا دلگیر، درها بسته، سرها درگرپبان، دست ها پنهان، نفس ها ابر، دل ها خسته وغمگین» بود.
آن چه از آن چهار روز به روشنی در خاطر مردم مانده بود چنین بود: شب بیست و پنجم عده ای از افسران و سربازان گارد شاهنشاهی قصد اجرای کودتایی علیه دولت را داشتند ،همه دستگیر شدند؛ روز بیست و پنجم محمدرضا شاه و ملکه ثریا از کلاردشت به بغداد و رم گریختند؛ روز بیست و ششم و بیست و هفتم مردم مجسمه های شاه و پدرش را از سکوی میدان ها پایین کشیدند و در خیابان ها فریاد زدند مرگ بر شاه، زنده باد مصدق؛ و روز بیست و هشتم ناگهان عکس های شاه را بالا بردند و فریاد زدند جاوید شاه، مرگ بر مصدق. پس از آن همه چیز یکروزه وارونه شد: وطن پرستان خوار شدند و وطن فروشان بر صدر نشستند؛ قاتلان آزاد شدند و دادرسان به اسارت افتادند؛ آن که وحشت زده گریخته بود قهرمانانه و پرهیاهو بازگشت و مصدق که قهرمان ملی بود بی سر و صدا به بند کشیده شد و مردمی که نمی توانستند تشخیص دهند آن هایی که روز بیست و هشتم مرگ بر مصدق گفتند همان هایی نبودند که در روزهای پیش ر و طی ۲۸ ماه گذشت زده باد مصدق گفته بودند، خشم یاس آلود خود را به خویش بازگرداندند که ما مردمی هستیم بی مرام و دمدمی مزاج و غیر قابل اعتماد؛ مردمی هستیم پست و عقب افتاده که لیاقت آزادی را نداریم و قدر خدمتکاران خویش را نمی دانیم؛ مردمی هستیم که همیشه باید زور بالای سرمان باشد و گرسنه بمانیم تا فرمان ببریم؛ وبه این نتیجه رسیدند که «هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست.» و در این راه آن قدر پیش ر رفتند که دزد را فراموش کردند و دزد زده را به باد سرزنش گرفتند.
آن کودتا تنها یک دولت را سرنگون نکرد بلکه دستاورد ملتی را بر باد داد که انقلاب خونین مشروطه را پشت سر نهاده بود و نخستین مجلس شورای ملی اش به توپ بسته شده بود؛ زهر استبداد صغیر را چشیده بود و بار دیگر برای آزادی جنگیده بود؛ بی طرفی اش در جنگ جهانی اول شکسته شده بود و از قحطی و طاعون آن جان به در برده بود. به تاوان ایستادگی اش در برابر دخالت دولت های بیگانه آوار کودتای ۱۲۹۹ بر سرش ریخته بود و در سال های سیاه خودکامگی رضا شاه، تعطیلی مطلق مشروطه و دموکراسی جوانش را دیده بود؛ در جنگ جهانی دوم سرزمین اش به اشغال نیروهای روس و انگلیس و امریکا درآمده بود و از نکبت رقابت آن قدرت ها، در کم تر از طی ده سال، حکومت پانزده نخست وزیر غیر ملی و دست نشانده را تحمل کرده بود، تا سرانجام پس از آن همه رنج و نامرادی توانسته بود در شرایطی استثنایی صاحب دولتی ملی و قانونی شود و جنبش شگفت انگیزی را برای ملی شدن صنعت نفت و دستیابی به استقلال اقتصادی و آزادی و دموکراسی آغاز کند. جنبشی همگانی که از یک سو مردمانی را به میدان سیاست کشاند که تا پیش از آن هرگز به حساب نمی آمدند و از سیاست جز گرسنگی و بیداد و بیماری ندیده بودند وهمیشه سیاست را چیزی پلید و پراز جنایت و خیانت می دانستند که مهارش دست قدرت های بیگانه بود.
#فولاد_قلب، مصطفی اسلامیه، ص ۱۱-۱۳
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
خشم یاس آلود ما از کودتا؛ آنهایی که مرگ بر مصدق گفتند آنهایی نبودند که جاوید شاه گفتند.
مردم پس از ۲۸ مرداد، هنوز از آنچه در پس پرده کودتا گذشت بود و از جزئیات اتفاقات های آن چهار روز خبر نداشتند. باید یک ربع قرن در انتظار می ماندند تا کودتاگران کم کم زبان به اعتراف بگشایند که بله ما بودیم که در آن روزها چنین و چنان کردیم و با فلان و بهمان قرار گذاشتیم، مشتی را زر دادیم و راه انداختیم تا نعره بزنند وبشکنند و بکوبند و ما را به مقصود برسانند. ربع قرنی که در آن «هوا دلگیر، درها بسته، سرها درگرپبان، دست ها پنهان، نفس ها ابر، دل ها خسته وغمگین» بود.
آن چه از آن چهار روز به روشنی در خاطر مردم مانده بود چنین بود: شب بیست و پنجم عده ای از افسران و سربازان گارد شاهنشاهی قصد اجرای کودتایی علیه دولت را داشتند ،همه دستگیر شدند؛ روز بیست و پنجم محمدرضا شاه و ملکه ثریا از کلاردشت به بغداد و رم گریختند؛ روز بیست و ششم و بیست و هفتم مردم مجسمه های شاه و پدرش را از سکوی میدان ها پایین کشیدند و در خیابان ها فریاد زدند مرگ بر شاه، زنده باد مصدق؛ و روز بیست و هشتم ناگهان عکس های شاه را بالا بردند و فریاد زدند جاوید شاه، مرگ بر مصدق. پس از آن همه چیز یکروزه وارونه شد: وطن پرستان خوار شدند و وطن فروشان بر صدر نشستند؛ قاتلان آزاد شدند و دادرسان به اسارت افتادند؛ آن که وحشت زده گریخته بود قهرمانانه و پرهیاهو بازگشت و مصدق که قهرمان ملی بود بی سر و صدا به بند کشیده شد و مردمی که نمی توانستند تشخیص دهند آن هایی که روز بیست و هشتم مرگ بر مصدق گفتند همان هایی نبودند که در روزهای پیش ر و طی ۲۸ ماه گذشت زده باد مصدق گفته بودند، خشم یاس آلود خود را به خویش بازگرداندند که ما مردمی هستیم بی مرام و دمدمی مزاج و غیر قابل اعتماد؛ مردمی هستیم پست و عقب افتاده که لیاقت آزادی را نداریم و قدر خدمتکاران خویش را نمی دانیم؛ مردمی هستیم که همیشه باید زور بالای سرمان باشد و گرسنه بمانیم تا فرمان ببریم؛ وبه این نتیجه رسیدند که «هر چه هست از قامت ناساز بی اندام ماست.» و در این راه آن قدر پیش ر رفتند که دزد را فراموش کردند و دزد زده را به باد سرزنش گرفتند.
آن کودتا تنها یک دولت را سرنگون نکرد بلکه دستاورد ملتی را بر باد داد که انقلاب خونین مشروطه را پشت سر نهاده بود و نخستین مجلس شورای ملی اش به توپ بسته شده بود؛ زهر استبداد صغیر را چشیده بود و بار دیگر برای آزادی جنگیده بود؛ بی طرفی اش در جنگ جهانی اول شکسته شده بود و از قحطی و طاعون آن جان به در برده بود. به تاوان ایستادگی اش در برابر دخالت دولت های بیگانه آوار کودتای ۱۲۹۹ بر سرش ریخته بود و در سال های سیاه خودکامگی رضا شاه، تعطیلی مطلق مشروطه و دموکراسی جوانش را دیده بود؛ در جنگ جهانی دوم سرزمین اش به اشغال نیروهای روس و انگلیس و امریکا درآمده بود و از نکبت رقابت آن قدرت ها، در کم تر از طی ده سال، حکومت پانزده نخست وزیر غیر ملی و دست نشانده را تحمل کرده بود، تا سرانجام پس از آن همه رنج و نامرادی توانسته بود در شرایطی استثنایی صاحب دولتی ملی و قانونی شود و جنبش شگفت انگیزی را برای ملی شدن صنعت نفت و دستیابی به استقلال اقتصادی و آزادی و دموکراسی آغاز کند. جنبشی همگانی که از یک سو مردمانی را به میدان سیاست کشاند که تا پیش از آن هرگز به حساب نمی آمدند و از سیاست جز گرسنگی و بیداد و بیماری ندیده بودند وهمیشه سیاست را چیزی پلید و پراز جنایت و خیانت می دانستند که مهارش دست قدرت های بیگانه بود.
#فولاد_قلب، مصطفی اسلامیه، ص ۱۱-۱۳
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٦٦
چه شروع زيبايي براي «يكشنبه ها، ازنوشروع كردني ابدي»! از خودش پرسيد: «يعني
ممكن است؟ » در حقيقت، از وقتي كه فليسيا كار تازهاش را در شركت گامسون آغاز كرده
بود، دم به ساعت از مردي آمريكايي به نام «مايك» حرف ميزد كه صدابردار بود و هنگام
آماده كردن صحنه براي كنسرت خوانندگاني كه از آمريكا ميآمدند با او آشنا شده بود. از
مهربانياش ميگفت و از كمكهاي سخاوتمندانهاش براي ياد گرفتن شگردهاي فني
صحنه.
...
برخاست و در سكوت به طرف يخچال رفت. شيشه ي ودكا را بيرون آورد و بي آنكه به
فليسيا تعارف كند كمي براي خود ريخت. ليوان را برداشت و آمد روي لبه ي تخت نشست.
در سكوت كامل خيره شد به نقطه اي بيرون از زمان و مكان. فليسيا ليوان را از دستش
بيرون كشيد، مندو را خواباند روي تخت و خودش را رها كرد در آغوش او. اگر فليسيا اين
قدر تلخ نشده بود، مندو رفته بود كه همه چيز را بريزد روي دايره. اما حالا اين فليسيا بود
كه زغال گداخته را ميگذاشت كف دست او: پدرش مراكشي بوده. همينكه چشمش افتاده
است به فليسياي نوزاد، در اتاق زايشگاه را محكم بهم زده و براي هميشه خودش را گم
وگور كرده است. آخر، هيچ چيز فليسيا به آفريقاييها نرفته بود.
11
«ف. و. ژ.» براي آنكه در تاريخ ماندگار شود، ناگزير بايد جنبه اي استثنايي به كار خود
ميداد: «سياستمدارِ نويسنده» عنوان دهن پركني بود كه گمان ميكرد نوشتن «چاه بابل»
نصيب او خواهد كرد. شب جشن، وقتي از پيش باكايوكو برميگشت به سالن قصر، فليپ كه
حواسش به او نبود داشت به روژه لوكنت ميگفت: «نويسندگان، معمولاْ سياستمداران بدي
ميشوند، و سياستمدارن نويسندگاني بد.» انگار ناكامياش در پرداختن داستاني براساس
اسطوره ي هاروت و ماروت كافي نبود كه بايد طعنه ي فليپ را هم نوش جان ميكرد، و چند
166
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٦٦
چه شروع زيبايي براي «يكشنبه ها، ازنوشروع كردني ابدي»! از خودش پرسيد: «يعني
ممكن است؟ » در حقيقت، از وقتي كه فليسيا كار تازهاش را در شركت گامسون آغاز كرده
بود، دم به ساعت از مردي آمريكايي به نام «مايك» حرف ميزد كه صدابردار بود و هنگام
آماده كردن صحنه براي كنسرت خوانندگاني كه از آمريكا ميآمدند با او آشنا شده بود. از
مهربانياش ميگفت و از كمكهاي سخاوتمندانهاش براي ياد گرفتن شگردهاي فني
صحنه.
...
برخاست و در سكوت به طرف يخچال رفت. شيشه ي ودكا را بيرون آورد و بي آنكه به
فليسيا تعارف كند كمي براي خود ريخت. ليوان را برداشت و آمد روي لبه ي تخت نشست.
در سكوت كامل خيره شد به نقطه اي بيرون از زمان و مكان. فليسيا ليوان را از دستش
بيرون كشيد، مندو را خواباند روي تخت و خودش را رها كرد در آغوش او. اگر فليسيا اين
قدر تلخ نشده بود، مندو رفته بود كه همه چيز را بريزد روي دايره. اما حالا اين فليسيا بود
كه زغال گداخته را ميگذاشت كف دست او: پدرش مراكشي بوده. همينكه چشمش افتاده
است به فليسياي نوزاد، در اتاق زايشگاه را محكم بهم زده و براي هميشه خودش را گم
وگور كرده است. آخر، هيچ چيز فليسيا به آفريقاييها نرفته بود.
11
«ف. و. ژ.» براي آنكه در تاريخ ماندگار شود، ناگزير بايد جنبه اي استثنايي به كار خود
ميداد: «سياستمدارِ نويسنده» عنوان دهن پركني بود كه گمان ميكرد نوشتن «چاه بابل»
نصيب او خواهد كرد. شب جشن، وقتي از پيش باكايوكو برميگشت به سالن قصر، فليپ كه
حواسش به او نبود داشت به روژه لوكنت ميگفت: «نويسندگان، معمولاْ سياستمداران بدي
ميشوند، و سياستمدارن نويسندگاني بد.» انگار ناكامياش در پرداختن داستاني براساس
اسطوره ي هاروت و ماروت كافي نبود كه بايد طعنه ي فليپ را هم نوش جان ميكرد، و چند
166
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص١٦٧
. روز بعد هم دنيا روي سرش خراب ميشد: «اينجا نمانيد، رئيس!» وقتي توضيح بيشتري
خواسته بود، باكايوكو با همان زبان پر از رمز و استعاره به او فهمانده بود كه بهتر است
هوس انتخاب مجدد را از سر بيرون كند و بقيه ي عمر را در گوشهاي به خوشباشي بپردازد.
نتيجه ي نظرخواهي عمومي هم چيزي جز اين را نشان نميداد. پس بزودي بايد نقل مكان
مي كرد به اقامتگاهي در نزديكي زادگاهش. اما چيزي بود در گم گوشه ي روحش كه خارخار
ميكرد و بايد، تا پيش از عزيمت، به نحوي روشن ميشد.
از آنجا كه در آن اوضاع آشفته صلاح نبود باكايوكو پيش آنها بماند آپارتماني در شهر
برايش اجاره كرده بودند و هر وقت لازم بود راننده اي ميرفت و بيسروصدا او را به قصر
ميآورد. حالا، باكايوكا نشسته بود در همان اتاقي كه نامش را ناتالي به شوخي «ستاد
فرماندهي» گذاشته بود؛ سرش را چرخانده بود به سمت راست و مثل لرزانك رو به پائين
تكان تكان ميداد و از ميان لبهاي كلفت بهم فشردهاش، هرازگاه، كلماتي گنگ، مثل
پروانه هاي خوابآلود، ميگريخت: «هوم...»
«ف. و. ژ.» با پيشاني عرق كرده نگاهش ميكرد. نفس را حبس كرده بود و منتظر
كه از ميان اين حركات رمزآميز، سرانجام، كلام روشني برون افتد. گفت: «چه شده؟ْ»
باكايوكو دوباره خيره شد به شمايل. فليسيا، پوشيده در آن بافتني زرد خوش رنگ، به
او نگاه ميكرد؛ با چشماني كه مثل دو تيغه ي چاقو بود. گفت: «دوستش داشتيد؟ْ»
از خشم ميلرزيد. ميخواست بگويد: «اگر شما چيزهايي اينقدر پيش پا افتاده را
نميدانيد پس از كدام غيب خبر داريد؟ْ» اما بر خود مسلط شد. باكايوكو تنها شانس او براي
يافتن حقيقت بود. از اين گذشته، «ف. و. ژ.» چيزهايي از روانشناسي ميدانست. ميدانست
كه بيمار، معمولاْ، به روانشانس هم حقيقت را نميگويد. تازه، وقتي هم آغاز ميكند به
اعتراف، براي پنهان كردن خودِ واقعي، دائم شروع ميكند به گم كردن رد. و كار روانشناس
نه باور كردن حرفهاي بيمار كه يافتن همين ردهاي گم شده است. باكايوكو روانشناس
نبود، اما «ف. و. ژ.» به عقايد يونگ باور داشت. پذيرفته بود كه هر فرهنگ شكل ويژهاي از
حكمت را رقم ميزند. با خود گفت: «همانقدر كه من به دانستن حقيقت نيازمندم او هم،
167
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
ص١٦٧
. روز بعد هم دنيا روي سرش خراب ميشد: «اينجا نمانيد، رئيس!» وقتي توضيح بيشتري
خواسته بود، باكايوكو با همان زبان پر از رمز و استعاره به او فهمانده بود كه بهتر است
هوس انتخاب مجدد را از سر بيرون كند و بقيه ي عمر را در گوشهاي به خوشباشي بپردازد.
نتيجه ي نظرخواهي عمومي هم چيزي جز اين را نشان نميداد. پس بزودي بايد نقل مكان
مي كرد به اقامتگاهي در نزديكي زادگاهش. اما چيزي بود در گم گوشه ي روحش كه خارخار
ميكرد و بايد، تا پيش از عزيمت، به نحوي روشن ميشد.
از آنجا كه در آن اوضاع آشفته صلاح نبود باكايوكو پيش آنها بماند آپارتماني در شهر
برايش اجاره كرده بودند و هر وقت لازم بود راننده اي ميرفت و بيسروصدا او را به قصر
ميآورد. حالا، باكايوكا نشسته بود در همان اتاقي كه نامش را ناتالي به شوخي «ستاد
فرماندهي» گذاشته بود؛ سرش را چرخانده بود به سمت راست و مثل لرزانك رو به پائين
تكان تكان ميداد و از ميان لبهاي كلفت بهم فشردهاش، هرازگاه، كلماتي گنگ، مثل
پروانه هاي خوابآلود، ميگريخت: «هوم...»
«ف. و. ژ.» با پيشاني عرق كرده نگاهش ميكرد. نفس را حبس كرده بود و منتظر
كه از ميان اين حركات رمزآميز، سرانجام، كلام روشني برون افتد. گفت: «چه شده؟ْ»
باكايوكو دوباره خيره شد به شمايل. فليسيا، پوشيده در آن بافتني زرد خوش رنگ، به
او نگاه ميكرد؛ با چشماني كه مثل دو تيغه ي چاقو بود. گفت: «دوستش داشتيد؟ْ»
از خشم ميلرزيد. ميخواست بگويد: «اگر شما چيزهايي اينقدر پيش پا افتاده را
نميدانيد پس از كدام غيب خبر داريد؟ْ» اما بر خود مسلط شد. باكايوكو تنها شانس او براي
يافتن حقيقت بود. از اين گذشته، «ف. و. ژ.» چيزهايي از روانشناسي ميدانست. ميدانست
كه بيمار، معمولاْ، به روانشانس هم حقيقت را نميگويد. تازه، وقتي هم آغاز ميكند به
اعتراف، براي پنهان كردن خودِ واقعي، دائم شروع ميكند به گم كردن رد. و كار روانشناس
نه باور كردن حرفهاي بيمار كه يافتن همين ردهاي گم شده است. باكايوكو روانشناس
نبود، اما «ف. و. ژ.» به عقايد يونگ باور داشت. پذيرفته بود كه هر فرهنگ شكل ويژهاي از
حكمت را رقم ميزند. با خود گفت: «همانقدر كه من به دانستن حقيقت نيازمندم او هم،
167
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٦٨
براي يافتن پاسخ، به آن نيازمند است. اين پرسشها هم، لابد، براي اطمينان از در تي
اطلاعاتيست كه به او ميدهم.»
س
عرق پيشاني را پاك كرد و گفت: «بسيار زجرم داده است.»
باكايوكو چيزهايي در باره ي شقدرد او شنيده بود. پيش از آمدن، رئيس پليس مخفي
ساحل عاج كه از مشتريان دائمي او بود سير تا پياز زندگي «ف. و. ژ.» را كف دستش نهاده
بود؛ نه محض دادن اطلاعات؛ نه. حالا كه ميشنيد باكايوكو هر سه زن عقديش را
برداشته و دارد ميرود پاريس، محض خودنمايي، شروع كرده بود به وراجي. شايد هم
ميخواست قدرتش را به رخ بكشد تا باكايوكو فراموشش نكند و مثل سابق، به وقت نياز، در
اختيار او باشد.
باكايوكو چندين بار دستش را كشيد به سطح شمايل. گفت «بدنش...»
ـ بله، وقتي كه آن بافتني زرد خوشرنگ كنار ميرود...
باكايوكو گفت: «با كسي در اين باره صحبت نكنيد، رئيس.»
ـ بله باور نميكنند.
ـ سياهي را نگه داريد براي خودتان، رئيس.
ـ بله، در آن رداي سياه...
ـ ميدانم. ميدانم. سياهي هميشه در پس زردي پنهان ميشود، رئيس. نگاه كنيد به
برگ درختان در پائيز. زردي كه رفت، سياهي خودش را نشان ميدهد، رئيس.
ـ حالا كجاست؟
سرش را كج كرد و دستش را به محازات گوش تكان تكان داد؛ طوري كه انگار هوا
را قاچ قاچ ميكند: «دور... دور...»
ـ پس اين روژه لوكنت بدجنس...
ـ براي شما شانس ندارد، رئيس.
ـ بله، ردش ميكنم برود.
رداي اطلس سپيدش را به خود پيچيد: «اشياء هم مثل آدمها هستند، رئيس. چوب،
سنگ، شيشه، يا همين استخوان نهنگ...» از داخل بساطش تكه اي استخوان زرد
168
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٦٨
براي يافتن پاسخ، به آن نيازمند است. اين پرسشها هم، لابد، براي اطمينان از در تي
اطلاعاتيست كه به او ميدهم.»
س
عرق پيشاني را پاك كرد و گفت: «بسيار زجرم داده است.»
باكايوكو چيزهايي در باره ي شقدرد او شنيده بود. پيش از آمدن، رئيس پليس مخفي
ساحل عاج كه از مشتريان دائمي او بود سير تا پياز زندگي «ف. و. ژ.» را كف دستش نهاده
بود؛ نه محض دادن اطلاعات؛ نه. حالا كه ميشنيد باكايوكو هر سه زن عقديش را
برداشته و دارد ميرود پاريس، محض خودنمايي، شروع كرده بود به وراجي. شايد هم
ميخواست قدرتش را به رخ بكشد تا باكايوكو فراموشش نكند و مثل سابق، به وقت نياز، در
اختيار او باشد.
باكايوكو چندين بار دستش را كشيد به سطح شمايل. گفت «بدنش...»
ـ بله، وقتي كه آن بافتني زرد خوشرنگ كنار ميرود...
باكايوكو گفت: «با كسي در اين باره صحبت نكنيد، رئيس.»
ـ بله باور نميكنند.
ـ سياهي را نگه داريد براي خودتان، رئيس.
ـ بله، در آن رداي سياه...
ـ ميدانم. ميدانم. سياهي هميشه در پس زردي پنهان ميشود، رئيس. نگاه كنيد به
برگ درختان در پائيز. زردي كه رفت، سياهي خودش را نشان ميدهد، رئيس.
ـ حالا كجاست؟
سرش را كج كرد و دستش را به محازات گوش تكان تكان داد؛ طوري كه انگار هوا
را قاچ قاچ ميكند: «دور... دور...»
ـ پس اين روژه لوكنت بدجنس...
ـ براي شما شانس ندارد، رئيس.
ـ بله، ردش ميكنم برود.
رداي اطلس سپيدش را به خود پيچيد: «اشياء هم مثل آدمها هستند، رئيس. چوب،
سنگ، شيشه، يا همين استخوان نهنگ...» از داخل بساطش تكه اي استخوان زرد
168
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️