کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣
📽 ویدئو زیر را حتما ببینید!!!!!
👤 مصاحبه با برتراندراسل (1970-1872)
فیلسوف، ریاضیدان، مورخ، جامعه شناس، فعال اجتماعی و برنده جایزه نوبل ادبیات
💡بعضی وقتها یک فیلم دو دقیقه ای هم می تواند به اندازه صدها سال تجربه زندگی و مطالعه صدها کتاب، روی ما تاثیر بگذارد!
🌟جناب راسل، تصور کنید این ویدئو مانند طومارهای دریای مرده، توسط نوادگان ما در هزاران سال آینده پیدا شود، فکر می کنید ارزشمندترین پیامی که می توانید به آنها، در مورد زندگی خود و آنچه از آن آموخته اید، بدهید چیست؟؟؟
💡ویدئو در پست زیر👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣🗣
📽 ویدئو زیر را حتما ببینید!!!!!
👤 مصاحبه با برتراندراسل (1970-1872)
فیلسوف، ریاضیدان، مورخ، جامعه شناس، فعال اجتماعی و برنده جایزه نوبل ادبیات
💡بعضی وقتها یک فیلم دو دقیقه ای هم می تواند به اندازه صدها سال تجربه زندگی و مطالعه صدها کتاب، روی ما تاثیر بگذارد!
🌟جناب راسل، تصور کنید این ویدئو مانند طومارهای دریای مرده، توسط نوادگان ما در هزاران سال آینده پیدا شود، فکر می کنید ارزشمندترین پیامی که می توانید به آنها، در مورد زندگی خود و آنچه از آن آموخته اید، بدهید چیست؟؟؟
💡ویدئو در پست زیر👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٩٦
خانه خالي بود، پرده ها هم طبق معمول كشيده. آن چشمها و آن دشنه لبخند را كه
ميديد، ارتعاش زهرآگين چيزي كشنده را در فضا حس ميكرد. اما، جوادي عاقله مردي بود
چهل ساله؛ از رده هاي بالاي سازمان. آنهمه محبتِ زن و شوهر را كه به ياد ميآورد، مگر
ميشد تلخي كرد يا به خيالِ بد ميدان داد؟ نگاه كرد به كاشيهاي آبيِ كفِ حمام و پايش را
گذاشت توي وان. بخار آب رخوتِ دلنشيني داشت. آنهم بعد از يك هفته كار شبانه روز؛
تكثير اعلاميه هاي سازمان. دلش ميخواست همانطور ساعتها لم ميداد توي آب، اما
ترس نميگذاشت. چند دقيقه ي بعد جوادي آمده بود پشت در: «خيس خوردي بيايم
كيسهات بكشم؟» دستپاچه از آب بيرون آمد. همينطور كه ميلرزيد حوله را به خودش پيچيد
و گفت: «خيلي ممنون آقاي جوادي. خودم كشيدم.»
ـ نه... معلوم است داري تعارف ميكني!
و درهمين حال در را باز كرده بود و آمده بود تو: «خب، بعدش تو پشت مرا كيسه
بكش!»
همينطور كه دنده را جلو ميداد، بوي لجن كاشيهاي لزجِ كفِ حمام توي دماغش
پيچيد.
11
وقتي چشمانش را بازكرد، نادر خم شده بود و انگار با بچه ي كوچولويي بازي كند از
گوشه ي چشم نگاهش ميكرد: «ببين چه آورده ام برايت!» صداي بچه ها از اتاق پذيرايي
ميآمد. همينطور كه پلكهايش را ميماليد، بوي مانده ي شاش بچه دوباره پيچيد توي
دماغش.
نادر شمايل فليسيا را از پشت در برداشت و تكيه داد به تخت شارل، درست مقابل
صورتِ مندو.
196
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٩٦
خانه خالي بود، پرده ها هم طبق معمول كشيده. آن چشمها و آن دشنه لبخند را كه
ميديد، ارتعاش زهرآگين چيزي كشنده را در فضا حس ميكرد. اما، جوادي عاقله مردي بود
چهل ساله؛ از رده هاي بالاي سازمان. آنهمه محبتِ زن و شوهر را كه به ياد ميآورد، مگر
ميشد تلخي كرد يا به خيالِ بد ميدان داد؟ نگاه كرد به كاشيهاي آبيِ كفِ حمام و پايش را
گذاشت توي وان. بخار آب رخوتِ دلنشيني داشت. آنهم بعد از يك هفته كار شبانه روز؛
تكثير اعلاميه هاي سازمان. دلش ميخواست همانطور ساعتها لم ميداد توي آب، اما
ترس نميگذاشت. چند دقيقه ي بعد جوادي آمده بود پشت در: «خيس خوردي بيايم
كيسهات بكشم؟» دستپاچه از آب بيرون آمد. همينطور كه ميلرزيد حوله را به خودش پيچيد
و گفت: «خيلي ممنون آقاي جوادي. خودم كشيدم.»
ـ نه... معلوم است داري تعارف ميكني!
و درهمين حال در را باز كرده بود و آمده بود تو: «خب، بعدش تو پشت مرا كيسه
بكش!»
همينطور كه دنده را جلو ميداد، بوي لجن كاشيهاي لزجِ كفِ حمام توي دماغش
پيچيد.
11
وقتي چشمانش را بازكرد، نادر خم شده بود و انگار با بچه ي كوچولويي بازي كند از
گوشه ي چشم نگاهش ميكرد: «ببين چه آورده ام برايت!» صداي بچه ها از اتاق پذيرايي
ميآمد. همينطور كه پلكهايش را ميماليد، بوي مانده ي شاش بچه دوباره پيچيد توي
دماغش.
نادر شمايل فليسيا را از پشت در برداشت و تكيه داد به تخت شارل، درست مقابل
صورتِ مندو.
196
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٩٧
دنيا خراب شد روي سرش. نه، انگار خلاصي نداشت. روزي كه كمال شمايل را زده
بود زير بغلش و آورده بود براي او، تا چشمش افتاد به تغييرات شمايل، سراپا خشم و نفرت
شده بود. در درل گفته بود: «چه چيزي را ميخواهد ثابت كند؟ روي آن رداي سياه ا رنگ
ماليده و دوباره همان بافتني زردِ خوشرنگ را تنش كرده! مرا خر گيرآورده؟ با اين حال، به
رو نياورد. كمال كه رفت، مندو شمايل را برد به آشپزخانه و پشت رو تكيه داد به ديوار. اما
پشت و رو هم كه بود، هروقت چشمش ميافتاد به آن، چيزي درونش را آشوب ميكرد.
روزي كه نادر گفت: «صاحبخانه قضيه را فهميده، بايد هرچه زودتر اينجا را خالي كنيم.»
مندو تصميم گرفت اين شمايلي را كه مثل جسدي مانده بود روي دستش، سرانجام،
برگرداند به صاحب اصليش. ديروز. اسباب و اثاثيه اش را آورده بود خانه نادر، و امروز
برگشته بود تا اتاقها را قبل از تحويل به صاحبخانه نظافت كند. كار كه تمام شد، شمايل را
زد زير بغل و راه افتاد طرف خانه ي كمال. تا خانه ي او، كه آپارتمان كوچكي بود واقع در
محله ي سن ميشل، راه زيادي بود؛ هوا هم ابري و غمزده؛ وضعي كه چندان تناسبي نداشت
با قدم زدن؛ اما نياز داشت راه برود. چيزي بيخ گلويش را گرفته بود و راه نميداد به هوا.
بدبختي كه ميآيد، به سلسله ميآيد. چند روز پيش، در پي بگومگويي با صاحبِ هتل،
كارش را از دست داده بود و فرداش اتاق هايش را. ابرها به سرعت جا به جا ميشدند و هر
آن بيم باران بود. هرچه پيشتر ميرفت شمايل هم سنگينتر ميشد. نزديك ميدان باستيل
به خودش گفت: «عجب گهي خوردم!» خواست بقيه ي راه را با مترو برود. اما هواي سنگين
راهروهاي زيرزميني تناسبي نداشت با نفسي كه به سختي بيرون ميآمد. هوا كم كم
تاريك ميشد. از كوچه ي «سنلويياُنايل» كه ميگذشت، هوس كرد سيگاري بكشد و
نفسي تازه كند؛ بويژه كه حالا شمايل صد كيلويي وزنش شده بود. مقابل يك عتيقه فروشي
ايستاد. شمايل را تكيه داد به يكي از سطلهاي بزرگ آشغال كه همانجا، كنار در ساختماني،
رديف شده بود. سيگاري روشن كرد و خيره شد به جعبه آينه ي مغازه. رنگهاي اخرايي و
قرمزِ جگري فرشهايي كه به ديوار مغازه آويزان بود، در آن غروب دلگير، نفسش را جا
آورد. پشت شيشه، كنار قاليچه ها و زينت آلاتِ افغاني، چشمش افتاد به ربابي قديمي كه
رنگ قهوه ايش از فرطِ كهنگي سياه ميزد. تپ تپِ پاهايي كه بر سطحِ نشاط آوري از
ر
«
197
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٩٧
دنيا خراب شد روي سرش. نه، انگار خلاصي نداشت. روزي كه كمال شمايل را زده
بود زير بغلش و آورده بود براي او، تا چشمش افتاد به تغييرات شمايل، سراپا خشم و نفرت
شده بود. در درل گفته بود: «چه چيزي را ميخواهد ثابت كند؟ روي آن رداي سياه ا رنگ
ماليده و دوباره همان بافتني زردِ خوشرنگ را تنش كرده! مرا خر گيرآورده؟ با اين حال، به
رو نياورد. كمال كه رفت، مندو شمايل را برد به آشپزخانه و پشت رو تكيه داد به ديوار. اما
پشت و رو هم كه بود، هروقت چشمش ميافتاد به آن، چيزي درونش را آشوب ميكرد.
روزي كه نادر گفت: «صاحبخانه قضيه را فهميده، بايد هرچه زودتر اينجا را خالي كنيم.»
مندو تصميم گرفت اين شمايلي را كه مثل جسدي مانده بود روي دستش، سرانجام،
برگرداند به صاحب اصليش. ديروز. اسباب و اثاثيه اش را آورده بود خانه نادر، و امروز
برگشته بود تا اتاقها را قبل از تحويل به صاحبخانه نظافت كند. كار كه تمام شد، شمايل را
زد زير بغل و راه افتاد طرف خانه ي كمال. تا خانه ي او، كه آپارتمان كوچكي بود واقع در
محله ي سن ميشل، راه زيادي بود؛ هوا هم ابري و غمزده؛ وضعي كه چندان تناسبي نداشت
با قدم زدن؛ اما نياز داشت راه برود. چيزي بيخ گلويش را گرفته بود و راه نميداد به هوا.
بدبختي كه ميآيد، به سلسله ميآيد. چند روز پيش، در پي بگومگويي با صاحبِ هتل،
كارش را از دست داده بود و فرداش اتاق هايش را. ابرها به سرعت جا به جا ميشدند و هر
آن بيم باران بود. هرچه پيشتر ميرفت شمايل هم سنگينتر ميشد. نزديك ميدان باستيل
به خودش گفت: «عجب گهي خوردم!» خواست بقيه ي راه را با مترو برود. اما هواي سنگين
راهروهاي زيرزميني تناسبي نداشت با نفسي كه به سختي بيرون ميآمد. هوا كم كم
تاريك ميشد. از كوچه ي «سنلويياُنايل» كه ميگذشت، هوس كرد سيگاري بكشد و
نفسي تازه كند؛ بويژه كه حالا شمايل صد كيلويي وزنش شده بود. مقابل يك عتيقه فروشي
ايستاد. شمايل را تكيه داد به يكي از سطلهاي بزرگ آشغال كه همانجا، كنار در ساختماني،
رديف شده بود. سيگاري روشن كرد و خيره شد به جعبه آينه ي مغازه. رنگهاي اخرايي و
قرمزِ جگري فرشهايي كه به ديوار مغازه آويزان بود، در آن غروب دلگير، نفسش را جا
آورد. پشت شيشه، كنار قاليچه ها و زينت آلاتِ افغاني، چشمش افتاد به ربابي قديمي كه
رنگ قهوه ايش از فرطِ كهنگي سياه ميزد. تپ تپِ پاهايي كه بر سطحِ نشاط آوري از
ر
«
197
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص١٩٨
صداي خلخال ميلغزيد توي كاسه ي سرش پيچيد؛ بوي زيزفون و دارچين و اسپره. دردي
كهن چنگ زد به احشايش. سايه اي به سرعت لغزيد سمتِ جايي كه شمايل فليسيا را
گذاشته بود. برگشت . يك سگ «برژه »ي آلماني يك پايش را بالا برده بود تا تكيه دهد به
شمايل. چشمش كه به چشم مندو افتاد لحظه اي مردد ماند. موهايش پخش شده بود،
توي تمام صورتش. همانطور كه مندو را نگاه ميكرد، لغزيد كمي آن طرفتر، زمين را بو
كشيد و پايش را تكيه داد به يكي از سطلها و شاشيد. نگاه مندو رد تسمه اي را كه به
گردن سگ بود گرفت و بالا رفت. سر ديگر تسمه به دستي منتهي ميشد چروكيده كه
رگهاي كبودش آماس كرده بود. پيرزن خنديد و راه افتاد. مندو ته سيگارش را انداخت.
نگاهي كرد به شمايل كه غريبانه تكيه داشت به سطل. احساس كرد در تمام اين مدت
تابوتي را حمل ميكرده است كه نميدانسته با آن چه بايد كرد. راه افتاد طرفش. ايستاد:
« ه چه؟» ناگهان سبكي رخوتي نامنتظر وجودش را فراگرفت. شانه ها را بالا انداخت، دست
ها را در جيب فرو برد، و راهش را كج كرد به طرفِ خانه ي نادر. حالا، ساعتي بعد، شمايل
مقابل چشمش بود، تكيه به تخت شارل!
ك
وقتي ماجرا را گفت، نادر سري تكان داد: «ميداني آنجا كجاست؟ منزل «ژرژ
موستاكي»! بله، آقا! خواننده ي معروف دهه ي هفتاد. من آپارتمان بغلياش را دارم نقاشي
ميكنم.
آنلور كه شارل را حمام ميكرد، آمده بود تا از داخل كمد لباس تازهاي براي او ببرد.
لحظه اي ايستاد و پلكهايش را به هم نزديك كرد: «فليسياست؟ چقدر زشتش كرده!» اين
را گفت و به سرعت بيرون رفت.
مندو دوباره خيره شد به شمايل: «چه قاب زيبايي!» محبت نادر تحت تاثيرش قرارداد.
گفت: «از كجا به اين سرعت قاب برايش فراهم كردي؟»
ـ قاب كه چيزي نيست، تو جان بخواه!
198
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص١٩٨
صداي خلخال ميلغزيد توي كاسه ي سرش پيچيد؛ بوي زيزفون و دارچين و اسپره. دردي
كهن چنگ زد به احشايش. سايه اي به سرعت لغزيد سمتِ جايي كه شمايل فليسيا را
گذاشته بود. برگشت . يك سگ «برژه »ي آلماني يك پايش را بالا برده بود تا تكيه دهد به
شمايل. چشمش كه به چشم مندو افتاد لحظه اي مردد ماند. موهايش پخش شده بود،
توي تمام صورتش. همانطور كه مندو را نگاه ميكرد، لغزيد كمي آن طرفتر، زمين را بو
كشيد و پايش را تكيه داد به يكي از سطلها و شاشيد. نگاه مندو رد تسمه اي را كه به
گردن سگ بود گرفت و بالا رفت. سر ديگر تسمه به دستي منتهي ميشد چروكيده كه
رگهاي كبودش آماس كرده بود. پيرزن خنديد و راه افتاد. مندو ته سيگارش را انداخت.
نگاهي كرد به شمايل كه غريبانه تكيه داشت به سطل. احساس كرد در تمام اين مدت
تابوتي را حمل ميكرده است كه نميدانسته با آن چه بايد كرد. راه افتاد طرفش. ايستاد:
« ه چه؟» ناگهان سبكي رخوتي نامنتظر وجودش را فراگرفت. شانه ها را بالا انداخت، دست
ها را در جيب فرو برد، و راهش را كج كرد به طرفِ خانه ي نادر. حالا، ساعتي بعد، شمايل
مقابل چشمش بود، تكيه به تخت شارل!
ك
وقتي ماجرا را گفت، نادر سري تكان داد: «ميداني آنجا كجاست؟ منزل «ژرژ
موستاكي»! بله، آقا! خواننده ي معروف دهه ي هفتاد. من آپارتمان بغلياش را دارم نقاشي
ميكنم.
آنلور كه شارل را حمام ميكرد، آمده بود تا از داخل كمد لباس تازهاي براي او ببرد.
لحظه اي ايستاد و پلكهايش را به هم نزديك كرد: «فليسياست؟ چقدر زشتش كرده!» اين
را گفت و به سرعت بيرون رفت.
مندو دوباره خيره شد به شمايل: «چه قاب زيبايي!» محبت نادر تحت تاثيرش قرارداد.
گفت: «از كجا به اين سرعت قاب برايش فراهم كردي؟»
ـ قاب كه چيزي نيست، تو جان بخواه!
198
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص١٩٩
باد مي پيچيد لاي درختان بلوط باغ، و سايه هاي لرزان شاخ و برگي را كه مهتاب
روي شيشه هاي پنجره مياندخت، به اضطراب تكان ميداد. «ف. و. ژ.» پشت كرده بود به
ناتالي. هوهوي باد كه دور و نزديك ميشد چيزي را در فضاي بالاي تخت معلق ميكرد كه
خواب را از چشمانش ميربود. ناتالي هم پشتش به او بود. بيدار بود؟ سكوتِ اتاق، سكوتِ
خواب نبود.
«ف. و. ژ.» انديشيد: «آدم هيچگاه نمي فهمد در ذهن زنان چه ميگذرد.» روزهاي
نخستِ اقامت در اينجا، همه اش احساس سبكي بود و نشاطي بيسابقه. ميگفت: «بشر به
انحطاطِ عجيبي دچار شده است. آخر اينهمه اضطراب و دغدغه هم اسمش زندگي است؟»
وقتي دست در دست ناتالي به جنگلهاي اطراف ميرفتند و سبد را از قارچهاي خودرو يا
توت فرنگيهاي وحشي پر ميكردند و برميگشتند، يا وقتي به گلهاي باغچه رسيدگي
ميكردند، حس ميكرد زمان را ميانبر كرده و برگشته اند به سالهاي سرخوشِ جواني. در
آن هنگام، از ثروت اجدادي جز عنواني براي «ف. و. ژ.» باقي نمانده بود. اگر دائم دور و بر
ناتالي ميچرخيد، براي املاك بي حسابش نبود، دوستش داشت. اما براي جاه طلبيهاي او
ثروت ناتالي چيزي بود كه نميشد به حساب نياوردش. ناتالي رفتارِ گاه ناشيانه ي اين جوان
خجول را ميديد و دردل به او ميخنديد. اما از همين جاه طلبي اش بود كه خوشش ميآمد.
بعد كه «ف. و. ژ.» به خواب و خيالهاش جامه ي عمل پوشاند، رفته رفته ناتالي گم شد در
سايه او. حالا او بود كه بايد دور و بر «ف. و. ژ» ميچرخيد؛ از غيبتش رنج ميكشيد و گاه
كه چيزي ميديد يا چيزي ميشنيد، چشمانش را ميبست تا اين حضور سايه وار بتواند به
حياتِ خود ادامه دهد. حالا، يك ماهي پس از زندگي در اقامتگاه جديد، «ف. و. ژ.» خودش
را در خلاءي ميديد كه پيش از آن نميشناخت. حس ميكرد از قطاري كه به سوي
روشنايي هاي پرجلال دوردست ميرفت، ناگهان، به بيرون پرتاب شده است. در ظلمات
دست و پا ميزد. ميديد در گفتگو با ناتالي، يا كسان ديگري كه به ديدنشان ميآمدند،
همه اش از افعال ماضي استفاده ميكند. آنچه غايب بود حال بود و آينده. ميديد
معاشرانشان هم، بيشتر كساني هستند كه ساكنان سيارهي «گذشته» اند. فاكسي هم كه
د ه
199
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص١٩٩
باد مي پيچيد لاي درختان بلوط باغ، و سايه هاي لرزان شاخ و برگي را كه مهتاب
روي شيشه هاي پنجره مياندخت، به اضطراب تكان ميداد. «ف. و. ژ.» پشت كرده بود به
ناتالي. هوهوي باد كه دور و نزديك ميشد چيزي را در فضاي بالاي تخت معلق ميكرد كه
خواب را از چشمانش ميربود. ناتالي هم پشتش به او بود. بيدار بود؟ سكوتِ اتاق، سكوتِ
خواب نبود.
«ف. و. ژ.» انديشيد: «آدم هيچگاه نمي فهمد در ذهن زنان چه ميگذرد.» روزهاي
نخستِ اقامت در اينجا، همه اش احساس سبكي بود و نشاطي بيسابقه. ميگفت: «بشر به
انحطاطِ عجيبي دچار شده است. آخر اينهمه اضطراب و دغدغه هم اسمش زندگي است؟»
وقتي دست در دست ناتالي به جنگلهاي اطراف ميرفتند و سبد را از قارچهاي خودرو يا
توت فرنگيهاي وحشي پر ميكردند و برميگشتند، يا وقتي به گلهاي باغچه رسيدگي
ميكردند، حس ميكرد زمان را ميانبر كرده و برگشته اند به سالهاي سرخوشِ جواني. در
آن هنگام، از ثروت اجدادي جز عنواني براي «ف. و. ژ.» باقي نمانده بود. اگر دائم دور و بر
ناتالي ميچرخيد، براي املاك بي حسابش نبود، دوستش داشت. اما براي جاه طلبيهاي او
ثروت ناتالي چيزي بود كه نميشد به حساب نياوردش. ناتالي رفتارِ گاه ناشيانه ي اين جوان
خجول را ميديد و دردل به او ميخنديد. اما از همين جاه طلبي اش بود كه خوشش ميآمد.
بعد كه «ف. و. ژ.» به خواب و خيالهاش جامه ي عمل پوشاند، رفته رفته ناتالي گم شد در
سايه او. حالا او بود كه بايد دور و بر «ف. و. ژ» ميچرخيد؛ از غيبتش رنج ميكشيد و گاه
كه چيزي ميديد يا چيزي ميشنيد، چشمانش را ميبست تا اين حضور سايه وار بتواند به
حياتِ خود ادامه دهد. حالا، يك ماهي پس از زندگي در اقامتگاه جديد، «ف. و. ژ.» خودش
را در خلاءي ميديد كه پيش از آن نميشناخت. حس ميكرد از قطاري كه به سوي
روشنايي هاي پرجلال دوردست ميرفت، ناگهان، به بيرون پرتاب شده است. در ظلمات
دست و پا ميزد. ميديد در گفتگو با ناتالي، يا كسان ديگري كه به ديدنشان ميآمدند،
همه اش از افعال ماضي استفاده ميكند. آنچه غايب بود حال بود و آينده. ميديد
معاشرانشان هم، بيشتر كساني هستند كه ساكنان سيارهي «گذشته» اند. فاكسي هم كه
د ه
199
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٠
امروز به دستش رسيده بود به اين احساس فاجعه بار شدت بيشتري ميداد. خودش را نه
محبوسي در قلعه، كه بيماري ميديد زير چادراكسيژن؛ فرو رفته در اغماء؛ بيماري كه از
همه ي اعضاي بدنش تنها قلبيست كه ميتپد. ميديد كه در اين انجماد و سكوت آنقدر
بايد ادامه دهد تا روزي كه اين تكه گوشتِ بيمصرف هم باز بماند از تپش. درست مثل
روژه لوكنت. صبح، وقتي پيشخدمت كاغذ خبر مرگ او را به دستش داد، تنها تصويري كه
از او پيش چشمش آمد همان نگاهِ آخر بود. از هركس، هميشه چيزي هست كه، مثل
خاكستر جسدي سوزانده شده، همه ي هستي او را در خود خلاصه كند. يك نگاه، يك
حركت، يا يك حرف بخصوص. از روژه همان نگاه بود كه براي هميشه باقي ميماند.
آخرين باري كه او را ديده بود چند روزي پس از بستري شدنش در بيمارستان «سال پترير»
بود. به خانه كه آمده بود، زنگ زده بود به كمال. با آن چيزهايي كه كمال ميگفت، ديگر
دليلي نداشت كه خودش را منتر آن شمايل لعنتي بكند. اليزابت را صدا كرده بود. سينه هاي
درشت اليزابت هميشه در جدال بود با دكمه هاي پيراهن. و حالا كه رمان «خاله تيفاني »اش
جايزه «فمينا» را برده بود، سر را بالاتر ميگرفت و سينه را جلوتر ميداد. «ف. و. ژ.» كه
منتظر بود هر لحظه دكمه اي در فضا بپرد، چشم از سينه هاي او برگرفت و شمايل فليسيا را
به او داد: «حالا كه ميروي زندگي تازهاي را شروع كني ميخواهم هديه اي به تو بدهم.» و
اليزابت نگاهش كرده بود. از اليزابت هم همين نگاه است كه براي هميشه ميماند. وقتي كه
رفت، «ف. و. ژ.» از خودش پرسيد: «چرا؟» طبيعي ترين كار اين بود كه اليزابت نسخه اي از
كتابش را به او هديه كند. اما حتا حرفش را هم نميزد. كنجكاوي كشنده اي او را واداشت
كتاب را بخرد( خبرجايزه را در فيگارو خوانده بود). حالا كه نگاه ميكرد، خاله تيفاني شباهت
غريبي داشت به ناتالي. جيم، بفهمي نفهمي، خود «ف. و. ژ.» بود و آقاي بايرون، روژه
لوكنت. «يعني اين دخترك بيچشم و رو...»
غلطيد: «بيداري، ناتالي؟»
بيدار بود ناتالي. سايه شاخ و يرگ را روي شيشه ها نميديد. اما همان صداي باد را كه
ميشنيد لايه هاي خفتهي درونش را به آشوب ميكشيد. از صبح كه خبر را شينده بود
سكوت كرده بود. «چقدر همه چيز....» چهل سال تمام صبر كرده بود تا سرانجام گوشي
200
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٠
امروز به دستش رسيده بود به اين احساس فاجعه بار شدت بيشتري ميداد. خودش را نه
محبوسي در قلعه، كه بيماري ميديد زير چادراكسيژن؛ فرو رفته در اغماء؛ بيماري كه از
همه ي اعضاي بدنش تنها قلبيست كه ميتپد. ميديد كه در اين انجماد و سكوت آنقدر
بايد ادامه دهد تا روزي كه اين تكه گوشتِ بيمصرف هم باز بماند از تپش. درست مثل
روژه لوكنت. صبح، وقتي پيشخدمت كاغذ خبر مرگ او را به دستش داد، تنها تصويري كه
از او پيش چشمش آمد همان نگاهِ آخر بود. از هركس، هميشه چيزي هست كه، مثل
خاكستر جسدي سوزانده شده، همه ي هستي او را در خود خلاصه كند. يك نگاه، يك
حركت، يا يك حرف بخصوص. از روژه همان نگاه بود كه براي هميشه باقي ميماند.
آخرين باري كه او را ديده بود چند روزي پس از بستري شدنش در بيمارستان «سال پترير»
بود. به خانه كه آمده بود، زنگ زده بود به كمال. با آن چيزهايي كه كمال ميگفت، ديگر
دليلي نداشت كه خودش را منتر آن شمايل لعنتي بكند. اليزابت را صدا كرده بود. سينه هاي
درشت اليزابت هميشه در جدال بود با دكمه هاي پيراهن. و حالا كه رمان «خاله تيفاني »اش
جايزه «فمينا» را برده بود، سر را بالاتر ميگرفت و سينه را جلوتر ميداد. «ف. و. ژ.» كه
منتظر بود هر لحظه دكمه اي در فضا بپرد، چشم از سينه هاي او برگرفت و شمايل فليسيا را
به او داد: «حالا كه ميروي زندگي تازهاي را شروع كني ميخواهم هديه اي به تو بدهم.» و
اليزابت نگاهش كرده بود. از اليزابت هم همين نگاه است كه براي هميشه ميماند. وقتي كه
رفت، «ف. و. ژ.» از خودش پرسيد: «چرا؟» طبيعي ترين كار اين بود كه اليزابت نسخه اي از
كتابش را به او هديه كند. اما حتا حرفش را هم نميزد. كنجكاوي كشنده اي او را واداشت
كتاب را بخرد( خبرجايزه را در فيگارو خوانده بود). حالا كه نگاه ميكرد، خاله تيفاني شباهت
غريبي داشت به ناتالي. جيم، بفهمي نفهمي، خود «ف. و. ژ.» بود و آقاي بايرون، روژه
لوكنت. «يعني اين دخترك بيچشم و رو...»
غلطيد: «بيداري، ناتالي؟»
بيدار بود ناتالي. سايه شاخ و يرگ را روي شيشه ها نميديد. اما همان صداي باد را كه
ميشنيد لايه هاي خفتهي درونش را به آشوب ميكشيد. از صبح كه خبر را شينده بود
سكوت كرده بود. «چقدر همه چيز....» چهل سال تمام صبر كرده بود تا سرانجام گوشي
200
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠١
تلفن را بردارد و زنگ بزند. هيچ وقت نفهميده بود چرا ناگهان از او كناره گرفت. جايي از
درونش جراحت برداشته بود كه دست هيچ جراحي به آن نميرسد. به انتقام، روي خوش
نشان داد به «ف. و. ژ.». چهل سال تمام صبر كرده بود. روزي كه به ديدار او ميرفت گمان
ميكرد زمان را ميانبر كرده و برگشته است به سالهاي سرخوش جواني. گمان ميكرد
رشته را از همانجا كه بريد ميشود دوباره گره زد. روژه به مهرباني او را ميپذيرفت. اما دلش
نميآمد بگويد. ميدانست عشق چيزيست كه با زمان گره خورده. بريده كه شد همان بهتر
كه خاطره شود. اما نميگفت. او هم به عبث گمان ميكرد شايد، شايد معجزه اي بشود.
ميديد چيزي دارد ميگندد؛ جسدي كه روزي موجود زيبايي بوده. اما در ملال ادامه
ميدادند.
ـ بيداري ناتالي؟
آدمي، جوان كه هست، فكر ميكند در آن دمدمه هاي آخر چه خوبست روزي هر دو
بنشينند و هركس همهي چيزهايي را كه مخفي ميكرده اعتراف كند به ديگري. پير كه
ميشود، به اين رؤياي كودكانه ميخندد. با اين حال، ناتالي ميترسيد كودكِ درون «ف. و.
ژ.» سر برآورده باشد. برگشت؛ طوري كه انگار در تمام مدت طرفِ خطابِ او بوده، گفت:
«ميدانم. حوصله ات سر رفته. وقتي هفتاد سال تمام بدوي، گمان ميكني زندگي يعني
همين دويدن. مثلي هست چيني كه ميگويد: وقتي ميتواني راه بروي ندو. وقتي ميتواني
بايستي راه نرو. اما از همه بهتر دراز كشيدن است.»
ـ ولي ناتالي ما فرانسوي هستيم.
ـ نميگويم چيني باش، اما... زندگي فقط همين چيزي نيست كه به آن عادت
كردهايم. ما هنوز گمان ميكنيم به تعطيلات آمدهايم. ايستادهايم اما در درونمان كسي
هست كه همچنان به دويدن ادامه ميدهد. يكي دو ماه كه بگذرد، قول ميدهم، همان
نگاهي را به گذشته داشته باشي كه «شازده كوچولو» به زندگي آدمهاي ديگر داشت.
غلطيد. باد زوزه ميكشيد. ميان سايه هايي كه روي شيشه ي پنجره تكان ميخوردند،
شبحي نگاهش ميكرد. دو چشم هراسان كه برق ميزد از وحشتي خاموش. گيسوانِ
بلندش، حلقه حلقه و پريشان، پر بود از پرِ كاه. «آمدي پسرم؟» دويده بود بيرونِ اسطبل.
201
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠١
تلفن را بردارد و زنگ بزند. هيچ وقت نفهميده بود چرا ناگهان از او كناره گرفت. جايي از
درونش جراحت برداشته بود كه دست هيچ جراحي به آن نميرسد. به انتقام، روي خوش
نشان داد به «ف. و. ژ.». چهل سال تمام صبر كرده بود. روزي كه به ديدار او ميرفت گمان
ميكرد زمان را ميانبر كرده و برگشته است به سالهاي سرخوش جواني. گمان ميكرد
رشته را از همانجا كه بريد ميشود دوباره گره زد. روژه به مهرباني او را ميپذيرفت. اما دلش
نميآمد بگويد. ميدانست عشق چيزيست كه با زمان گره خورده. بريده كه شد همان بهتر
كه خاطره شود. اما نميگفت. او هم به عبث گمان ميكرد شايد، شايد معجزه اي بشود.
ميديد چيزي دارد ميگندد؛ جسدي كه روزي موجود زيبايي بوده. اما در ملال ادامه
ميدادند.
ـ بيداري ناتالي؟
آدمي، جوان كه هست، فكر ميكند در آن دمدمه هاي آخر چه خوبست روزي هر دو
بنشينند و هركس همهي چيزهايي را كه مخفي ميكرده اعتراف كند به ديگري. پير كه
ميشود، به اين رؤياي كودكانه ميخندد. با اين حال، ناتالي ميترسيد كودكِ درون «ف. و.
ژ.» سر برآورده باشد. برگشت؛ طوري كه انگار در تمام مدت طرفِ خطابِ او بوده، گفت:
«ميدانم. حوصله ات سر رفته. وقتي هفتاد سال تمام بدوي، گمان ميكني زندگي يعني
همين دويدن. مثلي هست چيني كه ميگويد: وقتي ميتواني راه بروي ندو. وقتي ميتواني
بايستي راه نرو. اما از همه بهتر دراز كشيدن است.»
ـ ولي ناتالي ما فرانسوي هستيم.
ـ نميگويم چيني باش، اما... زندگي فقط همين چيزي نيست كه به آن عادت
كردهايم. ما هنوز گمان ميكنيم به تعطيلات آمدهايم. ايستادهايم اما در درونمان كسي
هست كه همچنان به دويدن ادامه ميدهد. يكي دو ماه كه بگذرد، قول ميدهم، همان
نگاهي را به گذشته داشته باشي كه «شازده كوچولو» به زندگي آدمهاي ديگر داشت.
غلطيد. باد زوزه ميكشيد. ميان سايه هايي كه روي شيشه ي پنجره تكان ميخوردند،
شبحي نگاهش ميكرد. دو چشم هراسان كه برق ميزد از وحشتي خاموش. گيسوانِ
بلندش، حلقه حلقه و پريشان، پر بود از پرِ كاه. «آمدي پسرم؟» دويده بود بيرونِ اسطبل.
201
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٢
چشمش كه افتاده بود به «آرتور»، ايستاده بود و نفس عميقي كشيده بود، انگار آن هيكل
چغر و بازوهاي خالكوبِ مهتر، به او اطمينان ميداد كه بيدار شده است از كابوس. آرتور
داشت اسبي را قشو ميكرد. چشمهاي سرخاش را كه ديد گفت: «هان، فرانسوا... باز هم
كه...» و دستش را به محاذات شكم تند تند تكان داده بود. بعد نگاهي انداخته بود به
شلوارك سرمهاي رنگ او كه جابه جا پرِ كاه چسبيده بود به آن. «آخرش كور ميشوي، ها!
خيال ميكني نميدانم؟ هر روز ميروي... ببين چشمهات چطور قرمز شده است!» سرش را
زير انداخت، و راه افتاد برود. آرتور دست از كار كشيد. برس را زمين انداخت و شانه هاي او را
محكم گرفت: «ببينم... نكند؟...» سرش را به علامت نفي تكان داد. آرتور نشست روي پاها
تا صورتش درست مقابل صورت او باشد. با دو دست درشت و گوشتالودش شانه هاي ظريف
او را تكان ميداد: «ببينم! رفته بودي طويله ي عقبي؟» دوباره سرش را تكان داده بود و مثل
گناهكاران چشمهايش را زير انداخته بود. آرتور سطل را برداشت، آبش را پاشيد روي
چمنها، و وارونه اش كرد: «بنشين ببينم!» نشست روي سطل. بوي چمن و بوي پِهنِ اسب
پيچيد توي بينيش. نگاه كرد به آرتور. گفت: «كيه؟» آرتور دستهاي خيساش را ماليد
پشت شلوارش. سيگاري بيرون آورد. كبريت كشيد. همينطور كه دست ها را گرفته بود پناه
شعله، از زير چشم نگاهش كرد. دود را كه بيرون ميداد، آرنجش را گذاشت روي نرده
چوبي حياط اسطبل. گفت: «خوابنما شده بوده!» «ف. و. ژ.» سرش را دوباره بالا آورد و از
گوشه چشم قرمز و ملتهبش به او نگاه كرد: «بعني چه... خوابنما؟» آرتور نگاهي به دور
و بر كرد. ناگهان محكم كوفت به بازوي چپش. زنبوري كه نيش ميزد به چشمِ راستِ
اژدهاي خالكوب، بي صدا و تسليم افتاد روي زمين. «اين چيزها را به كسي نميگويي ها!...
مخصوصاْ اگر پدرت بفهمد...» هوا را از لاي داندانهايش تو كشيد. برق دندان طلايش نور
روز را شكافت و جرقه اي از اعتماد در دل «ف. و. ژ.» نشاند. «لباسش را ديدي؟ راهبه است.
هنوز هم همان لباسها تنش است. ميگفت عيسا مسيح به خوابش آمده. گفته اگر
ميخواهي مرا ببيني تابستان بيا به «سون»». سيگارش را پرت كرد و با دست اشاره كرد به
در ورودي قصر. «اواخر ژوئن بود كه يك روز، از همين در، آمد تو. بعد شد يكي از ساكنان
همين قصر. زيبايي كودكانه اي داشت. وقتي از اينجا رد ميشد، اسبها فره ميكردند. من
202
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٢
چشمش كه افتاده بود به «آرتور»، ايستاده بود و نفس عميقي كشيده بود، انگار آن هيكل
چغر و بازوهاي خالكوبِ مهتر، به او اطمينان ميداد كه بيدار شده است از كابوس. آرتور
داشت اسبي را قشو ميكرد. چشمهاي سرخاش را كه ديد گفت: «هان، فرانسوا... باز هم
كه...» و دستش را به محاذات شكم تند تند تكان داده بود. بعد نگاهي انداخته بود به
شلوارك سرمهاي رنگ او كه جابه جا پرِ كاه چسبيده بود به آن. «آخرش كور ميشوي، ها!
خيال ميكني نميدانم؟ هر روز ميروي... ببين چشمهات چطور قرمز شده است!» سرش را
زير انداخت، و راه افتاد برود. آرتور دست از كار كشيد. برس را زمين انداخت و شانه هاي او را
محكم گرفت: «ببينم... نكند؟...» سرش را به علامت نفي تكان داد. آرتور نشست روي پاها
تا صورتش درست مقابل صورت او باشد. با دو دست درشت و گوشتالودش شانه هاي ظريف
او را تكان ميداد: «ببينم! رفته بودي طويله ي عقبي؟» دوباره سرش را تكان داده بود و مثل
گناهكاران چشمهايش را زير انداخته بود. آرتور سطل را برداشت، آبش را پاشيد روي
چمنها، و وارونه اش كرد: «بنشين ببينم!» نشست روي سطل. بوي چمن و بوي پِهنِ اسب
پيچيد توي بينيش. نگاه كرد به آرتور. گفت: «كيه؟» آرتور دستهاي خيساش را ماليد
پشت شلوارش. سيگاري بيرون آورد. كبريت كشيد. همينطور كه دست ها را گرفته بود پناه
شعله، از زير چشم نگاهش كرد. دود را كه بيرون ميداد، آرنجش را گذاشت روي نرده
چوبي حياط اسطبل. گفت: «خوابنما شده بوده!» «ف. و. ژ.» سرش را دوباره بالا آورد و از
گوشه چشم قرمز و ملتهبش به او نگاه كرد: «بعني چه... خوابنما؟» آرتور نگاهي به دور
و بر كرد. ناگهان محكم كوفت به بازوي چپش. زنبوري كه نيش ميزد به چشمِ راستِ
اژدهاي خالكوب، بي صدا و تسليم افتاد روي زمين. «اين چيزها را به كسي نميگويي ها!...
مخصوصاْ اگر پدرت بفهمد...» هوا را از لاي داندانهايش تو كشيد. برق دندان طلايش نور
روز را شكافت و جرقه اي از اعتماد در دل «ف. و. ژ.» نشاند. «لباسش را ديدي؟ راهبه است.
هنوز هم همان لباسها تنش است. ميگفت عيسا مسيح به خوابش آمده. گفته اگر
ميخواهي مرا ببيني تابستان بيا به «سون»». سيگارش را پرت كرد و با دست اشاره كرد به
در ورودي قصر. «اواخر ژوئن بود كه يك روز، از همين در، آمد تو. بعد شد يكي از ساكنان
همين قصر. زيبايي كودكانه اي داشت. وقتي از اينجا رد ميشد، اسبها فره ميكردند. من
202
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٣
كه نديده ام، ميگفتند، سرميز، مي نشسته رو به روي پدرت و مراسم دعاي پيش از غذا را
ميخوانده.» «ف. و. ژ.» مثل بخاري كه از زمين بلند شود، آرام آرام از روي سطل بلند شده
بود. به همان آرامي جلو آمده بود. حالا ايستاده بود برابر او. آرتور دوباره برس را برداشت و
افتاد به قشو كردن اسب: «خب همين ديگر! برو به درس ومشقت برس. حالاست كه
سروكله ي پدرت پيدا شود.» دستهاي مرتعشش بالا رفته بود و همينطور بي وقفه مشت
ميكوبيد به شكم قلمبه آرتور: «دروغگو! دروغگو! دروغگو!» آرتور دستهاي كوچك او را
توي مشتهاي خود گرفت: «احمق نشو!» «ف. و. ژ.» با صدايي كه خط افتاده بود از بغض
گفت: «پس چرا آنجاست؟» «من چه ميدانم؟ برو از پدرِ.... برو از پدرت بپرس.» با
عصبانيت برس را به زمين كوفت. يكي دو قدم راه افتاد به طرفِ اسطبل. بعد، ناگهان
برگشت. نشست و شانه هاي او را محكم توي دستهاي گندهاش فشرد: «هيچكس نبايد
بفهمد كه او آنجاست! ميفهمي؟» چشمهاش، دو پرنده ي هراسان، برقي ساطع ميكرد
آميزه اي از خشم و التماس، كه ميپيوست به تلؤلؤ طلاي دندانها، و چيزي را از «ف. و. ژ.»
طلب ميكرد در خورِ دوستي و اعتمادِ متقابل: «بعضي چيزها هست بهتر است آدم نداند.»
حالا، آرام گرفته بود. آن رعشه هاي عصبي جا داده بود، به عطوفتي كه حس ميكرد نسبت
به اين مهتر كه باهمه ي خشونتش تكيه گاهي بود امن براي لحظه هاي پريشاني و تنهايي
بيكرانِ «ف. و. ژ.». گفت: «چرا كسي نبايد بداند؟» آرتور سيگار ديگري آتش زد. نگران،
نگاهي كرد به دور و بر. بعد، انگار بخواهد جاي دم و بازدم را عوض كند، هوا را به سرعت
تو كشيد. تف كرد به زمين و گفت: «پدرت آدم خشني ست. گفت ببر گم وگورش كن. من
آوردمش اينجا. قايمش كردم توي اين طويله ي عقبي.» اسب فرهاي كرد. «ف. و. ژ.»
دستش را كشيد به گرده اسب و خيره شد به چشمان آرتور كه برق خشمي فروخورده
پردهاي كدر ميكشيد روي مردمكش. گفت: «چرا؟» آرتور دستهاي زمختش را خواب
داد روي شكم برآمده ي اسب: «پدرت آدم خشني ست. گفت: اين دختره ديوانه است، ببر گم
و گورش كن. من هم آوردمش اينجا. شكمش بالا آمده بود. ميگفت عيسا مسيح آمده است
به خوابش. بعد، در يك شب سرد زمستاني... برو! برو! پدرت دارد ميآيد.»
203
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٣
كه نديده ام، ميگفتند، سرميز، مي نشسته رو به روي پدرت و مراسم دعاي پيش از غذا را
ميخوانده.» «ف. و. ژ.» مثل بخاري كه از زمين بلند شود، آرام آرام از روي سطل بلند شده
بود. به همان آرامي جلو آمده بود. حالا ايستاده بود برابر او. آرتور دوباره برس را برداشت و
افتاد به قشو كردن اسب: «خب همين ديگر! برو به درس ومشقت برس. حالاست كه
سروكله ي پدرت پيدا شود.» دستهاي مرتعشش بالا رفته بود و همينطور بي وقفه مشت
ميكوبيد به شكم قلمبه آرتور: «دروغگو! دروغگو! دروغگو!» آرتور دستهاي كوچك او را
توي مشتهاي خود گرفت: «احمق نشو!» «ف. و. ژ.» با صدايي كه خط افتاده بود از بغض
گفت: «پس چرا آنجاست؟» «من چه ميدانم؟ برو از پدرِ.... برو از پدرت بپرس.» با
عصبانيت برس را به زمين كوفت. يكي دو قدم راه افتاد به طرفِ اسطبل. بعد، ناگهان
برگشت. نشست و شانه هاي او را محكم توي دستهاي گندهاش فشرد: «هيچكس نبايد
بفهمد كه او آنجاست! ميفهمي؟» چشمهاش، دو پرنده ي هراسان، برقي ساطع ميكرد
آميزه اي از خشم و التماس، كه ميپيوست به تلؤلؤ طلاي دندانها، و چيزي را از «ف. و. ژ.»
طلب ميكرد در خورِ دوستي و اعتمادِ متقابل: «بعضي چيزها هست بهتر است آدم نداند.»
حالا، آرام گرفته بود. آن رعشه هاي عصبي جا داده بود، به عطوفتي كه حس ميكرد نسبت
به اين مهتر كه باهمه ي خشونتش تكيه گاهي بود امن براي لحظه هاي پريشاني و تنهايي
بيكرانِ «ف. و. ژ.». گفت: «چرا كسي نبايد بداند؟» آرتور سيگار ديگري آتش زد. نگران،
نگاهي كرد به دور و بر. بعد، انگار بخواهد جاي دم و بازدم را عوض كند، هوا را به سرعت
تو كشيد. تف كرد به زمين و گفت: «پدرت آدم خشني ست. گفت ببر گم وگورش كن. من
آوردمش اينجا. قايمش كردم توي اين طويله ي عقبي.» اسب فرهاي كرد. «ف. و. ژ.»
دستش را كشيد به گرده اسب و خيره شد به چشمان آرتور كه برق خشمي فروخورده
پردهاي كدر ميكشيد روي مردمكش. گفت: «چرا؟» آرتور دستهاي زمختش را خواب
داد روي شكم برآمده ي اسب: «پدرت آدم خشني ست. گفت: اين دختره ديوانه است، ببر گم
و گورش كن. من هم آوردمش اينجا. شكمش بالا آمده بود. ميگفت عيسا مسيح آمده است
به خوابش. بعد، در يك شب سرد زمستاني... برو! برو! پدرت دارد ميآيد.»
203
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢٠٤
خوابش نميبرد. شبح پشت شيشه بيصدا نگاهش ميكرد: «آمدي پسرم؟» آن روز
هم مثل هر روز، از مدرسه كه آمده بود رفته بود گوشه ي اسطبل. يكي از اسبها با
حدقه هاي از هم دريده نگاهش كرده بود. از ترس، بي هوا، عقب عقب رفته بود. دري چوبي
پشت سرش باز شده بود و از پشت افتاده بود روي كاههاي كفِ طويله. به جستجوي راه
گريز، سرش را برگردانده بود تا اگر اسب آمد... توي تاريكي چشمش افتاده بود به دو چشم
آبي كه از وحشت برق ميزد: «چرا هرروز ميآيي توي اسطبل گريه ميكني، پسرم؟ من
ماري هستم. مادرت!»
13
وقتي آمد، نادر و مندو با حيرت نگاه كردند به هم. كسي كه مقابلشان بود، در آن
كت وشلوار و پاپيون شيك، و پشت فرمان آن ماشين شيك تر، هيج ربطي نداشت به
آرنولدي كه ميشناختند. موهايش را ژل زده بود و از پشت دم اسبي كرده بود. مندو در عقب
را بازكرد. چشم غرهاي رفت به نادر كه ميخواست صندلي جلو را به او تعارف كند، و
خودش را رها كرد روي تشك عقب. هنوز توي ماشين ننشسته، آرنولد شروع كرده بود، و
مندو كه نميتوانست نه به جهان پرشتاب او داخل شود، و نه از اصطلاحات عاميانه سر
درآورد، ترجيح داد از شيشه ي ماشين خيره شود به خيابان. نگاه ميكرد به پرهيبِ گريزانِ
اشياء و آدمها، به سطوح شكسته نور روي شيشه ي مغازهها، اما فكرش پيش مكالمه اي
بود كه توي راه با نادر داشت. گفته بود: «تو كه بالاخره خودت را از اين مخمصه نجات
دادي، خب برگرد به كشورت!» نادر پرتغالي را از توي سبد ميوه برداشته بود و گفته بود: «از
كره ماه نگاه كن به زمين. همين قدراست. چه فرقي ميكند كه من اينجا زندگي كنم يا
اينجا؟» و با انگشت خال سياهي را روي پرتغال نشان داده بود و بعد يك سانتيمتر
آنطرفتر را. كار طلاق را سپرده بود به وكليش و حالا كه راهي آمريكا بود، براي
خداحافظي، ميرفت به مولوز. مندو هم كه با از دست دادن اتاقهايش سرگردان شده بود
204
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢٠٤
خوابش نميبرد. شبح پشت شيشه بيصدا نگاهش ميكرد: «آمدي پسرم؟» آن روز
هم مثل هر روز، از مدرسه كه آمده بود رفته بود گوشه ي اسطبل. يكي از اسبها با
حدقه هاي از هم دريده نگاهش كرده بود. از ترس، بي هوا، عقب عقب رفته بود. دري چوبي
پشت سرش باز شده بود و از پشت افتاده بود روي كاههاي كفِ طويله. به جستجوي راه
گريز، سرش را برگردانده بود تا اگر اسب آمد... توي تاريكي چشمش افتاده بود به دو چشم
آبي كه از وحشت برق ميزد: «چرا هرروز ميآيي توي اسطبل گريه ميكني، پسرم؟ من
ماري هستم. مادرت!»
13
وقتي آمد، نادر و مندو با حيرت نگاه كردند به هم. كسي كه مقابلشان بود، در آن
كت وشلوار و پاپيون شيك، و پشت فرمان آن ماشين شيك تر، هيج ربطي نداشت به
آرنولدي كه ميشناختند. موهايش را ژل زده بود و از پشت دم اسبي كرده بود. مندو در عقب
را بازكرد. چشم غرهاي رفت به نادر كه ميخواست صندلي جلو را به او تعارف كند، و
خودش را رها كرد روي تشك عقب. هنوز توي ماشين ننشسته، آرنولد شروع كرده بود، و
مندو كه نميتوانست نه به جهان پرشتاب او داخل شود، و نه از اصطلاحات عاميانه سر
درآورد، ترجيح داد از شيشه ي ماشين خيره شود به خيابان. نگاه ميكرد به پرهيبِ گريزانِ
اشياء و آدمها، به سطوح شكسته نور روي شيشه ي مغازهها، اما فكرش پيش مكالمه اي
بود كه توي راه با نادر داشت. گفته بود: «تو كه بالاخره خودت را از اين مخمصه نجات
دادي، خب برگرد به كشورت!» نادر پرتغالي را از توي سبد ميوه برداشته بود و گفته بود: «از
كره ماه نگاه كن به زمين. همين قدراست. چه فرقي ميكند كه من اينجا زندگي كنم يا
اينجا؟» و با انگشت خال سياهي را روي پرتغال نشان داده بود و بعد يك سانتيمتر
آنطرفتر را. كار طلاق را سپرده بود به وكليش و حالا كه راهي آمريكا بود، براي
خداحافظي، ميرفت به مولوز. مندو هم كه با از دست دادن اتاقهايش سرگردان شده بود
204
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٥
همراهي اش ميكرد. توي جاده بغض گلوي نادر را گرفته بود: «هنوز هيچي نشده با وكليش
خوابيده است.»
ـ از كجا مطمئني؟
ـ خودش اعتراف كرد.
ـ خب به تو چه مربوط است؟ حالا كه ديگر جدا شده ايد!
نادر آهي كشيد و خيره شد به روبه رو. به دو ستون نور كه تاريكي را ميشكافت:
«شب اولي كه ديدمش در يك رستوران با دوستان نشسته بوديم. ديدم دختر جواني از پله ها
پائين ميآيد. شكمش برآمده بود و به پهناي صورتش اشك ميريخت. اگر ندويده بودم جلو،
با سر افتاده بود از پله ها پائين. آنوقت... تصورش را بكن... هيچكس نفهميد كه شارل... من
به او بيشتر ميرسيدم تا به بچه هاي خودم.
مندو خيره شد به درختان كنار جاده كه در سياهي شب مثل هيولاهايي هراسان از
كنارماشين ميگريختند. «يعني قضيه ي شارل ا هم ب او گفته است؟» وسط راه نگه
داشتند تا بنزين بزنند و قهوه اي بخورند، مندو گفت: «ميداني، پيش از تو مدت كوتاهي با
من زندگي ميكرد.» نادر كه هنوز خودش را توي جاده حس ميكرد، از هول دره اي كه
پيش رويش دهان ميگشود، پايش را فشرد روي ميله آهني پايه ميز. مندو گفت:
«دختر سرگرداني بود. چندين بار هي رفت و هي آمد. دفعه ي آخر، بعد از دوماه برگشت و
گفت: از تو حامله ام! گفتم: كدام گورستاني رفته بودي كه حالا بعد از دوماه از من ميخواهي
پدر بچه اي باشم كه توي شكم توست؟» نادر بهت زده نگاهش ميكرد. خود را از همه سو
خيانت شده ميديد. رويش را كرد به سمت ماشينهايي كه در محوطه ي جلوي كافه پارك
شده بودند. مندو گفت: «يادت هست؟ دعوتم كرده بودي. شبي كه براي اولين بار پا
ميگذاشتم به خانه ات. هنوز از سرِ كار برنگشته بودي. زنگ زدم. وقتي آنلور در را به رويم
گشود، خشكم زد. حس ميكردم كابوس ميبينم. بعد، به سلامتِ تو فكر كردم. به آنلور
گفتم مرد ايراني اينطوريست. دلش چركين ميشود. بهتر است نادر چيزي در اين مورد
نداند.»
ر ه
ـ پس در تمامِ اين سالها من تخم و تَرَكه ي تو را بزرگ ميكردهام!
205
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٥
همراهي اش ميكرد. توي جاده بغض گلوي نادر را گرفته بود: «هنوز هيچي نشده با وكليش
خوابيده است.»
ـ از كجا مطمئني؟
ـ خودش اعتراف كرد.
ـ خب به تو چه مربوط است؟ حالا كه ديگر جدا شده ايد!
نادر آهي كشيد و خيره شد به روبه رو. به دو ستون نور كه تاريكي را ميشكافت:
«شب اولي كه ديدمش در يك رستوران با دوستان نشسته بوديم. ديدم دختر جواني از پله ها
پائين ميآيد. شكمش برآمده بود و به پهناي صورتش اشك ميريخت. اگر ندويده بودم جلو،
با سر افتاده بود از پله ها پائين. آنوقت... تصورش را بكن... هيچكس نفهميد كه شارل... من
به او بيشتر ميرسيدم تا به بچه هاي خودم.
مندو خيره شد به درختان كنار جاده كه در سياهي شب مثل هيولاهايي هراسان از
كنارماشين ميگريختند. «يعني قضيه ي شارل ا هم ب او گفته است؟» وسط راه نگه
داشتند تا بنزين بزنند و قهوه اي بخورند، مندو گفت: «ميداني، پيش از تو مدت كوتاهي با
من زندگي ميكرد.» نادر كه هنوز خودش را توي جاده حس ميكرد، از هول دره اي كه
پيش رويش دهان ميگشود، پايش را فشرد روي ميله آهني پايه ميز. مندو گفت:
«دختر سرگرداني بود. چندين بار هي رفت و هي آمد. دفعه ي آخر، بعد از دوماه برگشت و
گفت: از تو حامله ام! گفتم: كدام گورستاني رفته بودي كه حالا بعد از دوماه از من ميخواهي
پدر بچه اي باشم كه توي شكم توست؟» نادر بهت زده نگاهش ميكرد. خود را از همه سو
خيانت شده ميديد. رويش را كرد به سمت ماشينهايي كه در محوطه ي جلوي كافه پارك
شده بودند. مندو گفت: «يادت هست؟ دعوتم كرده بودي. شبي كه براي اولين بار پا
ميگذاشتم به خانه ات. هنوز از سرِ كار برنگشته بودي. زنگ زدم. وقتي آنلور در را به رويم
گشود، خشكم زد. حس ميكردم كابوس ميبينم. بعد، به سلامتِ تو فكر كردم. به آنلور
گفتم مرد ايراني اينطوريست. دلش چركين ميشود. بهتر است نادر چيزي در اين مورد
نداند.»
ر ه
ـ پس در تمامِ اين سالها من تخم و تَرَكه ي تو را بزرگ ميكردهام!
205
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٦
خيره شد به مردي كه داشت شيشه هاي جلوي ماشيناش را با دستمال تميز ميكرد:
«نميدانم. بدبختي اين اينجاست كه نه ميدانم پدرم كيست و نه ميدانم پدر كدام بچه ام.
هيچ چيز شارل به من نرفته است.»
آرنولد گفت: «مند! مهم اند! نميخواهي از تو ابرها بيايي پائين؟ رسيديم!»
ازماشين پياده شدند. آرنولد دعوت شان كرده بود به شام. از پياده رو گذشتند و به
رستوراني درجه يك وارد شدند. معلوم شد، با مرگ پدر، آرنولد صاحبِ همه چيزشده است. با
موسيقي، البته، براي هميشه وداع كرده بود. اما به عنوان مدير برنامه هاي يك كلوبِ جاز،
حالا، سروكار بيشتري داشت با نوازندگان و خوانندگاني كه دعوتشان ميكرد براي اجراي
برنامه.
رستوران شلوغ بود. لته هاي چوبي كوتاه، ميزها را از هم جدا ميكرد. زير لكه هاي نورِ
نارنجي، فقط تكان خوردن سرها را ميديد؛ دست هايي را كه ظاهر ميشدند و چنگالهايي
را كه لحظه اي در هوا برق ميزدند و مي پيوستند به جنب وجوشِ تاريكِ دهانها.
آرنولد يكسره حرف ميزد. اين تنها چيزي بود كه عوض نشده بود. از سكوت وحشت
داشت. و اين براي مندو عذابي بود تحمل ناپذير؛ اما همان يكي دو باري كه پيش آمده بود،
ديده بود آرنولدِ ساكت چقدر آدمِ ملال آوريست؛ مثل همان شبي كه شبحِ درهم شكسته
او آمده بود به اتاقش. مثل حالا كه نادر گفته بود: «بلاخره رفتي پيش باكايوكو؟» و آرنولد
سري تكان داده بود و خيره شده بود به نقطه اي نامعلوم و چشمانش چپ شده بود.
نادر همينطور كه تكه اي از «كوكي سن ژاك» را به دهان ميبرد، گفت: «راست
است كه كله گنده هاي زيادي ميروند پيش او؟»
آرنولد گفت: «بيشترِ هنرمندان و موسيقيدانان سرشناس.»
مندو گفت: «پس بايد دستمزدش خيلي زياد باشد!»
آرنولد با اطمينان گفت: «ولي ميارزد!»
دستي نامريي به احشاي مندو چنگ ميزد و هواي درونِ شش هايش را ميمكيد.
فرداي شبي كه فليسيا به آرنولد گفته بود دارد براي هميشه با مايك ميرود به آمريكا شبحِ
درهم شكسته اي از آرنولد آمده بود پيش مندو. مندو دلداريش ميداد: «تو مرد زيبا و خوش
206
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٦
خيره شد به مردي كه داشت شيشه هاي جلوي ماشيناش را با دستمال تميز ميكرد:
«نميدانم. بدبختي اين اينجاست كه نه ميدانم پدرم كيست و نه ميدانم پدر كدام بچه ام.
هيچ چيز شارل به من نرفته است.»
آرنولد گفت: «مند! مهم اند! نميخواهي از تو ابرها بيايي پائين؟ رسيديم!»
ازماشين پياده شدند. آرنولد دعوت شان كرده بود به شام. از پياده رو گذشتند و به
رستوراني درجه يك وارد شدند. معلوم شد، با مرگ پدر، آرنولد صاحبِ همه چيزشده است. با
موسيقي، البته، براي هميشه وداع كرده بود. اما به عنوان مدير برنامه هاي يك كلوبِ جاز،
حالا، سروكار بيشتري داشت با نوازندگان و خوانندگاني كه دعوتشان ميكرد براي اجراي
برنامه.
رستوران شلوغ بود. لته هاي چوبي كوتاه، ميزها را از هم جدا ميكرد. زير لكه هاي نورِ
نارنجي، فقط تكان خوردن سرها را ميديد؛ دست هايي را كه ظاهر ميشدند و چنگالهايي
را كه لحظه اي در هوا برق ميزدند و مي پيوستند به جنب وجوشِ تاريكِ دهانها.
آرنولد يكسره حرف ميزد. اين تنها چيزي بود كه عوض نشده بود. از سكوت وحشت
داشت. و اين براي مندو عذابي بود تحمل ناپذير؛ اما همان يكي دو باري كه پيش آمده بود،
ديده بود آرنولدِ ساكت چقدر آدمِ ملال آوريست؛ مثل همان شبي كه شبحِ درهم شكسته
او آمده بود به اتاقش. مثل حالا كه نادر گفته بود: «بلاخره رفتي پيش باكايوكو؟» و آرنولد
سري تكان داده بود و خيره شده بود به نقطه اي نامعلوم و چشمانش چپ شده بود.
نادر همينطور كه تكه اي از «كوكي سن ژاك» را به دهان ميبرد، گفت: «راست
است كه كله گنده هاي زيادي ميروند پيش او؟»
آرنولد گفت: «بيشترِ هنرمندان و موسيقيدانان سرشناس.»
مندو گفت: «پس بايد دستمزدش خيلي زياد باشد!»
آرنولد با اطمينان گفت: «ولي ميارزد!»
دستي نامريي به احشاي مندو چنگ ميزد و هواي درونِ شش هايش را ميمكيد.
فرداي شبي كه فليسيا به آرنولد گفته بود دارد براي هميشه با مايك ميرود به آمريكا شبحِ
درهم شكسته اي از آرنولد آمده بود پيش مندو. مندو دلداريش ميداد: «تو مرد زيبا و خوش
206
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢٠٧
مشربي هستي، هنرمندي. اگر اراده كني همين فردا هزار دخترِ زيباتر از فليسيا برايت
هست.» و آرنولد، همينطور كه سرش را گذاشته بود روي شانه او به هق هق ميگفت:
«ولي آخر... غرورم! غرورم!» و حالا كه داشت از ملاقاتش با باكايوكو سخن ميگفت، مندو
حس ميكرد ديوارها، سقف، و لته هاي چوبيِ رستوران به هم نزديك ميشوند و او را زير
فشار خود له ميكنند، احساس حقارت عجيبي ميكرد. با اين حال، كوشيد خونسردياش را
نگه دارد. گفت: «واقعاْ همه ي چيزهايي كه به تو گفت حقيقت داشت؟»
آرنولد خيره شد به او؛ چشم در چشم!
مندو احساس كرد همه چيز از حركت باز ايستاد.
ـ بله همه ي حقيقت را گفت!
بعد، بشقابش را به آرامي سر داد جلو، كارت را از روي ميز برداشت و همينطور كه به
آن نگاه ميكرد، گفت: «دسر چه ميخوريد؟»
14
ساعت سه نيمه شب بود و از پنجر هي آپارتمان روبرويي صداي آواز ژرژ موستاكي به
« Avec la solitude…» :ميآمد گوش
اليزابت، در تاريكيِ اتاقخوابِ آپارتماني كه درمحله ي «ايل سن لويي» اجاره كرده
بود، دراز كشيده بود روي تخت اما خوابش نميبرد. رمان «خاله تيفاني »اش فروش خوبي
كرده بود. و حالا كه ميرفت از راهِ نوشتن زندگي كند بايد رمان تازه اش را هرچه زودتر
شروع ميكرد. اما چيزي بود كه هنوز از آن سر درنميآورد. وقتي «ف. و. ژ.» شمايل فليسيا
را به او ميداد، با همان ادبِ انگليسي اش تشكر كرده بود، اما حقيقتاْ نميدانست با آن چه
بايست كرد. اين شمايل را بارها در دفتر كار او ديده بود و از آن خوشش نيامده بود.
نميدانست چرا، اما چيزي بود كه آزارش ميداد. وقتي، همراهِ بقيه ي وسايل، آن را به
آپارتمان تازهاش آورد، مدتي خيره شد به آن. ناگهان دريافت چيزي كه آزارش ميدهد نگاه
207
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢٠٧
مشربي هستي، هنرمندي. اگر اراده كني همين فردا هزار دخترِ زيباتر از فليسيا برايت
هست.» و آرنولد، همينطور كه سرش را گذاشته بود روي شانه او به هق هق ميگفت:
«ولي آخر... غرورم! غرورم!» و حالا كه داشت از ملاقاتش با باكايوكو سخن ميگفت، مندو
حس ميكرد ديوارها، سقف، و لته هاي چوبيِ رستوران به هم نزديك ميشوند و او را زير
فشار خود له ميكنند، احساس حقارت عجيبي ميكرد. با اين حال، كوشيد خونسردياش را
نگه دارد. گفت: «واقعاْ همه ي چيزهايي كه به تو گفت حقيقت داشت؟»
آرنولد خيره شد به او؛ چشم در چشم!
مندو احساس كرد همه چيز از حركت باز ايستاد.
ـ بله همه ي حقيقت را گفت!
بعد، بشقابش را به آرامي سر داد جلو، كارت را از روي ميز برداشت و همينطور كه به
آن نگاه ميكرد، گفت: «دسر چه ميخوريد؟»
14
ساعت سه نيمه شب بود و از پنجر هي آپارتمان روبرويي صداي آواز ژرژ موستاكي به
« Avec la solitude…» :ميآمد گوش
اليزابت، در تاريكيِ اتاقخوابِ آپارتماني كه درمحله ي «ايل سن لويي» اجاره كرده
بود، دراز كشيده بود روي تخت اما خوابش نميبرد. رمان «خاله تيفاني »اش فروش خوبي
كرده بود. و حالا كه ميرفت از راهِ نوشتن زندگي كند بايد رمان تازه اش را هرچه زودتر
شروع ميكرد. اما چيزي بود كه هنوز از آن سر درنميآورد. وقتي «ف. و. ژ.» شمايل فليسيا
را به او ميداد، با همان ادبِ انگليسي اش تشكر كرده بود، اما حقيقتاْ نميدانست با آن چه
بايست كرد. اين شمايل را بارها در دفتر كار او ديده بود و از آن خوشش نيامده بود.
نميدانست چرا، اما چيزي بود كه آزارش ميداد. وقتي، همراهِ بقيه ي وسايل، آن را به
آپارتمان تازهاش آورد، مدتي خيره شد به آن. ناگهان دريافت چيزي كه آزارش ميدهد نگاه
207
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٠٨
تحقيرآميز نقاش است به زن. برخاست و شمايل را با خود پائين برد. ديد سطلهاي آشغال
را سريدار برده است بيرون. ساعت حدودِ هفت بعدازظهر بود و وقتِ آمدن ماشين زباله. درِ
ساختمان را باز كرد و سرك كشيد. سطلها لبالب بودند از كيسه هاي نايلوني سياه. شمايل را
تكيه داد به يكي از سطلها و برگشت. نيم ساعت بعد، وقتي داشت كوكوي تره فرنگي را
آماده ميكرد، فكري به خاطرش رسيد: «نگاه نقاش گرچه تحقيرآميز است، اما اين نگاه،
نگاهِ آدمي «زن گريز» است، نه «زن ستيز». به عبارت ديگر، K فليسيا را به صورت زني
شوم نقاشي كرده است چون از او ميترسيده! چرا؟ به نظرش آمد اين ميتواند موضوع
جالبي باشد براي يك رمان. بوي آهن داغ توي آشپزخانه پيچيده بود. در اجاق را بازكرد.
صورتش را به سرعت پس كشيد و كوكو را توي اجاق گذاشت. همينطور كه هرم هواي داغ
را روي پوست صورتش حمل ميكرد، به سرعت پله ها را پائين رفت. سطلها همچنان دم
در ساختمان بودند. ماشين زباله هنوز نيامده بود، و خوشبختانه شمايل فليسيا هنوز همانجا
بود. اما...
غلطيد. خيره شد به تيرهاي چوبي سقف كه رنگشان از فرطِ كهنگي سياه ميزد. از
خودش ميپرسيد: «چطور ممكن است قابش را ببرند و خودش را نه؟ بش البته قاب خوبي
بود، ولي... ني مردم اين قدر هنرناشناس شده اند؟»
قا
يع
غلطيد خيره شد به ميزتحريرش. در تاريكي اتاق، شبح كامپيوتر سايهاي بود خاموش
و ترسناك. انديشيد: «در چنين زمانهاي نوشتن چه معنايي دارد؟»
15
رسم است كه اگر ميخواهند اسبشان قاطر بزايد، ببرندش پيش كسي كه كننده ي
كار است. كله قندي به عنوان مزد ميدهند و كننده ي كار خر ماده اي را ميبندد كنار اسب.
بعد، به هواي او، خر نري را برمي انگيزد. وقتِ دخول كه رسيد، بايد به سرعت برق عمود
لحمي خر را بگيرد و در سپرِ شهمى اسب فرو كند.
208
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٠٨
تحقيرآميز نقاش است به زن. برخاست و شمايل را با خود پائين برد. ديد سطلهاي آشغال
را سريدار برده است بيرون. ساعت حدودِ هفت بعدازظهر بود و وقتِ آمدن ماشين زباله. درِ
ساختمان را باز كرد و سرك كشيد. سطلها لبالب بودند از كيسه هاي نايلوني سياه. شمايل را
تكيه داد به يكي از سطلها و برگشت. نيم ساعت بعد، وقتي داشت كوكوي تره فرنگي را
آماده ميكرد، فكري به خاطرش رسيد: «نگاه نقاش گرچه تحقيرآميز است، اما اين نگاه،
نگاهِ آدمي «زن گريز» است، نه «زن ستيز». به عبارت ديگر، K فليسيا را به صورت زني
شوم نقاشي كرده است چون از او ميترسيده! چرا؟ به نظرش آمد اين ميتواند موضوع
جالبي باشد براي يك رمان. بوي آهن داغ توي آشپزخانه پيچيده بود. در اجاق را بازكرد.
صورتش را به سرعت پس كشيد و كوكو را توي اجاق گذاشت. همينطور كه هرم هواي داغ
را روي پوست صورتش حمل ميكرد، به سرعت پله ها را پائين رفت. سطلها همچنان دم
در ساختمان بودند. ماشين زباله هنوز نيامده بود، و خوشبختانه شمايل فليسيا هنوز همانجا
بود. اما...
غلطيد. خيره شد به تيرهاي چوبي سقف كه رنگشان از فرطِ كهنگي سياه ميزد. از
خودش ميپرسيد: «چطور ممكن است قابش را ببرند و خودش را نه؟ بش البته قاب خوبي
بود، ولي... ني مردم اين قدر هنرناشناس شده اند؟»
قا
يع
غلطيد خيره شد به ميزتحريرش. در تاريكي اتاق، شبح كامپيوتر سايهاي بود خاموش
و ترسناك. انديشيد: «در چنين زمانهاي نوشتن چه معنايي دارد؟»
15
رسم است كه اگر ميخواهند اسبشان قاطر بزايد، ببرندش پيش كسي كه كننده ي
كار است. كله قندي به عنوان مزد ميدهند و كننده ي كار خر ماده اي را ميبندد كنار اسب.
بعد، به هواي او، خر نري را برمي انگيزد. وقتِ دخول كه رسيد، بايد به سرعت برق عمود
لحمي خر را بگيرد و در سپرِ شهمى اسب فرو كند.
208
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢٠٩
ايلچي همينطور كه با هرگامِ اسب به آرامي به راست و چپ يله ميشد، راه ميسپرد و
هيچ كلامي از لبهاش برون نميآمد. يك عبارت اما بيقفه در كاسه سرش مي پيچيد؛
مثل حشره اي محبوس از اين نقطه برميخاست تا بيدرنگ در نقطه ي ديگري فرود آيد و
به او يادآور شود كه همه ماجرا ماجراي همان مردي است كه در يكي از سفرهاش ديده
بود. افسار اسبش را گرفته بود و به حالي نزار راه مي سپرد. ايلچي گفت: «از كجا ميآيي
عمو؟» گفت: «اين ده بالا، يك كون و يك كله قند بدهكار بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
وقتي ايلچي توضيح بيشتري خواست، مرد دمِ اسب را بالا زد و كون پاره و خونين او را
نشانش داد. معلوم شد كننده ي كار ناشي بوده، عوضي تپانده است.
ميرزاهادي كنار ايلچي ميآمد؛ نفس به نفس. ميدانست كه نقل راه را كوتاه ميكند،
اما چهره ي فرو گرفته ي ايلچي را كه ميديد ميترسيد لب باز كند مبادا توفان خشمي كه
زير ابروانِ گره خورده و فكهاي بهم فشردهي او مهار شده است، ناگهان خراب شود روي
سرش.
سه سال انتظار كشيده بودند تا تزار برگردد. آنهمه هديه داده بودند و، عاقبت، از آن
همه خاك غصب شده ي وطن، تنها چيزي كه دستشان را گرفته بود شمايلي بود كه
كورياكف از گرافينه كشيده بود، و حالا ميان اثاثيه ي سفر، با هر گام اسب، تِلك تِلك تكان
ميخورد، و سرنوشتش اين بود كه چند سال بعد هديه شود به سر گور اوزلي، سفير
انگليس، و بعدها آن قدر دست به دست شود تا سر از حراجياي در پاريس درآورد وعاقبت،
همان شبي كه اليزابت ميگذاردش دم در، نادر دوباره برش گرداند پيش مندو، و روزي كه
تابوتِ كمال را توي گور مينهند مندو بگذاردش كنار جسد تا براي هميشه مدفون شود، و
عاقبت در قالبِ شمايلي به حيات خود ادامه دهد كه كمال از فليسيا كشيده بود و نيم ساعتي
پس از آنكه مندو رهايش كرد كنار سطل، اليزابت برش گرداند به اتاق خود.
ايلچي نفس را به سختي بيرون داد. ميرزا هادي به سمت او برگشت. همه ي اميدش
اين بود كه حالا سرِ حرف را باز خواهد كرد. اما فقط هوا بود كه به شكلِ صوتي بي معنا از
لاي لبهاش ميگريخت: «تو تو تو تو تو تو تو.تووووو.»
209
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢٠٩
ايلچي همينطور كه با هرگامِ اسب به آرامي به راست و چپ يله ميشد، راه ميسپرد و
هيچ كلامي از لبهاش برون نميآمد. يك عبارت اما بيقفه در كاسه سرش مي پيچيد؛
مثل حشره اي محبوس از اين نقطه برميخاست تا بيدرنگ در نقطه ي ديگري فرود آيد و
به او يادآور شود كه همه ماجرا ماجراي همان مردي است كه در يكي از سفرهاش ديده
بود. افسار اسبش را گرفته بود و به حالي نزار راه مي سپرد. ايلچي گفت: «از كجا ميآيي
عمو؟» گفت: «اين ده بالا، يك كون و يك كله قند بدهكار بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
وقتي ايلچي توضيح بيشتري خواست، مرد دمِ اسب را بالا زد و كون پاره و خونين او را
نشانش داد. معلوم شد كننده ي كار ناشي بوده، عوضي تپانده است.
ميرزاهادي كنار ايلچي ميآمد؛ نفس به نفس. ميدانست كه نقل راه را كوتاه ميكند،
اما چهره ي فرو گرفته ي ايلچي را كه ميديد ميترسيد لب باز كند مبادا توفان خشمي كه
زير ابروانِ گره خورده و فكهاي بهم فشردهي او مهار شده است، ناگهان خراب شود روي
سرش.
سه سال انتظار كشيده بودند تا تزار برگردد. آنهمه هديه داده بودند و، عاقبت، از آن
همه خاك غصب شده ي وطن، تنها چيزي كه دستشان را گرفته بود شمايلي بود كه
كورياكف از گرافينه كشيده بود، و حالا ميان اثاثيه ي سفر، با هر گام اسب، تِلك تِلك تكان
ميخورد، و سرنوشتش اين بود كه چند سال بعد هديه شود به سر گور اوزلي، سفير
انگليس، و بعدها آن قدر دست به دست شود تا سر از حراجياي در پاريس درآورد وعاقبت،
همان شبي كه اليزابت ميگذاردش دم در، نادر دوباره برش گرداند پيش مندو، و روزي كه
تابوتِ كمال را توي گور مينهند مندو بگذاردش كنار جسد تا براي هميشه مدفون شود، و
عاقبت در قالبِ شمايلي به حيات خود ادامه دهد كه كمال از فليسيا كشيده بود و نيم ساعتي
پس از آنكه مندو رهايش كرد كنار سطل، اليزابت برش گرداند به اتاق خود.
ايلچي نفس را به سختي بيرون داد. ميرزا هادي به سمت او برگشت. همه ي اميدش
اين بود كه حالا سرِ حرف را باز خواهد كرد. اما فقط هوا بود كه به شكلِ صوتي بي معنا از
لاي لبهاش ميگريخت: «تو تو تو تو تو تو تو.تووووو.»
209
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢١٠
ايلچي نگاه كرد به كوههاي مِه گرفته دوردست و هاشورِ سبزِ درختان كه از بهاري
بي معنا خبر ميداد. در دل گفت: «داريم، داريم، نَه كُسيم.»
ميرزاهادي لبخند ابلهانه اي زد بعد برگشت و نگاه كرد به كربلايي هوشنگ كه
همينطور كه روي قاطر نشسته بود بيصدا اشك ميريخت.
وقتي دوباره آن صوتِ بي معنا از لبهاي ايلچي گريخت، ميرزا طاقت نياورد و دل به
دريا زد: «عيبي ندارد صاحبي. بلا نسبت شما، يك كون و كله قند به اين روسها بدهكار
بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
آن حشره ي محبوسي كه در كاسه ي سرش ميچرخيد، ناگهان پركشيد و رفت. لب
هاش به خنده باز شد. اما، تا روي ميرزا توي رويش باز نشود، چهره درهم كشيد و گفت:
«شما را نميدانم، اما ما كه فقط همان كله قند را داديم!»
ميرزا سرش را پائين انداخت و از شرم قرمز شد.
ايلچي احساس كرد اين بيچاره را بيش از حد دارد ميچزاند. پرندهاي سياه جيغ
ميكشيد. از بالاي سرش كه گذشت نگاهش گم شد در خط عبور پرنده. ديگر دشت و كوه
و درخت سايه هايي بودند كه گم ميشدند در مِهي كه بالا ميآمد تا ايلچي را غرقه كند در
تاريكي دالاني سياه. بوي زردچوبه و ليمو پيچيد توي بينياش. هنوز ده سالش تمام نشده
بود كه ميرفت روي تپه ي «االله اكبر»، دو انگشت را ميخواباند روي زبانِ تاشده اش، و هوا
را با قدرت برون ميداد. به شنيدن صداي سوت، همه ي سگهاي ده جمع ميشدند دور او
و دم تكان ميدادند. با چنين لشكري جرار مگر كسي حريف او ميشد؟ بعد، صدايي مثل
شیهه ي اسب از گلو برون ميداد: «يالا كره خرها!» اين را ميگفت و به اتفاق سگها راه
ميافتاد طرف كوچه ي قنات. پدر، شب تا صبح، استغفار ميكرد اما فايده اي نداشت. عاقبت
روزي ايلچي را نشاند كنار سجاده و همينطور كه اشك حلقه زده بود دور چشمانش، گفت:
«تو مرا دق مرگ ميكني آخر. اين كار تو از كار شيطان هم بدتر است! آخر، اين حاج
عبدالباقي بيچاره چه گناهي كرده است كه اين همه عذابش ميدهي؟» هوا هنوز روشن
نشده، ايلچي با لشكر سگ هاش ميرسيد پشت كوچه قنات . يكي از سگها را ميفرستاد
توي آب. بعد كمين مينشست تا حاج عبدالباقي عصا زنان از راه برسد.
210
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢١٠
ايلچي نگاه كرد به كوههاي مِه گرفته دوردست و هاشورِ سبزِ درختان كه از بهاري
بي معنا خبر ميداد. در دل گفت: «داريم، داريم، نَه كُسيم.»
ميرزاهادي لبخند ابلهانه اي زد بعد برگشت و نگاه كرد به كربلايي هوشنگ كه
همينطور كه روي قاطر نشسته بود بيصدا اشك ميريخت.
وقتي دوباره آن صوتِ بي معنا از لبهاي ايلچي گريخت، ميرزا طاقت نياورد و دل به
دريا زد: «عيبي ندارد صاحبي. بلا نسبت شما، يك كون و كله قند به اين روسها بدهكار
بوديم، رفتيم داديم و آمديم.»
آن حشره ي محبوسي كه در كاسه ي سرش ميچرخيد، ناگهان پركشيد و رفت. لب
هاش به خنده باز شد. اما، تا روي ميرزا توي رويش باز نشود، چهره درهم كشيد و گفت:
«شما را نميدانم، اما ما كه فقط همان كله قند را داديم!»
ميرزا سرش را پائين انداخت و از شرم قرمز شد.
ايلچي احساس كرد اين بيچاره را بيش از حد دارد ميچزاند. پرندهاي سياه جيغ
ميكشيد. از بالاي سرش كه گذشت نگاهش گم شد در خط عبور پرنده. ديگر دشت و كوه
و درخت سايه هايي بودند كه گم ميشدند در مِهي كه بالا ميآمد تا ايلچي را غرقه كند در
تاريكي دالاني سياه. بوي زردچوبه و ليمو پيچيد توي بينياش. هنوز ده سالش تمام نشده
بود كه ميرفت روي تپه ي «االله اكبر»، دو انگشت را ميخواباند روي زبانِ تاشده اش، و هوا
را با قدرت برون ميداد. به شنيدن صداي سوت، همه ي سگهاي ده جمع ميشدند دور او
و دم تكان ميدادند. با چنين لشكري جرار مگر كسي حريف او ميشد؟ بعد، صدايي مثل
شیهه ي اسب از گلو برون ميداد: «يالا كره خرها!» اين را ميگفت و به اتفاق سگها راه
ميافتاد طرف كوچه ي قنات. پدر، شب تا صبح، استغفار ميكرد اما فايده اي نداشت. عاقبت
روزي ايلچي را نشاند كنار سجاده و همينطور كه اشك حلقه زده بود دور چشمانش، گفت:
«تو مرا دق مرگ ميكني آخر. اين كار تو از كار شيطان هم بدتر است! آخر، اين حاج
عبدالباقي بيچاره چه گناهي كرده است كه اين همه عذابش ميدهي؟» هوا هنوز روشن
نشده، ايلچي با لشكر سگ هاش ميرسيد پشت كوچه قنات . يكي از سگها را ميفرستاد
توي آب. بعد كمين مينشست تا حاج عبدالباقي عصا زنان از راه برسد.
210
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️