کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نجاتم بده
ای عشق
از درد، از نام، از ننگ
از آغوشهای سرد
از این فلاکتی که بنامند زندگی
آری زنندگی
از عشقهای یک شبه
از تب
از هرزگیه هر شبه
از شب
از بوسه های پلاسیده
و آغوشهای عفونی
آری نجاتم بده
ای زن
ای واژه غریب، و مدفون
به زیر اسمها و ایسمها
از روز، روز بی هدف، از روز گیج
منگ ، روز پست
از میل به گفتن و ناتوانی گفتن و نگفتن
از مسخ آرمان، مسخ ارزش و اخلاق
و فسخ هر چه شکفتن
چرکابه های حقوق بشر
از تجسد شری به هیبت بنی بشر
از شر
دستم بگیر
نجاتم بده
زنانگی محبوس در قفس
از هرچه فلسفه، از هرچه ایسم، دین
از شعر، وزن، قافیه
از واژه های سرد
به بوی حقارت،طعم سکس، رنگ مسخ، مسخ عشق
از هرچه بود، از نمود و می نمود
از هرچه شد، هرچه می شود
و نخواهد شد
از هرچه هست و نیست، که آنچه هست نیست
نجاتم بده بانو
ای دلالت اعظم
و مدلول خالی از حقوق و حق
از اعتیاد، دردی به رنگ زرد،خماری
و سرنگهای خونی و خالی
از خلسه های پس از تست و اشراق و ماورا
رقص و سما، فراسوی ابرها
نجاتم بده ای عشق
از این هبوط و طرد
از این سقوط و درد و شبهای انتحار
دستم بگیرنجاتم بده
من را ز دست خویش رها کن
من را که در هوا معلقم
نه هستم، نه نیستم
من یک وجودی ام که موجود نیستم
بودی شده نابود
یک شد که نخواهد شد
دستم بگیر و برکشم
بالا
پایین
فرقی نمی کند
تنها بکش
و لب در لبم گذار
و بگذار
که عاشقانه تاب بیارم
جهنممان را
#رضا_مجد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نجاتم بده
ای عشق
از درد، از نام، از ننگ
از آغوشهای سرد
از این فلاکتی که بنامند زندگی
آری زنندگی
از عشقهای یک شبه
از تب
از هرزگیه هر شبه
از شب
از بوسه های پلاسیده
و آغوشهای عفونی
آری نجاتم بده
ای زن
ای واژه غریب، و مدفون
به زیر اسمها و ایسمها
از روز، روز بی هدف، از روز گیج
منگ ، روز پست
از میل به گفتن و ناتوانی گفتن و نگفتن
از مسخ آرمان، مسخ ارزش و اخلاق
و فسخ هر چه شکفتن
چرکابه های حقوق بشر
از تجسد شری به هیبت بنی بشر
از شر
دستم بگیر
نجاتم بده
زنانگی محبوس در قفس
از هرچه فلسفه، از هرچه ایسم، دین
از شعر، وزن، قافیه
از واژه های سرد
به بوی حقارت،طعم سکس، رنگ مسخ، مسخ عشق
از هرچه بود، از نمود و می نمود
از هرچه شد، هرچه می شود
و نخواهد شد
از هرچه هست و نیست، که آنچه هست نیست
نجاتم بده بانو
ای دلالت اعظم
و مدلول خالی از حقوق و حق
از اعتیاد، دردی به رنگ زرد،خماری
و سرنگهای خونی و خالی
از خلسه های پس از تست و اشراق و ماورا
رقص و سما، فراسوی ابرها
نجاتم بده ای عشق
از این هبوط و طرد
از این سقوط و درد و شبهای انتحار
دستم بگیرنجاتم بده
من را ز دست خویش رها کن
من را که در هوا معلقم
نه هستم، نه نیستم
من یک وجودی ام که موجود نیستم
بودی شده نابود
یک شد که نخواهد شد
دستم بگیر و برکشم
بالا
پایین
فرقی نمی کند
تنها بکش
و لب در لبم گذار
و بگذار
که عاشقانه تاب بیارم
جهنممان را
#رضا_مجد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در آستانه قرن حاضر، انقلاب تکنولوژی تأثیر خود را بر فرهنگ و نگرش آدم ها، بر اقتصاد و معیشت آنان، بر سیاست و مدیریت جهان گذاشته و دنیا را در آستانه تحولی بزرگ قرار داده است. همه چشم به آینده ای دوخته اند که خیلی دور نیست ؟
جهانی شدن حس دوگانه ای را در متفکران جهان سوم دامن زده است. آیا باید به آن خوشامد گفت یا از آن روی برگردانید؟ عده ای جهانی شدن را تقدیر تاریخی بشر تلقی کرده و می گویند هر چه پیش آید خوش آید. گروهی معتقدند بزودی با غلبه فرهنگ غربی بر خرده فرهنگ ها، اختلافات فکری و فرهنگی از میان می رود. در مقابل،گروهی دیگر معتقدند فرهنگ بومی ریشه ای عمیق تر از آن دارد که فرهنگ بیگانه بتواند آن را ریشه کن کند. این فرهنگ در مواجهه با فرهنگ بیگانه از بین نمی رود بلکه خود را با توجه به نیازهای جدید بازسازی می کند.
هنگامی که فرهنگ جهانی فرهنگ های بومی را به چالش می طلبد، بسیاری تازه به خود می آیند که به هویت خویش بیندیشند. آنگاه جستجو در ریشه ها آغاز می شود. وقتی که شخص در این جستجو به ریشه واحدی نرسد و متوجه شود که هر تکه اش در جایی ریشه دارد که آنهم از جایی دیگر به آنجا آورده شده؛ دوباره به این نتیجه می رسد که آن هویت چهل تکه اش، اگر وصله تازه ای بخورد هیچ اتفاقی نمی افتد. اصولاً هویت امری است سیال و دایماً دچار دگردیسی. اصلاً این هویت به چه درد می خورد جز اینکه آدم ها را از هم جدا می سازد.
فرد درجهان امروز مدام با خود در کشمکش است. خود را از بیگانه باز نمی شناسد. احساس می کند "نیمیم ز ترکستان ، نیمیم ز فرغانه" است. ژاک دریدا این حالت عدم تعادل در افراد را "آپوریا" یا سرگشتگی می خواند که فرد را در دوراهه تصمیم گیری قرار می دهد. نمی داند از چه کسی هواداری کند. از کسی که پرچم قومیت گرایی را بدوش می کشد یا از کسی که شعار پیوستن به فرهنگ جهانی سر می دهد.
فرد با خود می گوید؛ همه آن چیزها که بخاطر آنها حاضری جانت را بدهی، یا اجدات از ملتی دیگر عاریه گرفته یا به او تحمیل شده و معلوم نیست واقعاً خود خالق آنها بوده اند. گذشته از این،حساب تو از اجدات جداست، آنان به مقتضای زمان خودشان دست به خلق آن ارزش ها زده اند و تو نیز باید ارزش های خودت را بیافرینی.
پس از یک کشمکش درونی شخص بی تفاوت می شود. منتظر می ماند تا ببیند چه اتفاقی می افتد و شاید هم به تعبیری تازه از سنت هایش برسد. آنها را باز تولید کند و با زمان متناسب سازد. حیفش می آید آنها را دور بریزد. خرت و پرتی که هر چند بکار نمی آید ولی یادآور سبک زندگی نیاکانش است و شاید برای اینکه نشان دهد که او هم چیزی برای عرضه کردن دارد مجبور است آنها را به هر نحوی حفظ کند تا بر احساس حقارت خود در برابر رقیب غلبه کند. او استدلال می کند در جهان پست مدرن، در دنیایی که نسبیت بر آن حاکم است، راه و روش من همان قدر ارزش دارد که راه و روش دیگری. وقتی که هیچ ملاک و معیاری برای تشخیص خوب و بد در جهان وجود ندارد هر کس می تواند راه خودش را برود و ساز خودش را بنوازد.
باز می رسیم به همانجایی که بودیم. یعنی دنیای هر کی هر کی، بی قاعده، بی اصول و بی معنا. وقتی معنایی توجه تو را جلب می کند، همینکه می خواهی به آن نزدیک شوی در یک آن محو می شود. ماهی گریزان و لغزنده معنی در برکه زندگی رو می نماید و محو می شود. به گفته "دریدا " معنا زمانمند، ناپایدار و متغیر است. چیزی که در این لحظه درست بنظرمی رسد در موقعیتی دیگر و یا از بعدی دیگر ناصواب می نماید. معنا از درون آدمی میجوشد، پیش از آنکه جامه لفظ بپوشد و عینیت پیدا کند، از اعتبار می افتد و این بدلیل سرعت زاد و ولد پی درپی معناهای جدید است.
بنیادگرایان اما این مشکل را ندارند. راه آنها روشن است. آنان ملاک و معیار ثابتی دارند. با هر چه که رنگ و بوی بیگانه بدهد مخالفند. مدافع ثبات و سکون اند. از دید روشنفکران سنت ستیز، آنها افرادی ضد ترقی، مرتجع، متحجر، خرافاتی، سنت زده، خشن و قشری هستند. و از دید آنها روشنفکران افرادی هستند بی ریشه، بی ایمان، آلت دست بیگانه، مردد، بی مرام، پوچ و بیهوده، اسیر هوا و هوس، هرزه، بی عاطفه، وطن فروش و خائن به قوم و قبیله...
#آیدین_محمدی
#هنر_مدارا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در آستانه قرن حاضر، انقلاب تکنولوژی تأثیر خود را بر فرهنگ و نگرش آدم ها، بر اقتصاد و معیشت آنان، بر سیاست و مدیریت جهان گذاشته و دنیا را در آستانه تحولی بزرگ قرار داده است. همه چشم به آینده ای دوخته اند که خیلی دور نیست ؟
جهانی شدن حس دوگانه ای را در متفکران جهان سوم دامن زده است. آیا باید به آن خوشامد گفت یا از آن روی برگردانید؟ عده ای جهانی شدن را تقدیر تاریخی بشر تلقی کرده و می گویند هر چه پیش آید خوش آید. گروهی معتقدند بزودی با غلبه فرهنگ غربی بر خرده فرهنگ ها، اختلافات فکری و فرهنگی از میان می رود. در مقابل،گروهی دیگر معتقدند فرهنگ بومی ریشه ای عمیق تر از آن دارد که فرهنگ بیگانه بتواند آن را ریشه کن کند. این فرهنگ در مواجهه با فرهنگ بیگانه از بین نمی رود بلکه خود را با توجه به نیازهای جدید بازسازی می کند.
هنگامی که فرهنگ جهانی فرهنگ های بومی را به چالش می طلبد، بسیاری تازه به خود می آیند که به هویت خویش بیندیشند. آنگاه جستجو در ریشه ها آغاز می شود. وقتی که شخص در این جستجو به ریشه واحدی نرسد و متوجه شود که هر تکه اش در جایی ریشه دارد که آنهم از جایی دیگر به آنجا آورده شده؛ دوباره به این نتیجه می رسد که آن هویت چهل تکه اش، اگر وصله تازه ای بخورد هیچ اتفاقی نمی افتد. اصولاً هویت امری است سیال و دایماً دچار دگردیسی. اصلاً این هویت به چه درد می خورد جز اینکه آدم ها را از هم جدا می سازد.
فرد درجهان امروز مدام با خود در کشمکش است. خود را از بیگانه باز نمی شناسد. احساس می کند "نیمیم ز ترکستان ، نیمیم ز فرغانه" است. ژاک دریدا این حالت عدم تعادل در افراد را "آپوریا" یا سرگشتگی می خواند که فرد را در دوراهه تصمیم گیری قرار می دهد. نمی داند از چه کسی هواداری کند. از کسی که پرچم قومیت گرایی را بدوش می کشد یا از کسی که شعار پیوستن به فرهنگ جهانی سر می دهد.
فرد با خود می گوید؛ همه آن چیزها که بخاطر آنها حاضری جانت را بدهی، یا اجدات از ملتی دیگر عاریه گرفته یا به او تحمیل شده و معلوم نیست واقعاً خود خالق آنها بوده اند. گذشته از این،حساب تو از اجدات جداست، آنان به مقتضای زمان خودشان دست به خلق آن ارزش ها زده اند و تو نیز باید ارزش های خودت را بیافرینی.
پس از یک کشمکش درونی شخص بی تفاوت می شود. منتظر می ماند تا ببیند چه اتفاقی می افتد و شاید هم به تعبیری تازه از سنت هایش برسد. آنها را باز تولید کند و با زمان متناسب سازد. حیفش می آید آنها را دور بریزد. خرت و پرتی که هر چند بکار نمی آید ولی یادآور سبک زندگی نیاکانش است و شاید برای اینکه نشان دهد که او هم چیزی برای عرضه کردن دارد مجبور است آنها را به هر نحوی حفظ کند تا بر احساس حقارت خود در برابر رقیب غلبه کند. او استدلال می کند در جهان پست مدرن، در دنیایی که نسبیت بر آن حاکم است، راه و روش من همان قدر ارزش دارد که راه و روش دیگری. وقتی که هیچ ملاک و معیاری برای تشخیص خوب و بد در جهان وجود ندارد هر کس می تواند راه خودش را برود و ساز خودش را بنوازد.
باز می رسیم به همانجایی که بودیم. یعنی دنیای هر کی هر کی، بی قاعده، بی اصول و بی معنا. وقتی معنایی توجه تو را جلب می کند، همینکه می خواهی به آن نزدیک شوی در یک آن محو می شود. ماهی گریزان و لغزنده معنی در برکه زندگی رو می نماید و محو می شود. به گفته "دریدا " معنا زمانمند، ناپایدار و متغیر است. چیزی که در این لحظه درست بنظرمی رسد در موقعیتی دیگر و یا از بعدی دیگر ناصواب می نماید. معنا از درون آدمی میجوشد، پیش از آنکه جامه لفظ بپوشد و عینیت پیدا کند، از اعتبار می افتد و این بدلیل سرعت زاد و ولد پی درپی معناهای جدید است.
بنیادگرایان اما این مشکل را ندارند. راه آنها روشن است. آنان ملاک و معیار ثابتی دارند. با هر چه که رنگ و بوی بیگانه بدهد مخالفند. مدافع ثبات و سکون اند. از دید روشنفکران سنت ستیز، آنها افرادی ضد ترقی، مرتجع، متحجر، خرافاتی، سنت زده، خشن و قشری هستند. و از دید آنها روشنفکران افرادی هستند بی ریشه، بی ایمان، آلت دست بیگانه، مردد، بی مرام، پوچ و بیهوده، اسیر هوا و هوس، هرزه، بی عاطفه، وطن فروش و خائن به قوم و قبیله...
#آیدین_محمدی
#هنر_مدارا
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*عطش انسان برای دانستن،
توجیه کننده ی تلاش بی وقفه ما است
و هدف ما چیزی کمتر از توضیح کامل جهانی که در آن زندگی می کنیم،نیست*
#استفن_هاوکینگ
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*عطش انسان برای دانستن،
توجیه کننده ی تلاش بی وقفه ما است
و هدف ما چیزی کمتر از توضیح کامل جهانی که در آن زندگی می کنیم،نیست*
#استفن_هاوکینگ
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#حکایت
پسر خردسالی از خانه به درآمد .
کسی از او پرسید : پدرت کجاست ؟
گفت در خانه است و دروغ بر خدا می بندد.
پرسید : چگونه ؟
گفت : آیینه به دست گرفته و
در آن چهره‌ی خود را می نگرد و می گوید :
سپاس مر آن خدای را
که نیکو ساخت صورت و سیرت مرا !
#لطایف_الطوائف
#فخرالدین_علی_صفی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
#حکایت
پسر خردسالی از خانه به درآمد .
کسی از او پرسید : پدرت کجاست ؟
گفت در خانه است و دروغ بر خدا می بندد.
پرسید : چگونه ؟
گفت : آیینه به دست گرفته و
در آن چهره‌ی خود را می نگرد و می گوید :
سپاس مر آن خدای را
که نیکو ساخت صورت و سیرت مرا !
#لطایف_الطوائف
#فخرالدین_علی_صفی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به مناسبت تولداستاد محمد رضا شجریان.
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد ز سخن پروایی
حالا دیگر کمتر کسی پیدا می شود که صدای شجریان را نشنیده باشد و یا او را نشناسد.
هم چنانکه کمتر کسی هم پیدا می شود که همچون نسل ما با صدای شجریان زندگی کرده باشد. صدای او و سازهای یاران هنرمندش در طول سالهای تاریک دهه شصت، همراه و همدرد رنج ها و فراقها، غمها و ترسها ، امیدها و روشنائی های نسل ما بودند. آوای آنها زمانی در شهر پیچید که جز صدای بمب وموشک، درگیری و تیرباران، ناله و گریه مادران داغدار، چیزدیگری به گوش نمی رسید. کوچه های شهر پر از حجله بودند و زندان هایش هم مدام از انقلابیون دیروز و فرزندان مغضوب انقلاب پر و خالی می شدند. سیاهی و تاریکی و توّهم و تهدید چنان متراکم شده بود که نه به چشمی میتوانستی اعتماد کنی و نه صدای آشنایی را بشنوی. سایه ویرانگر جنگ، آسمان کشور را تیره کرده بود و رژه سربازان و جنگجویان خردسال، آوارگی جنگ زدگان، در گیریهای خیابانی، ترس و وحشت، تعقیب و اتهام، بخش بزرگی از آئین و آذین خیابانهای شهرهای ما شده بودند. از تمامی بلندگوهای رسمی و شخصی به جز مارش نظامی و عزا، مرثیه و سرودهای رزمی و نوحه و ناله، چیز دیگری شنیده نمی شد. درب نوارفروشی ها پیش از آن یا تخته شده ویا با آتش سوخته بودند. تعداد انگشت شماری کتاب فروشی بودند که لابلای قفسه های نیمه خالی کتاب ها، چند نوار موسیقی بی خطری هم گذاشته بودند. موسیقی از اولین قربانیان خشم انقلابیون پیروز بود. نوار موسیقی اگر پیدا می شد باید با احتیاط دست به دست شده و در پستوی خانه شنیده می شد. در چنین دوره تاریکِ توبیخ و تهدیدی بود که فریاد شجریان و سنتور مشکاتیان و تار بیکجه خانی وتنبک فرهنگ فر و محبی با آلبوم های "آستان جانان" و "بیداد" در آسمان شهر بلند شد. این شجریان و یارانش بودند که اولین بار و از زبان موسیقی فریاد زدند که :
یاری آندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخرآمد دوستداران را چه شد.
فریاد بیداد شجریان و شعر حافظ به همراه تار نوازنده کهن سال بیکجه خانی وهمراهانشان چنان در شهر پیچید که غضب و اعتراض واعظ مشهور شهر "هادی غفاری" را بر انگیخت. او و همکارانش تلاش زیادی کردند که این صداها را خاموش کنند. اما این صداها ماندند تا التیامی باشند برای زخم خوردگان و شاهدانی هم در حافظه تاریخی نسل ما.
#قباد_بخشی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به مناسبت تولداستاد محمد رضا شجریان.
شرح این قصه مگر شمع برآرد به زبان
ور نه پروانه ندارد ز سخن پروایی
حالا دیگر کمتر کسی پیدا می شود که صدای شجریان را نشنیده باشد و یا او را نشناسد.
هم چنانکه کمتر کسی هم پیدا می شود که همچون نسل ما با صدای شجریان زندگی کرده باشد. صدای او و سازهای یاران هنرمندش در طول سالهای تاریک دهه شصت، همراه و همدرد رنج ها و فراقها، غمها و ترسها ، امیدها و روشنائی های نسل ما بودند. آوای آنها زمانی در شهر پیچید که جز صدای بمب وموشک، درگیری و تیرباران، ناله و گریه مادران داغدار، چیزدیگری به گوش نمی رسید. کوچه های شهر پر از حجله بودند و زندان هایش هم مدام از انقلابیون دیروز و فرزندان مغضوب انقلاب پر و خالی می شدند. سیاهی و تاریکی و توّهم و تهدید چنان متراکم شده بود که نه به چشمی میتوانستی اعتماد کنی و نه صدای آشنایی را بشنوی. سایه ویرانگر جنگ، آسمان کشور را تیره کرده بود و رژه سربازان و جنگجویان خردسال، آوارگی جنگ زدگان، در گیریهای خیابانی، ترس و وحشت، تعقیب و اتهام، بخش بزرگی از آئین و آذین خیابانهای شهرهای ما شده بودند. از تمامی بلندگوهای رسمی و شخصی به جز مارش نظامی و عزا، مرثیه و سرودهای رزمی و نوحه و ناله، چیز دیگری شنیده نمی شد. درب نوارفروشی ها پیش از آن یا تخته شده ویا با آتش سوخته بودند. تعداد انگشت شماری کتاب فروشی بودند که لابلای قفسه های نیمه خالی کتاب ها، چند نوار موسیقی بی خطری هم گذاشته بودند. موسیقی از اولین قربانیان خشم انقلابیون پیروز بود. نوار موسیقی اگر پیدا می شد باید با احتیاط دست به دست شده و در پستوی خانه شنیده می شد. در چنین دوره تاریکِ توبیخ و تهدیدی بود که فریاد شجریان و سنتور مشکاتیان و تار بیکجه خانی وتنبک فرهنگ فر و محبی با آلبوم های "آستان جانان" و "بیداد" در آسمان شهر بلند شد. این شجریان و یارانش بودند که اولین بار و از زبان موسیقی فریاد زدند که :
یاری آندر کس نمی بینیم یاران را چه شد
دوستی کی آخرآمد دوستداران را چه شد.
فریاد بیداد شجریان و شعر حافظ به همراه تار نوازنده کهن سال بیکجه خانی وهمراهانشان چنان در شهر پیچید که غضب و اعتراض واعظ مشهور شهر "هادی غفاری" را بر انگیخت. او و همکارانش تلاش زیادی کردند که این صداها را خاموش کنند. اما این صداها ماندند تا التیامی باشند برای زخم خوردگان و شاهدانی هم در حافظه تاریخی نسل ما.
#قباد_بخشی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢١١
يالا كره خر!
به يك رعشه، رگبار پشنگه هاي آب، از موهاي سيخ شده سگ جستن ميكرد و
حاج عبدالباقي كه ميرفت نماز صبح را در مسجد بخواند، سراپا نجس، به گريه ميافتاد و،
زيرِ سنگينيِ برقِ فسفري نگاهِ ايلچي، برميگشت به حمام تا غسل بكند. پدر كه مرد
خداترسي بود، آخرش دق كرد. اما ايلچي، حتا آن روز كه پدر به دست و پاش افتاد و گريه
كنان گفت: «آخر چرا، پسرم؟» نگفت كه در آن بعدازظهر تابستان كه او را پي نبات فرستاده
بودند، به چه ترفندي حاج عبدالباقي كشاندش به پستوي دكان. درد، مثل نيزهاي، از مغز
استخوان عبور ميكرد شراره ميشد و از نيني چشمها برون ميزد. و چيزي، با صداي
شكستن استخوان، در درونش ترك برميداشت. دستي زمخت جلوي دهانش را گرفته بود.
چنگ ميزد به گوني هاي زردچوبه و ليموي عماني و از درد ديوار را گاز ميگرفت.
زنها و دختر بچه هايي كه توي مزارع پنبه بودند دست از كار كشيده، دستها
سايه بان چشم، نگاه ميكردند به كارواني كه پشت سر ايلچي ميآمد. ميرزاهادي نگاهي
كرد به پشتِ سر، آهي كشيد و گفت: «صاحبي، انگار كربلايي هوشنگ دلتنگ است.»
ـ داريم ميرسيم به آباديشان. طاقه شالي به او بده و آزادش كن.
211
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢١١
يالا كره خر!
به يك رعشه، رگبار پشنگه هاي آب، از موهاي سيخ شده سگ جستن ميكرد و
حاج عبدالباقي كه ميرفت نماز صبح را در مسجد بخواند، سراپا نجس، به گريه ميافتاد و،
زيرِ سنگينيِ برقِ فسفري نگاهِ ايلچي، برميگشت به حمام تا غسل بكند. پدر كه مرد
خداترسي بود، آخرش دق كرد. اما ايلچي، حتا آن روز كه پدر به دست و پاش افتاد و گريه
كنان گفت: «آخر چرا، پسرم؟» نگفت كه در آن بعدازظهر تابستان كه او را پي نبات فرستاده
بودند، به چه ترفندي حاج عبدالباقي كشاندش به پستوي دكان. درد، مثل نيزهاي، از مغز
استخوان عبور ميكرد شراره ميشد و از نيني چشمها برون ميزد. و چيزي، با صداي
شكستن استخوان، در درونش ترك برميداشت. دستي زمخت جلوي دهانش را گرفته بود.
چنگ ميزد به گوني هاي زردچوبه و ليموي عماني و از درد ديوار را گاز ميگرفت.
زنها و دختر بچه هايي كه توي مزارع پنبه بودند دست از كار كشيده، دستها
سايه بان چشم، نگاه ميكردند به كارواني كه پشت سر ايلچي ميآمد. ميرزاهادي نگاهي
كرد به پشتِ سر، آهي كشيد و گفت: «صاحبي، انگار كربلايي هوشنگ دلتنگ است.»
ـ داريم ميرسيم به آباديشان. طاقه شالي به او بده و آزادش كن.
211
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢١٥
ايستگاه مترو خلوت بود. روي سكوي مقابل، خوش پوشترين بي خانمانِ پاريسي
ايستاده بود كنار يكي از صندليها، و گرهِ كراوات سرمهايش را محكم ميكرد. وقتي دكمه ي
كتِ آبيِ روشناش را بست، از داخل كيفِ چرميش بسته كاغذِ سيگار را بيرون آورد و
گذاشت روي صندلي، كنار دستهاي كراواتِ رنگارنگ. بعد، با طمأنينه كراوتها را يكي يكي
تا كرد و ازنو گذاشت داخل كيف. نشست روي صندلي، كاغذ سيگاري از لفاف بيرون كشيد،
گذاشت روي زانوي راست. مشتي ته سيگار از جيباش بيرون آورد و شروع كرد به خالي
كردن توتون هايشان توي كاغذِ سيگار. لبه كاغذ را با زبانش خيس كرد. نگاهي اندخت به
سكوي مقابل، بعد دو انگشتش را خواب داد روي طولِ كاغذ. برخاست و سيگار پيچيده شده
را پرت كرد به طرفِ زن. سيگار فضاي خالي بالاي خطوط آهن را چرخ زد، گودال محل
عبور قطار را طي كرد و افتاد روي سكوي اين طرفي؛ پيش پاي زن. زن تشكر كرد. سيگار
را برداشت و داد به كسي كه كنار دستش بود و عينكِ سياهِ كورها را به چشم زده بود.
ـ بگير، ماندي.
نشنيد. قطاري با سروصدا از راه رسيد. معدود مسافران ساعتِ دهِ شب را سوار كرد و
راه افتاد. زن همينطور كه خم شده بود و سيگار را گرفته بود جلوي او، گفت: «نكند
گوشات را هم داري از دست ميدهي؟»
ـ نه، «نايي». حواسم جاي ديگريست.
ـ توي كيفم يك ساندويچ پنير هست. گرسنه نيستي؟
ـ نه، نايي. گرسنه نيستم.
سيگار او را روشن كرد: «به چه فكر ميكني، ماندي؟»
دود را كه بيرون داد، جرعه اي سركشيد و بطري شراب را كه ديگر چيزي تهش
نمانده بود رد كرد به نايي: «داشتم فكر ميكردم به اين چيزِ گُه!»
215
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢١٥
ايستگاه مترو خلوت بود. روي سكوي مقابل، خوش پوشترين بي خانمانِ پاريسي
ايستاده بود كنار يكي از صندليها، و گرهِ كراوات سرمهايش را محكم ميكرد. وقتي دكمه ي
كتِ آبيِ روشناش را بست، از داخل كيفِ چرميش بسته كاغذِ سيگار را بيرون آورد و
گذاشت روي صندلي، كنار دستهاي كراواتِ رنگارنگ. بعد، با طمأنينه كراوتها را يكي يكي
تا كرد و ازنو گذاشت داخل كيف. نشست روي صندلي، كاغذ سيگاري از لفاف بيرون كشيد،
گذاشت روي زانوي راست. مشتي ته سيگار از جيباش بيرون آورد و شروع كرد به خالي
كردن توتون هايشان توي كاغذِ سيگار. لبه كاغذ را با زبانش خيس كرد. نگاهي اندخت به
سكوي مقابل، بعد دو انگشتش را خواب داد روي طولِ كاغذ. برخاست و سيگار پيچيده شده
را پرت كرد به طرفِ زن. سيگار فضاي خالي بالاي خطوط آهن را چرخ زد، گودال محل
عبور قطار را طي كرد و افتاد روي سكوي اين طرفي؛ پيش پاي زن. زن تشكر كرد. سيگار
را برداشت و داد به كسي كه كنار دستش بود و عينكِ سياهِ كورها را به چشم زده بود.
ـ بگير، ماندي.
نشنيد. قطاري با سروصدا از راه رسيد. معدود مسافران ساعتِ دهِ شب را سوار كرد و
راه افتاد. زن همينطور كه خم شده بود و سيگار را گرفته بود جلوي او، گفت: «نكند
گوشات را هم داري از دست ميدهي؟»
ـ نه، «نايي». حواسم جاي ديگريست.
ـ توي كيفم يك ساندويچ پنير هست. گرسنه نيستي؟
ـ نه، نايي. گرسنه نيستم.
سيگار او را روشن كرد: «به چه فكر ميكني، ماندي؟»
دود را كه بيرون داد، جرعه اي سركشيد و بطري شراب را كه ديگر چيزي تهش
نمانده بود رد كرد به نايي: «داشتم فكر ميكردم به اين چيزِ گُه!»
215
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢١٦
زمان را ميگفت. اتاق هايش را كه خالي ميكرد، دلش خوش بود كه وقتي مجبور
نباشد رأسِ ساعتِ مشخصي برود سرِ كار و سرِ ساعتِ مشخصي برگردد، وقتي ديگر قبض
برق و تلفني نباشد كه سرِ موعد بيايد، وقتي اجاره خانهاي نباشد كه سرِ هر ماه بپردازد،
ديگر پريده است بيرون از اين قطاري كه همينطور بيوقفه ميرود و در هيچ ايستگاهي هم
نميايستد.
گفت: «نميدانستم سرماي گداكُش كه از راه برسد، بايد چپيد توي اين خراب شدهاي
كه هردقيقه يك بار قطاري رد ميشود و به تو ميگويد هنوز هم توي آن قطارِ گُهي!»
ـ نه ماندي. داري دروغ ميگويي. حالت اصلاْ خوش نيست.
كيفش را از زير صندلي برداشت. مجسمه عاجِ مريم را از داخل كيف بيرون آورد.
دست كرد و از لاي خرت وپرتهايي كه آنجا بود ساندويچي بيرون آورد و دوباره مجسمه را
توي كيف جاداد.
ـ بيا اين ساندويچ را بزن، ماندي. شكمات خاليست. ديروز تا حالا فقط داري اين
زهرمار را توي حلقات ميريزي.
ساندويچ را داد به او: «من ميروم يك بطرِ ديگر دست وپا كنم و برگردم.»
حال تهوع داست. چيزي در كاسه سرش ميپيچيد؛ ريگي در قوطي حلبي
زنگزدهاي كه مدام ميچرخيد، ميخورد به ديواره ي فلزي و دنگ دنگ صدا ميكرد.
خودش را ميديد در قطار كهنه اي كه سوت زنان روي ريلي بي انتها سينه ميكشيد؛ قطاري
پر از خروس، پر از كبوتر، پر از روباه هايي كه ميچرخيدند دور خود. گوني ناهيد را ميديد
كه چشمه خون بود و شمايل فليسيا را. قيافه ي پدر را ميديد با آن ريش و موي سپيد كه
انگار از وزشِ نامرئيي طوفاني ابدي به سمتِ راست خميده بود. همانطور ايستاده بود ته
قطار. روي يكي از صندليها نادر بود؛ كنارش آرنولد. همان كت وشلوار و پاپيون زيبا تناش
بود. ميديد كه خروسها از سر و كولِ كمال بالا ميروند. مادرش را ميديد كه كاردِ تيزي
را گرفته است به دست و ميگويد: «بيا مادر، قربان قد و بالايت، مهمان داريم». خروسي
رفته بود روي چمدانِ كهنه اي، درست بالاي سرِ كمال، و بي امان ميخواند. كمال، از
هميشه لاغرتر، صورتش عرق كرده بود و پوستش شفاف؛ آنقدر كه ميشد همه ي رگ و پي
216
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢١٦
زمان را ميگفت. اتاق هايش را كه خالي ميكرد، دلش خوش بود كه وقتي مجبور
نباشد رأسِ ساعتِ مشخصي برود سرِ كار و سرِ ساعتِ مشخصي برگردد، وقتي ديگر قبض
برق و تلفني نباشد كه سرِ موعد بيايد، وقتي اجاره خانهاي نباشد كه سرِ هر ماه بپردازد،
ديگر پريده است بيرون از اين قطاري كه همينطور بيوقفه ميرود و در هيچ ايستگاهي هم
نميايستد.
گفت: «نميدانستم سرماي گداكُش كه از راه برسد، بايد چپيد توي اين خراب شدهاي
كه هردقيقه يك بار قطاري رد ميشود و به تو ميگويد هنوز هم توي آن قطارِ گُهي!»
ـ نه ماندي. داري دروغ ميگويي. حالت اصلاْ خوش نيست.
كيفش را از زير صندلي برداشت. مجسمه عاجِ مريم را از داخل كيف بيرون آورد.
دست كرد و از لاي خرت وپرتهايي كه آنجا بود ساندويچي بيرون آورد و دوباره مجسمه را
توي كيف جاداد.
ـ بيا اين ساندويچ را بزن، ماندي. شكمات خاليست. ديروز تا حالا فقط داري اين
زهرمار را توي حلقات ميريزي.
ساندويچ را داد به او: «من ميروم يك بطرِ ديگر دست وپا كنم و برگردم.»
حال تهوع داست. چيزي در كاسه سرش ميپيچيد؛ ريگي در قوطي حلبي
زنگزدهاي كه مدام ميچرخيد، ميخورد به ديواره ي فلزي و دنگ دنگ صدا ميكرد.
خودش را ميديد در قطار كهنه اي كه سوت زنان روي ريلي بي انتها سينه ميكشيد؛ قطاري
پر از خروس، پر از كبوتر، پر از روباه هايي كه ميچرخيدند دور خود. گوني ناهيد را ميديد
كه چشمه خون بود و شمايل فليسيا را. قيافه ي پدر را ميديد با آن ريش و موي سپيد كه
انگار از وزشِ نامرئيي طوفاني ابدي به سمتِ راست خميده بود. همانطور ايستاده بود ته
قطار. روي يكي از صندليها نادر بود؛ كنارش آرنولد. همان كت وشلوار و پاپيون زيبا تناش
بود. ميديد كه خروسها از سر و كولِ كمال بالا ميروند. مادرش را ميديد كه كاردِ تيزي
را گرفته است به دست و ميگويد: «بيا مادر، قربان قد و بالايت، مهمان داريم». خروسي
رفته بود روي چمدانِ كهنه اي، درست بالاي سرِ كمال، و بي امان ميخواند. كمال، از
هميشه لاغرتر، صورتش عرق كرده بود و پوستش شفاف؛ آنقدر كه ميشد همه ي رگ و پي
216
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢١٧
و استخوان را ديد. درست مثل همان روز آخر كه دراز كشيده بود زيرِ پتو و ساكت به او نگاه
ميكرد. چيزي نوك زبانش بود، نميگفت. مندو دستش را گرفت و گفت: «تو زنده
ميماني.» كمال به سرزنشي پنهان نگاهش كرد. انگار ميگفت: «نگران نباش، احمق. باز
ميگرديم به هيئتي ديگر...» مندو نگاه كرد به بريده ي روزنامهاي كه سنجاق شده بود به
ديوار: «اين را براي چه زده اي؟» تصوير قشنگي بود از يك عروس دريايي. اما فقط همين.
هيچ معنايي نداشت. كمال به سختي سرش را تكان داد و نگاه كرد به عكس. مندو عينك
ذره بينيش را به چشم زد. زير تصوير عروس دريايي نوشته شده بود:
شاخه: مرجانها (Cenidaria (
رده: سفوزوآ (Scyphozoa (
راسته: شب كلاه شكلان (Semaeostomae (
(Chysaoa hysoscella ) :جنس
نام انگليسي: (jellyfish Compass (
اندازه: قطر 30 سانتيمتر و طول شاخكها 200 سانتيمتر
رژيم غذايي: ماهيهاي كوچك و اسكوئيد و ساير جانوران شناور مثل ميگوها
لاروگوش ماهيها.
اين نوع عروس دريايي دو جنسي نيست. در شروع زندگي نر است و در دوران بلوغ
ماده ميشود...» مكثي كرد، نگاهي انداخت به كمال و دوباره ادامه داد «بعضي گونه هاي آن
سم بسيار قوي دارند. بسياري از مردم در اثر نيش آنها دچار فلج سيستم تنفسي ميشوند و
ميميرند. بعضي عروسهاي دريايي درخشانند و بسيار شبيه بادكنكهاي روشني در
اقيانوسها.» حالا ميفهميد چرا چشمهاي فليسيا را مثل دو تيغه ي چاقو كشيده است. اما
وقتي نگاه ميكرد به پوست شفاف، موها و ابروهاي او كه بر اثر شيمي درماني همگي ريخته
بودند، حس ميكرد هيچ چيزي از زندگي او نميفهمد. درمانده، نگاهش را دوخت به او كه
هيچ نميگفت اما همينطور نگاهش ميكرد. حتا عبور جرقه ي فكر هم نميشد در آينه
چشمها ديد. لبهاش تكان خورد. مندو سرش را نزديكتر برد. خري خري از گلوش بيرون
آمد: «فداي هيچ و پوچ... سيصد و هشتاد و يك نفر!
217
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢١٧
و استخوان را ديد. درست مثل همان روز آخر كه دراز كشيده بود زيرِ پتو و ساكت به او نگاه
ميكرد. چيزي نوك زبانش بود، نميگفت. مندو دستش را گرفت و گفت: «تو زنده
ميماني.» كمال به سرزنشي پنهان نگاهش كرد. انگار ميگفت: «نگران نباش، احمق. باز
ميگرديم به هيئتي ديگر...» مندو نگاه كرد به بريده ي روزنامهاي كه سنجاق شده بود به
ديوار: «اين را براي چه زده اي؟» تصوير قشنگي بود از يك عروس دريايي. اما فقط همين.
هيچ معنايي نداشت. كمال به سختي سرش را تكان داد و نگاه كرد به عكس. مندو عينك
ذره بينيش را به چشم زد. زير تصوير عروس دريايي نوشته شده بود:
شاخه: مرجانها (Cenidaria (
رده: سفوزوآ (Scyphozoa (
راسته: شب كلاه شكلان (Semaeostomae (
(Chysaoa hysoscella ) :جنس
نام انگليسي: (jellyfish Compass (
اندازه: قطر 30 سانتيمتر و طول شاخكها 200 سانتيمتر
رژيم غذايي: ماهيهاي كوچك و اسكوئيد و ساير جانوران شناور مثل ميگوها
لاروگوش ماهيها.
اين نوع عروس دريايي دو جنسي نيست. در شروع زندگي نر است و در دوران بلوغ
ماده ميشود...» مكثي كرد، نگاهي انداخت به كمال و دوباره ادامه داد «بعضي گونه هاي آن
سم بسيار قوي دارند. بسياري از مردم در اثر نيش آنها دچار فلج سيستم تنفسي ميشوند و
ميميرند. بعضي عروسهاي دريايي درخشانند و بسيار شبيه بادكنكهاي روشني در
اقيانوسها.» حالا ميفهميد چرا چشمهاي فليسيا را مثل دو تيغه ي چاقو كشيده است. اما
وقتي نگاه ميكرد به پوست شفاف، موها و ابروهاي او كه بر اثر شيمي درماني همگي ريخته
بودند، حس ميكرد هيچ چيزي از زندگي او نميفهمد. درمانده، نگاهش را دوخت به او كه
هيچ نميگفت اما همينطور نگاهش ميكرد. حتا عبور جرقه ي فكر هم نميشد در آينه
چشمها ديد. لبهاش تكان خورد. مندو سرش را نزديكتر برد. خري خري از گلوش بيرون
آمد: «فداي هيچ و پوچ... سيصد و هشتاد و يك نفر!
217
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.ص٢١٨
ساعت يازده و نيم شب بود كه از بلندگوي ايستگاه متروي «اسامبله ناسيونال» به
مسافران اعلام شد «بر اثر حادثه اي، عبور قطار موقتاْ امكانپذير نيست.» دلش فرو ريخت.
ميدانست اينطور وقتها، معمولاْ، كسي خودش را انداخته است زيرِ قطار. نايي رفته بود
شراب بخرد، دير كرده بود.
گوشها را تيز كرده بود و سرش را كج گرفته بود. بلندگوي ايستگاه تكرار كرد: «بر
اثر حادثه اي، عبور قطار موقتاْ امكانپذير نيست.»
شقيقه هاي تبدارش طبل ميكوفت. قطار سوت ميكشيد و در تونلي بي انتها ميخزيد
روي ريل. كمال نشسته بود. آرام. لاغر و آرام. مثل فرشته اي زيبا شده بود. از وراي پوستِ
شفافاش عضله و استخوان و رگها را ميشد ديد. خون، مثل حركت لكه اي جوهر در آب،
ميخزيد لاي شريانهاش. حباب هاي ريزي كه شناور بودند در جريان بطئي خون، به
آرامي ميتركيدند؛ حبابهاي ريزتري از دلشان بيرون ميزد و ميچسبيد به جداره رگ.
خروسها رفته بودند روي دسته صندلي هاي قرمز و خاك گرفته قطار و بال بال
ميزدند. نادر پرتغالي را نشان ميداد: «اينحا! اينجا!» آرنولد از جيب كتِ طوسي نونوارش
دستمالي بيرون آورده بود و فين ميكرد: «غرورم! غرورم!» فليسيا بافتني زرد خوشرنگ را
كنار ميزد، و در آن رداي سياه، شانه هاي مرمر و خط ملتهبِ سينه را نشان ميداد. قطار،
سوت زنان، در ظلمتِ شبانه، سينه ميكشيد روي ريل. شقيقه هاي عرق كرده مندو طبل
ميكوفت. از انتهاي قطار، پدر را ديد كه همگام با تكانهاي قطار، به راست و چپ تلو
ميخورد. ميآمد با همان ريش وموي سپيدِ خميده كه حتي وقتي در اتاق بود اين احساس را
به مندو ميداد كه باد ميآيد. در دستهاش چند گوني خالي بود. همان گونيها كه روزِ قتلِ
كبوترها دستش بود. از پشت بام كه پائين آمده بود تمام دست وبالاش خوني بود و
چشمهاش، دو كبريتِ مشتعل، ميسوخت. روي كفشهاي سياه كهنه اش جابه چا پرِ كبوتر
بود. همينطور كه دندان هاي زردش را در گوشتِ ترك خوردهي لبها فرو ميكرد، راه افتاد
218
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.ص٢١٨
ساعت يازده و نيم شب بود كه از بلندگوي ايستگاه متروي «اسامبله ناسيونال» به
مسافران اعلام شد «بر اثر حادثه اي، عبور قطار موقتاْ امكانپذير نيست.» دلش فرو ريخت.
ميدانست اينطور وقتها، معمولاْ، كسي خودش را انداخته است زيرِ قطار. نايي رفته بود
شراب بخرد، دير كرده بود.
گوشها را تيز كرده بود و سرش را كج گرفته بود. بلندگوي ايستگاه تكرار كرد: «بر
اثر حادثه اي، عبور قطار موقتاْ امكانپذير نيست.»
شقيقه هاي تبدارش طبل ميكوفت. قطار سوت ميكشيد و در تونلي بي انتها ميخزيد
روي ريل. كمال نشسته بود. آرام. لاغر و آرام. مثل فرشته اي زيبا شده بود. از وراي پوستِ
شفافاش عضله و استخوان و رگها را ميشد ديد. خون، مثل حركت لكه اي جوهر در آب،
ميخزيد لاي شريانهاش. حباب هاي ريزي كه شناور بودند در جريان بطئي خون، به
آرامي ميتركيدند؛ حبابهاي ريزتري از دلشان بيرون ميزد و ميچسبيد به جداره رگ.
خروسها رفته بودند روي دسته صندلي هاي قرمز و خاك گرفته قطار و بال بال
ميزدند. نادر پرتغالي را نشان ميداد: «اينحا! اينجا!» آرنولد از جيب كتِ طوسي نونوارش
دستمالي بيرون آورده بود و فين ميكرد: «غرورم! غرورم!» فليسيا بافتني زرد خوشرنگ را
كنار ميزد، و در آن رداي سياه، شانه هاي مرمر و خط ملتهبِ سينه را نشان ميداد. قطار،
سوت زنان، در ظلمتِ شبانه، سينه ميكشيد روي ريل. شقيقه هاي عرق كرده مندو طبل
ميكوفت. از انتهاي قطار، پدر را ديد كه همگام با تكانهاي قطار، به راست و چپ تلو
ميخورد. ميآمد با همان ريش وموي سپيدِ خميده كه حتي وقتي در اتاق بود اين احساس را
به مندو ميداد كه باد ميآيد. در دستهاش چند گوني خالي بود. همان گونيها كه روزِ قتلِ
كبوترها دستش بود. از پشت بام كه پائين آمده بود تمام دست وبالاش خوني بود و
چشمهاش، دو كبريتِ مشتعل، ميسوخت. روي كفشهاي سياه كهنه اش جابه چا پرِ كبوتر
بود. همينطور كه دندان هاي زردش را در گوشتِ ترك خوردهي لبها فرو ميكرد، راه افتاد
218
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص٢١٩
. طرفِ گوشه حياط. مرغ و خروسها وحشتزده از سر راهش كنار ميرفتند. چنگ زد به
طنابِ رخت و كشيد. لباسها، مثل بقاياي تكه پاره يك قتل عام، هر تكه گوشهاي افتاد.
از كنجِ حياط چند گوني خالي برداشت؛ مقداري مفتول فلزي، گاز انبر، و چند قوطي خالي
شير؛ از همانها كه گاه گاه از كشتي ميآورد. دست مندوي دوازده ساله را گرفت و گفت:
«بيا اسماعيل.» مندو لرزيد. مدتها بود به اين اسم صدايش نكرده بود. همينطور كه در
بيابان ميرفتند، بوته هاي خار را با كارد ميبريد، دسته ميكرد، و با طنابي به هم ميبست.
بعد از مدتها سكوت، دهانش را بازكرد و با صدايي لرزان گفت: «تو هم جمع كن پسرم.».
از تپه ها كه سرازير شدند، پدر نگاهي كرد به منظره دوردستِ دريا و كشتيهايي كه پهلو
گرفته بودند در اسكله. نزديكِ حفرهاي زانو زد و بوته هاي خار را فروكرد در آن. مندوهيچ
نميفهميد اما چيزي را كه در فضا بود حس ميكرد؛ رعشه اي عصبي؛ دهاني نامريي كه
همه ي خونش را ميمكيد؛ برقي بيصدا كه خاكسترش ميكرد. وقتي پنج شش حفرهاي كه
دور تا دور تپه بود پر شد از بوته ي خار، كبريت را داد دست مندو و آمد بالاي آخرين حفره.
يكي از گونيها را بازكرد و همينطور كه دو زانو خيمه زده بود، دهانه گوني را چسباند
روي سوراخ. سرش را به آسمان كرد. از ميان موهايي كه باد آنها را بيش از پيش به راست
خم ميكرد نعرهاي رعد آسا به آسمان برخاست: «آتش!»
مندو كبريت كشيد. دود ميپيچيد توي دهليزهاي پيچ در پيچ و نمناكي كه دردل
تپه ها ميرفت. هر روباهي كه بيرون ميجهيد، با سر درونِ گوني ميافتاد. پدر سرِ گوني را
محكم ميبست و يكي ديگر برميداشت. كار كه تمام شد، سيگاري آتش زد. مندو، گيج و
پريده رنگ، نگاه ميكرد به جنبش ترسناك گونيها. گردبادي، آن دورها، ستوني از خاك را
سمتِ دريا ميآورد. صداي نافذ و پر حجم بوق كشتي اي كه به بندر نزديك ميشد از دور
به گوش آمد. پدر برخاست . يكي از گونيها را برداشت. سرش را بازكرد و با گاز انبر،
يكي يكي، شروع كرد به شكستن دندانها: «كفترهام! كفترهام! حالا بيائيد بكُشيد!» روباه،
به رعشه اي جنون آميز زوزه ميكشيد و همينطور كه خون سرازير ميشد از گوشه ي
لبهاش، چشمهاي باريك و كشيدهاش را ميفشرد به هم. كار كه تمام ميشد، پدر ريگي
را ميانداخت توي قوطي حلبي، و به كمك مفتولي فلزي آويزانش ميكرد به گردنِ روباه.
219
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
ص٢١٩
. طرفِ گوشه حياط. مرغ و خروسها وحشتزده از سر راهش كنار ميرفتند. چنگ زد به
طنابِ رخت و كشيد. لباسها، مثل بقاياي تكه پاره يك قتل عام، هر تكه گوشهاي افتاد.
از كنجِ حياط چند گوني خالي برداشت؛ مقداري مفتول فلزي، گاز انبر، و چند قوطي خالي
شير؛ از همانها كه گاه گاه از كشتي ميآورد. دست مندوي دوازده ساله را گرفت و گفت:
«بيا اسماعيل.» مندو لرزيد. مدتها بود به اين اسم صدايش نكرده بود. همينطور كه در
بيابان ميرفتند، بوته هاي خار را با كارد ميبريد، دسته ميكرد، و با طنابي به هم ميبست.
بعد از مدتها سكوت، دهانش را بازكرد و با صدايي لرزان گفت: «تو هم جمع كن پسرم.».
از تپه ها كه سرازير شدند، پدر نگاهي كرد به منظره دوردستِ دريا و كشتيهايي كه پهلو
گرفته بودند در اسكله. نزديكِ حفرهاي زانو زد و بوته هاي خار را فروكرد در آن. مندوهيچ
نميفهميد اما چيزي را كه در فضا بود حس ميكرد؛ رعشه اي عصبي؛ دهاني نامريي كه
همه ي خونش را ميمكيد؛ برقي بيصدا كه خاكسترش ميكرد. وقتي پنج شش حفرهاي كه
دور تا دور تپه بود پر شد از بوته ي خار، كبريت را داد دست مندو و آمد بالاي آخرين حفره.
يكي از گونيها را بازكرد و همينطور كه دو زانو خيمه زده بود، دهانه گوني را چسباند
روي سوراخ. سرش را به آسمان كرد. از ميان موهايي كه باد آنها را بيش از پيش به راست
خم ميكرد نعرهاي رعد آسا به آسمان برخاست: «آتش!»
مندو كبريت كشيد. دود ميپيچيد توي دهليزهاي پيچ در پيچ و نمناكي كه دردل
تپه ها ميرفت. هر روباهي كه بيرون ميجهيد، با سر درونِ گوني ميافتاد. پدر سرِ گوني را
محكم ميبست و يكي ديگر برميداشت. كار كه تمام شد، سيگاري آتش زد. مندو، گيج و
پريده رنگ، نگاه ميكرد به جنبش ترسناك گونيها. گردبادي، آن دورها، ستوني از خاك را
سمتِ دريا ميآورد. صداي نافذ و پر حجم بوق كشتي اي كه به بندر نزديك ميشد از دور
به گوش آمد. پدر برخاست . يكي از گونيها را برداشت. سرش را بازكرد و با گاز انبر،
يكي يكي، شروع كرد به شكستن دندانها: «كفترهام! كفترهام! حالا بيائيد بكُشيد!» روباه،
به رعشه اي جنون آميز زوزه ميكشيد و همينطور كه خون سرازير ميشد از گوشه ي
لبهاش، چشمهاي باريك و كشيدهاش را ميفشرد به هم. كار كه تمام ميشد، پدر ريگي
را ميانداخت توي قوطي حلبي، و به كمك مفتولي فلزي آويزانش ميكرد به گردنِ روباه.
219
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٢٠
«اين ديگر براي چيست؟» پدر روباه را رها ميكرد: «خودت ببين!» روباه، انگار بخواهد ُدم
خودش را گاز بزند، ميچرخيد حول خود، زوزه كش بلند ميشد به هوا، و با سر مي غلطيد به
خاك. بعد، باز از نو. لذتي حيواني روي دندان هاي پدر ميدرخشيد: «صدا ميپيچد توي
كاسه ي سرش. ديوانه اش ميكند. ميچرخد كه خودش را خلاص كند از شر اين صدا، بدتر
ميشود!» آفتاب به خون نشسته بود كه راه افتادند. بالاي تپه كه رسيدند، مندو برگشت و در
تاريك و روشناي غروب نگاه كرد به پرهيبِ ترسناك دستهاي روباه كه در چرخشي
جنونآسا، و در صداي كر كننده ي ريگهايي كه ميخوردند به ديواره فلزي قوطيها،
زوزه ميكشيدند و سر ميكوبيدند به تاريكيِ دشت.
قطار هنوز توي ايستگاه بود كه سروكله ي نايي پيدا شد: «بيا فرشته من! ببين چه
گرفته ام! «اوت مدوك!»
بطري را به مندو داد و دوباره مجسمه ي عاج مريم را بيرون آورد تا در باز كن را توي
كيفش پيدا كند.
مندو همينطور كه سرش را كج گرفته بود رو به بالا، دست ميماليد دورِ بطري: «از
كجا؟»
نگاهش كرد. خواست چيزي بگويد. نگفت. خنديد: «مگر يادت نيست چه پولي
ميريختند؟»
اشارهاش به چند شب پيش بود. ديده بود چند روزيست نايي دل ودماغ ندارد. از
شراب ارزان قيمتي كه ميخريد فهميد چيزي در بساط نيست. كلاه را از سرش برداشت،
گذاشت روي زمين. دستي كشيد به موهاي كم پشتِ سرش، سينه را صاف كرد، و صدا را
سر داد زير سقفِ ايستگاه: «من مللك بودم و....» آواز كه به آخر رسيد، نايي رفته بود جلو و
پولها را جمع ميكرد. اسكناسي را گرفت جلواش: «عشاقت دارند زياد ميشوند، ماندي.
آن از آن دختر ژاپني كه يك هفته است مي نشيند آن روبه رو تا تو دهن بازكني، اين هم
ازاين زنِ آمريكايي. بچه ي كوچكي بغلش بود، داد دست شوهرش، آمد جلو و اين را انداخت
توي كلاه. پانصد فرانك!»
220
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٢٠
«اين ديگر براي چيست؟» پدر روباه را رها ميكرد: «خودت ببين!» روباه، انگار بخواهد ُدم
خودش را گاز بزند، ميچرخيد حول خود، زوزه كش بلند ميشد به هوا، و با سر مي غلطيد به
خاك. بعد، باز از نو. لذتي حيواني روي دندان هاي پدر ميدرخشيد: «صدا ميپيچد توي
كاسه ي سرش. ديوانه اش ميكند. ميچرخد كه خودش را خلاص كند از شر اين صدا، بدتر
ميشود!» آفتاب به خون نشسته بود كه راه افتادند. بالاي تپه كه رسيدند، مندو برگشت و در
تاريك و روشناي غروب نگاه كرد به پرهيبِ ترسناك دستهاي روباه كه در چرخشي
جنونآسا، و در صداي كر كننده ي ريگهايي كه ميخوردند به ديواره فلزي قوطيها،
زوزه ميكشيدند و سر ميكوبيدند به تاريكيِ دشت.
قطار هنوز توي ايستگاه بود كه سروكله ي نايي پيدا شد: «بيا فرشته من! ببين چه
گرفته ام! «اوت مدوك!»
بطري را به مندو داد و دوباره مجسمه ي عاج مريم را بيرون آورد تا در باز كن را توي
كيفش پيدا كند.
مندو همينطور كه سرش را كج گرفته بود رو به بالا، دست ميماليد دورِ بطري: «از
كجا؟»
نگاهش كرد. خواست چيزي بگويد. نگفت. خنديد: «مگر يادت نيست چه پولي
ميريختند؟»
اشارهاش به چند شب پيش بود. ديده بود چند روزيست نايي دل ودماغ ندارد. از
شراب ارزان قيمتي كه ميخريد فهميد چيزي در بساط نيست. كلاه را از سرش برداشت،
گذاشت روي زمين. دستي كشيد به موهاي كم پشتِ سرش، سينه را صاف كرد، و صدا را
سر داد زير سقفِ ايستگاه: «من مللك بودم و....» آواز كه به آخر رسيد، نايي رفته بود جلو و
پولها را جمع ميكرد. اسكناسي را گرفت جلواش: «عشاقت دارند زياد ميشوند، ماندي.
آن از آن دختر ژاپني كه يك هفته است مي نشيند آن روبه رو تا تو دهن بازكني، اين هم
ازاين زنِ آمريكايي. بچه ي كوچكي بغلش بود، داد دست شوهرش، آمد جلو و اين را انداخت
توي كلاه. پانصد فرانك!»
220
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٢١
قطار راه افتاد. ولگردِ پيري كه همانجا توي مترو كارش را كرده بود و نميتوانست
شلوارش را بالا بكشد، يك ريز غُرميزد: «مثه... حالا كه از ... مثه از يه جور....» حالا ديگر
كسي در ايستگاه نبود جز او و بيخانمان خوش پوشِ سكوي مقابل كه راه افتاده بود طرف
تهِ ايستگاه و همينطور كه نگاهش را دوخته بود به زمين، سرش را به راست و چپ
ميچرخاند، و نوك سوزن ته چترش را فرو ميكرد توي ته سيگارهاي روي زمين.
نايي در بطري را باز كرد. جرعهاي نوشيد و بطري را داد به او: «ماندي دلم ميخواهد
آواز آن شبي را بخواني....»
ـ ...
ـ يادت ميآيد؟... همان كه ميگفت من قبلاْ يك گُه ديگه اي بودم...
ـ ...
ـ اين دختر بيچاره يك هفته است مينشيند آن روبه رو تا تو دهنت را باز كني.
ـ...
ـ باشد نخوان. اما اينقدر هم فكر نكن، لعنتي!
مندو جرعه ديگري نوشيد. گفت: «نايي... دلم پنير «كُنته» ميخواهد.»
نايي نگاه كرد به دور و بر. بيخانمان خوش پوش سكوي مقابل، همان تهِ ايستگاه
روي يكي از صندليها لم داده بود و داشت ته سيگارها را خالي ميكرد. آن يكي هم همچنان
ميكوشيد شلوارش را بالا بكشد و يكريزغُر ميزد: «مث ثه مو...مو...ش.. .حالا كه...از يه
جور... بيست سال... مث ثه... از يه موش...»
نايي نيمخيز شد، دست كرد زيرِ دامنش، تنكه اش را پائين كشيد: «بيا، ماندي!»
چرخيد و سرش را فرو برد زيرِ دامن. بوي پنير كُنته توي بينياش پيچيد. «بچه اش
چه شكليست؟ پانصد فرانك! مي م كيست! از بوي تناش فهميدم. عطر نميزد. ميگفت
هركس بوي تن خودش را بايد بدهد، مثل حيوانات. ... نايي و چقدر خوبي. چرا ستاره ات
را ول ميكني و ميآيي؟ من گ د و كثافتم نايي پناه بده اينجا سرد است تاريك ميشوم
نايي. چه خوب كه... بگذار برگردم. برگردم به تاريكي خودم. اينجا سرد است نايي. توي
تاريكي سرما سردتر است نايي چرا اينهمه فرق ميكند تاريكي با تاريكي؟ چرا تاريكي تهِ
دان
آه . ت
ن . . .
.
221
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٢١
قطار راه افتاد. ولگردِ پيري كه همانجا توي مترو كارش را كرده بود و نميتوانست
شلوارش را بالا بكشد، يك ريز غُرميزد: «مثه... حالا كه از ... مثه از يه جور....» حالا ديگر
كسي در ايستگاه نبود جز او و بيخانمان خوش پوشِ سكوي مقابل كه راه افتاده بود طرف
تهِ ايستگاه و همينطور كه نگاهش را دوخته بود به زمين، سرش را به راست و چپ
ميچرخاند، و نوك سوزن ته چترش را فرو ميكرد توي ته سيگارهاي روي زمين.
نايي در بطري را باز كرد. جرعهاي نوشيد و بطري را داد به او: «ماندي دلم ميخواهد
آواز آن شبي را بخواني....»
ـ ...
ـ يادت ميآيد؟... همان كه ميگفت من قبلاْ يك گُه ديگه اي بودم...
ـ ...
ـ اين دختر بيچاره يك هفته است مينشيند آن روبه رو تا تو دهنت را باز كني.
ـ...
ـ باشد نخوان. اما اينقدر هم فكر نكن، لعنتي!
مندو جرعه ديگري نوشيد. گفت: «نايي... دلم پنير «كُنته» ميخواهد.»
نايي نگاه كرد به دور و بر. بيخانمان خوش پوش سكوي مقابل، همان تهِ ايستگاه
روي يكي از صندليها لم داده بود و داشت ته سيگارها را خالي ميكرد. آن يكي هم همچنان
ميكوشيد شلوارش را بالا بكشد و يكريزغُر ميزد: «مث ثه مو...مو...ش.. .حالا كه...از يه
جور... بيست سال... مث ثه... از يه موش...»
نايي نيمخيز شد، دست كرد زيرِ دامنش، تنكه اش را پائين كشيد: «بيا، ماندي!»
چرخيد و سرش را فرو برد زيرِ دامن. بوي پنير كُنته توي بينياش پيچيد. «بچه اش
چه شكليست؟ پانصد فرانك! مي م كيست! از بوي تناش فهميدم. عطر نميزد. ميگفت
هركس بوي تن خودش را بايد بدهد، مثل حيوانات. ... نايي و چقدر خوبي. چرا ستاره ات
را ول ميكني و ميآيي؟ من گ د و كثافتم نايي پناه بده اينجا سرد است تاريك ميشوم
نايي. چه خوب كه... بگذار برگردم. برگردم به تاريكي خودم. اينجا سرد است نايي. توي
تاريكي سرما سردتر است نايي چرا اينهمه فرق ميكند تاريكي با تاريكي؟ چرا تاريكي تهِ
دان
آه . ت
ن . . .
.
221
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
.
ص٢٢٢
گور فرق ميك د با تاريكي اتاق؟... فرق ميك د با تاريكي تهِ چاه؟... فرق ميكند با تاريكي
زهدان؟ چرا وقتي يي با آن دو حفره ي خالي چشمها برگشت طرفِ درختِ انجيرِ وسطِ
حياط طوري برگشت كه انگار ميبيند؟ طوري برگشت كه من ترسيدم؟ و بگو نايي. چرا
تاريكي ازل فرق ميكند با تاريكي ابد؟ چرا تاريكي پشت چشمهام سوزن سوزن مي ود
نايي؟ تو كه از ستاره ديگر آمده اي... تو بگو نايي... تنات بوي كاج ميداد. عطر نميزدي.
پناهم بده به آن تاريكي خيسِ سوزنده. پناهم بده به آن بهترين تاريكيها. آه نايي »
ن ن
دا
ت
ش
...
آرام بيرون آمد. مثل بچه اي شيرمست، سرش را گذاشت روي دامن او.
نايي مجسمه ي عاج مريم را بيرون آورد.» آه اي مريم مقدس...»
ـ ببخشش نايي، اينهمه سال گذشته!
ـ نميتوانم، ماندي.
ـ سعي كن، نايي.
ـ آخر، چطور؟
كورمال دست كشيد روي زمين. دستش خورد به بطري و واژگونش كرد. تا برش دارد
از زمين، كف سيماني سكو گلگون شده بود از شرابي كه راه ميكشيد به طرفِ گودال.
بطري را داد به او.
ـ نايي.
ـ چيه؟
ـ هيچي.
ـ نايي.
ـ ...
ـ بگو كه گريه نميكني، نايي.
ـ ...
سينه اش را صاف كرد. بعد، صدايي كه براّيي الماس را داشت زير فضاي بسته ي
ايستگاه طنين انداخت. چرخ ميخورد زير انحناي سقف، سينه ميداد به سطح فلزي ريل، و
نشت ميكرد در نسوج صندلي هاي زرد، و كاشي هاي آبي ايستگاه:
222
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
.
ص٢٢٢
گور فرق ميك د با تاريكي اتاق؟... فرق ميك د با تاريكي تهِ چاه؟... فرق ميكند با تاريكي
زهدان؟ چرا وقتي يي با آن دو حفره ي خالي چشمها برگشت طرفِ درختِ انجيرِ وسطِ
حياط طوري برگشت كه انگار ميبيند؟ طوري برگشت كه من ترسيدم؟ و بگو نايي. چرا
تاريكي ازل فرق ميكند با تاريكي ابد؟ چرا تاريكي پشت چشمهام سوزن سوزن مي ود
نايي؟ تو كه از ستاره ديگر آمده اي... تو بگو نايي... تنات بوي كاج ميداد. عطر نميزدي.
پناهم بده به آن تاريكي خيسِ سوزنده. پناهم بده به آن بهترين تاريكيها. آه نايي »
ن ن
دا
ت
ش
...
آرام بيرون آمد. مثل بچه اي شيرمست، سرش را گذاشت روي دامن او.
نايي مجسمه ي عاج مريم را بيرون آورد.» آه اي مريم مقدس...»
ـ ببخشش نايي، اينهمه سال گذشته!
ـ نميتوانم، ماندي.
ـ سعي كن، نايي.
ـ آخر، چطور؟
كورمال دست كشيد روي زمين. دستش خورد به بطري و واژگونش كرد. تا برش دارد
از زمين، كف سيماني سكو گلگون شده بود از شرابي كه راه ميكشيد به طرفِ گودال.
بطري را داد به او.
ـ نايي.
ـ چيه؟
ـ هيچي.
ـ نايي.
ـ ...
ـ بگو كه گريه نميكني، نايي.
ـ ...
سينه اش را صاف كرد. بعد، صدايي كه براّيي الماس را داشت زير فضاي بسته ي
ايستگاه طنين انداخت. چرخ ميخورد زير انحناي سقف، سينه ميداد به سطح فلزي ريل، و
نشت ميكرد در نسوج صندلي هاي زرد، و كاشي هاي آبي ايستگاه:
222
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️