@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص21

این کنجکاوي تلخ در آشویتس نیز حاکم بود، که به گونه اي ذهن ما را از محیط اطراف منحرف می ساخت. محیطی که ما به صورت عینی با آن برخورد داشتیم. در آن هنگام ما این حالت ذهنی را به عنوان وسیله اي براي محافظت خود تقویت می کردیم. علاقمند بودیم بدانیم رویداد بعدي چه خواهد بود. مثلا نتیجه ایستادن ما در فضاي باز، یا در یخبندان آخر پاییز، آنهم لخت و عریان با بدن نیمه خشک پس از دوش گرفتن چه خواهد بود. چند روز بعد کنجکاوي ما جایش را به شگفتی داد. شگفت زده از اینکه سرما نخوردیم. تازه واردین مرتب دچار شگفت زدگی می شدند. ابتدا پزشکانی که در میان ما بودند پی بردند که: » همه کتابهاي درسی دروغ است. « در کتابها نوشته شده است بشر نمی تواند جز براي ساعات محدودي بی خواب بماند. این کاملا غلط است! من متقاعد شده بودم که از انجام کارهاي ویژه اي ناتوانم: مثلا من نمی توانم بدون این بخوابم، یا نمی توانم با این و آن زندگی کنم. نخستین شبی که در آشویتس بودیم بر بستري خوابیدیم که به ردیف بود. در هر ردیف )که اندازه اش دو تا دو متر و نیم بود( نه نفر بر کف زمین تخته اي خوابیدیم. هر نه نفر دو پتو داشتیم. ناگفته نگذارم که همه باید به پهلو میخوابیدیم. همین جاي کم موجب شده بود که به هم چسبیده بخوابیم که به این ترتیب از سرماي تلخ تا حدودي رها شویم. گرچه بردن کفش به خوابگاه ممنوع بود، اما بعضی از زندانیان از کفش هایشان با وجود لایه هاي گل به عنوان بالش استفاده می کردند، وگرنه باید سر را به روي دست خواب رفته می گذاشتند. با همه شرایط دردناك، خوابمان می برد، و براي چند ساعتی به عالم فراموشی می رفتیم و از درد و رنج رها می شدیم. بد نیست چند نمونه از سخت جانی خود را در برابر دشواریها برایتان تعریف کنم. ما نمی توانستیم دندانهایمان را مسواك بزنیم. با این حال و با وجود کمبود ویتامین لثه هایمان سالمتر از پیش بود.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص22

ناچار بودیم یک پیرآهن را شش ماه بپوشیم، تا زمانی که از شکل پیرآهن در آید. اتفاق می افتاد به علت لوله هاي یخ بسته نمی توانستیم خود را یا حتی قسمتی از خودمان را بشوییم، با این حال زخم دست هایمان که به گل و کثافت آلوده بود چرك نمی کرد )البته مساله سرمازدگی جدا بود(. نمونه دیگر، کسانی بودند که خوابشان سبک بود و اگر کوچکترین صدایی از اتاق مجاور می آمد از خواب می پریدند، حالا می توانستند به شکل کتابی کنار رفیق خود که با صداي بلند خرخر می کرد به خواب سنگینی فرو روند. اکنون اگر کسی از ما در مورد حقیقت گفته داستایوسکی1 بپرسد که می گفت » بشر موجودي است که می تواند به همه چیز عادت کند « پاسخ خواهیم داد » بله، بشر موجودي است که به همه چیز خو می گیرد، اما نپرسید چگونه. « نه بررسی هاي روانشناسی ما به آن مرحله رسیده بود و نه ما زندانیان به آن مرحله رسیده بودیم. زیرا ما هنوز در مرحله ابتدایی واکنش هاي روانی بودیم. فکر خودکشی تقریبا از ذهن همه ما گذشته بود، همه ما این اندیشه را ولو براي مدت کوتاه تجربه کرده بودیم. اندیشه اي که زاییده وضع موجود بود، خطر مرگ که هماره تهدیدمان می کرد و نزدیک بودن مرگ کسانیکه زیر شکنجه بودند، به علت عقیده استوارم که بعدا به ذکر آن خواهم پرداخت، نخستین شب ورودم به اردوگاه با خود پیمان بستم که » به سیم خاردار نزنم «. این عبارتی بود که در اردوگاه بکار می رفت و بهترین شیوه خودکشی بود که با دست زدن به سیم خاردار برق دار آنجا می گرفت. گرفتن چنین تصمیمی براي من خالی از اشکال نبود. از آنجا ، که شانس زنده ماندن و یا رویدادهایی که موجب رهایی می شد کم بود، خودکشی دیگر مفهومی نداشت. هیچکس اطمینان نداشت جزو کسانی باشد که از همه گزینش ها جان سالم به در برد. زندانیان آشویتس در نخستین





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص23

مرحله ضربه روحی از مرگ وحشت نداشتند. حتی اتاق گاز پس از چند روز نخست، ابهت خود را از دست می داد. دوستانی را که بعدها دیدم، به من گفتند من یکی از کسانی نبودم که با ورود به اردوگاه دچار افسردگی شده باشم. هنگامی که صبح روز بعد از ورودمان به آشویتس اتفاق زیر رخ داد، من تنها لبخند زدم. داستان از این قرار بود که با وجود اخطارهایی که گفته می شد نباید از کلبه هایمان خارج شویم، یکی از دوستان من که چند هفته پیش وارد آشویتس شده بود پنهانی به کلبه ما آمد. قصد او از این دیدار براي این بود که با گفتن چند نکته کوچک موجب آسایش ذهنی ما شود. او به حدي وزن کم کرده بود که ابتدا نشناختیمش با شوخ طبعی و بی قیدي شتاب آلود چند نکته را یادآور شد و رفت: » نترسید! از گزینش وحشت نکنید! دکتر. م )ریاست پزشکی اس.اس( رفتار خوبی با پزشکان دارد. « )این دروغ و سخنان دوستانه رفیق من گمراه کننده بود. یکی از زندانیان که پزشک شماري از کلبه ها بود و حدود شصت سال از سنش می گذشت به من گفته بود که چگونه به دکتر. م التماس کرده بود تا از فرستادن پسرش به اتاق گاز خودداري کند، اما دکتر م. با سردي درخواست او را رد کرده بود.( دوستم ادامه داد: » خواهش می کنم هر روز صورتتان را بتراشید، حتی اگر مجبور باشید با یک تکه شیشه اینکار را بکنید... و یا به قیمت از دست دادن آخرین تکه نانتان باشد. در این صورت جوانتر و گونه هایتان سرخ تر به نظر خواهد رسید. اگر می خواهید زنده بمانید تنها یک راه وجود دارد: باید بتوانید کار کنید. فرض کنیم پاشنه پایتان تاول زده باشد و شما بلنگید و در همین ضمن افسر اس.اس شما را ببیند و شما را به کناري بکشد در آن صورت مطمئن باشید روز بعد اتاق گاز در انتظارتان است. می دانید وقتی می گوییم » لاابالی « منظورمان چیست؟ مردي که قیافه مفلوکی دارد و پوستی بر استخوان که دیگر توان کارهاي دشوار بدنی را ندارد... این یک » لاابالی « است. یک نفر لاابالی دیر یا زود و غالبا به زودي روانه اتاق گاز می شود. بنابراین به یاد داشته باشید: صورتتان را بتراشید و کشیده قامت




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص24

گام بردارید، در اینصورت نیازي نیست از اتاق گاز وحشتی داشته باشید. همه شما که در اینجا ایستاده اید حتی اگر از اقامت تان بیست و چهار ساعت بیشتر نگذشته باشد نباید از اتاق گاز بترسید، مگر شما. سپس رو به من کرد و گفت، » امیدوارم از رك بودن من نرنجید « رو به دیگران کرد و گفت: » از میان همه شما، او تنها کسی است که باید از گزینش بعدي بترسد. بنابراین نگران نباشید! « من لبخند زدم و حالا متقاعد شده ام که هر کس دیگر در آن روز جاي من می بود همین کار را میکرد. گفته لسینگ1 است که » گاهی رویدادهایی موجب می شود شما منطق خود را از دست بدهید وگرنه دلیل براي از دست دادن آن ندارید. « چنآنچه واکنش نابهنجار در برابر موقعیت نابهنجار، رفتار طبیعی به شمار می رود. ما روانپزشکان حتی انتظار این را داریم که واکنش هاي یک فرد در برابر یک امر نابهنجار، از قبیل فرستادن به تیمارستان، به نسبت درجه بهنجار بودن او نابهنجار باشد. واکنش فردي که به اردوگاه کار اجباري وارد شده است نیز وضع نابهنجار ذهنی او را نشان می دهد. اما اگر باین مساله از دیدگاه عینی نگاه کنیم در شرایط موجود چنین واکنشی همانطور که بعدها خواهید دید واکنشی است بهنجار و راستین، همانطور که من این واکنشها را پیش تر توضیح داده ام، طی چند روز باژگون شد. زندانی از مرحله نخست به مرحله دوم می رسید: مرحله دوم، مرحله بی احساسی نسبی بود که زندانی در این دوره در نوعی مرگ عاطفی دست و پا می زد، به جز واکنش هایی که تاکنون توضیح داده ام، زندانیان تازه وارد شکنجه دردناك تري را از نظر احساسی تجربه می کردند که تلاش شان بر این بود همه آنها را در خود نابود سازد. نخست اینکه، در حسرت بازگشت به خانه و کاشانه و خانواده خود بودند. این میل و اشتیاق گاه چنان به زندانی فشار می آورد که احساس می کرد حسرت چون خوره به جانش افتاده است. دو، دیگر تنفر بود ؛ تنفر از همه زشتیهایی که در پیرامونش بود، حتی به شکل ظاهري.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص25

به بیشتر زندانیان لباسهاي ژنده اي داده بودند که مترسک از آن خوش آیندتر بود. در فاصله کلبه ها در اردوگاه جز کثافت چیزي به چشم نمی خورد و هر چه بیشتر تمیز می کردیم بیشتر بر سر راهمان ریخته می شد. افسران و زندانیان مسئول ، خوش داشتند که تازه واردان را به کار گروهی تمیز کردن آبریزگاهها و بیرون ریختن مدفوع بگمارند اگر همانطور که معمولا روي می داد، به هنگام حمل مدفوع بگمارند اگر همانطوري که معمولا روي می داد، بهنگام حمل مدفوع بر روي تپه ها، مدفوع بسر و روي زندانیان می ریخت و نشانی از تنفر در چهره اش دیده می شد یا سعی می کرد آنرا پاك کند، ضربات کاپو بود که بر پیکرش فرود می آمد و از اینرو کشتن واکنش هاي به هنجار تسریع می شد. ابتدا زندانی وقتی گروهی را می دید که در حین رفت و آمد مجازات می شوند روي بر می گرداند، زیرا نمی توانست تحمل کند که رفقایش به هنگام رفت و آمد در باتلاق کتک بخورند. اما روزها و هفته هاي بعد جریان دگرگون می شد. صبح زود، وقتی که هوا هنوز گرگ و میش بود زندانی با گروهش جلوي در می ایستاد و آماده کار بود. با شنیدن صداي فریادي، می دید که چگونه رفیقی را نقش زمین می کنند و دیگر بار او را می ایستانند و باز هم اینکار تکرار می شود، چرا چنین می کردند؟ براي این که تب داشت و بی موقع به درمانگاه رفته بود و به خاطر همین که می خواست از وظایف روزانه اش رها شود تنبیه می شد. اما زندانی که به مرحله دوم واکنش هاي روان شناسی رسیده بود دیگر با دیدن تنبیه رفیقش دیده از صحنه برنمی گرفت. زیرا در این مرحله احساسآتش سست شده بود و این منظره را بدون اینکه کوچکترین احساسی به او دست دهد تماشا می کرد. نمونه دیگر را برایتان تعریف می کنم: یکی از زندانیان در درمانگاه به انتظار ایستاده بود و با حالت لی لی قدم بر می داشت به امید اینکه به علت زخم یا تاول پا یا تب دو روز کار سبک در داخل اردوگاه به او داده شود. پسر دوازده ساله اي را می دید که به درمانگاه آوردند. این پسر را مجبور کرده بودند ساعتها در برف به حال خبردار بایستند و یا در





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص26

فضاي باز با پاي برهنه به علت اینکه کفشی در اردوگاه به اندازه پاي او نبود، بیگاري کند. زندانی این منظره را بدون برگرداندن روي نگاه می کرد. انگشتان پاي این پسر خردسال را سرما زده بود و دکتر کشیک ریشه هاي سیاه غانقاریاي او را یکی یکی با موچین می کند. نفرت، وحشت و ترحم عواطفی است که تماشاچیان ما در برابر آنها دیگر سنگ شده بودند. منظره شکنجه شدگان، کسانی که در حال مرگ بودند و مرده ها، پس از چند هفته زندگی اردوگاهی چنان عادي می شد که دیگر او را تکان نمی داد. من مدتی در کلبه بیماران تیفوسی کار کردم، که تبشان خیلی بالا بود و اغلب هذیان می گفتند و در حال مرگ بودند. پس از اینکه یکی از این بیماران مرد، من بدون هیچگونه آشفتگی عاطفی این منظره را که با مرگ هر نفر تکرار می شد، تماشا می کردم. زندانیان یکی یکی به جسدي که هنوز گرم بود نزدیک می شدند. یکی پس مانده سیب زمینی اش را چنگ زده بر می داشت، دیگري فکر می کرد کفش چوبین مرده برایش مناسب تر است و کفش هاي خودش را با آن عوض می کرد. نفر سوم پالتویش را بلند کرده و دیگري خوشحال بود که می توانست چند متري نخ به چنگ آورد، تصورش را بکنید! من هم اینها را بدون اینکه کوچکترین تکانی بخورم، تماشا می کردم. سرانجام از »پرستار« خواستم که جسد را از آنجا بیرون ببرد. پرستار وقتی تصمیم گرفت جسد را ببرد دو پاي جسد را گرفت و آنرا کشان کشان از راهرویی که دو ردیف چوب چیده بودند و پنجاه بیمار تیفوسی را روي آنها بستري کرده بودند به سمت در برد. چون از کمبود مواد غذایی رنج می بردیم، هماره دو پله اي که به سمت فضاي باز می رفت براي ما دچار اشکال می کرد. چنانکه چند ماه پس از اقامت مان در اردوگاه یاراي بالارفتن از پله ها را که در حدود پانزده سانتیمتر بلندي هر یک از آنها بود، نداشتیم و نمی توانستیم بدون آنکه دستمان را به چهارچوب در بگیریم و خودمان را بکشیم از آن بالا برویم.





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص27

مردي که جسد را حمل می کرد به پله ها نزدیک می شد. نفس، نفس زنان خودش را بالا می کشید، بعد هم جسد را، ابتدا پاهایش، بعد تنه اش و سرانجام سرش را بالا می کشید. سر جسد را با سر و صداي زیاد و برخورد با پله ها از آن رد می کرد. جاي من در طرف مقابل کلبه و کنار تنها پنجره کوچکی بود که نزدیک زمین بنا شده بود. هنگامی که با دستان سرد خود کاسه داغ سوپ را مزه مزه می کردم، چشمم به این منظره افتاد. جسدي که هم اکنون از آنجا دور شده بود با دیدگان زل زده به من می نگریست. همین دو ساعت پیش بود که با این مرد صحبت می کردم و حالا در حالی که سوپم را مزه مزه می کنم به جسدش می نگرم.اگر بی عاطفگی من از نقطه نظر حرفه ام مرا به شگفتی وا نمی داشت، حالا دیگر این واقعه را به یاد نمی داشتم، زیرا کوچکترین احساسی در من برنمی انگیخت. بی تفاوتی و سست شدن عواطف و احساسی که انسان دیگر به چیزي اهمیت ندهد، نشانه هایی بود که در مرحله دوم واکنشهاي روان شناسی زندانیان پدید می آمد و سرانجام او را در برابر شکنجه هاي لحظه اي و روزانه دیگران بی تفاوت می کرد و با همین سنگ شدن و بی تفاوت ماندن بود که زندانی به زودي تاري به دور خود می تنید. هر حرکتی موجب کتک خوردن می شد و گاهی حتی بی دلیل کتک می خوردیم. به طور مثال نان در محل کارمان جیره بندي بود و ما می بایست براي دریافت نان به صف بایستیم. یکبار یکی از زندانیان پشت سر من کمی خارج از صف ایستاده بود و این برهم خوردن قرینه براي افسر اس.اس خوشایند نبود. نه می دانستم پشت سر من چه می گذشت و نه می دانستم در ذهن نگهبان اس.اس چه می گذرد، همین قدر دو ضربه محکم بر سرم فرود آمد. همان موقع نگهبان را که با چوب بر سرم می کوفت دیدم. در چنین لحظه اي، آنچه به انسان ضربه می زند درد جسمی نیست )و این همآنقدر که در مورد




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص28

تنبیه کودکان صادق است، در مورد بزرگسالان نیز درست است( بلکه این رنج روحی برخاسته از بی عدالتی و به طور کلی بی منطقی است که آزار دهنده است. آنچه موجب شگفتی است ، اینست که ضربه اي که نشانی از خود به جاي نمی گذارد می تواند در شرایط ویژه اي بیش از ضربه اي که جایش باقی می ماند، آزار دهد. یکبار در یک توفان برف روي خط راه آهن را گرفته بود. با وجود هواي نامساعد، گروه ما می بایست کار می کرد. چون تنها راه گرم نگهداشتن خودمان را در کار کردن می دیدیم، من به شدت ریل را جابجا می کردم. تنها یک لحظه براي اینکه نفسی تازه کنم به بیلم تکیه دادم. از بخت برگشته من درست در همان لحظه نگهبان برگشت و مرا دید و فکر کرد وقت می گذرانم. دردي که او در آن لحظه برایم آفرید نه ازدشنام بود و نه از ضربه اي که به من وارد آورده بود. نگهبان حتی این زحمت را به خود نداد به مرد ژنده پوش گرسنه اي که در برابرش ایستاده بود و شاید می توانست به طور مبهم یادآور وجود انسانی باشد، چیزي بگوید، حتی دشنام هم نداد. در عوض با حالتی خوشحال سنگی از زمین برداشت و به سوي من پرتاب کرد. این کار او به نظر من درست مانند جلب توجه یک حیوان بود. فراخواندن حیوانی اهلی به سر کارش، با موجودي که وجه مشترکمان آنقدر ناچیزست که او را حتی تنبیه نمی کنیم دردناك ترین بخش این کتک ها توهین هایی بود که به ما می کردند. چنانکه یکبار مجبورمان کردند تیرهاي چوبی دراز و سنگین را بر روي مسیر یخ بسته حمل کنیم. اگر یکی از افراد پایش می لغزید نه تنها وضع خود را به خطر انداخته بود بلکه براي بقیه کسانی هم که همان تیر را حمل می کردند خطر ایجاد می کرد. لگن خاصره یکی از دوستان دیرین من نقص مادرزادي داشت اما او خوشحال بود که با وجود این نقص می توانست کار کند زیرا به هنگام گزینش افرادي که نقص عضوي داشتند یقینا به اتاق گاز روانه می شدند. او که با عده اي تیر چوبی بسیار سنگینی حمل می کرد، بر روي مسیر یخ بندان لنگید و چیزي نمانده بود که بیفتد و بقیه را هم با خود بکشد. چون هنوز نوبت من نرسیده بود بدون درنگ به یاري اش شتافتم. بی درنگ ضربه اي بر پشتم فرود آمد و نگهبان در




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص29

حالیکه توبیخم می کرد دستور داد به جاي خود بازگردم. شگفت آور اینجاست که همین نگهبانی که مرا کتک می زد چند دقیقه پیش با لحن توبیخ آمیزي به ما گفته بود که ما »خوکها« اصلا حس همکاري نداریم. یکبار هم، در جنگلی با حرارت دو درجه فارنهایت، به کندن زمین یخ زده پرداختیم تا لوله هاي آب را جاگذاري کنیم. در آنروزها از نظر بدنی ضعیف شده بودم. سرکارگري آمد با گونه هاي گوشتالو و سرخ. چهره او مرا به یاد کله خوك انداخت. نگاهم روي دستکش هاي گرم و نرم او در آن سرماي گزنده ایستاد. مدتی ساکت مرا ورانداز کرد. احساس کردم همانند شکارچی در کمین من است زیرا مقدار خاکی را که کنده بودم جلویم بود و این خود میزان کارم را نشان می داد. ناگهان فریادش بلند شد »خوك کثیف، تمام مدت مواظبت بودم! کار کردن را به تو خواهم آموخت! وادارت می کنم با دندانهایت زمین را بکنی و مثل یک حیوان بمیري! دو روزه حسابت را می رسم! هرگز در زندگیت کار نکرده اي. خوك کثیف، چه کاره بودي؟ تاجر؟« دیگر هیچ چیز برایم اهمیت نداشت، آب از سرم گذشته بود چه یک نی، چه صدنی. اما باید تهدید او را براي کشتنم جدي می گرفتم. از اینرو راست ایستآدم و چشم در چشمش دوختم. » من یک پزشک بودم-یک پزشک متخصص. « » چی؟ پزشک بودي؟ شرط می بندم که جیب مردم را خالی کرده اي. « » اتفاقا من در درمانگاه دولتی کار می کردم و پولی هم از مردم دریافت نمی کردم. « اما متوجه شدم زیادي حرف زده ام. در همین ضمن نگهبان خودش را روي من انداخت و در حالی که مثل دیوانگان نعره اي زد مرا به زمین کوبید. و دیگر به یاد ندارم ضمن فریادها چه گفت.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص30

مراد من از بیان این داستان جزیی اینست که نشان دهم لحظاتی پیش می آید که خشم و نفرت می توانست حتی یک زندانی مسخ شده را نیز برانگیزاند- خشم و نفرت نه تنها از بی رحمی یا درد ناشی از آن، بلکه از تحقیر نهفته در آن. در آن لحظه خون به سرم دوید، زیرا باید به سخنان مردي گوش دهم که بر من و زندگی من داوري می کند. بی آنکه کوچکترین چیزي از آن بداند، مردي که )باید اعتراف کنم: وقتی داستان را براي رفقاي زندانی خود تعریف کردم، آرامش کودکانه اي به من دست داد( آنقدر پست و وحشی بود که پرستار درمانگاه سرپایی بیمارستان من، او را حتی به اتاق انتظار راه نمی داد. خوشبختانه کاپویی که در گروه ما بود، خود را مدیون من می دانست، او به علت اینکه به ماجراهاي عاشقانه و گرفتاریهاي خانوادگیش گوش می دادم به من علاقه پیدا کرده بود. او ماجراهایش به هنگام پیاده روي هاي دراز به سمت محل کار برایم تعریف می کرد. من با شناخت او و با برداشتی که از شخصیت او داشتم و با پندهاي روانکاوانه، در او نفوذ کردم. از آن پس او از من سپاسگزار بود و این خود براي من ارزش داشت. او بارها در یکی از پنج ردیف نخست صف جایی کنار خودش براي من نگه می داشت که معمولا شامل دویست و هشتاد نفر می شد و این نهایت لطف او بود. ما باید صبح زود زمانی که هنوز هوا گرگ و میش بود به صف می ایستادیم. همه از اینکه ممکن بود دیر برسند و در ردیف هاي عقبی صف بایستند وحشت داشتند، زیرا اگر به افرادي براي انجام کارهاي ناخوشایند نیاز داشتند، کاپوي ارشد می آمد و آنان را از آخر صف برمی گزید و این افراد باید به سرپرستی نگهبانان نآشناس، به کار دیگري و به ویژه کارهاي دشواري بپردازند. کاپوها، گاهی هم این افراد مورد نیاز را از پنج ردیف نخست برمی گزیدند تا مچ کسانی را که سعی می کردند زرنگی و رندي کنند بگیرند، همه اعتراض ها و التماسها را نیز با چند لگد جانانه، آرام می کردند و مجرمین برگزیده شده را تا رسیدن به محل کار با فریاد و کتک می دوانیدند.





@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه




#لیلا_بهزادی_نژاد
#آفرینش_انسان_در_اساطیر_و_کتب_مقدس :

چون زئوس در المپ بر سرير خدائي نشست و جنگ بزرگ با كرونوس وتيتانها پايان يافت، به پرومته فرمان داد که : (برو انسان را از گل رس بساز ، كالبد او را به شكل جاودانان بساز و من در او زندگی خواهم دميد ، هرچه لازم است بياموزش تا جاودانان را ستايش كند و پرستشگاهها بسازد و پس از زمان كوتاهي بميرد و به قلمرو برادرم هایدس فرو رود و تحت فرمان وي درآيد . پرومته براي اجراي فرمان زئوس به محلي در يونان به نام پائوپئوس، نزديك دلفي رفت و بي درنگ با خاك رس ، گل آدم را ساخت و آن را شكل داد . سپس زئوس به آدمهاي خاكي زندگي بخشيد و پرومته را بر آن داشت تا چيزهاي لازم را به ايشان بياموزد.

در باور شناسی ایرانی، کیومرث نخستین مرد است. او همدوش با نخستین حیوان یعنی گاو (یکتا آفرید) آفریده شد. اهریمن گاو یکتا آفرید و کیومرث را از پای درآورد. از شوسْر ( منی) و تخمه کیومرث که بر خاک ریخته بود، گیاه نمادین ریواس رست و از آن گیاه به یکباره دو شاخه برآمد که یکی نخستین مرد به نام مشی و دیگری نخستین زن به نام مشیانه بود. اهریمن مشی و مشیانه را فریب می دهد و آنان آفریدگاری را به اهریمن نسبت می دهند. به کفاره این گناه از داشتن فرزند محروم می شوند. تا اینکه توبه می کنند و سرانجام صاحب یک جفت فرزند می شوند که آنقدر در چشمشان شیرین می آید که آنها را می خورند! پس از آن اهورامزدا شیرینی فرزندان را برای پدر و مادر تا جایی میکند که والدین آنها را نخورند!

مشابه داستان آفرینش انسان در اساطیر یونانی، در تورات آمده است. در سفر پيدايش بخش دوم آيه هفت آمده است آنگاه خداوند از خاك زمين ، آدم را سرشت . سپس در بيني آدم روح حيات دميد و به او جان بخشيد و آدم موجود زنده شد. پس از آن، خداوند در سرزمین عدن، واقع در شرق، باغی به وجود آورد و آدمی را که آفریده بود در آن باغ گذاشت. سپس در شرح آفرينش زن ادامه مى دهد: خداوند فرمود :شایسته نيست كه آدم تنها باشد. باید برای او یار مناسبی به وجود اورم. آنگاه خداوند آدم را به خواب عمیقی فرو برد و يكى از دنده هايش را گرفت و جای آنرا با گوشت پر كرد و از آن دنده زنى ساخت و پيش آدم برد. و آدم گفت: همانا اين است استخوانى از استخوانهايم و گوشتى از گوشتم.

در دین مسيح، روايت تازه اى از آفرينش انسان بیان نشده است.

و در قرآن نیز آفرینش انسان به همین گونه است با این تفاوت که در قرآن مانند تورات به جزییات پرداخته نشده است اما در آياتى چون پنجاه و نه از سوره آل عمران، شصت و یک از سوره اسراء و دوازده از سوره اعراف به آفرينش آدمى از گل اشاره شده است :

مثل عيسي در نزد خدا، همچون آدم است، كه او را از خاك آفريد، و سپس به او فرمود: «موجود باش!» او هم فورا موجود شد. (آل عمران)

و در آیه صد و هشتاد و نه سوره اعراف به آفرینش حوا از آدم اشاره شده است:

او کسی است که شما را از یک تن آفرید، و همسرش را از او پدید آورد تا در کنارش آرامش یابد......

منابع :
قرآن کریم
سفر پيدايش
اساطیر یونان راجر لنسلین گرین
نامه باستان میر جلال الدین کزازی



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

@flith کانال پروازفکرواندیشه




برای بنیان گذاری یک دین باید از قدرت روانشناسی مستحکم و خطا ناپذیری برخوردار بود،تا بتوان با اطمینان وجود قشری از روح های متوسط را که هنوز به خویشاوندی و همبستگی خویش پی نبرده اند،کشف و شناسایی کرد.این بنیان گذار دین است که با آگاه کردن، همه را به دور هم جمع می کند،از این نظر بنیانگذاری دین همیشه به مراسمی طولانی از تشخیص و شناسایی متقابل روح ها می گردد.
#فردریش_ویلهلم_نیچه
#حکمت_شادان



@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️

کانال پرواز فکرواندیشه flith@



موشي و قورباغه‌اي در كنار جوي آبي باهم زندگي مي‌كردند. روزي موش به قورباغه گفت: اي دوست عزيز، دلم مي‌خواهد كه بيشتر از اين با تو همدم باشم و بيشتر با هم صحبت كنيم، ولي حيف كه تو بيشتر زندگي‌ات را توي آب مي‌گذراني و من نمي‌توانم با تو به داخل آب بيايم. قورباغه وقتي اصرار دوست خود را ديد قبول كرد كه نخي پيدا كنند و يك سر نخ را به پاي موش ببندند و سر ديگر را به پاي قورباغه تا وقتي كه بخواهند همديگر را ببينند نخ را بكشند و همديگر را با خبر كنند. روزي موش به كنار جوي آمد تا نخ را بكشد و قورباغه را براي ديدار دعوت كند، ناگهان كلاغي از بالا در يك چشم به هم زدن او را از زمين بلند كرد و به آسمان برد. قورباغه هم با نخي كه به پايش بسته شده بود از آب بيرون كشيده شد و ميان زمين و آسمان آويزان بود. وقتي مردم اين صحنه عجيب را ديدند با تعجب مي‌پرسيدند عجب كلاغ حيله‌گري! چگونه در آب رفته و قورباغه را شكار كرده و با نخ پاي موش را به پاي قورباغه بسته؟!!
قورباغه كه ميان آسمان و زمين آويزان بود فرياد مي‌زد:
اين است سزاي دوستي با مردم نا اهل.

#مثنوی_معنوی


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃


از این پس هر روز راس ساعت 9 بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص31

من، تا زمانی که کاپوي گروهم نیازي به دردل با من داشت از این برنامه ها آسوده بودم- جاي تضمین شده افتخاري من در کنار او بود. اما این رفاقت امتیاز دیگري نیز داشت. منهم مانند همه زندانیان از آماس پا درد می کشیدم. پاهایم به حدي ورم کرده بود و پوست پایم آنچنان کشیده می شد که به سختی می توانستم زانوهایم را حرکت دهم. براي اینکه بتوانم با پاهاي آماس کرده کفش هایم را بپوشم، ناچار بودم بند کفش هایم را نبندم. اگر جورابی می داشتم هم نمی توانستم بپوشم، چون کفش هایم به پایم نمی رفت. از اینرو پاهاي من که نیمی از آن برهنه بود، همواره خیس و کفش هایم نیز پر از برف بود. که صد البته پاهایمان همواره سرمازده و متورم بود و به این ترتیب هرگامی که برمی داشتیم دردناك بود. در راه پیمایی هاي دراز کفش هایم پوشیده از برف می شد. در نتیجه زندانیان مرتبا می لغزیدند و افرادي که در پشت سر آنان در حرکت بودند، روي هم می افتادند. آنوقت این ستون گوشتی تنها براي یک لحظه و نه بیشتر ،از حرکت باز می ایستاد. در چنین مواردي نگهبان درنگ نمی کرد و با قنداق تفنگ خود ضرباتی به پیکر زندانیان وارد می آورد و آنان را بر می خیزانید. طبیعی است کسانی که جایشان در جلوي صف بود، کمتر مجبور بودند از حرکت بازایستند و در نتیجه نیازي نبود براي رسیدن به صف، با پاهاي دردناك بدوند. باز هم من خوشوقت بودم به علت اینکه پزشک ویژه عالی جناب کاپو شده بودم، در ابتداي صف و با گام هاي آرام حرکت می کردم. ضمنا خیالم جمع بود که کاپوي من به خاطر خدمتی که در حقش به جا می آوردم، به هنگام تقسیم سوپ ناهار وقتی نوبت به من می رسید، چمچه را به ته دیگ می زد و مقداري نخود هم در کاسه ام می ریخت. این کاپو که پیش تر افسر ارتش بود، حتی آنقدر شهامت به خرج می داد که در گوش سرکارگر که میانه ام با او شکراب بود زمزمه می کرد که من کارگر استثنایی خوبی هستم. درست است که این تعریف ها دستم را نمی گرفت، اما به هر حال زندگی مرا نجات می داد )یکی از چند موردي بود که جانم را نجات می داد(. روز بعد از مشاجره من با سرکارگر، مرا پنهانی براي کار به گروه دیگري فرستاد.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص32

سرکارگرانی هم بودند که با ما همدردي می کردند و تلاش می کردند دست کم در محیط کار تسهیلاتی براي ما فراهم آورند. با این حال آنان نیز هماره یادآوري می کردند که یک کارگر عادي در مدت کمتر، چندین برابر ما کار انجام می دادند. اما آیا آنان می دانستند که سهمیه نان کارگران عادي دیگر روزي سیصد گرم نبود )که غالبا ما کمتر از این مقدار را دریافت می داشتیم( و روزي نیم لیتر سوپ بسیار رقیق نمی خوردند، که کارگران عادي زیر چنان فشاري روانی که ما بدان محکوم بودیم، نبودند که از خانواده هایمان خبري دریافت نمی کردیم-خانواده هایی که یا به اردوگاههاي دیگري فرستاده شده و یا بی درنگ به اتاق هاي گاز روانه شده بودند، که کارگران عادي مرتبا هر روز و هر ساعت تهدید به مرگ نمی شدند. من حتی یکبار به خود جرات دادم و به یک سرکارگر گفتم، » اگر شما هم در همان مدت زمان کوتاهی که من راهسازي را یاد گرفتم، جراحی مغز را یاد گرفتید احترام فراوانی برایتان قایل می شدم. « سرکارگر با شنیدن این حرف پوزخندي زد. بی احساسی، که مهمترین نشانه مرضی مرحله دوم بود مکانیزم ضروري »دفاع1 از خود« به شمار می رفت. رفته رفته واقعیت سست می شد، و همه تلاشها و همه عواطف و هیجانها، روي یک مساله دور می زد، حفظ جان و حفظ سایر دوستان. شامگاهان وقتی زندانیان چونان گله از محل کار به اردوگاه بازگردانده می شدند، شنیده می شد که می گویند، »خوب یک روز دیگر هم گذشت.« به خوبی می توان پی برد، آنچنان فشاري که با نیاز دائم به تلاش براي زنده ماندن همراه بود موجب می گردید، وضع روحی زندانیان به سطح پایینی افت کند. چند نفر از همکاران من در اردوگاه که آموزش و زمینه اي در روانکاوي داشتند، اغلب از »واپس روي« در میان زندانیان اردوگاه سخن می گفتند، »واپس



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص33

روي« به معناي بازگشت به یک نوع زندگی ذهنی ابتدایی است. در چنین مرحله اي، زندانی آرزوها و خواسته هایش را در خواب می بیند. زندانیان اغلب چه نوع خوابهایی می دیدند؟ نان، شیرینی، سیگار و حمام گرم، خوبی را به خواب می دیدند. چون این آرزوها در عالم بیداري برآورده نمی شد، از این رو به شکل رویا تظاهر می کرد. اینکه آیا دیدن این خوابها مفید بود یا نه بحث دیگري است، زندانی باید پس از بیدار شدن با واقعیت زندگی اردوگاهی و تضاد وحشتناك آن با توهمات و هذیانهاي رویا ، رویاروي می گردید. هرگز فراموش نمی کنم که چگونه یک شب با قرقر یکی از زندانیان از خواب جستم. او به شدت دست و پا می زد و گویا دچار کابوس وحشتناکی شده بود. از آنجا که هماره، به ویژه نسبت به کسانی که خواب هاي ترسناك می دیدند یا هذیان می گفتند، حس ترحم داشتم، خواستم مرد بیچاره را از خواب بیدار کنم، اما ناگهان دستم را که می رفت او را تکان دهد پس کشیدم، چون از عملی که می خواستم انجام دهم، وحشت کردم. و در آن لحظه به این حقیقت رسیدم که هیچ خوابی هر چند هولناك نمی تواند به تلخی و گزندگی واقعیت زندگی اردوگاهی پیرامون ما باشد و من ناآگاهانه می خواستم او را به آن زندگی بازگردانم. طبیعی بود که به علت غذاي ناکافی که از نظر کیفیت و کمیت صفر بود و زندانیان از آن رنج می بردند، آرزوي یک غذاي خوب، غریزه ابتدایی اصلی شده بود که ذهن زندانیان را هماره مشغول می داشت. حال بیایید با هم به دیدار زندانیانی برویم که در حال کار کردن هستند، بهم نزدیکند و اتفاقا کسی هم مراقب آنان نیست. بیدرنگ در زمینه مواد غذایی شروع به گپ زدن می کردند یک زندانی از دیگري که داخل گودال کار می کرد، می پرسید غذاي دلخواهش چیست. و پس از آن دستور غذاهایی را که می توانستند بپزند با یکدیگر رد و بدل می کردند، صورت غذاي روز آزادي خود را که بار دیگر گرد هم می آمدند در ذهن آماده می کردند، روزي که در آینده اي دور از بند رها شوند و به کاشانه هاي خود



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص34

بازگردند. درباره غذا آنقدر به تفضیل صحبت می کردند تا اینکه ناگهان به وسیله واژه رمز یا شماره اي خبر دهن به دهن به ما می رسید که: »نگهبان سر رسید.« من هماره صحبت درباره غذا را خطرناك می دانستم. زیرا اشتباه است جهاز هاضمه خود را تا حدودي با کمیت و کیفیت بسیار پایین خو گرفته است، با مجسم کردن غذاهاي خوشمزه و لذیذ تحریک کنیم، گرچه اینگونه صحبت ها همراه با یک آرامش روانی زودگذر است، اما تصوري است که از نظر جسمی بدون تردید خالی از خطر نیست. در اواخر دوره زندان، جیره روزانه غذایی ما شامل سوپ بسیار رقیق و همان تکه کوچک نان پیشین بوده، علاوه بر آن جیره به اصطلاح اضافی نیز داشتیم که شامل بیست گرم کره نباتی، یا یک ورقه نازك کالباس ارزان قیمت، یا یک تکه کوچک پنیر، یا کمی عسل غیر طبیعی، یا یک قاشق مرباي رقیق که نوعش روزانه تغییر می کرد. این نوع تغذیه از نظر کالري کاملا نابسنده بود، به ویژه که ما کار سخت بدنی هم می کردیم و در ضمن هماره با لباس ناکافی در معرض سرما هم بودیم. وضع بیمارانی که زیر مراقبت ویژه بودند و اجازه داشتند به جاي ترك اردوگاه در بستر بمانند از اینهم اسف انگیزتر بود. وقتی آخرین لایه هاي چربی بدنمان آب می شد و ما به شکل اسکلتی در می آمدیم که لباس ژنده به تنش کرده باشند، باید شاهد تحلیل رفتن بدنمان می بودیم. بدن ما پروتیین خود را هضم می کرد و در نتیجه ماهیچه ها ناپدید می شدند. و حالا دیگر بدنی نیرویی براي ایستادگی نداشت. اعضاي جامعه کوچک ما یکی پس از دیگري می مردند. هر یک از ما استادانه می توانستیم بگوییم این بار نوبت کیست و این شتر کی در خانه خودمان خواهد خوابید. با آن همه مرگ و میري که شاهدش بودیم، دیگر علائم مرگ را بخوبی می شناختیم. و پیش بینی هاي ما کاملا دقیق بود. در گوش یکدیگر زمزمه می کردیم، »او دیري نخواهد پایید.« یا »حالا نوبت اوست« و شب هنگام که طبق برنامه روزانه شپش هاي خود را می جستیم و تن عریانمان را می دیدم فکر می کردیم که چه بر سرمان آمده است؟ آیا این




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص35

بدن، که جسدي بیش نیست بدن ماست؟ ما دیگر چیزي جز مشتی از یک توده عظیم گوشت انسانی نیستیم. توده عظیم پشت سیم هاي خاردار که در کلبه هاي گلی، گله وار جا داده شده ایم، توده اي که هر روز بخشی از آن می پوسد و فاسد می شود زیرا دیگر جان ندارد. پیش از این یادآور شدم که چگونه به خوراك و غذاهاي دلخواه اندیشیدن خوره وار مغز زندانیان را آزار می داد و این کار اجتناب ناپذیر بود. این فکر ذهن آگاه هر زندانی را در هر لحظه اي از بیکاریش اشغال می کرد. شاید بتوانید پی ببرید که حتی نیرومندترین ما نیز در حسرت روزي بودیم که بار دیگر غذاي نسبتا خوبی بخوریم، و این اشتیاق در واقع به خاطر خود خوراك نبود بلکه براي روزي بود که آن زندگی دون بشري که در آن به چیزي جز غذا نمی اندیشیدیم از هم فرو بپاشد. کسانی که چنین مراحلی را تجربه نکرده اند، مشکل بتوانند آن تعارض ذهنی را که نابودکننده روح است و تضادهاي نیروي اراده مردي را که گرسنگی را تجربه کرده است، مجسم کنند. آنان همچنین هرگز درك نخواهند کرد، معناي تنها ایستادن و کندن گودال و گوش به سوت اعلام ساعت نه و نیم یا ده صبح داشتن چیست. ما تنها نیم ساعت استراحت داشتیم و در این ساعت جیره نان ما را توزیع می کردند )در صورتیکه اصلا نانی وجود می داشت؟( آنان به کرات از سرکارگر راجع به چگونگی رفتار ما می پرسیدند و ما مرتبا ساعت را می پرسیدیم و با دلگرمی تکه نان مان را در جیب پالتو لمس می کردیم، ابتدا آنرا چونان چیز گرانبهایی با انگستان سرمازده و بدون دستکش در دست می گرفتیم و بعد تکه اي از آنرا می کندیم و بدهان می گذاشتیم، و سرانجام با آخرین ذره نیروي اراده باز هم آنرا در جیب می گذاردیم و با خود پیمان می بستیم که تا شامگاه آن را نگه داریم. آیا کسی می تواند به معناي همه آنچه یادآور شدم پی ببرد؟ ما در مورد با معنا یا بی معنا بودن شیوه هاي ویژه هاي که براي یکباره خوردن و یا کم کم خوردن آن یک تکه نان ناچیز صحبت می کردیم، این نانی بود که در اواخر دوره زندان و تنها روزي یکبار به ما داده



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷