@flith کانال پروازفکرواندیشه
#احمد_شریف_زاده:
#مگر_پول،_بی_صاحب_میشه؟!
#محمد_رضا_فتحی_نجفی
ما کلاس اول دبستان بودیم. این اخوی مان که اکنون دو سال از ما بزرگتر هستند، بخاطر می‌آوریم که در آن زمان هم، دو سال از ما بزرگتر بودند. در همه جا و در همه کار با هم بودیم. عینهو دو تا شریک. یک روز دو نفری با هم رفتیم، نان بخریم. نان در آن روزگار دانه ای دو قران یا شاید پنج قران بود. البته نه اینکه نان آن موقع مثل همه چیز این موقع، دو نرخی و یا چند نرخی باشد بلکه ما یادمان نیست.
خلاصه! به سمت نانوایی می رفتیم که به یکباره اخوی هیجان زده گفتند: «پول، پول!». گفتیم: «کو، کجاست، کو پول؟!». یک دو قرانی روی زمین توی خاک‌ها افتاده بود. آن زمان مثل حالا نبود که تا توی دهن خلق الله را هم آسفالت کنند! -به سلامتی شما- خیابان‌ها و کوچه‌های اطراف خانه‌ی ما، همه خاکی بود. خلاصه! اخوی دو زاری را برداشتند. نان را خریدیم و به خانه برگشتیم.
مرحومه مادر در زیرزمین مشغول طبخ غذا بودند. اخوی خوش خیال ما، نان را روی میز گذاشت و گفت: «اینم پیدا کردیم» و دو قرانی را به مادر نشان داد. مرحومه مادر پرسیدند: «از کجا؟!» اخوی گفت: «توی خیابون، روی زمین افتاده بود. صاحب نداشت.» مادر گفتند: «مگر پول، بی‌صاحب میشه؟! پول، روی زمین افتاده بود، تو هم برداشتیش؟!» اخوی گفت: «بله برداشتم.» مادر گفتند: «با کدوم دستت پول رو برداشتی؟!» اخوی از همه جا بی خبر گفت: «با این دست!». آقا! این دست داداش ما که بالا آمد -خدا بیامرزد رفتگان شما را این مرحومه مادرمان مثل اینکه دزد گرفته باشند، جوری این مچ دست اخوی را در دست گرفتند گویی دزدی، در چنگ یک عدالتی گرفتار آمده که اصلاً عدالتش اهل پارتی بازی و سفارش و حق حساب نیست. از ترس مجازات و سوز کیفر یک، رعشه‌ای به تن ما اخوان افتاد، کأنه هر دو به بیماری پارکینسون مادرزادی (!) مبتلا هستیم.
مرحومه مادر این اخوی نگون‌بخت ما را همین‌طور که به سمت چراغ گاز می‌بردند، فرمایش می کردند: «الان یک قاشق داغ می کنم، پشت دستت میذارم تا یادت بمونه پولی که مال تو نیست، بهش دست نزنی». عزم مرحومه مادر برای مبارزه با هرگونه فساد اقتصادی (اعم از دانه‌ریز و یا دانه درشت آن) یک جزمی داشت، بیا و ببین! چشم‌تان روز بد نبیند، مادر شعله چراغ گاز را که روشن کردند، این اخوی ما زد زیر گریه. مثل ابر بهار اشک می‌ریخت. از همان فاصله چند متری ما هم سوزش آن داغ را زیر پوست‌مان حس کردیم و زدیم زیر گریه. محشر کبری (!) به پا شده بود.
با کم و زیادش حداقل پنجاه دفعه این اخوی ما هی گفت: «غلط کردم مادر! مادر غلط کردم!» بالاخره دل مادر به رحم آمد و گفتند: «این دفعه اول و آخرت بود؟!» اخوی هم به جمیع کائنات در عالم هستی، قسم یاد کرد که دفعه اول و آخرش باشد. مادر دست اخوی را که رها کردند. نگاه پر جذبه مادر به ما دوخته شد. قلب‌مان آمد توی دهن‌مان. فهمیدیم که به عنوان مشارکت یا معاونت در برداشتن دو زاری مردم، متهم ردیف دوم پرونده هستیم. در کسری از ثانیه تجزیه تحلیل کردیم که باید به یک جایی پناه (!) برد. آن موقع امکانات نبود و ما نمی‌توانستیم به کانادا پناهنده شویم، پس هیچ‌جا بهتر از گوشه حیاط به ذهن‌مان نرسید.
مثل تیری که از چله کمان رها شده باشد، پله‌های زیرزمین را دو تا یکی کردیم. رفتیم داخل حیاط و -گلاب به رویتان- به مستراح گوشه حیاط پناهنده شدیم. در را هم از داخل به روی خودمان قفل کردیم. صدای هر تپش قلب‌مان را دو بار می‌شنیدیم که صدای دومش مربوط به پژواک صدای قلب‌مان از دیوارهای مستراح بود. مادر به پشت درب اقامتگاه (!) ما رسیدند و گفتند: «بیا بیرون!» ولی ما فقط عاجزانه التماس می‌کردیم: «غلط کردم مادر! مادر غلط کردم!». مرحومه مادر دریافتند با توجه به محل پناهندگی (!) ما، این «غلط کردم!» خیلی فراتر از یک «غلط کردم» معمولی است و حواشی زیادی بر آن مترتب است! بالاخره با کلی عجز و لابه، مادر امان دادند. اکنون ما از یک حبس خود خواسته مستراحی و یک کیفر داغ، رهایی جسته بودیم. ندایی از درون به ما نهیب زد که: «استثنائاً همین یک‌بار جستی ملخک!».
از آن زمان تا امروز بیش از چهل‌وچهار سال می گذرد. شما الان کل بودجه جاری و عمرانی ایالات متحده آمریکا را بسپار به این اخوی ما. دور از جان، اگر از گرسنگی بمیرد به پول دشمنش هم دست نمی زند. حالا گم شدن(!) این چند هزار میلیارد تومان پول از صندوق ذخیره فرهنگیان هم ممکن است که دو حالت داشته باشد یا پول‌های گمشده را برادران(!) فکر کرده اند که بی‌صاحب(!) است و برداشته‌اند اما به مادرشان نگفته‌اند و یا پول را برداشته... و به مادرشان هم گفته‌اند، اما... مادر ایشان، عزم جدی در مبارزه با مفاسد اقتصادی نداشته‌اند! و گرنه چند هزار میلیارد تومان پول به آن سنگینی که پا ندارد، تا برای خودش برود به راه رفتن و دوردور کردن!
#کانال_دموکراسی
@flith
#احمد_شریف_زاده:
#مگر_پول،_بی_صاحب_میشه؟!
#محمد_رضا_فتحی_نجفی
ما کلاس اول دبستان بودیم. این اخوی مان که اکنون دو سال از ما بزرگتر هستند، بخاطر می‌آوریم که در آن زمان هم، دو سال از ما بزرگتر بودند. در همه جا و در همه کار با هم بودیم. عینهو دو تا شریک. یک روز دو نفری با هم رفتیم، نان بخریم. نان در آن روزگار دانه ای دو قران یا شاید پنج قران بود. البته نه اینکه نان آن موقع مثل همه چیز این موقع، دو نرخی و یا چند نرخی باشد بلکه ما یادمان نیست.
خلاصه! به سمت نانوایی می رفتیم که به یکباره اخوی هیجان زده گفتند: «پول، پول!». گفتیم: «کو، کجاست، کو پول؟!». یک دو قرانی روی زمین توی خاک‌ها افتاده بود. آن زمان مثل حالا نبود که تا توی دهن خلق الله را هم آسفالت کنند! -به سلامتی شما- خیابان‌ها و کوچه‌های اطراف خانه‌ی ما، همه خاکی بود. خلاصه! اخوی دو زاری را برداشتند. نان را خریدیم و به خانه برگشتیم.
مرحومه مادر در زیرزمین مشغول طبخ غذا بودند. اخوی خوش خیال ما، نان را روی میز گذاشت و گفت: «اینم پیدا کردیم» و دو قرانی را به مادر نشان داد. مرحومه مادر پرسیدند: «از کجا؟!» اخوی گفت: «توی خیابون، روی زمین افتاده بود. صاحب نداشت.» مادر گفتند: «مگر پول، بی‌صاحب میشه؟! پول، روی زمین افتاده بود، تو هم برداشتیش؟!» اخوی گفت: «بله برداشتم.» مادر گفتند: «با کدوم دستت پول رو برداشتی؟!» اخوی از همه جا بی خبر گفت: «با این دست!». آقا! این دست داداش ما که بالا آمد -خدا بیامرزد رفتگان شما را این مرحومه مادرمان مثل اینکه دزد گرفته باشند، جوری این مچ دست اخوی را در دست گرفتند گویی دزدی، در چنگ یک عدالتی گرفتار آمده که اصلاً عدالتش اهل پارتی بازی و سفارش و حق حساب نیست. از ترس مجازات و سوز کیفر یک، رعشه‌ای به تن ما اخوان افتاد، کأنه هر دو به بیماری پارکینسون مادرزادی (!) مبتلا هستیم.
مرحومه مادر این اخوی نگون‌بخت ما را همین‌طور که به سمت چراغ گاز می‌بردند، فرمایش می کردند: «الان یک قاشق داغ می کنم، پشت دستت میذارم تا یادت بمونه پولی که مال تو نیست، بهش دست نزنی». عزم مرحومه مادر برای مبارزه با هرگونه فساد اقتصادی (اعم از دانه‌ریز و یا دانه درشت آن) یک جزمی داشت، بیا و ببین! چشم‌تان روز بد نبیند، مادر شعله چراغ گاز را که روشن کردند، این اخوی ما زد زیر گریه. مثل ابر بهار اشک می‌ریخت. از همان فاصله چند متری ما هم سوزش آن داغ را زیر پوست‌مان حس کردیم و زدیم زیر گریه. محشر کبری (!) به پا شده بود.
با کم و زیادش حداقل پنجاه دفعه این اخوی ما هی گفت: «غلط کردم مادر! مادر غلط کردم!» بالاخره دل مادر به رحم آمد و گفتند: «این دفعه اول و آخرت بود؟!» اخوی هم به جمیع کائنات در عالم هستی، قسم یاد کرد که دفعه اول و آخرش باشد. مادر دست اخوی را که رها کردند. نگاه پر جذبه مادر به ما دوخته شد. قلب‌مان آمد توی دهن‌مان. فهمیدیم که به عنوان مشارکت یا معاونت در برداشتن دو زاری مردم، متهم ردیف دوم پرونده هستیم. در کسری از ثانیه تجزیه تحلیل کردیم که باید به یک جایی پناه (!) برد. آن موقع امکانات نبود و ما نمی‌توانستیم به کانادا پناهنده شویم، پس هیچ‌جا بهتر از گوشه حیاط به ذهن‌مان نرسید.
مثل تیری که از چله کمان رها شده باشد، پله‌های زیرزمین را دو تا یکی کردیم. رفتیم داخل حیاط و -گلاب به رویتان- به مستراح گوشه حیاط پناهنده شدیم. در را هم از داخل به روی خودمان قفل کردیم. صدای هر تپش قلب‌مان را دو بار می‌شنیدیم که صدای دومش مربوط به پژواک صدای قلب‌مان از دیوارهای مستراح بود. مادر به پشت درب اقامتگاه (!) ما رسیدند و گفتند: «بیا بیرون!» ولی ما فقط عاجزانه التماس می‌کردیم: «غلط کردم مادر! مادر غلط کردم!». مرحومه مادر دریافتند با توجه به محل پناهندگی (!) ما، این «غلط کردم!» خیلی فراتر از یک «غلط کردم» معمولی است و حواشی زیادی بر آن مترتب است! بالاخره با کلی عجز و لابه، مادر امان دادند. اکنون ما از یک حبس خود خواسته مستراحی و یک کیفر داغ، رهایی جسته بودیم. ندایی از درون به ما نهیب زد که: «استثنائاً همین یک‌بار جستی ملخک!».
از آن زمان تا امروز بیش از چهل‌وچهار سال می گذرد. شما الان کل بودجه جاری و عمرانی ایالات متحده آمریکا را بسپار به این اخوی ما. دور از جان، اگر از گرسنگی بمیرد به پول دشمنش هم دست نمی زند. حالا گم شدن(!) این چند هزار میلیارد تومان پول از صندوق ذخیره فرهنگیان هم ممکن است که دو حالت داشته باشد یا پول‌های گمشده را برادران(!) فکر کرده اند که بی‌صاحب(!) است و برداشته‌اند اما به مادرشان نگفته‌اند و یا پول را برداشته... و به مادرشان هم گفته‌اند، اما... مادر ایشان، عزم جدی در مبارزه با مفاسد اقتصادی نداشته‌اند! و گرنه چند هزار میلیارد تومان پول به آن سنگینی که پا ندارد، تا برای خودش برود به راه رفتن و دوردور کردن!
#کانال_دموکراسی
@flith
@flith کانال پروازفکرواندیشه
درباره ی مصدق
، دلیل سفر جان کری به ایران!
انگار هنوز سکانسی برای پایان بندی اکشن کودتای 28 مرداد 1332 نوشته نشده است...
قانون
مهدی دل روشن:
انگار هنوز سکانسی برای پایان بندی اکشن کودتای 28 مرداد 1332 نوشته نشده است؛ در هفت هشت سال دولت اوباما، بارها و بارها درباره کودتا علیه دولت قانونی دکتر مصدق صحبت شد. از بالاترین سطوح گرفته تا دیپلمات های پایین دستی. اعتراف به دست داشتن در کودتایی که شاید مسیر تاریخ را در ایران عوض کرد؛ اعترافی هر چند دیر اما به هر حال قابل تأمل و تأثیر گذار.
دست های آمریکایی در کودتا علیه دولتی ایرانی، دیواری از بی اعتمادی را تا نزدیکی های سال 2017 بالا برده است؛ دیواری از سوء ظن و روابطی که شاید چند قرن زمان ببرد تا ترمیم شود. دولت آیزنهاور، تصمیمی گرفت که بعد از 63 سال، هنوز که هنوز است نمی توان آثار منفی اش را «جمع» کرد.
اما برگردیم به شرایط امروز؛ در آخرین روزهای دولت اوباما، مردان کابینه اش راحت تر از همیشه حرف می زنند! جان کری را دیگر همه ایرانی ها می شناسند؛ او در یکی دو سال اخیر، پای ثابت مذاکرات هسته ای بوده و چانه زنی های دیپلماتیک او با وزیر خارجه محبوب ایرانی ها، دکتر ظریف بارها و بارها در حافظه ساکنان سرزمین پارس، ثبت شده است.
وزیر خارجه ایالات متحده دو سه روز پیش به دانشگاه شیکاگو رفته بود؛ او در مقابل دانشجویان از برجام گفت، از توافق هسته ای و البته بدش نیامد گریزی هم به تاریخ بزند. دیپلمات بلند قامت و مو سپید از تمدن 5هزار ساله کشورمان گفت و از ایران بعنوان یک تمدن یاد کرد و نه فقط یک کشور معمولی. احتمالا داماد ایرانی اش، بارها و بارها از سرزمین مادری و تاریخ پارس برایش صحبت کرده است. هر چند خود جان کری هم علوم سیاسی خوانده و دستی بر آتش تاریخ دارد!
نام تاریخ که به میان آمد، کری گفت که ایران کشور بسیار جالبی برای مطالعه است اما من هیچ برنامه ای برای سفر به ایران ندارم!
جان کری در زمان ریاستش بر دستگاه دیپلماسی ایالات متحده نشان داد که سیاستمداری معتدل و میانه رو است. او مثل هیلاری کلینتون، گوش به فرمان لابی های صهیونیست نبود و تقریباً مثل یک دیپلمات حرفه ای عمل کرد.
وقتی جان کری از تاریخ صحبت کرد، انگار دوباره عملیات آژاکس (Operation Ajax) در مقابل چشمانش بازسازی شد! دوباره کودتا، دوباره آمریکا!
دیپلمات شماره یک آمریکا، مجبور شد انگشت اتهام خود را سمت «سیا» نشانه برود و از عملکرد آنها در ماجرای اقدام نظامی علیه دولت «قانونی» و «مردمی» دکتر مصدق حرف بزند. جان کری، متولد شنبه 19 آذر 1322 است و زمان وقوع کودتا، حدوداً ده ساله بوده است. او قطعاً تصویر روشنی از اخبار آن روزها ندارد و تمام اطلاعاتش بر اساس مطالعات بعدی به دست آمده است اما آنچه مهم است این که بیشتر وزرای خارجه آمریکا از مادلین آلبرایت گرفته تا جان کری، همه و همه به دست داشتن در کودتای «زشت» 28 مرداد، اذعان کرده اند و شاید فقط جای یک عذرخواهی رسمی خالی باشد. هر چند درباره همین عذرخواهی هم نظرات متفاوتی مطرح است.
شاید هم تمام این عذرخواهی ها، تکه های یک پازل بزرگ است که بعد از کامل شدن در طول سال های آینده به عذرخواهی رسمی و حتی پرداخت غرامت، منجر شود؛ کسی چه می داند!
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
درباره ی مصدق
، دلیل سفر جان کری به ایران!
انگار هنوز سکانسی برای پایان بندی اکشن کودتای 28 مرداد 1332 نوشته نشده است...
قانون
مهدی دل روشن:
انگار هنوز سکانسی برای پایان بندی اکشن کودتای 28 مرداد 1332 نوشته نشده است؛ در هفت هشت سال دولت اوباما، بارها و بارها درباره کودتا علیه دولت قانونی دکتر مصدق صحبت شد. از بالاترین سطوح گرفته تا دیپلمات های پایین دستی. اعتراف به دست داشتن در کودتایی که شاید مسیر تاریخ را در ایران عوض کرد؛ اعترافی هر چند دیر اما به هر حال قابل تأمل و تأثیر گذار.
دست های آمریکایی در کودتا علیه دولتی ایرانی، دیواری از بی اعتمادی را تا نزدیکی های سال 2017 بالا برده است؛ دیواری از سوء ظن و روابطی که شاید چند قرن زمان ببرد تا ترمیم شود. دولت آیزنهاور، تصمیمی گرفت که بعد از 63 سال، هنوز که هنوز است نمی توان آثار منفی اش را «جمع» کرد.
اما برگردیم به شرایط امروز؛ در آخرین روزهای دولت اوباما، مردان کابینه اش راحت تر از همیشه حرف می زنند! جان کری را دیگر همه ایرانی ها می شناسند؛ او در یکی دو سال اخیر، پای ثابت مذاکرات هسته ای بوده و چانه زنی های دیپلماتیک او با وزیر خارجه محبوب ایرانی ها، دکتر ظریف بارها و بارها در حافظه ساکنان سرزمین پارس، ثبت شده است.
وزیر خارجه ایالات متحده دو سه روز پیش به دانشگاه شیکاگو رفته بود؛ او در مقابل دانشجویان از برجام گفت، از توافق هسته ای و البته بدش نیامد گریزی هم به تاریخ بزند. دیپلمات بلند قامت و مو سپید از تمدن 5هزار ساله کشورمان گفت و از ایران بعنوان یک تمدن یاد کرد و نه فقط یک کشور معمولی. احتمالا داماد ایرانی اش، بارها و بارها از سرزمین مادری و تاریخ پارس برایش صحبت کرده است. هر چند خود جان کری هم علوم سیاسی خوانده و دستی بر آتش تاریخ دارد!
نام تاریخ که به میان آمد، کری گفت که ایران کشور بسیار جالبی برای مطالعه است اما من هیچ برنامه ای برای سفر به ایران ندارم!
جان کری در زمان ریاستش بر دستگاه دیپلماسی ایالات متحده نشان داد که سیاستمداری معتدل و میانه رو است. او مثل هیلاری کلینتون، گوش به فرمان لابی های صهیونیست نبود و تقریباً مثل یک دیپلمات حرفه ای عمل کرد.
وقتی جان کری از تاریخ صحبت کرد، انگار دوباره عملیات آژاکس (Operation Ajax) در مقابل چشمانش بازسازی شد! دوباره کودتا، دوباره آمریکا!
دیپلمات شماره یک آمریکا، مجبور شد انگشت اتهام خود را سمت «سیا» نشانه برود و از عملکرد آنها در ماجرای اقدام نظامی علیه دولت «قانونی» و «مردمی» دکتر مصدق حرف بزند. جان کری، متولد شنبه 19 آذر 1322 است و زمان وقوع کودتا، حدوداً ده ساله بوده است. او قطعاً تصویر روشنی از اخبار آن روزها ندارد و تمام اطلاعاتش بر اساس مطالعات بعدی به دست آمده است اما آنچه مهم است این که بیشتر وزرای خارجه آمریکا از مادلین آلبرایت گرفته تا جان کری، همه و همه به دست داشتن در کودتای «زشت» 28 مرداد، اذعان کرده اند و شاید فقط جای یک عذرخواهی رسمی خالی باشد. هر چند درباره همین عذرخواهی هم نظرات متفاوتی مطرح است.
شاید هم تمام این عذرخواهی ها، تکه های یک پازل بزرگ است که بعد از کامل شدن در طول سال های آینده به عذرخواهی رسمی و حتی پرداخت غرامت، منجر شود؛ کسی چه می داند!
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
سخنرانی مشهور دکتر مصدق در مخالفت با استبداد رضا خانی و پادشاهی او
دکتر مصدق در جلسه نهم آبان ۱۳۰۴ مجلس شورای ملی در جو وحشت و ترور به پا خاست و نطقی تاریخی کرد:
پادشاه فقط و فقط می تواند به واسطه رای اعتماد مجلس یک وزیر الوزرایی بگمارد. خب اگر ما قائل بشویم که آقای رئیس الوزرا پادشاه بشوند آن وقت در کارهای مملکت دخالت کنند همین آثاری که امروز از ایشان ترشح می کند در زمان سلطنت هم ترشح خواهد کرد. شاه هستند، رئیس الوزرا هستند، فرمانده کل قوا هستند. بنده اگر سرم را ببرند تکه تکه ام بکنند و آقا سید یعقوب هزاران فحش به من بدهد زیر بار حرف زور نمی روم. بعد از بیست سال خونریزی! آقا سید یعقوب شما مشروطه طلب بودید، شما آزادی خواه بودید. حال عقیده شما این است که یک کسی در مملکت باشد که هم شاه باشد، هم وزیرالوزرا، هم حاکم !
اگر اینطور باشد ارتجاع صرف است، استبداد صرف است پس چرا خون شهدای آزادی را بیخود ریختید؟ چرا مردم را به کشتن دادید؟ می خواستید از روز اول بگویید که ما دروغ گفتیم، مشروطه نمی خواستیم، یک ملتی است جاهل و با چماق باید آدم شود.
محمد مصدق در محکمه نظامی، جلیل بزرگمهر، صفحه یازدهم
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
سخنرانی مشهور دکتر مصدق در مخالفت با استبداد رضا خانی و پادشاهی او
دکتر مصدق در جلسه نهم آبان ۱۳۰۴ مجلس شورای ملی در جو وحشت و ترور به پا خاست و نطقی تاریخی کرد:
پادشاه فقط و فقط می تواند به واسطه رای اعتماد مجلس یک وزیر الوزرایی بگمارد. خب اگر ما قائل بشویم که آقای رئیس الوزرا پادشاه بشوند آن وقت در کارهای مملکت دخالت کنند همین آثاری که امروز از ایشان ترشح می کند در زمان سلطنت هم ترشح خواهد کرد. شاه هستند، رئیس الوزرا هستند، فرمانده کل قوا هستند. بنده اگر سرم را ببرند تکه تکه ام بکنند و آقا سید یعقوب هزاران فحش به من بدهد زیر بار حرف زور نمی روم. بعد از بیست سال خونریزی! آقا سید یعقوب شما مشروطه طلب بودید، شما آزادی خواه بودید. حال عقیده شما این است که یک کسی در مملکت باشد که هم شاه باشد، هم وزیرالوزرا، هم حاکم !
اگر اینطور باشد ارتجاع صرف است، استبداد صرف است پس چرا خون شهدای آزادی را بیخود ریختید؟ چرا مردم را به کشتن دادید؟ می خواستید از روز اول بگویید که ما دروغ گفتیم، مشروطه نمی خواستیم، یک ملتی است جاهل و با چماق باید آدم شود.
محمد مصدق در محکمه نظامی، جلیل بزرگمهر، صفحه یازدهم
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
بت پرستی
مری ساعت ها منتظر ماند. اشکالی نداشت. سرخپوست بود و هر چه رنگ و بوی سرخپوستی داشت، از اووو گرفته تا خاکسپاری و عروسی، صبوری می طلبید. این آزمون صدا، سرخپوستی نبود، اما وقتی اسمش را خواندند حاضر و آماده بود.
مرد انگلیسی پرسید: "ببینم چه ترانه ای می خوانی؟"
گفت: "همه ی دخترهای اردوگاه عاشق پَتسی کلاین هستند."
"خب می شنویم."
فقط بیت اول ترانه را خوانده بود، که مرد نگذاشت ادامه دهد.
گفت: " از تو خواننده در نمی آید. دیگر هیچ وقت نخوان."
می دانست که این لحظه را از تلویزیون ملی پخش می کنند. پی هر تحقیری را به تن مالیده بود.
"اما دوستانم، مربی صدا، مادرم، همه می گویند که من فوق العاده ام."
"دروغ می گویند."
مگر مری تا حالا در عمرش چند بار آواز خوانده بود؟ چند بار به او دروغ گفته بودند؟ جلو دوربین، مری یک حساب و کتاب بی رحمانه کرد، به سمت اتاق سبز دوید و در آغوش مادرش گریه کرد.
در این دنیا، یا باید دروغگوها را دوست بداریم، یا تنها زندگی کنیم.
نویسنده: #شرمن_الکسی
مترجم: #اسدالله_امرایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
بت پرستی
مری ساعت ها منتظر ماند. اشکالی نداشت. سرخپوست بود و هر چه رنگ و بوی سرخپوستی داشت، از اووو گرفته تا خاکسپاری و عروسی، صبوری می طلبید. این آزمون صدا، سرخپوستی نبود، اما وقتی اسمش را خواندند حاضر و آماده بود.
مرد انگلیسی پرسید: "ببینم چه ترانه ای می خوانی؟"
گفت: "همه ی دخترهای اردوگاه عاشق پَتسی کلاین هستند."
"خب می شنویم."
فقط بیت اول ترانه را خوانده بود، که مرد نگذاشت ادامه دهد.
گفت: " از تو خواننده در نمی آید. دیگر هیچ وقت نخوان."
می دانست که این لحظه را از تلویزیون ملی پخش می کنند. پی هر تحقیری را به تن مالیده بود.
"اما دوستانم، مربی صدا، مادرم، همه می گویند که من فوق العاده ام."
"دروغ می گویند."
مگر مری تا حالا در عمرش چند بار آواز خوانده بود؟ چند بار به او دروغ گفته بودند؟ جلو دوربین، مری یک حساب و کتاب بی رحمانه کرد، به سمت اتاق سبز دوید و در آغوش مادرش گریه کرد.
در این دنیا، یا باید دروغگوها را دوست بداریم، یا تنها زندگی کنیم.
نویسنده: #شرمن_الکسی
مترجم: #اسدالله_امرایی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#داستان
#گنجشکک_اشی_مشی
#گنجشکک_اشی_مشی نام متلی ایرانی (احتمالاً با ریشه کازرونی) است که ابتدا پری زنگنه و بعد #فرهاد_مهراد ترانه‌ای بر اساس آن خوانده‌اند. آهنگ این کار از اسفندیار منفرد زاده بود. این ترانه در فیلم #گوزن‌ها اجرا شده‌است. داستان این متل سیاسی و اعتراضی بوده و در روایت‌های مختلفی منتشر شده‌است. روایت #کازرونی این متل که ساخته شاعر و نویسنده کازرونی حسن حاتمی است برای چاپ به #احمد_شاملو سپرده می شود که با گویش تهرانی توسط احمد شاملو در سال ۱۳۴۰ منتشر شده‌است.
خلاصه داستان در دو روایت
روایت #کازرونی :
#گنجشککی سکه پولی پیدا میکند و پس از آنکه با جستجوی بسیار صاحب آن را نمی‌یابد با آن ماست می‌خرد و با پیرزنی که نان می‌پزد شریک میشود. پیرزن به او نارو می‌زند و #گنجشکک نان پیرزن را می‌برد. با چوپانی شریک میشود و چوپان نیز به او نارو می‌زند. #گنجشکک بره چوپان را به تلافی می‌دزدد. با تازه‌دامادی شریک میشود و باز هم نارو میخورد. #گنجشکک عروس وی را می‌رباید و به لوطیان می‌دهد و در عوض تمبکی از آنان می‌گیرد. #گنجشکک با تمبک خویش به قصر پادشاه رفته و شکایت به او می‌برد. پادشاه به فراشان دستور می‌دهد تا او را با تیر بزنند. تیرها به وی اصابت نمی‌کنند ولی او از ترس بیهوش شده و شاه او را میخورد. #گنجشکک که در زندان نمور و تاریک شکم پادشاه به هوش می‌آید، موفق میشود از آنجا فرار کرده و آبروی پادشاه را نیز نزد همه ببرد و تنبک خود را بازپس گیرد. تمبک را به نزد لوطیان برده و عروس را بازپس می‌ستاند و با او زندگی میکند. بخشی از داستان از زبان نگهبانان پادشاه چنین است: #گنجشکک_اشی_مشی، لب بوم ما مشین، بارون میاد خیس می‌شی، برف میاد گولّه می‌شی می‌افتی تو حوض نقاشی، می‌گیرتت فراش باشی، می‌کشتت قصاب باشی، می‌پزتت آشپزباشی، می‌خورتت حاکم‌باشی.»
روایت امروزین :
#گنجشکک_اشی_مشی از تاج شاه یاقوتی می‌دزدد تا به بچه‌هایش بدهد تا با آن بازی کنند. اما در میان راه آن را به پیرزنی می‌بخشد تا به زندگی‌اش سر و سامان بدهد. پس از آن #گنجشکک به دزدی رابین هود وار جواهرات شاه و بخشش این جواهرات به مردم ادامه می‌دهد. او برای اینکه شناخته نشود هر بار خود را در حوض نقاشی به رنگی دیگر در می‌آورد.
نقد :
به گفته حسن حاتمی، اشی مشی در گویش #کارزونی مخفف «با شاه منشین» و به مفهوم کسی است که با شاه نمی‌نشیند و از حاکم و شاه و حکومت جانبداری نمیکند و طبع بالا و عزت نفس دارد. به گفته حامد هاتف داستان بار سیاسی و اعتراضی داشته و فرهاد مهراد نیز با جایگزین کردن کلمه «حاکم» به جای «حکیم» بر این بار سیاسی و اعتراضی افزوده‌است.
انتخاب یک #پرنده_آزاد به عنوان شخصیت اصلی داستان، رنگ به رنگ شدن و تغییر چهره او، تقابل رنگ‌هایی که #گنجشکک خود را به آن می‌آمیزد (وجه مثبت رنگ‌ها) با رنگ‌های گوناگون جواهرات پادشاه (وجه منفی رنگ‌ها)، همگی از نکات برجسته داستان هستند.
انتشار :
در سال‌های اخیر کتابهای بسیاری این داستان را در روایت‌های گوناگون منتشر کرده‌اند. در سال ۱۳۴۰ این متل (با روایت #کازرونی) در کتاب هفته #کیهان به سردبیری #احمد_شاملو منتشر شد. احمد شاملو گویش #کازرونی آن را به گویش تهرانی برگرداند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#داستان
#گنجشکک_اشی_مشی
#گنجشکک_اشی_مشی نام متلی ایرانی (احتمالاً با ریشه کازرونی) است که ابتدا پری زنگنه و بعد #فرهاد_مهراد ترانه‌ای بر اساس آن خوانده‌اند. آهنگ این کار از اسفندیار منفرد زاده بود. این ترانه در فیلم #گوزن‌ها اجرا شده‌است. داستان این متل سیاسی و اعتراضی بوده و در روایت‌های مختلفی منتشر شده‌است. روایت #کازرونی این متل که ساخته شاعر و نویسنده کازرونی حسن حاتمی است برای چاپ به #احمد_شاملو سپرده می شود که با گویش تهرانی توسط احمد شاملو در سال ۱۳۴۰ منتشر شده‌است.
خلاصه داستان در دو روایت
روایت #کازرونی :
#گنجشککی سکه پولی پیدا میکند و پس از آنکه با جستجوی بسیار صاحب آن را نمی‌یابد با آن ماست می‌خرد و با پیرزنی که نان می‌پزد شریک میشود. پیرزن به او نارو می‌زند و #گنجشکک نان پیرزن را می‌برد. با چوپانی شریک میشود و چوپان نیز به او نارو می‌زند. #گنجشکک بره چوپان را به تلافی می‌دزدد. با تازه‌دامادی شریک میشود و باز هم نارو میخورد. #گنجشکک عروس وی را می‌رباید و به لوطیان می‌دهد و در عوض تمبکی از آنان می‌گیرد. #گنجشکک با تمبک خویش به قصر پادشاه رفته و شکایت به او می‌برد. پادشاه به فراشان دستور می‌دهد تا او را با تیر بزنند. تیرها به وی اصابت نمی‌کنند ولی او از ترس بیهوش شده و شاه او را میخورد. #گنجشکک که در زندان نمور و تاریک شکم پادشاه به هوش می‌آید، موفق میشود از آنجا فرار کرده و آبروی پادشاه را نیز نزد همه ببرد و تنبک خود را بازپس گیرد. تمبک را به نزد لوطیان برده و عروس را بازپس می‌ستاند و با او زندگی میکند. بخشی از داستان از زبان نگهبانان پادشاه چنین است: #گنجشکک_اشی_مشی، لب بوم ما مشین، بارون میاد خیس می‌شی، برف میاد گولّه می‌شی می‌افتی تو حوض نقاشی، می‌گیرتت فراش باشی، می‌کشتت قصاب باشی، می‌پزتت آشپزباشی، می‌خورتت حاکم‌باشی.»
روایت امروزین :
#گنجشکک_اشی_مشی از تاج شاه یاقوتی می‌دزدد تا به بچه‌هایش بدهد تا با آن بازی کنند. اما در میان راه آن را به پیرزنی می‌بخشد تا به زندگی‌اش سر و سامان بدهد. پس از آن #گنجشکک به دزدی رابین هود وار جواهرات شاه و بخشش این جواهرات به مردم ادامه می‌دهد. او برای اینکه شناخته نشود هر بار خود را در حوض نقاشی به رنگی دیگر در می‌آورد.
نقد :
به گفته حسن حاتمی، اشی مشی در گویش #کارزونی مخفف «با شاه منشین» و به مفهوم کسی است که با شاه نمی‌نشیند و از حاکم و شاه و حکومت جانبداری نمیکند و طبع بالا و عزت نفس دارد. به گفته حامد هاتف داستان بار سیاسی و اعتراضی داشته و فرهاد مهراد نیز با جایگزین کردن کلمه «حاکم» به جای «حکیم» بر این بار سیاسی و اعتراضی افزوده‌است.
انتخاب یک #پرنده_آزاد به عنوان شخصیت اصلی داستان، رنگ به رنگ شدن و تغییر چهره او، تقابل رنگ‌هایی که #گنجشکک خود را به آن می‌آمیزد (وجه مثبت رنگ‌ها) با رنگ‌های گوناگون جواهرات پادشاه (وجه منفی رنگ‌ها)، همگی از نکات برجسته داستان هستند.
انتشار :
در سال‌های اخیر کتابهای بسیاری این داستان را در روایت‌های گوناگون منتشر کرده‌اند. در سال ۱۳۴۰ این متل (با روایت #کازرونی) در کتاب هفته #کیهان به سردبیری #احمد_شاملو منتشر شد. احمد شاملو گویش #کازرونی آن را به گویش تهرانی برگرداند.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چاه بابل داستان تکّثر است. تکثیر جان‌ها از ازل به ابد از روشنای بهشت تا درون تاریکی چاهی، معلق. تنیده شدن اساطیر و تاریخ به هم و به جغرافیای سرزمین‌های نه چندان ناآشنا از شهری در جنوب ایران به روسیه‌ی تزاری تا پاریس و از آنجا به کوری و لامکانی در زیرزمینی که قطاری هردم از آن می‌گذرد که تصاویر تمام این حکایات و هستی‌ها را درون خود از مقابل چشمان مندو می‌گذراند. آن روزی که هاروت و ماروت یا عزا و عزایا به حکم خدا بر زمین فرود آمدند، ملک بودند و فردوس برین جاشان بود و آدم، این وجود پیچیده‌ی هستی، رهنماشان بود به دیر خراب‌آبادی که تاریک چون چاهی بود و آن دو معلق شدند به جرم ِ عشقی زمینی. و اینکه حال سرنوشت‌شان چه‌گونه برایشان رقم زده میشود؛ مندو یا ماندنی آریانژاد- نامی که نیازی به رمزگشایی ندارد در دل روایت چاه بابل – همان عزایاست یا ماروت یا «امُرتات» که در لغت مرگ‌ناپذیر را معنا میکند و کمال که همانا هاروت یا عزاست یا«هئورتات» (كمال و رسائی)، دو فرشته که بر زمین پانهاده‌اند و به عشق زنی (ناهید) که در داستان همانا نایی است و جلوه‌ای از او را در فیلیسیا می‌یابیم، گرفتار میشوند و عهد خود را که زنا نکنند و آدم نکشند و شرب خمر نکنند، می‌شکنند و اسرار الهی را نیز به شکل نام اعظم خداوند بر ناهید فاش میکنند. ناهید به آسمان می‌رود و همان زهره میشود و هاروت و ماروت معلق در چاهی عقوبت می‌بینند. این روایت اساطیری و خلاصه شده‌ی چاه بابل است. سرنوشت بعدی این دو فرشته‌ی رانده شده به زیبایی در داستان، از زمان قاجار تا روسیه‌ی تزاری و تا ایران بعد از انقلاب و تا به پاریس دنبال میشود و آن‌گونه کمال هنگام مرگ می‌گوید به مندو که این تکثر باز هم ادامه دارد، سلسله‌ای زنجیروار از استحاله‌ی روح و جسم که بسیاری آن را تناسخ می‌نامند. این میان چه بار عظیم و زیبایی را بر دوش می‌کشد هنر. چیزی که فرشتگان مقرب شاید تا پیش از زمینی شدن آن را نمی‌شناختند.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چاه بابل داستان تکّثر است. تکثیر جان‌ها از ازل به ابد از روشنای بهشت تا درون تاریکی چاهی، معلق. تنیده شدن اساطیر و تاریخ به هم و به جغرافیای سرزمین‌های نه چندان ناآشنا از شهری در جنوب ایران به روسیه‌ی تزاری تا پاریس و از آنجا به کوری و لامکانی در زیرزمینی که قطاری هردم از آن می‌گذرد که تصاویر تمام این حکایات و هستی‌ها را درون خود از مقابل چشمان مندو می‌گذراند. آن روزی که هاروت و ماروت یا عزا و عزایا به حکم خدا بر زمین فرود آمدند، ملک بودند و فردوس برین جاشان بود و آدم، این وجود پیچیده‌ی هستی، رهنماشان بود به دیر خراب‌آبادی که تاریک چون چاهی بود و آن دو معلق شدند به جرم ِ عشقی زمینی. و اینکه حال سرنوشت‌شان چه‌گونه برایشان رقم زده میشود؛ مندو یا ماندنی آریانژاد- نامی که نیازی به رمزگشایی ندارد در دل روایت چاه بابل – همان عزایاست یا ماروت یا «امُرتات» که در لغت مرگ‌ناپذیر را معنا میکند و کمال که همانا هاروت یا عزاست یا«هئورتات» (كمال و رسائی)، دو فرشته که بر زمین پانهاده‌اند و به عشق زنی (ناهید) که در داستان همانا نایی است و جلوه‌ای از او را در فیلیسیا می‌یابیم، گرفتار میشوند و عهد خود را که زنا نکنند و آدم نکشند و شرب خمر نکنند، می‌شکنند و اسرار الهی را نیز به شکل نام اعظم خداوند بر ناهید فاش میکنند. ناهید به آسمان می‌رود و همان زهره میشود و هاروت و ماروت معلق در چاهی عقوبت می‌بینند. این روایت اساطیری و خلاصه شده‌ی چاه بابل است. سرنوشت بعدی این دو فرشته‌ی رانده شده به زیبایی در داستان، از زمان قاجار تا روسیه‌ی تزاری و تا ایران بعد از انقلاب و تا به پاریس دنبال میشود و آن‌گونه کمال هنگام مرگ می‌گوید به مندو که این تکثر باز هم ادامه دارد، سلسله‌ای زنجیروار از استحاله‌ی روح و جسم که بسیاری آن را تناسخ می‌نامند. این میان چه بار عظیم و زیبایی را بر دوش می‌کشد هنر. چیزی که فرشتگان مقرب شاید تا پیش از زمینی شدن آن را نمی‌شناختند.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نویسنده در اين كتا ب با کلمه ها بازی می کند و در رمان هایش همه چیز سیالیت خاصی می گیرد. از باد و نور خورشید و صدای اطراف گرفته تا میز و صندلی و درخت و بدن ها. با واژه هایش یک مه غلیظ و گیج کننده تشکیل می شود که تمام دنیا را می پوشاند و تو دیگر چیزی نمی بینی و چیزی نمی شنوی و در یک خیال آشفته سرگردان می شوی. و درست همین ویژگی است که به نظر من باعث فریب خواننده می شود. شاید این تعبیر تندی باشد اما رضا قاسمی خواننده هایش را با ادبیاتش فریب می دهد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
نویسنده در اين كتا ب با کلمه ها بازی می کند و در رمان هایش همه چیز سیالیت خاصی می گیرد. از باد و نور خورشید و صدای اطراف گرفته تا میز و صندلی و درخت و بدن ها. با واژه هایش یک مه غلیظ و گیج کننده تشکیل می شود که تمام دنیا را می پوشاند و تو دیگر چیزی نمی بینی و چیزی نمی شنوی و در یک خیال آشفته سرگردان می شوی. و درست همین ویژگی است که به نظر من باعث فریب خواننده می شود. شاید این تعبیر تندی باشد اما رضا قاسمی خواننده هایش را با ادبیاتش فریب می دهد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به نظرم با توجه به اینکه شالوده کتابهای قاسمی برپایه تناسخ است تعریف لغوی این مفهوم را بدانیم
تناسخ از ریشه نسخ است و به معنی کوچ کردن ارواح، از یک بدن به بدن دیگر می‌باشد. فرانسوی‌ها به آن metampsycose می‌گویند.metam به معنی تغییر و انتقال وpsycose به معنی جسم. نظریه تناسخ معتقد است که اجساد قالب و کالبد روح هستند و ارواح به این کالبدها وارد شده و در آن زندگی میکنند و با متلاشی شدن اجساد از آنها خارج شده و به جسم دیگر منتقل میشوند. البته در فلسفه تناسخ، انسان در ابتدا یک روح و جسم واحد دارد که اگر در طول حیات پاک زندگی کرده باشد و گناهی مرتکب نشده باشد پس از مرگ جسم او نیز با روح یکی شده و به جهان دیگر منتقل میشود اما اگر چنین نبود چرخش روح آغاز میشود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به نظرم با توجه به اینکه شالوده کتابهای قاسمی برپایه تناسخ است تعریف لغوی این مفهوم را بدانیم
تناسخ از ریشه نسخ است و به معنی کوچ کردن ارواح، از یک بدن به بدن دیگر می‌باشد. فرانسوی‌ها به آن metampsycose می‌گویند.metam به معنی تغییر و انتقال وpsycose به معنی جسم. نظریه تناسخ معتقد است که اجساد قالب و کالبد روح هستند و ارواح به این کالبدها وارد شده و در آن زندگی میکنند و با متلاشی شدن اجساد از آنها خارج شده و به جسم دیگر منتقل میشوند. البته در فلسفه تناسخ، انسان در ابتدا یک روح و جسم واحد دارد که اگر در طول حیات پاک زندگی کرده باشد و گناهی مرتکب نشده باشد پس از مرگ جسم او نیز با روح یکی شده و به جهان دیگر منتقل میشود اما اگر چنین نبود چرخش روح آغاز میشود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به عقیده برخی، بازگشت انسان‌ها ممكن است به یكی از چهار صورت زیر باشد كه از جمادات تا انسان‌ها را شامل میشود:
1- رسخ، یعنی حلول شخص متوفی در جمادات
2- فسخ، یعنی حلول شخص متوفی در نباتات یا گیاهان
3- مسخ، حلول شخص متوفی در حیوانات(مسخ کافکا)
4- نسخ، حلول شخص در انسان‌ها
سمسارا در بسیارى از ادیان و مذاهب جهان (حتى نزد برخى فرقه‌هاى اسلامی ) با عناوین گوناگون وجود داشته و دارد، اما این عقیده در آیین هندو از اهمیت بیشترى برخوردار است. هندوان معتقدند آدمى همواره در گردونه تناسخ و تولدهاى مكرر در جهان پر رنج گرفتار است. تنها راه رهایى انسان از گردونه تناسخ و تولدهاى مكرر در جهان پر درد و بلا پیوستن به نیروانا است. این كلمه در لغت به خاموشى و آرامش و در اصطلاح به فناى فى الله دلالت مى كند و بیشتر مورد توجه بوداییان واقع شده است.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به عقیده برخی، بازگشت انسان‌ها ممكن است به یكی از چهار صورت زیر باشد كه از جمادات تا انسان‌ها را شامل میشود:
1- رسخ، یعنی حلول شخص متوفی در جمادات
2- فسخ، یعنی حلول شخص متوفی در نباتات یا گیاهان
3- مسخ، حلول شخص متوفی در حیوانات(مسخ کافکا)
4- نسخ، حلول شخص در انسان‌ها
سمسارا در بسیارى از ادیان و مذاهب جهان (حتى نزد برخى فرقه‌هاى اسلامی ) با عناوین گوناگون وجود داشته و دارد، اما این عقیده در آیین هندو از اهمیت بیشترى برخوردار است. هندوان معتقدند آدمى همواره در گردونه تناسخ و تولدهاى مكرر در جهان پر رنج گرفتار است. تنها راه رهایى انسان از گردونه تناسخ و تولدهاى مكرر در جهان پر درد و بلا پیوستن به نیروانا است. این كلمه در لغت به خاموشى و آرامش و در اصطلاح به فناى فى الله دلالت مى كند و بیشتر مورد توجه بوداییان واقع شده است.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
بخشی از مصاحبه رضا قاسمی. در مورد سبک و چگونگی نوشتن اش :
در تمام این هفده سال من فقط یک بار به فرهنگ لغت مراجعه کرده‌ام. سال ۹۸ بود، داشتم رمان «چاه بابل» را پست می‌کردم برای ناشر. در یک جای این رمان "دستورالعمل تهیه‌ی قاطر" را شرح داده‌ام. ناگهان تردید کردم که، برای تولید قاطر، خر نر را می‌اندازند به جان اسب ماده یا اسب نر را به جان خر ماده. بلافاصله مراجعه کردم به «فرهنگ معین». دیدم بله اشتباه کرده‌ام و چه شانسی آورده‌ام که پیش از چاپ متوجه شده‌ام. اینکه گفتم فقط یک بار مراجعه کرده‌ام به فرهنگ لغت شاید لاف و گزاف به نظر بیاید. اما واقعیتش اینست که اینجا نیاز من اساساً مراجعه به فرهنگ لغت فرانسوی است. خیلی ساده دلیلش اینست که دیگر متن‌های قدیمی فارسی را نمی‌خوانم مگر در مواردی که ضرورتش پیش بیاید. در دوره‌ی جوانی، من به اندازه کافی با این نوع کتاب‌ها سروکله زده‌ام. حالا بیشتر کتاب‌هائی که به زبان فارسی می‌خوانم در زمینه‌ی رمان است یا شعر؛ که آنها هم نیازی به کتاب لغت ندارند. در مورد مترادفات هم چون اساساً با کلمه و در کلمه فکر می‌کنم، آن موزیکالیته و حس طبیعی کلام است که کلمه را وارد جمله میکند. بنابراین مشکلی با مترادفات ندارم. البته‌گاه پیش می‌آید که کلمه‌ای را ده‌ها بار عوض بکنم اما راضی‌ام نکند و ماه‌ها طول بکشد تا آن کلمه‌ای را بیابم که مطلوبست. اما این مشکلی‌ست که داخل و خارج ندارد و هر کسی که با زبان درگیر است به این مصیبت دچار است. در مورد صفت‌ها هم به طور کلی تلاشم این است که اگر بتوانم کارهای تازه‌ای بکنم.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
بخشی از مصاحبه رضا قاسمی. در مورد سبک و چگونگی نوشتن اش :
در تمام این هفده سال من فقط یک بار به فرهنگ لغت مراجعه کرده‌ام. سال ۹۸ بود، داشتم رمان «چاه بابل» را پست می‌کردم برای ناشر. در یک جای این رمان "دستورالعمل تهیه‌ی قاطر" را شرح داده‌ام. ناگهان تردید کردم که، برای تولید قاطر، خر نر را می‌اندازند به جان اسب ماده یا اسب نر را به جان خر ماده. بلافاصله مراجعه کردم به «فرهنگ معین». دیدم بله اشتباه کرده‌ام و چه شانسی آورده‌ام که پیش از چاپ متوجه شده‌ام. اینکه گفتم فقط یک بار مراجعه کرده‌ام به فرهنگ لغت شاید لاف و گزاف به نظر بیاید. اما واقعیتش اینست که اینجا نیاز من اساساً مراجعه به فرهنگ لغت فرانسوی است. خیلی ساده دلیلش اینست که دیگر متن‌های قدیمی فارسی را نمی‌خوانم مگر در مواردی که ضرورتش پیش بیاید. در دوره‌ی جوانی، من به اندازه کافی با این نوع کتاب‌ها سروکله زده‌ام. حالا بیشتر کتاب‌هائی که به زبان فارسی می‌خوانم در زمینه‌ی رمان است یا شعر؛ که آنها هم نیازی به کتاب لغت ندارند. در مورد مترادفات هم چون اساساً با کلمه و در کلمه فکر می‌کنم، آن موزیکالیته و حس طبیعی کلام است که کلمه را وارد جمله میکند. بنابراین مشکلی با مترادفات ندارم. البته‌گاه پیش می‌آید که کلمه‌ای را ده‌ها بار عوض بکنم اما راضی‌ام نکند و ماه‌ها طول بکشد تا آن کلمه‌ای را بیابم که مطلوبست. اما این مشکلی‌ست که داخل و خارج ندارد و هر کسی که با زبان درگیر است به این مصیبت دچار است. در مورد صفت‌ها هم به طور کلی تلاشم این است که اگر بتوانم کارهای تازه‌ای بکنم.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در مورد جابجایی در زمان، در رمان های رضا قاسمی
در «وردی که بره ها می خوانند» ساختارِ مسلط، ساختار قاشقی است که گاه به ساختار الاکلنگی نیز شناخته میشود. راوی در زمان حاضر به پیش می‌رود اما هر چیز بهانه میشود تا ذهنِ راوی، قاشق قاشق از خاطرات گذشته بردارد و در زمان حال بریزد.
ساز و کاری که معروف به سیالیت ذهن است. در «چاه بابل» متن‌ها وقتی در زمان به پس و پیش می‌رفتند با نشانه‌ای، فاصله‌ای، خمیدگی حروف(ایتالیک) و... از هم جدا می‌شدند اما ورد برهها بیشتر به ساختار الاکلنگی متکی است، یک لحظه این جاست یک لحظه آن جا.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در مورد جابجایی در زمان، در رمان های رضا قاسمی
در «وردی که بره ها می خوانند» ساختارِ مسلط، ساختار قاشقی است که گاه به ساختار الاکلنگی نیز شناخته میشود. راوی در زمان حاضر به پیش می‌رود اما هر چیز بهانه میشود تا ذهنِ راوی، قاشق قاشق از خاطرات گذشته بردارد و در زمان حال بریزد.
ساز و کاری که معروف به سیالیت ذهن است. در «چاه بابل» متن‌ها وقتی در زمان به پس و پیش می‌رفتند با نشانه‌ای، فاصله‌ای، خمیدگی حروف(ایتالیک) و... از هم جدا می‌شدند اما ورد برهها بیشتر به ساختار الاکلنگی متکی است، یک لحظه این جاست یک لحظه آن جا.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در مورد کتاب دیگر نویسنده 👇🏼و باز ابعاد دیگری از شخصیتش
پاریس، آوریل سال 2002، نویسنده‌ی «همنوایی شبانه» و «چاه بابل»، شیطنتی شیرین اما تجربه نشده در وادی رمان ایرانی را به نمایش می‌گذارد.
وب سایتِ «دوات» میشود، کجاوه برای رمانی "آن لاین"، با بداهه‌نویسی و در حدود چهل شب. پس از این، رمانی تنوره می‌کشد به نام «چهل پله تا آن سه تار جادویی». انعکاس این غول متنی در جراید و در وب سایت‌‌ها حیرت‌انگیز است، تجربه‌ای ناب از نوشتن، زیرِ چشم خوانندگان. نوعی بازی با ورق‌های شیشه‌ای که رقیبانت و دوستانت می‌توانند ببیند چه در چنته داری. در شب‌های بعد و با نوشته شدن بخش‌های دیگری از رمان، نام به «دیوانه و برج مونپارناس» تغییر می‌یابد، به عبارتی این نام دومِ «چهل پله» است. این وسواس بر اسم گذاری، میشود وسواسی که والدین دارند در انتخاب نام فرزندی که سال‌ها منتظر آمدنش بودند و این بار نام«وردی که برهها می‌خوانند» نام دائم و پایدار رمان میشود. همین نام است که توسط انتشارات خاوران پاریس منتشر میشود به سال 2007. احتمالاً اگر رمان بیش از این ادامه می‌یافت، پدر «ورد برهها» اسم دیگری برایش انتخاب می‌کرد.
این سه نام، ریتم جالبی دارند اما دلیل برتری سومی بر دومی و دومی بر اولی، شاید باز می‌گردد به متن رمان. واژه‌ی «چهل پله» وردِ زبان راوی است در ثلث اول رمان و در ثلث دوم رمان، واژه‌ی «دیوانه و برج مونپارناس» میشود مرکز توجه راوی و در ثلث نهایی، راوی خود را به برههایی ورد خان تشبیه میکند. شیرینی دیگر این تجربه در عنوان‌نویسی، باز می‌گردد به وسواس قاسمی در برگزیدن عنوان. او کلماتی که بوی کهنگی و نم می‌دهد را از نوشته‌هایش می‌تراشد و دور می‌ریزد و هم چنین کلماتی که بوی ایرانی نداشته باشند. «چهل پله»، عنوانی تا حدی قدیمی است و «دیوانه و برج مونپارناس»، عنوانی ایرانی نیست اما «وردی که... » اسمی است با روحیه‌ی ایرانی و چکیده‌ای است از تاریخ ایران، برههایی که همیشه وردی بر زبانشان است.
وردی که... کامل کننده‌ی مثلث نوشتاری قاسمی است. سه گانه‌ای که ادبیات ایرانی را رنگ و بوی دیگری داد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در مورد کتاب دیگر نویسنده 👇🏼و باز ابعاد دیگری از شخصیتش
پاریس، آوریل سال 2002، نویسنده‌ی «همنوایی شبانه» و «چاه بابل»، شیطنتی شیرین اما تجربه نشده در وادی رمان ایرانی را به نمایش می‌گذارد.
وب سایتِ «دوات» میشود، کجاوه برای رمانی "آن لاین"، با بداهه‌نویسی و در حدود چهل شب. پس از این، رمانی تنوره می‌کشد به نام «چهل پله تا آن سه تار جادویی». انعکاس این غول متنی در جراید و در وب سایت‌‌ها حیرت‌انگیز است، تجربه‌ای ناب از نوشتن، زیرِ چشم خوانندگان. نوعی بازی با ورق‌های شیشه‌ای که رقیبانت و دوستانت می‌توانند ببیند چه در چنته داری. در شب‌های بعد و با نوشته شدن بخش‌های دیگری از رمان، نام به «دیوانه و برج مونپارناس» تغییر می‌یابد، به عبارتی این نام دومِ «چهل پله» است. این وسواس بر اسم گذاری، میشود وسواسی که والدین دارند در انتخاب نام فرزندی که سال‌ها منتظر آمدنش بودند و این بار نام«وردی که برهها می‌خوانند» نام دائم و پایدار رمان میشود. همین نام است که توسط انتشارات خاوران پاریس منتشر میشود به سال 2007. احتمالاً اگر رمان بیش از این ادامه می‌یافت، پدر «ورد برهها» اسم دیگری برایش انتخاب می‌کرد.
این سه نام، ریتم جالبی دارند اما دلیل برتری سومی بر دومی و دومی بر اولی، شاید باز می‌گردد به متن رمان. واژه‌ی «چهل پله» وردِ زبان راوی است در ثلث اول رمان و در ثلث دوم رمان، واژه‌ی «دیوانه و برج مونپارناس» میشود مرکز توجه راوی و در ثلث نهایی، راوی خود را به برههایی ورد خان تشبیه میکند. شیرینی دیگر این تجربه در عنوان‌نویسی، باز می‌گردد به وسواس قاسمی در برگزیدن عنوان. او کلماتی که بوی کهنگی و نم می‌دهد را از نوشته‌هایش می‌تراشد و دور می‌ریزد و هم چنین کلماتی که بوی ایرانی نداشته باشند. «چهل پله»، عنوانی تا حدی قدیمی است و «دیوانه و برج مونپارناس»، عنوانی ایرانی نیست اما «وردی که... » اسمی است با روحیه‌ی ایرانی و چکیده‌ای است از تاریخ ایران، برههایی که همیشه وردی بر زبانشان است.
وردی که... کامل کننده‌ی مثلث نوشتاری قاسمی است. سه گانه‌ای که ادبیات ایرانی را رنگ و بوی دیگری داد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چاه بابل روایت انسان گم گشته در هزارتوی وحشت اساطیری است،
انسانی که از اصل بریده وهرگزبه وصل نمیرسد
ازنهادوطبیعت وسرشت خود دورافتاده،وبه مقصد اوهام اساطیری اش نمیرسد.
برای فتح اسمانها وتصرف وانحصار بهشت وجبروت،برج بابل میسازد،اما همان حس تصرف وانحصارآسمان،اینبار ازنوع زمینی اش موجب حرمان عاطفی روانی جنسی وعقده حسادت وخوی تجاوزگری اش میشود، اورا به چاه بابل ساقط میکند.سرنوشتی که فرشتگان معصوم(هاروت وماروت) راهم گریزی از آن نیست
هنگامی که در عصر ارباب ورعیتی زندگی میکند،یا برده ورعیت و کودک است،که موردتجاوز اربابان تزویر( حاج عبدالباقیها)قرارمیگیرد،یا ارباب است،(ابوالحسن یاایلچی،ودایی پسردایی اش)که باز هم موردتجاوز اربابان پرزورتر ازخودقرارمیگیرد،وهم خودبه بردگان زیردستش (هوشنگ وآندره وهررعیتی که صبح وظهروشام رویت اش میکند)تجاوز میکند.
مندو،کمال ونادر همان ایلچی ومیرزاهادی وحاج عبدالباقیهای قرن هیجدهم ایران هستند،که باهمان خوی انحصارطلب تملک جویانه،به قصدبالارفتن از برج بابل وتملک وتجاوزبه خداوفرشتگان،توسط کسانیکه عروج بیشتری کرده اندبه قعرچاه بابل انداخته شده میشوند،وبرای فرار ازتاریکی آن چاه بابه کشتن دادن ۳۸۱نفر(کمال)وهزاران تن باجادوی صداومداحی(مندو)،پاسپورت فرار رابدست آورده و به دنیای آزادغرب مهاجرت کرده اند،اماهمان خوی تملک وانحصارجنسی راکه آفریننده هیولای وحشی حسادت است،باخودبرده اندوتاریکی دیگری راتجربه میکنند
آنجا که راوی خودبه تحلیل می نشیند
"...حسادت ويرانگرترين نيروي درون آدمي است. اگر در موضع اقتدار باشي آن را كه
هدفِ حسادتِ توست تبعيد ميكني، اگر شده به جهنم. و اگر در موضع ضعف باشي، خود را
از خويشتن تبعيد ميكني. از اينجا تا قتل راهيست چندان كوتاه كه با چشمان بسته خواهي رفت..."
بنظر من روای بن مایه رمان رادر عبارت بالا ذکرکرده،
وریشه این حسادت ورنج انسان رانده ازتوحش، ومانده از تمدن را ازبین نرفتن خوی تجاوزگر،سلطه جو وتمامیت طلبش میداندکه ناشی از فروکردن سحراساطیردر ماتحت اوست،بدین سبب او
معلق است،بین آسمان وزمین،مهاجریست بی مبداومقصود،همیشه میخواهدیک سروگردن ازهمه به آسمان نزدیکترباشد،ودست آخرهمچون عسگرقاتل یاهاروت وماروت سروته معلق میماند.
زاده تاریکیهاست ودرجستجوی تاریکی،ازتاریکی ازل تاتاریکی زهدان تاتاریکی کرکس وار سحروفریب اساطیری (که فرهنگ وباورهای ماورایی را نه از راه سروعقل بلکه به سبک حاج عبدالباقی از راه کشف وشهودقلبی،در ماتحت اش بزور فرومیکنند،تا تاریکی ابد،
برج بابل که نماد انحصارطلبی انسان وحشی،درتصرف آسمان وتجاوزبه خدایان وفرشتگان است،ازگوشت وخون انسانهایی ساخته میشود،که فریب جادوی کلام وآواز،یا خطوط وانحناهای بت ها(مجسمه های تابو)را میخورند،وعاقبت هم ازهمانجابه چاه بابل سقوط میکنند.
گرافینه وفلیسیا هردو سمبل زن مدرن است،که حاضربه بازگشت به دوران برده داری وسکونت درحرمسرای مردعصرتاریکی نیست،اوحتی فریب جادوی کلام وآوازسحرآمیز اورانمیخورد،برای خود حق انتخاب قایل است،در روابط انسانی دوسویه عمل میکند،و درآمیزش بامردان هم به رشد وشکوفایی استعدادهای انها وهم تامین نیازهای خودوکسب منزلت وبرخورداری درجهت ترقی وتوسعه تواناییهای خود متمرکزاست.
واگرتن به ازدواج دهد،حرمسرا راانتخاب نمیکند.
مردآسمانی واساطیری،عاشق پیشه وحسودومتملک ومتجاوز است،
بدنبال عشق اسمانیست،توتالیتروهمه چیزخواه است،هدف نهایی اش آمیزش باخداو حوریان اوست،درصدد
رخنه به حرمسرای خدایان است،اوهرزنی راکه بتواند تصرف کند،رها میکند،لکاته می داند،بی ارزش میشمارد،عشق یک سویه اساطیری وآسمانی رامیفهمد،زن مملوک است،درست مثل کنیزش کربلایی هوشنگ که آنرا به غلامش میرزاهادی می بخشد.
معلق است بین دو دنیای عصرکهن وعصرجدید،
به آنچه که میخواهدنمیرسدوبه آنچه که میرسدنمیخواهد،
درعصرتوحش اگربه بالاترین پله برج بابل برسد،صدراعظم شود(دایی مندو)یاشاه باشد،بازراهی جزبه تاریکی نمیبرد،
ودر عصرشکوفایی انسان،از درک رهایی انسان هم عاجزمیماند.
#میلاد_ملکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
چاه بابل روایت انسان گم گشته در هزارتوی وحشت اساطیری است،
انسانی که از اصل بریده وهرگزبه وصل نمیرسد
ازنهادوطبیعت وسرشت خود دورافتاده،وبه مقصد اوهام اساطیری اش نمیرسد.
برای فتح اسمانها وتصرف وانحصار بهشت وجبروت،برج بابل میسازد،اما همان حس تصرف وانحصارآسمان،اینبار ازنوع زمینی اش موجب حرمان عاطفی روانی جنسی وعقده حسادت وخوی تجاوزگری اش میشود، اورا به چاه بابل ساقط میکند.سرنوشتی که فرشتگان معصوم(هاروت وماروت) راهم گریزی از آن نیست
هنگامی که در عصر ارباب ورعیتی زندگی میکند،یا برده ورعیت و کودک است،که موردتجاوز اربابان تزویر( حاج عبدالباقیها)قرارمیگیرد،یا ارباب است،(ابوالحسن یاایلچی،ودایی پسردایی اش)که باز هم موردتجاوز اربابان پرزورتر ازخودقرارمیگیرد،وهم خودبه بردگان زیردستش (هوشنگ وآندره وهررعیتی که صبح وظهروشام رویت اش میکند)تجاوز میکند.
مندو،کمال ونادر همان ایلچی ومیرزاهادی وحاج عبدالباقیهای قرن هیجدهم ایران هستند،که باهمان خوی انحصارطلب تملک جویانه،به قصدبالارفتن از برج بابل وتملک وتجاوزبه خداوفرشتگان،توسط کسانیکه عروج بیشتری کرده اندبه قعرچاه بابل انداخته شده میشوند،وبرای فرار ازتاریکی آن چاه بابه کشتن دادن ۳۸۱نفر(کمال)وهزاران تن باجادوی صداومداحی(مندو)،پاسپورت فرار رابدست آورده و به دنیای آزادغرب مهاجرت کرده اند،اماهمان خوی تملک وانحصارجنسی راکه آفریننده هیولای وحشی حسادت است،باخودبرده اندوتاریکی دیگری راتجربه میکنند
آنجا که راوی خودبه تحلیل می نشیند
"...حسادت ويرانگرترين نيروي درون آدمي است. اگر در موضع اقتدار باشي آن را كه
هدفِ حسادتِ توست تبعيد ميكني، اگر شده به جهنم. و اگر در موضع ضعف باشي، خود را
از خويشتن تبعيد ميكني. از اينجا تا قتل راهيست چندان كوتاه كه با چشمان بسته خواهي رفت..."
بنظر من روای بن مایه رمان رادر عبارت بالا ذکرکرده،
وریشه این حسادت ورنج انسان رانده ازتوحش، ومانده از تمدن را ازبین نرفتن خوی تجاوزگر،سلطه جو وتمامیت طلبش میداندکه ناشی از فروکردن سحراساطیردر ماتحت اوست،بدین سبب او
معلق است،بین آسمان وزمین،مهاجریست بی مبداومقصود،همیشه میخواهدیک سروگردن ازهمه به آسمان نزدیکترباشد،ودست آخرهمچون عسگرقاتل یاهاروت وماروت سروته معلق میماند.
زاده تاریکیهاست ودرجستجوی تاریکی،ازتاریکی ازل تاتاریکی زهدان تاتاریکی کرکس وار سحروفریب اساطیری (که فرهنگ وباورهای ماورایی را نه از راه سروعقل بلکه به سبک حاج عبدالباقی از راه کشف وشهودقلبی،در ماتحت اش بزور فرومیکنند،تا تاریکی ابد،
برج بابل که نماد انحصارطلبی انسان وحشی،درتصرف آسمان وتجاوزبه خدایان وفرشتگان است،ازگوشت وخون انسانهایی ساخته میشود،که فریب جادوی کلام وآواز،یا خطوط وانحناهای بت ها(مجسمه های تابو)را میخورند،وعاقبت هم ازهمانجابه چاه بابل سقوط میکنند.
گرافینه وفلیسیا هردو سمبل زن مدرن است،که حاضربه بازگشت به دوران برده داری وسکونت درحرمسرای مردعصرتاریکی نیست،اوحتی فریب جادوی کلام وآوازسحرآمیز اورانمیخورد،برای خود حق انتخاب قایل است،در روابط انسانی دوسویه عمل میکند،و درآمیزش بامردان هم به رشد وشکوفایی استعدادهای انها وهم تامین نیازهای خودوکسب منزلت وبرخورداری درجهت ترقی وتوسعه تواناییهای خود متمرکزاست.
واگرتن به ازدواج دهد،حرمسرا راانتخاب نمیکند.
مردآسمانی واساطیری،عاشق پیشه وحسودومتملک ومتجاوز است،
بدنبال عشق اسمانیست،توتالیتروهمه چیزخواه است،هدف نهایی اش آمیزش باخداو حوریان اوست،درصدد
رخنه به حرمسرای خدایان است،اوهرزنی راکه بتواند تصرف کند،رها میکند،لکاته می داند،بی ارزش میشمارد،عشق یک سویه اساطیری وآسمانی رامیفهمد،زن مملوک است،درست مثل کنیزش کربلایی هوشنگ که آنرا به غلامش میرزاهادی می بخشد.
معلق است بین دو دنیای عصرکهن وعصرجدید،
به آنچه که میخواهدنمیرسدوبه آنچه که میرسدنمیخواهد،
درعصرتوحش اگربه بالاترین پله برج بابل برسد،صدراعظم شود(دایی مندو)یاشاه باشد،بازراهی جزبه تاریکی نمیبرد،
ودر عصرشکوفایی انسان،از درک رهایی انسان هم عاجزمیماند.
#میلاد_ملکی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دوستان عزیز و گرامی ، متاسفانه گروه ادبیات،فلسفه و دانش اجتماعی هک و حذف شد . گروه را مجددا تشکیل داده ایم لطفا به گروه بپیوندید. https://telegram.me/joinchat/BfivDUB0C7e3zRhs55AGIg
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
لئونارد کوهن، شاعر، نویسنده، ترانه سرا و خواننده‌ای که بیش از پنج دهه در دنیای هنر مطرح بود و داستان‌های زندگی انسانی را به اسطوره‌های انتزاعی از موسیقی و شعر تبدیل می‌کرد، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
او در ماه اکتبر ۲۰۱۶، چهاردهمین آلبوم خود را به بازار فرستاد و پیش از آن در گفت‌وگویی با «نیویورکر» در سپتامبر ۲۰۱۶ گفت: «آماده مردنم. امیدوارم زیاد آزاردهنده نباشد».
لئونارد کوهن کانادایی بود و در خانواده‌ای یهودی و مذهبی در استان فرانسوی زبان کبک متولد شده بود؛ با اینکه انگلیسی زبان بود.
نمادهای مذهبی از کتب مقدس یهودی، انجیل و تورات، راه‌شان را از این پیشینه مذهبی به خلاقیت کوهن یافتند و رابطه‌ای با خدا ایجاد کردند که متفاوت از خدا در تفسیرهای سنتی مذهبی بود: خدایی که گاهی در رابطه عاشقانه و سکس با زنی نمود پیدا می‌کرد و نمادهای مقدس ادیان ابراهیمی را به دنیای زمینی قرن بیست و یکم می‌آورد.
«هاللویا» – سپاس مخصوص خداوندگار است – معروف‌ترین ترانه کوهن نمادهای انجیلی را به دنیایی از عشق و سکس زمینی پیوند می‌زند که در آن ایمان در بوسه‌ای به زنی تعریف می‌شد. ابراز اشتیاق شناخت نفس خدا اینجا از دریچه‌ای اتفاق می‌افتد که ربطی به دین ندارد: لمس پوست دیگری در سکس.
کوهن می‌دانست که دارد می‌میرد. در اوایل سال جاری، نامه‌ای به دوست دختر سابقش و سوژه برخی از زیباترین ترانه‌هایش، ماریان ایلن نوشت.
در این نامه که دو روز قبل از مرگ ایلن به دستش رسید کوهن نوشت: «ماریان، به زمانی رسیده‌ایم که واقعا خیلی پیر شده‌ایم و زهوار بدن‌هامان در رفته است. فکر می‌کنم به زودی به تو ملحق خواهم شد. بدان که خیلی نزدیک پشت سرت هستم، آن قدر که اگر دستت را دراز کنی، دستم را خواهی گرفت. و می‌دانی که چقدر همیشه عاشقت بودم؛ برای زیبایی‌ات و برای فرزانگی‌ات. اما لازم نیست به تو بیشتر بگویم چون اینها را می‌دانی. اما اکنون، تنها دلم می‌خواهد که برایت سفر خوبی را آرزو کنم. خدانگهدار دوست خوبم. بی‌نهایت عشق تقدیمت. تو را در راه خواهم دید.»
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
لئونارد کوهن، شاعر، نویسنده، ترانه سرا و خواننده‌ای که بیش از پنج دهه در دنیای هنر مطرح بود و داستان‌های زندگی انسانی را به اسطوره‌های انتزاعی از موسیقی و شعر تبدیل می‌کرد، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
او در ماه اکتبر ۲۰۱۶، چهاردهمین آلبوم خود را به بازار فرستاد و پیش از آن در گفت‌وگویی با «نیویورکر» در سپتامبر ۲۰۱۶ گفت: «آماده مردنم. امیدوارم زیاد آزاردهنده نباشد».
لئونارد کوهن کانادایی بود و در خانواده‌ای یهودی و مذهبی در استان فرانسوی زبان کبک متولد شده بود؛ با اینکه انگلیسی زبان بود.
نمادهای مذهبی از کتب مقدس یهودی، انجیل و تورات، راه‌شان را از این پیشینه مذهبی به خلاقیت کوهن یافتند و رابطه‌ای با خدا ایجاد کردند که متفاوت از خدا در تفسیرهای سنتی مذهبی بود: خدایی که گاهی در رابطه عاشقانه و سکس با زنی نمود پیدا می‌کرد و نمادهای مقدس ادیان ابراهیمی را به دنیای زمینی قرن بیست و یکم می‌آورد.
«هاللویا» – سپاس مخصوص خداوندگار است – معروف‌ترین ترانه کوهن نمادهای انجیلی را به دنیایی از عشق و سکس زمینی پیوند می‌زند که در آن ایمان در بوسه‌ای به زنی تعریف می‌شد. ابراز اشتیاق شناخت نفس خدا اینجا از دریچه‌ای اتفاق می‌افتد که ربطی به دین ندارد: لمس پوست دیگری در سکس.
کوهن می‌دانست که دارد می‌میرد. در اوایل سال جاری، نامه‌ای به دوست دختر سابقش و سوژه برخی از زیباترین ترانه‌هایش، ماریان ایلن نوشت.
در این نامه که دو روز قبل از مرگ ایلن به دستش رسید کوهن نوشت: «ماریان، به زمانی رسیده‌ایم که واقعا خیلی پیر شده‌ایم و زهوار بدن‌هامان در رفته است. فکر می‌کنم به زودی به تو ملحق خواهم شد. بدان که خیلی نزدیک پشت سرت هستم، آن قدر که اگر دستت را دراز کنی، دستم را خواهی گرفت. و می‌دانی که چقدر همیشه عاشقت بودم؛ برای زیبایی‌ات و برای فرزانگی‌ات. اما لازم نیست به تو بیشتر بگویم چون اینها را می‌دانی. اما اکنون، تنها دلم می‌خواهد که برایت سفر خوبی را آرزو کنم. خدانگهدار دوست خوبم. بی‌نهایت عشق تقدیمت. تو را در راه خواهم دید.»
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
Dance Me To The End Of Love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Leonard Cohen
La la la la la la...
Dance me to your beauty with a burning violin
برقص آر مرا تا زیباییت با نوای سوزاننده ویولون
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
برقص آر مرا در میان بیم و هراس تا در آرامش قرار گیرم
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
بلند کن مرا مانند شاخه های زیتون
و پرنده ی من باش که به خانه باز می گردد
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
آه بگذار تا زیباییت را ببینم زمانی که همه شواهد مرده اند
Let me feel you moving like they do in Babylon
بگذار حرکتت را حس کنم مانند آنها که در بابل احساس کردند
Show me slowly what I only know the limits of
به آرامی نشانم ده آنچه را که تنها مرزهایش را می شناسم
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Dance me to the wedding now, dance me on and on
برقص آر مرا تا جشن عروسی ، برقص آر مرا ، برقص آر
Dance me very tenderly and dance me very long
برقص آر مرا خیلی نرم و برقص آر مرا خیلی طولانی
We're both of us beneath our love, we're both of us above
هر دوی ما زیر نفود عشق‌مان هستیم، هر دوی ما در اوجیم
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Dance me to the children who are asking to be born
به رقص آر مرا سوی کودکانی که می‌خواهند زاده شوند،
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
برقص آر مرا از میان پرده‌هایی که بوسه‌های‌‌مان پوسیده شان کرده اند
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
خیمه ای به منظور سرپناه به پا کن ، گرچه خیمه ای که همه ریسمانش پاره شده
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
La la la la la la...
Dance me to your beauty with a burning violin
برقص آر مرا تا زیباییت با نوای سوزاننده ویولون
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
برقص آر مرا در میان بیم و هراس تا در آرامش قرار گیرم
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
لمس کن مرا با دست برهنه ات یا لمس کن مرا با دستکشت
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
La la la la la la...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
Dance Me To The End Of Love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Leonard Cohen
La la la la la la...
Dance me to your beauty with a burning violin
برقص آر مرا تا زیباییت با نوای سوزاننده ویولون
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
برقص آر مرا در میان بیم و هراس تا در آرامش قرار گیرم
Lift me like an olive branch and be my homeward dove
بلند کن مرا مانند شاخه های زیتون
و پرنده ی من باش که به خانه باز می گردد
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Oh let me see your beauty when the witnesses are gone
آه بگذار تا زیباییت را ببینم زمانی که همه شواهد مرده اند
Let me feel you moving like they do in Babylon
بگذار حرکتت را حس کنم مانند آنها که در بابل احساس کردند
Show me slowly what I only know the limits of
به آرامی نشانم ده آنچه را که تنها مرزهایش را می شناسم
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Dance me to the wedding now, dance me on and on
برقص آر مرا تا جشن عروسی ، برقص آر مرا ، برقص آر
Dance me very tenderly and dance me very long
برقص آر مرا خیلی نرم و برقص آر مرا خیلی طولانی
We're both of us beneath our love, we're both of us above
هر دوی ما زیر نفود عشق‌مان هستیم، هر دوی ما در اوجیم
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Dance me to the children who are asking to be born
به رقص آر مرا سوی کودکانی که می‌خواهند زاده شوند،
Dance me through the curtains that our kisses have outworn
برقص آر مرا از میان پرده‌هایی که بوسه‌های‌‌مان پوسیده شان کرده اند
Raise a tent of shelter now, though every thread is torn
خیمه ای به منظور سرپناه به پا کن ، گرچه خیمه ای که همه ریسمانش پاره شده
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
La la la la la la...
Dance me to your beauty with a burning violin
برقص آر مرا تا زیباییت با نوای سوزاننده ویولون
Dance me through the panic till I'm gathered safely in
برقص آر مرا در میان بیم و هراس تا در آرامش قرار گیرم
Touch me with your naked hand or touch me with your glove
لمس کن مرا با دست برهنه ات یا لمس کن مرا با دستکشت
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
Dance me to the end of love
Dance me to the end of love
برقص آر مرا تا انتهای عشق
La la la la la la...
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
Forwarded from جان عشاق
Dance Me To The End Of Love
Leonard Cohen
به رقص آر مرا تا انتهای عشق
لئونارد کوهن
لئونارد کوهن