@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص52
مطرح است، در درجه اول اهمیت قرار می دهد، ملامت کند. هیچکس حق چنین داوري را ندارد، مگر اینکه با صداقت مطلق از خود بپرسد که آیا اگر او هم به جاي آن شخص می بود، چنین نمی کرد. مدتها پس از اینکه بار دیگر به زندگی عادي خود بازگشتم )یعنی مدتها پس از رهایی از اردوگاه( یکنفر یک مجله مصور هفتگی نشانم داد که عکس هایی از زندانیانی که در بسترهاي شان دراز کشیده و مات و مبهوت به ملاقاتی خیره شده بودند چاپ کرده بود. او پرسید »آیا این نگاههاي خیره ترسناك، وحشتناك نیست؟« پرسیدم، »چرا؟« زیرا به منظورش پی نبردم و چون در آن لحظه بار دیگر زندگی گذشته جان گرفت: ساعت پنج صبح. بیرون هنوز هوا گرگ و میش بود. من روي بستر سخت چوبی در کلبه اي گلی دراز کشیده بودم-ما هفتاد نفر بودیم که از ما مراقبت می شد، ما مریض بودیم و تا چند هفته آینده مجبور به ترك اردوگاه براي بیگاري نبودیم، همچنین ناچار نبودیم رژه برویم- ما می توانستیم همه روز در گوشه اي در کلبه دراز بکشیم و چرت بزنیم و منتظر جیره روزانه مان )که البته به بیماران کمتر می دادند( و سوپ )ابکی تر و با مقدار کمتر( باشیم. با همه اینها چه قدر خشنود بودیم، با وجود شرایط وحشتناك زندگی خشنود بودیم. موقعی که به شکل کتابی کنار هم چیده شده بودیم تا گرماي بدنمان هدر نرود و آنقدر تنبل و بیحال بودیم که نمی خواستیم حتی یک انگشتمان را بدون ضرورت حرکت دهیم، سوت گوشخراش و فریادهاي نگهبانان را از میدانی که به کشیک شبانه بازمیگشتند و براي حضور و غیاب گرد می آمدند، می شنیدیم. در به شدت باز شد و توفان برف به داخل کلبه هجوم آورد، رفیق خسته و وازده اي که پوشیده از برف بود بدرون سکندري رفت و چند لحظه اي نشست. اما نگهبان ارشد او را به بیرون بازگرداند. وقتی که تعداد زندانیان کنترل می شد، ما حق نداشتیم بیگانه اي را به درون کلبه خود راه دهیم. در آن لحظه من چه قدر نسبت به او احساس ترحم کردم و چه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص52
مطرح است، در درجه اول اهمیت قرار می دهد، ملامت کند. هیچکس حق چنین داوري را ندارد، مگر اینکه با صداقت مطلق از خود بپرسد که آیا اگر او هم به جاي آن شخص می بود، چنین نمی کرد. مدتها پس از اینکه بار دیگر به زندگی عادي خود بازگشتم )یعنی مدتها پس از رهایی از اردوگاه( یکنفر یک مجله مصور هفتگی نشانم داد که عکس هایی از زندانیانی که در بسترهاي شان دراز کشیده و مات و مبهوت به ملاقاتی خیره شده بودند چاپ کرده بود. او پرسید »آیا این نگاههاي خیره ترسناك، وحشتناك نیست؟« پرسیدم، »چرا؟« زیرا به منظورش پی نبردم و چون در آن لحظه بار دیگر زندگی گذشته جان گرفت: ساعت پنج صبح. بیرون هنوز هوا گرگ و میش بود. من روي بستر سخت چوبی در کلبه اي گلی دراز کشیده بودم-ما هفتاد نفر بودیم که از ما مراقبت می شد، ما مریض بودیم و تا چند هفته آینده مجبور به ترك اردوگاه براي بیگاري نبودیم، همچنین ناچار نبودیم رژه برویم- ما می توانستیم همه روز در گوشه اي در کلبه دراز بکشیم و چرت بزنیم و منتظر جیره روزانه مان )که البته به بیماران کمتر می دادند( و سوپ )ابکی تر و با مقدار کمتر( باشیم. با همه اینها چه قدر خشنود بودیم، با وجود شرایط وحشتناك زندگی خشنود بودیم. موقعی که به شکل کتابی کنار هم چیده شده بودیم تا گرماي بدنمان هدر نرود و آنقدر تنبل و بیحال بودیم که نمی خواستیم حتی یک انگشتمان را بدون ضرورت حرکت دهیم، سوت گوشخراش و فریادهاي نگهبانان را از میدانی که به کشیک شبانه بازمیگشتند و براي حضور و غیاب گرد می آمدند، می شنیدیم. در به شدت باز شد و توفان برف به داخل کلبه هجوم آورد، رفیق خسته و وازده اي که پوشیده از برف بود بدرون سکندري رفت و چند لحظه اي نشست. اما نگهبان ارشد او را به بیرون بازگرداند. وقتی که تعداد زندانیان کنترل می شد، ما حق نداشتیم بیگانه اي را به درون کلبه خود راه دهیم. در آن لحظه من چه قدر نسبت به او احساس ترحم کردم و چه
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص53
قدر خوشحال بودم که این اتفاق براي من نیفتاد و در عوض می توانستم در بسترم در بخش بیماران چرت بزنم! دو روز استراحت در بخش که احتمالا دو روز دیگر هم تمدید می شد، چون فرشته رهایی بخش بود! همه داستانی که برایتان بازگو کردم با دیدن عکسها در ذهنم جان گرفت. هنگامی که برایشان از زندگی اردوگاهی ام سخن گفتم فهمیدند که چرا عکسها را آنقدرها هم وحشتناك نمی یافتم. از همه اینها گذشته شاید کسانی که زندگی اردوگاهی را تجربه کرده اند، آنقدرها هم ناخشنود نبودند. روز چهارم استراحتم در بخش بیماران مرا مامور کشیک شبانه کردند. در همین حین پزشک سرپرست با شتاب بدرون کلبه آمد و از من خواست در اردوگاه دیگري که بیماران تیفوسی داشت براي کارهاي پزشکی داوطلب شوم. برخلاف اندرزهاي مصرانه رفقایم )و با وجودي که هیچ یک از همکارانم حاضر به همکاري نشدند(، تصمیم گرفتم داوطلب شوم. زیرا می دانستم با بیگاري که از من می کشند، بزودي خواهم مرد. اما اگر در بخش بهداري می مردم دست کم مرگم معنایی پیدا می کرد. فکر می کردم بی تردید اگر به عنوان یک پزشک به رفقایم کمک کنم هدفی دارم، در حالیکه اگر زندگی نباتی را ادامه می دادم یا سرانجام به عنوان کارگر بی مصرفی می مردم، دردي را دوا نمی کردم. اینکار از نظر من حساب دودوتا چهار تا بود نه فداکاري. اما افسر مامور بخش بهداري به طور محرمانه دستور داده بود که بایستی از دو پزشک بیماري که داوطلب بخش تیفوس اردوگاه شده بودند »مراقبت« به عمل آید. ما آنقدر ضعیف شده بودیم که افسر می ترسید به جاي دو پزشک دو جسد اضافی روي دستش بماند. پیش از این یادآور شدم که هر چیزي که ارتباطی آنی بازنده ماندن خود یا رفقاي صمیمی مان نداشت براي ما بی ارزش بود، زیرا همه چیز باید فداي این هدف )بقا( می شد. شخصیت فرد آن چنان در چنگال این هدف گرفتار بود که شخص تعادل فکري خود را تا حدي که همه ارزش هاي او را تهدید و یا دست کم
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص53
قدر خوشحال بودم که این اتفاق براي من نیفتاد و در عوض می توانستم در بسترم در بخش بیماران چرت بزنم! دو روز استراحت در بخش که احتمالا دو روز دیگر هم تمدید می شد، چون فرشته رهایی بخش بود! همه داستانی که برایتان بازگو کردم با دیدن عکسها در ذهنم جان گرفت. هنگامی که برایشان از زندگی اردوگاهی ام سخن گفتم فهمیدند که چرا عکسها را آنقدرها هم وحشتناك نمی یافتم. از همه اینها گذشته شاید کسانی که زندگی اردوگاهی را تجربه کرده اند، آنقدرها هم ناخشنود نبودند. روز چهارم استراحتم در بخش بیماران مرا مامور کشیک شبانه کردند. در همین حین پزشک سرپرست با شتاب بدرون کلبه آمد و از من خواست در اردوگاه دیگري که بیماران تیفوسی داشت براي کارهاي پزشکی داوطلب شوم. برخلاف اندرزهاي مصرانه رفقایم )و با وجودي که هیچ یک از همکارانم حاضر به همکاري نشدند(، تصمیم گرفتم داوطلب شوم. زیرا می دانستم با بیگاري که از من می کشند، بزودي خواهم مرد. اما اگر در بخش بهداري می مردم دست کم مرگم معنایی پیدا می کرد. فکر می کردم بی تردید اگر به عنوان یک پزشک به رفقایم کمک کنم هدفی دارم، در حالیکه اگر زندگی نباتی را ادامه می دادم یا سرانجام به عنوان کارگر بی مصرفی می مردم، دردي را دوا نمی کردم. اینکار از نظر من حساب دودوتا چهار تا بود نه فداکاري. اما افسر مامور بخش بهداري به طور محرمانه دستور داده بود که بایستی از دو پزشک بیماري که داوطلب بخش تیفوس اردوگاه شده بودند »مراقبت« به عمل آید. ما آنقدر ضعیف شده بودیم که افسر می ترسید به جاي دو پزشک دو جسد اضافی روي دستش بماند. پیش از این یادآور شدم که هر چیزي که ارتباطی آنی بازنده ماندن خود یا رفقاي صمیمی مان نداشت براي ما بی ارزش بود، زیرا همه چیز باید فداي این هدف )بقا( می شد. شخصیت فرد آن چنان در چنگال این هدف گرفتار بود که شخص تعادل فکري خود را تا حدي که همه ارزش هاي او را تهدید و یا دست کم
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص54
زیر علامت سوال می کشید، از دست می داد. در جهانی که دیگر به زندگی بشر و عظمت او بهایی نمی دادند، تا اراده اش را در هم شکسته و او را به صورت شییی براي نابود شدن در آورد. )با این برنامه ریزي، که ابتدا همه گونه استفاده اي از او بکنند و آخرین ذره نیرویش را از او بستانند(. زیرا در این شرایط، سرانجام »خود شخص1« از گم شدن ارزش ها رنج می برد. اگر انسان در اردوگاه کار اجباري با از بین رفتن ارزش ها، مبارزه نمی کرد و نمی کوشید عزت نفس خود را حفظ کند، احساس انسان بودن را-انسانی که داراي مغز است و از آزادي درونی و ارزشی شخصی برخوردار است- از دست می داد. و تنها بخشی می شد از توده عظیم مردم و هستی او تا حد زندگی حیوانی سقوط می کرد. زندانیان را هر لحظه به یک سو چونان گله می ماندند، گاهی همه را با هم و گاهی هم جدا از هم مانند رمه گوسفندانی که نه می اندیشید و نه اراده اي از خود دارد. گروه کوچک اما خطرناکی که با همه شیوه هاي شکنجه و آزار دادن آشنا بودند از همه سو چهار چشمی زندانیان را می پاییدند. آنان رمه را پیوسته با فریادها و لگدها و ضربات به جلو و عقب می راندند. و ما گوسفندان تنها به دو چیز می اندیشیدیم. چگونه از چنگال سگان هار بگریزیم و چگونه غذاي بخور و نمیري به کف آریم. درست مانند گوسفندانی که مظلومانه در وسط رمه جمع می شوند، هر یک از ما نیز می کوشیدیم به میان زندانیان راه یابیم. زیرا به این ترتیب از ضربات نگهبانانی که در دو سو و عقب و جلو ستون گوشتی در حرکت بودند در امان بودیم. در مرکز جمع بودن این امتیاز را داشت که از سوز سرما محفوظ می ماندیم، ساده تر بگویم در مرکز جمع بودن تلاشی بود براي زنده ماندن و اینکار را ما ماشین وار انجام می دادیم. اما در مواقع دیگر تلاش می کردیم به موجب قوانین اجباري اردوگاه و براي حفظ جان در معرض دید نباشیم. ما هماره می کوشیدیم جلب توجه اس. اس ها را نکنیم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص54
زیر علامت سوال می کشید، از دست می داد. در جهانی که دیگر به زندگی بشر و عظمت او بهایی نمی دادند، تا اراده اش را در هم شکسته و او را به صورت شییی براي نابود شدن در آورد. )با این برنامه ریزي، که ابتدا همه گونه استفاده اي از او بکنند و آخرین ذره نیرویش را از او بستانند(. زیرا در این شرایط، سرانجام »خود شخص1« از گم شدن ارزش ها رنج می برد. اگر انسان در اردوگاه کار اجباري با از بین رفتن ارزش ها، مبارزه نمی کرد و نمی کوشید عزت نفس خود را حفظ کند، احساس انسان بودن را-انسانی که داراي مغز است و از آزادي درونی و ارزشی شخصی برخوردار است- از دست می داد. و تنها بخشی می شد از توده عظیم مردم و هستی او تا حد زندگی حیوانی سقوط می کرد. زندانیان را هر لحظه به یک سو چونان گله می ماندند، گاهی همه را با هم و گاهی هم جدا از هم مانند رمه گوسفندانی که نه می اندیشید و نه اراده اي از خود دارد. گروه کوچک اما خطرناکی که با همه شیوه هاي شکنجه و آزار دادن آشنا بودند از همه سو چهار چشمی زندانیان را می پاییدند. آنان رمه را پیوسته با فریادها و لگدها و ضربات به جلو و عقب می راندند. و ما گوسفندان تنها به دو چیز می اندیشیدیم. چگونه از چنگال سگان هار بگریزیم و چگونه غذاي بخور و نمیري به کف آریم. درست مانند گوسفندانی که مظلومانه در وسط رمه جمع می شوند، هر یک از ما نیز می کوشیدیم به میان زندانیان راه یابیم. زیرا به این ترتیب از ضربات نگهبانانی که در دو سو و عقب و جلو ستون گوشتی در حرکت بودند در امان بودیم. در مرکز جمع بودن این امتیاز را داشت که از سوز سرما محفوظ می ماندیم، ساده تر بگویم در مرکز جمع بودن تلاشی بود براي زنده ماندن و اینکار را ما ماشین وار انجام می دادیم. اما در مواقع دیگر تلاش می کردیم به موجب قوانین اجباري اردوگاه و براي حفظ جان در معرض دید نباشیم. ما هماره می کوشیدیم جلب توجه اس. اس ها را نکنیم.
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص55
البته مواقعی هم ممکن و حتی لازم بود از جمعیت بدور بمانیم. تجربه نشان داده است که ممکنست زندگی اجتماع اجباري، منجر به گریز انسان از آن اجتماع ولو براي مدت کوتاهی بشود، زیرا در چنین اجتماعی همه حواسها متوجه هر کاري است که تک تک افراد در هر لحظه انجام می دهند. زندانی آرزو داشت با خود و اندیشه هایش تنها بماند. همیشه حسرت با خود بودن و منزوي بودن را می خورد. پس از انتقال به اصطلاح به )اردوگاه استراحت(، بندرت اتفاق می افتاد که من بتوانم پنج دقیقه اي تنها باشم. پشت کلبه گلی، یعنی جایی که من کار می کردم و جایی که در حدود 50 بیمار بدحال جا داده بودند، در گوشه اي در کنار سیم خاردار دو جداره که اردوگاه را از دنیاي خارج جدا می ساخت، جایی را سراغ داشتم. در آنجا یک چادر موقتی با چند تیر و شاخه درخت برپا کرده بودند تا چند جسد را در آن جا دهند )مرگ و میر هر روزه در اردوگاه(. محوري هم بود که به لوله هاي آب منتهی می شد و درپوش چوبی داشت، که من در مواقع بیکاري روي آن می نشستم و به سراشیبی هاي پر از گل و تپه هاي سرسبز دورنماي باواریا که با شبکه اي از سیم هاي خاردار احاطه شده بود، نگاه می کردم. با حسرت در رویا فرو می رفتم و اندیشه هایم در شمال و شمال شرقی در مسیر خانه ام سیر و سیاحت می کرد، اما جز ابر چیزي نمی دیدم. جسدهایی که در کنارم بودند و شپش در آنها می لولید، ناراحتم نمی کرد. تنها صداي پاي نگهبانان رشته اندیشه هایم را پاره می کرد. یا از بهداري مرا می خواستند و یا براي تحویل گرفتن داروهایی که تازه وارد شده بود، به کلبه ام می رفتم. - این داروها شامل پنج یا ده قرض آسپرین بود که براي مصرف چند روز پنجاه بیمار بود. سهمیه داروهایم را تحویل می گرفتم، نبض بیمارانم را می گرفتم و به کسانی که حالشان وخیم بود نصف قرص می دادم. اما به بیمارانی که آخرین نفسها را می کشیدند دارو نمی دادم. زیرا اگر هم می دادم فایده اي نداشت، از آن گذشته کسانی هم که هنوز امیدي به بهبودیشان می
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
ص55
البته مواقعی هم ممکن و حتی لازم بود از جمعیت بدور بمانیم. تجربه نشان داده است که ممکنست زندگی اجتماع اجباري، منجر به گریز انسان از آن اجتماع ولو براي مدت کوتاهی بشود، زیرا در چنین اجتماعی همه حواسها متوجه هر کاري است که تک تک افراد در هر لحظه انجام می دهند. زندانی آرزو داشت با خود و اندیشه هایش تنها بماند. همیشه حسرت با خود بودن و منزوي بودن را می خورد. پس از انتقال به اصطلاح به )اردوگاه استراحت(، بندرت اتفاق می افتاد که من بتوانم پنج دقیقه اي تنها باشم. پشت کلبه گلی، یعنی جایی که من کار می کردم و جایی که در حدود 50 بیمار بدحال جا داده بودند، در گوشه اي در کنار سیم خاردار دو جداره که اردوگاه را از دنیاي خارج جدا می ساخت، جایی را سراغ داشتم. در آنجا یک چادر موقتی با چند تیر و شاخه درخت برپا کرده بودند تا چند جسد را در آن جا دهند )مرگ و میر هر روزه در اردوگاه(. محوري هم بود که به لوله هاي آب منتهی می شد و درپوش چوبی داشت، که من در مواقع بیکاري روي آن می نشستم و به سراشیبی هاي پر از گل و تپه هاي سرسبز دورنماي باواریا که با شبکه اي از سیم هاي خاردار احاطه شده بود، نگاه می کردم. با حسرت در رویا فرو می رفتم و اندیشه هایم در شمال و شمال شرقی در مسیر خانه ام سیر و سیاحت می کرد، اما جز ابر چیزي نمی دیدم. جسدهایی که در کنارم بودند و شپش در آنها می لولید، ناراحتم نمی کرد. تنها صداي پاي نگهبانان رشته اندیشه هایم را پاره می کرد. یا از بهداري مرا می خواستند و یا براي تحویل گرفتن داروهایی که تازه وارد شده بود، به کلبه ام می رفتم. - این داروها شامل پنج یا ده قرض آسپرین بود که براي مصرف چند روز پنجاه بیمار بود. سهمیه داروهایم را تحویل می گرفتم، نبض بیمارانم را می گرفتم و به کسانی که حالشان وخیم بود نصف قرص می دادم. اما به بیمارانی که آخرین نفسها را می کشیدند دارو نمی دادم. زیرا اگر هم می دادم فایده اي نداشت، از آن گذشته کسانی هم که هنوز امیدي به بهبودیشان می
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
اگه کفشت پاتو می زد و از ترس
قضاوت مردم پابرهنه نشدی و درد رو
به پات تحمل کردی؛
دیگه در مورد آزادی شعار نده!!!
#آلبر_کامو
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
اگه کفشت پاتو می زد و از ترس
قضاوت مردم پابرهنه نشدی و درد رو
به پات تحمل کردی؛
دیگه در مورد آزادی شعار نده!!!
#آلبر_کامو
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
من و تو کودکان سالخورده ای بودیم
که فکر می کردیم عشق
پروانه ای در میان انگشت هایمان است
که هر گاه مشتمان را به رویش وا کنیم
دوباره بر دستهایمان خواهد نشست...
من و تو
فرصتِ زندگیِ هم بودیم
ما
همدیگر را از دست داده ایم...
#مصطفی_زاهدی
از کتاب: #دست_هایش_بوی_نرگس_می_داد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
من و تو کودکان سالخورده ای بودیم
که فکر می کردیم عشق
پروانه ای در میان انگشت هایمان است
که هر گاه مشتمان را به رویش وا کنیم
دوباره بر دستهایمان خواهد نشست...
من و تو
فرصتِ زندگیِ هم بودیم
ما
همدیگر را از دست داده ایم...
#مصطفی_زاهدی
از کتاب: #دست_هایش_بوی_نرگس_می_داد
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
خاطره روزهایی که مردم کناره گیری نخست وزیر خود را نپذیرفتند؛ دانش آموزی که با خون خود نوشت «يا مرگ یا مصدق»
مرم تهران در نهایت عصبانیت در خیابان ها حضور پیدا کردند و مردم شهرستان ها در تلگراف خانه ها ضمن مخابره تلگراف تحصن کردند. جمعه ۲۷ تیر ۳۱ ، در این روز بازار و مغازه های خیابان ها در تهران و شهرستانها همه تعطیل بودند، مردم یکپارچه دست از کارکشیده و به خیابان ها آمدند و به نفع دکتر مصدق تظاهرات می کردند. شعارها " یا مرگ یا مصدق " ، "مرگ بر قوام" ، " زنده باد دکتر مصدق" بود
در این روز قوام السلطنه اعلامیه ی مفصلی صادر نمود که در آن مردم را تبهکار نامیده و اشاره به تشکیل محکمه های انقلابی داشت و با جمله "کشتیبان را سیاستی دگر آمد" اعلامیه خود را به پایان برده بود که خواندن آن در رادیو، مردم آزاده ایران را بیشتر خشمگین نمود؛ من در آن زمان شانزده سال داشتم و دانش اَموز دبیرستان بودم. در سال ۱۳۳۰ افتخار عضویت در " حزب ملت ایران بر بنیاد پان ایرانیسم " را یافتم. به خاطر دارم(در روزهای پایانی تیر ۱۳۳۱) در آن زمان کوچه ها و پیاده روهای منطقه ی مرکزی شهر مانند خیابان شاه آباد و ... را برای لوله کشی آب کنده بودند؛ آن گاه که مورد هجوم سربازان قرار می گرفتیم به این کوچه ها و گودال ها پناه می بردیم و برای مقابله با آنها از سنگ های کوچک و بزرگ گودالها استفاده می کردیم. در تمام این روزها به جنگ و گریز ادامه می دادیم تا روز دوشنبه سی ام تیرماه.
روز دوشنبه سی تیرماه، ارتش از صبح زود نیروهای خود را در نقاط مختلف تهران به ویژه در میدان بهارستان مستقر کرده بود. در مقابل آنان گروه گروه از زنان و مردان از خرد و کلان به خیابان ها آمدند و در نهایت شجاعت با شعارهای خود در برابر توپ و تانک مقاومت می کردند. کشتار بی رحمانه بود، اما هر لحظه بر مقاومت مردم افزوده میشد. حمله ی نظامیان بی وقفه ادامه داشت. این کشتار بیرحمانه تا بعد از نیمروز به طول انجامید، اما در مقابل قدرت و اراده ی مردم ماموارن راهی جز تسلیم نداشتند.در این روز صدای گلوله ها و رگبار مسلسل تهران را می لرزاند. خون مردم کف خیابان شاه آباد را رنگین کرده بود. مردم جنازه ها را بالای دست ها گرفته و مرده باد قوام می گفتند. گلوله ها مردم بیگناه را چون برگ خزان بر زمین می ریخت و دیوارها پر بود از شعارهای خون آلود.
باید از «امیر محمد زاد بیجار معروف به امیر بیجار» یادی کنم. او دانش آموز دبیرستان نظام بود و در خیابان اکباتان که بعد از پیروزی خیابان ملت نام گرفت- در کنار دیوار مقابل حزب زحمتکشان مورد اصابت گلوله سربازان قرار گرفت. قبل از شهادت او با خون خود بر روی دیوار نوشت"یا مرگ یا مصدق". این شعاری بود که در روز سی تیر از جای جای شهر تهران حتی پس از پیروزی نیز به گوش می رسید.
گفتگوی سهیلا ستاری با خسرو سیف، دبیر کل حزب ملت ایران،یکشنبه ٢۷ تیر ١٣٨٤ خورشیدی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
خاطره روزهایی که مردم کناره گیری نخست وزیر خود را نپذیرفتند؛ دانش آموزی که با خون خود نوشت «يا مرگ یا مصدق»
مرم تهران در نهایت عصبانیت در خیابان ها حضور پیدا کردند و مردم شهرستان ها در تلگراف خانه ها ضمن مخابره تلگراف تحصن کردند. جمعه ۲۷ تیر ۳۱ ، در این روز بازار و مغازه های خیابان ها در تهران و شهرستانها همه تعطیل بودند، مردم یکپارچه دست از کارکشیده و به خیابان ها آمدند و به نفع دکتر مصدق تظاهرات می کردند. شعارها " یا مرگ یا مصدق " ، "مرگ بر قوام" ، " زنده باد دکتر مصدق" بود
در این روز قوام السلطنه اعلامیه ی مفصلی صادر نمود که در آن مردم را تبهکار نامیده و اشاره به تشکیل محکمه های انقلابی داشت و با جمله "کشتیبان را سیاستی دگر آمد" اعلامیه خود را به پایان برده بود که خواندن آن در رادیو، مردم آزاده ایران را بیشتر خشمگین نمود؛ من در آن زمان شانزده سال داشتم و دانش اَموز دبیرستان بودم. در سال ۱۳۳۰ افتخار عضویت در " حزب ملت ایران بر بنیاد پان ایرانیسم " را یافتم. به خاطر دارم(در روزهای پایانی تیر ۱۳۳۱) در آن زمان کوچه ها و پیاده روهای منطقه ی مرکزی شهر مانند خیابان شاه آباد و ... را برای لوله کشی آب کنده بودند؛ آن گاه که مورد هجوم سربازان قرار می گرفتیم به این کوچه ها و گودال ها پناه می بردیم و برای مقابله با آنها از سنگ های کوچک و بزرگ گودالها استفاده می کردیم. در تمام این روزها به جنگ و گریز ادامه می دادیم تا روز دوشنبه سی ام تیرماه.
روز دوشنبه سی تیرماه، ارتش از صبح زود نیروهای خود را در نقاط مختلف تهران به ویژه در میدان بهارستان مستقر کرده بود. در مقابل آنان گروه گروه از زنان و مردان از خرد و کلان به خیابان ها آمدند و در نهایت شجاعت با شعارهای خود در برابر توپ و تانک مقاومت می کردند. کشتار بی رحمانه بود، اما هر لحظه بر مقاومت مردم افزوده میشد. حمله ی نظامیان بی وقفه ادامه داشت. این کشتار بیرحمانه تا بعد از نیمروز به طول انجامید، اما در مقابل قدرت و اراده ی مردم ماموارن راهی جز تسلیم نداشتند.در این روز صدای گلوله ها و رگبار مسلسل تهران را می لرزاند. خون مردم کف خیابان شاه آباد را رنگین کرده بود. مردم جنازه ها را بالای دست ها گرفته و مرده باد قوام می گفتند. گلوله ها مردم بیگناه را چون برگ خزان بر زمین می ریخت و دیوارها پر بود از شعارهای خون آلود.
باید از «امیر محمد زاد بیجار معروف به امیر بیجار» یادی کنم. او دانش آموز دبیرستان نظام بود و در خیابان اکباتان که بعد از پیروزی خیابان ملت نام گرفت- در کنار دیوار مقابل حزب زحمتکشان مورد اصابت گلوله سربازان قرار گرفت. قبل از شهادت او با خون خود بر روی دیوار نوشت"یا مرگ یا مصدق". این شعاری بود که در روز سی تیر از جای جای شهر تهران حتی پس از پیروزی نیز به گوش می رسید.
گفتگوی سهیلا ستاری با خسرو سیف، دبیر کل حزب ملت ایران،یکشنبه ٢۷ تیر ١٣٨٤ خورشیدی
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
سرود سیتیر شه زمام ملتي سپرده دست دولتي
که با تفنگ و توپ و تانک و تير!
کند حکومت، چو مستبدي، جابرانه
اين ستمگران کنون بدست آمري جبون
بمردمي سپر نموده جان!
هدف نمايد، بخون کشاند، ظالمانه...
يكي از آثار جالب و به ياد ماندني استاد "حسين ملك"، ساخت سرود سي تير در ماجراي سي تير ۱۳۳۱ است. اين سرود حماسي با شعري از "استاد ابوالحسن صبا" كه در دستگاه ماهور اجرا گرديد، كه چند ماه زندان را هم براي ملك به همراه داشت.
"حسينعلي متين رضا" يكي از شاگردان "استاد ابوالحسن صبا" جريان خلق سرود سي تير را ت چنين تعریف كرده:
صبح روز سي تير ۱۳۳۱به منزل "استاد صبا" در ميدان بهارستان تهران رفتم.
ساعت ۱۰ مرحوم "استادحسين ملك" هنرمند و استاد سنتور با سر و وضع بهم ريخته وارد شد. استاد پرسيدند: كجا بودي؟
گفت صبح به قصد منزل شما وارد خيابان شاهآباد شدم، تا نزديك خيابان ظهيرالاسلام به سختي آمدم. در آنجا ناگهان تيراندازي شروع شد. من پريدم در جوي آب كه عمقش زياد بود. موضع گرفتم و نظارهگر اوضاع و منتظر رهايي.
در همان حال ناگهان آهنگي مارش گونه به ذهنم خطور كرد و ديگر همانجا ماندم تا آهنگ كامل شود و شد. فرصتي پيش آمد كه خودم را از آن مهلكه نجات دهم و سريع خودم را به اينجا رساندم.
بعد از چند لحظه استاد فرمودند برو سنتور را بياور تا ببينم چه دسته گلي تدارك ديدي. "استادحسين ملك" سنتور آورد و شروع كرد به نواختن آهنگي كه ساخته بود. استاد گوش كردند، خيلي خوششان آمد و فرمودند همين الان روي آن شعري ميسرايم و سرود...
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
#درنگی در حوادث دوره ی مصدق
سرود سیتیر شه زمام ملتي سپرده دست دولتي
که با تفنگ و توپ و تانک و تير!
کند حکومت، چو مستبدي، جابرانه
اين ستمگران کنون بدست آمري جبون
بمردمي سپر نموده جان!
هدف نمايد، بخون کشاند، ظالمانه...
يكي از آثار جالب و به ياد ماندني استاد "حسين ملك"، ساخت سرود سي تير در ماجراي سي تير ۱۳۳۱ است. اين سرود حماسي با شعري از "استاد ابوالحسن صبا" كه در دستگاه ماهور اجرا گرديد، كه چند ماه زندان را هم براي ملك به همراه داشت.
"حسينعلي متين رضا" يكي از شاگردان "استاد ابوالحسن صبا" جريان خلق سرود سي تير را ت چنين تعریف كرده:
صبح روز سي تير ۱۳۳۱به منزل "استاد صبا" در ميدان بهارستان تهران رفتم.
ساعت ۱۰ مرحوم "استادحسين ملك" هنرمند و استاد سنتور با سر و وضع بهم ريخته وارد شد. استاد پرسيدند: كجا بودي؟
گفت صبح به قصد منزل شما وارد خيابان شاهآباد شدم، تا نزديك خيابان ظهيرالاسلام به سختي آمدم. در آنجا ناگهان تيراندازي شروع شد. من پريدم در جوي آب كه عمقش زياد بود. موضع گرفتم و نظارهگر اوضاع و منتظر رهايي.
در همان حال ناگهان آهنگي مارش گونه به ذهنم خطور كرد و ديگر همانجا ماندم تا آهنگ كامل شود و شد. فرصتي پيش آمد كه خودم را از آن مهلكه نجات دهم و سريع خودم را به اينجا رساندم.
بعد از چند لحظه استاد فرمودند برو سنتور را بياور تا ببينم چه دسته گلي تدارك ديدي. "استادحسين ملك" سنتور آورد و شروع كرد به نواختن آهنگي كه ساخته بود. استاد گوش كردند، خيلي خوششان آمد و فرمودند همين الان روي آن شعري ميسرايم و سرود...
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#فلسفه
معنای تاریخ و زندگی از نظر پوپر
#محمدامین_مروتی
پوپر در نفی تاریخی گری و فلسفه بافی در مورد معنای تاریخ و معنای زندگی، معتقد است که نه تاریخ و نه زندگی، معنای پیشینی و مقدّری ندارد که ما مجبور باشیم طبق آن عمل کنیم و خود را با آن وفق دهیم. بلکه معنا را شیوه ی عمل ما به تاریخ و به زندگی می دهد. او در مقالة "رهایی خویشتن به یاری دانستن" در شرح سه تز خود می نویسد:
"معنای زندگی چیزی نهان نیست که ما بتوانیم آن را در زندگی بیابیم یا کشف کنیم، بلکه چیزی است که خود ما می توانیم به زندگی ببخشیم....و به عوض اینکه دنبال پرسشی در مورد معنای نهان تاریخ باشیم، باید به تاریخ معنایی ببخشیم (تز اول). دومین تز من بر عکس بسیار ایجابی است. این تز می گوید که خود ما می توانیم به تاریخِ سیاسی، معنایی ببخشیم، معنایی ممکن و درخور انسان. اما من می خواهم ادعایی بسیار فراتر از این داشته باشم. چرا که مطابق سومین تز من، ما می توانیم از تاریخ بیاموزیم و یک چنین معنابخشی یا هدف گذاری اخلاقی، به هیچ وجه عبث نیست."
اما این کار را چگونه باید بکنیم؟ پوپر می گوید از طریق نقادی بی پایان خود و دیگران:
"نقد اجتماعی تنها در آنجایی موفق بود که انسان ها آموختند، قدر عقیده های بیگانه را بدانند و در اهداف سیاسی خود متواضع و هشیار باشند؛ در آنجایی که آموختند تلاش برای تحقق بهشت بر روی زمین، به سهولت تمام، زمین را به دوزخی برای انسان ها تبدیل می کند....نزدیک تر شدن به حقیقت، ساده نیست. تنها یک راه در این زمینه وجود دارد و آن پیمودن راه از میان خطاهاست. ما تنها از خطاهایمان می توانیم بیاموزیم و تنها کسی می تواند بیاموزد که آماده است خطاهای دیگران را به عنوان گام هایی در راستای حقیقت ارج گذارد و در جستجوی خطاهای خود باشد تا خویشتن را از آنها رها سازد.....بدینسان ایده رهایی خویشتن از طریق معرفت که روشنگری نماینده آن بود، از همان آغاز این ایده را نیز در برداشت که ما باید بیاموزیم تا از ایده های خود فاصله بگیریم، به عوض آنکه خود را با ایده هایمان تعیین هویت کنیم....امروزه هیچ چیز به این اندازه ضرور نیست که در خود عقیده ای را پرورش دهیم که به ما اجازه دهد به صورتی انتقادی در برابر ایده های خود بایستیم، بدون آن که تبدیل به نسبیت گرایان و شک گرایان شویم؛ و بدون آن که شهامت و قاطعیت خود را برای پیکار در راه اعتقاداتمان از دست بدهیم.
#کارل_ریموند_پوپر
ترجمه: #بهرام_محیی
رهایی خویشتن به یاری دانستن
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
#فلسفه
معنای تاریخ و زندگی از نظر پوپر
#محمدامین_مروتی
پوپر در نفی تاریخی گری و فلسفه بافی در مورد معنای تاریخ و معنای زندگی، معتقد است که نه تاریخ و نه زندگی، معنای پیشینی و مقدّری ندارد که ما مجبور باشیم طبق آن عمل کنیم و خود را با آن وفق دهیم. بلکه معنا را شیوه ی عمل ما به تاریخ و به زندگی می دهد. او در مقالة "رهایی خویشتن به یاری دانستن" در شرح سه تز خود می نویسد:
"معنای زندگی چیزی نهان نیست که ما بتوانیم آن را در زندگی بیابیم یا کشف کنیم، بلکه چیزی است که خود ما می توانیم به زندگی ببخشیم....و به عوض اینکه دنبال پرسشی در مورد معنای نهان تاریخ باشیم، باید به تاریخ معنایی ببخشیم (تز اول). دومین تز من بر عکس بسیار ایجابی است. این تز می گوید که خود ما می توانیم به تاریخِ سیاسی، معنایی ببخشیم، معنایی ممکن و درخور انسان. اما من می خواهم ادعایی بسیار فراتر از این داشته باشم. چرا که مطابق سومین تز من، ما می توانیم از تاریخ بیاموزیم و یک چنین معنابخشی یا هدف گذاری اخلاقی، به هیچ وجه عبث نیست."
اما این کار را چگونه باید بکنیم؟ پوپر می گوید از طریق نقادی بی پایان خود و دیگران:
"نقد اجتماعی تنها در آنجایی موفق بود که انسان ها آموختند، قدر عقیده های بیگانه را بدانند و در اهداف سیاسی خود متواضع و هشیار باشند؛ در آنجایی که آموختند تلاش برای تحقق بهشت بر روی زمین، به سهولت تمام، زمین را به دوزخی برای انسان ها تبدیل می کند....نزدیک تر شدن به حقیقت، ساده نیست. تنها یک راه در این زمینه وجود دارد و آن پیمودن راه از میان خطاهاست. ما تنها از خطاهایمان می توانیم بیاموزیم و تنها کسی می تواند بیاموزد که آماده است خطاهای دیگران را به عنوان گام هایی در راستای حقیقت ارج گذارد و در جستجوی خطاهای خود باشد تا خویشتن را از آنها رها سازد.....بدینسان ایده رهایی خویشتن از طریق معرفت که روشنگری نماینده آن بود، از همان آغاز این ایده را نیز در برداشت که ما باید بیاموزیم تا از ایده های خود فاصله بگیریم، به عوض آنکه خود را با ایده هایمان تعیین هویت کنیم....امروزه هیچ چیز به این اندازه ضرور نیست که در خود عقیده ای را پرورش دهیم که به ما اجازه دهد به صورتی انتقادی در برابر ایده های خود بایستیم، بدون آن که تبدیل به نسبیت گرایان و شک گرایان شویم؛ و بدون آن که شهامت و قاطعیت خود را برای پیکار در راه اعتقاداتمان از دست بدهیم.
#کارل_ریموند_پوپر
ترجمه: #بهرام_محیی
رهایی خویشتن به یاری دانستن
@flith کانال پروازفکرواندیشه◾️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#برشی_از_کتاب
مهم نيست تا كجا فرار كني. فاصله هيچ چيز را حل نمي كند.
وقتي توفان تمام شد يادت نمي آيد چگونه از آن گذشتي٬ چطور جان به در بردی.
حتي در حقيقت مطمئن نيستي توفان واقعا تمام شده باشد.
اما يك چيز مسلم است.
وقتي از توفان بيرون آمدي ديگر آني نيستي كه قدم به درون توفان گذاشتی
#کافکا_در_کرانه
#هاروکی_موراکامی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#برشی_از_کتاب
مهم نيست تا كجا فرار كني. فاصله هيچ چيز را حل نمي كند.
وقتي توفان تمام شد يادت نمي آيد چگونه از آن گذشتي٬ چطور جان به در بردی.
حتي در حقيقت مطمئن نيستي توفان واقعا تمام شده باشد.
اما يك چيز مسلم است.
وقتي از توفان بيرون آمدي ديگر آني نيستي كه قدم به درون توفان گذاشتی
#کافکا_در_کرانه
#هاروکی_موراکامی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#هبوط_در_دین_یهود
آنچه در سفر آفرینش آمده :
مار از همه حیواناتی که خداوند به وجود آورد، زیرکتر بود. روزی مار نزد زن آمده، به او گفت: «آیا حقیقت دارد که خدا شما را از خوردن میوه تمام درختان باغ منع کرده است؟»
زن در جواب گفت: «ما اجازه داریم از میوه همه درختان بخوریم، بجز میوه درختی که در وسط باغ است.
خدا امر فرموده است که از میوه آن درخت نخوریم و حتی آن را لمس نکنیم و گرنه می میریم.»
مار گفت: «مطمئن باش نخواهید مُرد!
بلکه خدا خوب می داند زمانی که از میوه آن درخت بخورید، چشمان شما باز می شود و مانند خدا می شوید و می توانید خوب را از بد تشخیص دهید.»
آن درخت در نظر زن، زیبا آمد و با خود اندیشید: «میوه این درختِ دلپذیر، می تواند، خوش طعم باشد و به من دانایی ببخشد.» پس از میوه درخت چید و خورد و به شوهرش هم داد و او نیز خورد.
آنگاه چشمانِ هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند؛ پس با برگهای درختِ انجیر پوششی برای خود درست کردند.
پس با برگهای درخت انجیر پوششی برای خود درست کردند.
عصر همان روز، آدم و زنش، صدای خداوند را که در باغ راه می رفت شنیدند و خود را لابلای درختان پنهان کردند. خداوند آدم را ندا داد : « ای آدم، چرا خود را پنهان می کنی؟»
آدم جواب داد :« صدای تو را در باغ شنیدم و ترسیدم، زیرا برهنه بودم؛ پس خود را پنهان کردم.»
خداوند فرمود :« چه کسی به تو گفته که برهنه ای ؟ آیا از میوه آن درخت خوردی که به تو گفته بودم از آن نخوری ؟»
آدم جواب داد:« این زن که یار من ساختی، از آن میوه به من داد و من هم خوردم.»
آنگاه خداوند از زن پرسید: « این چه کاری بود که کردی؟»
زن گفت :« مار مرا فریب داد.»
پس خداوند به مار فرمود: « بسبب انجام این کار، از تمام حیوانات وحشی و اهلی زمین ملعونتر خواهی بود. تا زنده ای روی شکمت خواهی خزید و خاک خواهی خورد. بین تو و زن، و نیز بین نسل تو و نسل زن، خصومت می گذارم. نسل زن سر تورا خواهد کوبید و تو پاشنه وی را خواهی زد.»
آنگاه خداوند به زن فرمود: « درد زایمان تو را زیاد می کنم و تو با درد فرزندان خواهی زایید، مشتاق شوهرت خواهی بود و او بر تو تسلط خواهد داشت.»
سپس خداوند به آدم فرمود :« چون گفته زنت را پذیرفتی و از میوه آن درخت خوردی که به تو گفته بودم از آن نخوری، زمین زیر لعنت قرار خواهد گرفت و تو تمام ایام عمرت با رنج و زحمت از آن کسب معاش خواهی کرد. از زمین خار و خاشاک برایت خواهد رویید و گیاهان صحرایی را خواهی خورد. تا آخر عمر به عرق پیشانی ات نان خواهی خورد و سرانجام به همان خاکی باز خواهی گشت که از آن گرفته شدی؛ زیرا تو از خاک سرشته شدی و به خاک هم برخواهی گشت.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#هبوط_در_دین_یهود
آنچه در سفر آفرینش آمده :
مار از همه حیواناتی که خداوند به وجود آورد، زیرکتر بود. روزی مار نزد زن آمده، به او گفت: «آیا حقیقت دارد که خدا شما را از خوردن میوه تمام درختان باغ منع کرده است؟»
زن در جواب گفت: «ما اجازه داریم از میوه همه درختان بخوریم، بجز میوه درختی که در وسط باغ است.
خدا امر فرموده است که از میوه آن درخت نخوریم و حتی آن را لمس نکنیم و گرنه می میریم.»
مار گفت: «مطمئن باش نخواهید مُرد!
بلکه خدا خوب می داند زمانی که از میوه آن درخت بخورید، چشمان شما باز می شود و مانند خدا می شوید و می توانید خوب را از بد تشخیص دهید.»
آن درخت در نظر زن، زیبا آمد و با خود اندیشید: «میوه این درختِ دلپذیر، می تواند، خوش طعم باشد و به من دانایی ببخشد.» پس از میوه درخت چید و خورد و به شوهرش هم داد و او نیز خورد.
آنگاه چشمانِ هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند؛ پس با برگهای درختِ انجیر پوششی برای خود درست کردند.
پس با برگهای درخت انجیر پوششی برای خود درست کردند.
عصر همان روز، آدم و زنش، صدای خداوند را که در باغ راه می رفت شنیدند و خود را لابلای درختان پنهان کردند. خداوند آدم را ندا داد : « ای آدم، چرا خود را پنهان می کنی؟»
آدم جواب داد :« صدای تو را در باغ شنیدم و ترسیدم، زیرا برهنه بودم؛ پس خود را پنهان کردم.»
خداوند فرمود :« چه کسی به تو گفته که برهنه ای ؟ آیا از میوه آن درخت خوردی که به تو گفته بودم از آن نخوری ؟»
آدم جواب داد:« این زن که یار من ساختی، از آن میوه به من داد و من هم خوردم.»
آنگاه خداوند از زن پرسید: « این چه کاری بود که کردی؟»
زن گفت :« مار مرا فریب داد.»
پس خداوند به مار فرمود: « بسبب انجام این کار، از تمام حیوانات وحشی و اهلی زمین ملعونتر خواهی بود. تا زنده ای روی شکمت خواهی خزید و خاک خواهی خورد. بین تو و زن، و نیز بین نسل تو و نسل زن، خصومت می گذارم. نسل زن سر تورا خواهد کوبید و تو پاشنه وی را خواهی زد.»
آنگاه خداوند به زن فرمود: « درد زایمان تو را زیاد می کنم و تو با درد فرزندان خواهی زایید، مشتاق شوهرت خواهی بود و او بر تو تسلط خواهد داشت.»
سپس خداوند به آدم فرمود :« چون گفته زنت را پذیرفتی و از میوه آن درخت خوردی که به تو گفته بودم از آن نخوری، زمین زیر لعنت قرار خواهد گرفت و تو تمام ایام عمرت با رنج و زحمت از آن کسب معاش خواهی کرد. از زمین خار و خاشاک برایت خواهد رویید و گیاهان صحرایی را خواهی خورد. تا آخر عمر به عرق پیشانی ات نان خواهی خورد و سرانجام به همان خاکی باز خواهی گشت که از آن گرفته شدی؛ زیرا تو از خاک سرشته شدی و به خاک هم برخواهی گشت.»
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
#گناه_آدم_و_پیامدهای_آن_در_تورات:
در سفر پیدایش از كتاب تورات آمده است كه خداوند پس از آن كه «آدم» را آفرید، در سرزمین عدن باغی ایجاد كرد و آدم را در آن نهاد تا در آن كار كند و از آن نگهداری نماید. در آن باغ، انواع درختان زیبا و میوه های خوش طعم وجود داشت اما خداوند دو درخت ویژه در وسط باغ قرار داده بود، یكی «درختِ حیات» و دیگری «درختِ معرفتِ نیك و بد». خداوند به آدم گفت: «از همه میوه های درختان باغ بخور، به جز میوه درخت معرفت نیك و بد، زیرا اگر از میوه آن بخوری مطمئن باش خواهی مرد»
خداوند سپس حیوانات دیگر را خلق كرد و از دنده آدم برای او همسری آفرید. آدم و همسرش در باغ زندگی می كردند. درباره نوع زندگی آدم و حوا در این زمان یك جمله آمده است: «آدم و همسرش هرچند برهنه بودند، ولی احساس خجالت نمی كردند». به هر حال، این دو به زندگی مشترك خود در باغ ادامه دادند و همان طور كه خداوند از آنان خواسته بود، از همه میوه های باغ استفاده می كردند و به درخت معرفتِ نیك و بد نزدیك نمی شدند تا این كه روزی مار نزد زن آمده، از او پرسید كه حقیقت دارد كه خدا شما را از خوردن میوه همه درختان باغ منع كرده است. زن جواب داد كه ما اجازه داریم كه از میوه همه درختان بخوریم و خدا تنها ما را از خوردن میوه درخت وسط باغ منع كرده، فرموده كه آن را لمس نكنیم وگرنه می میریم. مار گفت مطمئن باش كه نخواهید مرد! بلكه خدا می داند كه اگر شما از میوه آن درخت بخورید چشمان شما باز می شود و مانند خدا می شوید و می توانید خوب و بد را تشخیص دهید. پس نظر زن به درخت جلب شد و با خود اندیشید كه میوه این درخت هم خوش طعم است، هم به من دانایی می بخشد. پس از میوه آن درخت خورد و به شوهرش هم داد و او نیز از آن خورد: «آنگاه چشمان هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند. پس با برگ درخت انجیر پوششی برای خود درست كردند»
عصر همان روز آدم و همسرش صدای خداوند را شنیدند و خود را در لابه لای درختان پنهان كردند و چون خداوند علت را پرسید، پاسخ داد كه چون برهنه بودیم خود را پنهان كردیم. خداوند به آدم فرمود: چه كسی تو را از برهنه بودنت آگاه كرد؟ آیا از آن درخت ممنوع خوردی؟ آدم تقصیر را به گردن زن انداخت و زن مار را مقصر دانست. خداوند برای مار و زن مجازات هایی معین كرد و سپس به آدم فرمود:
چون گفته زنت را پذیرفتی و از میوه آن درختی خوردی كه به تو گفته بودم از آن نخوری، زمین زیر لعنت قرار خواهد گرفت و تو تمام ایام عمرت با رنج و زحمت از آن كسب معاش خواهی كرد ... تا آخر عمر به عرق پیشانی ات نان خواهی خورد و سرانجام به همان خاكی بازخواهی گشت كه از آن گرفته شدی; زیرا تو از خاك سرشته شدی و به خاك هم باز خواهی گشت.
خداوند پس از آن كه لباس هایی از پوست حیوان بر تن آدم و همسرش پوشاند، می گوید:
حال كه آدم مانند یكی از ما شده است و خوب و بد را می شناسد، نباید گذاشت از میوه «درخت حیات» نیز بخورد و تا ابد زنده بماند. پس خداوند او را از باغ عدن بیرون راند تا برود و در زمینی كه از خاك آن سرشته شده بود كار كند. بدین ترتیب او آدم را بیرون كرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
#گناه_آدم_و_پیامدهای_آن_در_تورات:
در سفر پیدایش از كتاب تورات آمده است كه خداوند پس از آن كه «آدم» را آفرید، در سرزمین عدن باغی ایجاد كرد و آدم را در آن نهاد تا در آن كار كند و از آن نگهداری نماید. در آن باغ، انواع درختان زیبا و میوه های خوش طعم وجود داشت اما خداوند دو درخت ویژه در وسط باغ قرار داده بود، یكی «درختِ حیات» و دیگری «درختِ معرفتِ نیك و بد». خداوند به آدم گفت: «از همه میوه های درختان باغ بخور، به جز میوه درخت معرفت نیك و بد، زیرا اگر از میوه آن بخوری مطمئن باش خواهی مرد»
خداوند سپس حیوانات دیگر را خلق كرد و از دنده آدم برای او همسری آفرید. آدم و همسرش در باغ زندگی می كردند. درباره نوع زندگی آدم و حوا در این زمان یك جمله آمده است: «آدم و همسرش هرچند برهنه بودند، ولی احساس خجالت نمی كردند». به هر حال، این دو به زندگی مشترك خود در باغ ادامه دادند و همان طور كه خداوند از آنان خواسته بود، از همه میوه های باغ استفاده می كردند و به درخت معرفتِ نیك و بد نزدیك نمی شدند تا این كه روزی مار نزد زن آمده، از او پرسید كه حقیقت دارد كه خدا شما را از خوردن میوه همه درختان باغ منع كرده است. زن جواب داد كه ما اجازه داریم كه از میوه همه درختان بخوریم و خدا تنها ما را از خوردن میوه درخت وسط باغ منع كرده، فرموده كه آن را لمس نكنیم وگرنه می میریم. مار گفت مطمئن باش كه نخواهید مرد! بلكه خدا می داند كه اگر شما از میوه آن درخت بخورید چشمان شما باز می شود و مانند خدا می شوید و می توانید خوب و بد را تشخیص دهید. پس نظر زن به درخت جلب شد و با خود اندیشید كه میوه این درخت هم خوش طعم است، هم به من دانایی می بخشد. پس از میوه آن درخت خورد و به شوهرش هم داد و او نیز از آن خورد: «آنگاه چشمان هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند. پس با برگ درخت انجیر پوششی برای خود درست كردند»
عصر همان روز آدم و همسرش صدای خداوند را شنیدند و خود را در لابه لای درختان پنهان كردند و چون خداوند علت را پرسید، پاسخ داد كه چون برهنه بودیم خود را پنهان كردیم. خداوند به آدم فرمود: چه كسی تو را از برهنه بودنت آگاه كرد؟ آیا از آن درخت ممنوع خوردی؟ آدم تقصیر را به گردن زن انداخت و زن مار را مقصر دانست. خداوند برای مار و زن مجازات هایی معین كرد و سپس به آدم فرمود:
چون گفته زنت را پذیرفتی و از میوه آن درختی خوردی كه به تو گفته بودم از آن نخوری، زمین زیر لعنت قرار خواهد گرفت و تو تمام ایام عمرت با رنج و زحمت از آن كسب معاش خواهی كرد ... تا آخر عمر به عرق پیشانی ات نان خواهی خورد و سرانجام به همان خاكی بازخواهی گشت كه از آن گرفته شدی; زیرا تو از خاك سرشته شدی و به خاك هم باز خواهی گشت.
خداوند پس از آن كه لباس هایی از پوست حیوان بر تن آدم و همسرش پوشاند، می گوید:
حال كه آدم مانند یكی از ما شده است و خوب و بد را می شناسد، نباید گذاشت از میوه «درخت حیات» نیز بخورد و تا ابد زنده بماند. پس خداوند او را از باغ عدن بیرون راند تا برود و در زمینی كه از خاك آن سرشته شده بود كار كند. بدین ترتیب او آدم را بیرون كرد.
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
آنچه از ظاهر آیات بر می آید این است که آدم موجودی عاقل و بالغ بوده است. دلیل این امر آیه نوزده از باب دوم است: «و خداوند هر حیوان صحرا و هر پرنده آسمان را از زمین سرشت و نزد آدم آورد تا ببیند كه چه نام خواهد نهاد و آنچه آدم هر ذی حیات را خواند همان نام او شد. پس آدم همه بهایم و پرندگان آسمان و همه حیوانات صحرا را نام نهاد.» این كه نامگذاری همه موجودات به او واگذار شده، دلالت بر كمال و عقل او می كند. از این گذشته، این كه به آدم دستور داده شد كه بر زمین تسلط یابد و بر همه چیز فرمانروایی كند و از همه درختان باغ بخورد غیر از درخت وسط باغ ، همه حكایت از كمال و عقل او می كند.
انسان به صورت خدا خلق شده است. از چه نظر انسان شبیه خدا آفریده شده است؟ قطعاً این شباهت از نظر بدنی و جسمی نبوده است; زیرا انسان از خاك زمین آفریده شد. پس به واسطه شباهت روحی بوده كه از سایر موجودات متمایز بوده است. این شباهت روحی خود از دو جهت بوده است، یكی به لحاظ قوای عقلی و دیگری به لحاظ قداست و طهارت اخلاقی و معنوی.
نكته سوم درباره شأن انسان این است كه خداوند فرمانروایی زمین را به او واگذار كرده است.
نكته قابل تامل این است که آدم قبل از گناه، از نیك و بد آگاهی نداشت و پس از گناه آن را به دست آورد. برای درك این مطلب لازم است به چند فقره از این دو باب توجه شود:
۱) وقتی خداوند آدم را در باغ عدن قرار داد، بدو گفت: «از همه میوه های درختان باغ بخور، به جز میوه درخت معرفتِ نیك و بد». اگر این درختِ معرفتِ نیك و بد است، هر كس از آن نخورده باشد از نیك و بد آگاهی ندارد.
۲) در آخرین آیه باب دوم آمده است: «آدم و همسرش، هرچند برهنه بودند، احساس خجالت نمی كردند».
۳) مار در جواب زن كه گفته بود تنها از درخت وسط باغ منع شده ایم و خداوند به ما گفته كه اگر از آن بخوریم می میریم، می گوید: «مطمئن باش نخواهید مرد! بلكه خداوند خوب می داند زمانی كه از میوه آن درخت بخورید، چشمان شما باز می شود و مانند خدا می شوید و می توانید خوب را از بد تشخیص دهید.
۴) پس از ذكر توصیف مار از درخت، زن با خود می اندیشد كه میوه این درخت هم خوش طعم است و هم این كه به انسان دانایی می بخشد. پس، از آن می خورد و به شوهرش هم می دهد: «آنگاه چشمان هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند; پس با برگ های درخت انجیر پوششی برای خود درست كردند»
۵) خداوند پس از آن كه آدم و حوا را مؤاخذه كرد و برای آنان مجازات هایی تعیین نمود، می گوید: «حال كه آدم مانند ما شده است و خوب و بد را می شناسد، نباید گذاشت از میوه درخت حیات نیز بخورد و تا ابد زنده بماند. پس خداوند او را از باغ عدن بیرون راند تا برود و در زمینی كه از خاك آن سرشته شده بود كار كند»
انسانی كه نیك و بد را نمی شناخته از چه جهت شبیه خدا بوده است و چگونه می توانسته بر زمین فرمانروایی كند و نیز حتی چگونه او نام همه موجودات را تعیین كرده است؟ انسانی كه هیچ گونه اطلاعی از نیك و بد نداشته، چگونه خدا برای او تكلیف معین كرده است. به هر حال، اینها اموری است كه به تامل نیاز دارد.
بنا بر آنچه گذشت، اگر آدم در ناآگاهی كامل بوده و نیك و بد را تشخیص نمی داده و پس از گناه به مرحله آگاهی رسیده، پس قبل از آن نمی توان او را انسان خواند. پس ممكن است كسی بگوید كه كتاب مقدس مرحله عبور از حیوانیت به انسانیت را در قالبی اسطوره ای بیان كرده است.
منابع #اسطوره_های_موازی #جی_اف_بیرلین
#سفر_پیدایش
تلخیص از مقاله #عبدالرحیم_سلیمانی در باب هبوط
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
آنچه از ظاهر آیات بر می آید این است که آدم موجودی عاقل و بالغ بوده است. دلیل این امر آیه نوزده از باب دوم است: «و خداوند هر حیوان صحرا و هر پرنده آسمان را از زمین سرشت و نزد آدم آورد تا ببیند كه چه نام خواهد نهاد و آنچه آدم هر ذی حیات را خواند همان نام او شد. پس آدم همه بهایم و پرندگان آسمان و همه حیوانات صحرا را نام نهاد.» این كه نامگذاری همه موجودات به او واگذار شده، دلالت بر كمال و عقل او می كند. از این گذشته، این كه به آدم دستور داده شد كه بر زمین تسلط یابد و بر همه چیز فرمانروایی كند و از همه درختان باغ بخورد غیر از درخت وسط باغ ، همه حكایت از كمال و عقل او می كند.
انسان به صورت خدا خلق شده است. از چه نظر انسان شبیه خدا آفریده شده است؟ قطعاً این شباهت از نظر بدنی و جسمی نبوده است; زیرا انسان از خاك زمین آفریده شد. پس به واسطه شباهت روحی بوده كه از سایر موجودات متمایز بوده است. این شباهت روحی خود از دو جهت بوده است، یكی به لحاظ قوای عقلی و دیگری به لحاظ قداست و طهارت اخلاقی و معنوی.
نكته سوم درباره شأن انسان این است كه خداوند فرمانروایی زمین را به او واگذار كرده است.
نكته قابل تامل این است که آدم قبل از گناه، از نیك و بد آگاهی نداشت و پس از گناه آن را به دست آورد. برای درك این مطلب لازم است به چند فقره از این دو باب توجه شود:
۱) وقتی خداوند آدم را در باغ عدن قرار داد، بدو گفت: «از همه میوه های درختان باغ بخور، به جز میوه درخت معرفتِ نیك و بد». اگر این درختِ معرفتِ نیك و بد است، هر كس از آن نخورده باشد از نیك و بد آگاهی ندارد.
۲) در آخرین آیه باب دوم آمده است: «آدم و همسرش، هرچند برهنه بودند، احساس خجالت نمی كردند».
۳) مار در جواب زن كه گفته بود تنها از درخت وسط باغ منع شده ایم و خداوند به ما گفته كه اگر از آن بخوریم می میریم، می گوید: «مطمئن باش نخواهید مرد! بلكه خداوند خوب می داند زمانی كه از میوه آن درخت بخورید، چشمان شما باز می شود و مانند خدا می شوید و می توانید خوب را از بد تشخیص دهید.
۴) پس از ذكر توصیف مار از درخت، زن با خود می اندیشد كه میوه این درخت هم خوش طعم است و هم این كه به انسان دانایی می بخشد. پس، از آن می خورد و به شوهرش هم می دهد: «آنگاه چشمان هر دو باز شد و از برهنگی خود آگاه شدند; پس با برگ های درخت انجیر پوششی برای خود درست كردند»
۵) خداوند پس از آن كه آدم و حوا را مؤاخذه كرد و برای آنان مجازات هایی تعیین نمود، می گوید: «حال كه آدم مانند ما شده است و خوب و بد را می شناسد، نباید گذاشت از میوه درخت حیات نیز بخورد و تا ابد زنده بماند. پس خداوند او را از باغ عدن بیرون راند تا برود و در زمینی كه از خاك آن سرشته شده بود كار كند»
انسانی كه نیك و بد را نمی شناخته از چه جهت شبیه خدا بوده است و چگونه می توانسته بر زمین فرمانروایی كند و نیز حتی چگونه او نام همه موجودات را تعیین كرده است؟ انسانی كه هیچ گونه اطلاعی از نیك و بد نداشته، چگونه خدا برای او تكلیف معین كرده است. به هر حال، اینها اموری است كه به تامل نیاز دارد.
بنا بر آنچه گذشت، اگر آدم در ناآگاهی كامل بوده و نیك و بد را تشخیص نمی داده و پس از گناه به مرحله آگاهی رسیده، پس قبل از آن نمی توان او را انسان خواند. پس ممكن است كسی بگوید كه كتاب مقدس مرحله عبور از حیوانیت به انسانیت را در قالبی اسطوره ای بیان كرده است.
منابع #اسطوره_های_موازی #جی_اف_بیرلین
#سفر_پیدایش
تلخیص از مقاله #عبدالرحیم_سلیمانی در باب هبوط
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
در هبوط اسلامی در کنار برخی از این سوالات، سوالات متفاوت دیگری هم مطرح می شود از جمله :
باغی كه آدم در آن سكنا داده شده بود، چه باغی بود و در كجا بود؟ آیا همان بهشت جاودانه معروف بود یا باغی دیگر در آسمان یا باغی زمینی؟ در این باره اختلاف شده است و دلایل متعددی آورده شده است.
شیطان آدم را با درخت جاودانگی وسوسه كرد و اگر آدم در بهشت جاودانگی بود، شیطان چگونه می توانست او را با این وسیله وسوسه كند؟ دیگر اینکه كسی كه وارد بهشت جاودانگی شود، هرگز از آن خارج نمی شود و بنابراین اگر آدم در بهشت بود از آن خارج نمی شد.
سوم این كه شیطان را به بهشت جاودانگی راهی نبوده است; زیرا شیطان قبل از سكنا گرفتن آدم در این باغ و به هنگام خلقت آدم رانده شده بود.
کسانی مثل فخر رازی و علامه طباطبایی تفسیرهایی در پاسخ به این سوالات نوشته اند.
#لیلا_بهزادی_نژاد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
در هبوط اسلامی در کنار برخی از این سوالات، سوالات متفاوت دیگری هم مطرح می شود از جمله :
باغی كه آدم در آن سكنا داده شده بود، چه باغی بود و در كجا بود؟ آیا همان بهشت جاودانه معروف بود یا باغی دیگر در آسمان یا باغی زمینی؟ در این باره اختلاف شده است و دلایل متعددی آورده شده است.
شیطان آدم را با درخت جاودانگی وسوسه كرد و اگر آدم در بهشت جاودانگی بود، شیطان چگونه می توانست او را با این وسیله وسوسه كند؟ دیگر اینکه كسی كه وارد بهشت جاودانگی شود، هرگز از آن خارج نمی شود و بنابراین اگر آدم در بهشت بود از آن خارج نمی شد.
سوم این كه شیطان را به بهشت جاودانگی راهی نبوده است; زیرا شیطان قبل از سكنا گرفتن آدم در این باغ و به هنگام خلقت آدم رانده شده بود.
کسانی مثل فخر رازی و علامه طباطبایی تفسیرهایی در پاسخ به این سوالات نوشته اند.
#لیلا_بهزادی_نژاد
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
لیلا بهزادی نژاد
#آفرینش_انسان_در_اساطیر_و_کتب_مقدس :
چون زئوس در المپ بر سرير خدائي نشست و جنگ بزرگ با كرونوس وتيتانها پايان يافت، به پرومته فرمان داد که : (برو انسان را از گل رس بساز ، كالبد او را به شكل جاودانان بساز و من در او زندگی خواهم دميد ، هرچه لازم است بياموزش تا جاودانان را ستايش كند و پرستشگاهها بسازد و پس از زمان كوتاهي بميرد و به قلمرو برادرم هایدس فرو رود و تحت فرمان وي درآيد . پرومته براي اجراي فرمان زئوس به محلي در يونان به نام پائوپئوس، نزديك دلفي رفت و بي درنگ با خاك رس ، گل آدم را ساخت و آن را شكل داد . سپس زئوس به آدمهاي خاكي زندگي بخشيد و پرومته را بر آن داشت تا چيزهاي لازم را به ايشان بياموزد.
در باور شناسی ایرانی، کیومرث نخستین مرد است. او همدوش با نخستین حیوان یعنی گاو (یکتا آفرید) آفریده شد. اهریمن گاو یکتا آفرید و کیومرث را از پای درآورد. از شوسْر ( منی) و تخمه کیومرث که بر خاک ریخته بود، گیاه نمادین ریواس رست و از آن گیاه به یکباره دو شاخه برآمد که یکی نخستین مرد به نام مشی و دیگری نخستین زن به نام مشیانه بود. اهریمن مشی و مشیانه را فریب می دهد و آنان آفریدگاری را به اهریمن نسبت می دهند. به کفاره این گناه از داشتن فرزند محروم می شوند. تا اینکه توبه می کنند و سرانجام صاحب یک جفت فرزند می شوند که آنقدر در چشمشان شیرین می آید که آنها را می خورند! پس از آن اهورامزدا شیرینی فرزندان را برای پدر و مادر تا جایی میکند که والدین آنها را نخورند!
مشابه داستان آفرینش انسان در اساطیر یونانی، در تورات آمده است. در سفر پيدايش بخش دوم آيه هفت آمده است آنگاه خداوند از خاك زمين ، آدم را سرشت . سپس در بيني آدم روح حيات دميد و به او جان بخشيد و آدم موجود زنده شد. پس از آن، خداوند در سرزمین عدن، واقع در شرق، باغی به وجود آورد و آدمی را که آفریده بود در آن باغ گذاشت. سپس در شرح آفرينش زن ادامه مى دهد: خداوند فرمود :شایسته نيست كه آدم تنها باشد. باید برای او یار مناسبی به وجود اورم. آنگاه خداوند آدم را به خواب عمیقی فرو برد و يكى از دنده هايش را گرفت و جای آنرا با گوشت پر كرد و از آن دنده زنى ساخت و پيش آدم برد. و آدم گفت: همانا اين است استخوانى از استخوانهايم و گوشتى از گوشتم.
در دین مسيح، روايت تازه اى از آفرينش انسان بیان نشده است.
و در قرآن نیز آفرینش انسان به همین گونه است با این تفاوت که در قرآن مانند تورات به جزییات پرداخته نشده است اما در آياتى چون پنجاه و نه از سوره آل عمران، شصت و یک از سوره اسراء و دوازده از سوره اعراف به آفرينش آدمى از گل اشاره شده است :
مثل عيسي در نزد خدا، همچون آدم است، كه او را از خاك آفريد، و سپس به او فرمود: «موجود باش!» او هم فورا موجود شد. (آل عمران)
و در آیه صد و هشتاد و نه سوره اعراف به آفرینش حوا از آدم اشاره شده است:
او کسی است که شما را از یک تن آفرید، و همسرش را از او پدید آورد تا در کنارش آرامش یابد......
منابع :
قرآن کریم
سفر پيدايش
اساطیر یونان راجر لنسلین گرین
نامه باستان میر جلال الدین کزازی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
لیلا بهزادی نژاد
#آفرینش_انسان_در_اساطیر_و_کتب_مقدس :
چون زئوس در المپ بر سرير خدائي نشست و جنگ بزرگ با كرونوس وتيتانها پايان يافت، به پرومته فرمان داد که : (برو انسان را از گل رس بساز ، كالبد او را به شكل جاودانان بساز و من در او زندگی خواهم دميد ، هرچه لازم است بياموزش تا جاودانان را ستايش كند و پرستشگاهها بسازد و پس از زمان كوتاهي بميرد و به قلمرو برادرم هایدس فرو رود و تحت فرمان وي درآيد . پرومته براي اجراي فرمان زئوس به محلي در يونان به نام پائوپئوس، نزديك دلفي رفت و بي درنگ با خاك رس ، گل آدم را ساخت و آن را شكل داد . سپس زئوس به آدمهاي خاكي زندگي بخشيد و پرومته را بر آن داشت تا چيزهاي لازم را به ايشان بياموزد.
در باور شناسی ایرانی، کیومرث نخستین مرد است. او همدوش با نخستین حیوان یعنی گاو (یکتا آفرید) آفریده شد. اهریمن گاو یکتا آفرید و کیومرث را از پای درآورد. از شوسْر ( منی) و تخمه کیومرث که بر خاک ریخته بود، گیاه نمادین ریواس رست و از آن گیاه به یکباره دو شاخه برآمد که یکی نخستین مرد به نام مشی و دیگری نخستین زن به نام مشیانه بود. اهریمن مشی و مشیانه را فریب می دهد و آنان آفریدگاری را به اهریمن نسبت می دهند. به کفاره این گناه از داشتن فرزند محروم می شوند. تا اینکه توبه می کنند و سرانجام صاحب یک جفت فرزند می شوند که آنقدر در چشمشان شیرین می آید که آنها را می خورند! پس از آن اهورامزدا شیرینی فرزندان را برای پدر و مادر تا جایی میکند که والدین آنها را نخورند!
مشابه داستان آفرینش انسان در اساطیر یونانی، در تورات آمده است. در سفر پيدايش بخش دوم آيه هفت آمده است آنگاه خداوند از خاك زمين ، آدم را سرشت . سپس در بيني آدم روح حيات دميد و به او جان بخشيد و آدم موجود زنده شد. پس از آن، خداوند در سرزمین عدن، واقع در شرق، باغی به وجود آورد و آدمی را که آفریده بود در آن باغ گذاشت. سپس در شرح آفرينش زن ادامه مى دهد: خداوند فرمود :شایسته نيست كه آدم تنها باشد. باید برای او یار مناسبی به وجود اورم. آنگاه خداوند آدم را به خواب عمیقی فرو برد و يكى از دنده هايش را گرفت و جای آنرا با گوشت پر كرد و از آن دنده زنى ساخت و پيش آدم برد. و آدم گفت: همانا اين است استخوانى از استخوانهايم و گوشتى از گوشتم.
در دین مسيح، روايت تازه اى از آفرينش انسان بیان نشده است.
و در قرآن نیز آفرینش انسان به همین گونه است با این تفاوت که در قرآن مانند تورات به جزییات پرداخته نشده است اما در آياتى چون پنجاه و نه از سوره آل عمران، شصت و یک از سوره اسراء و دوازده از سوره اعراف به آفرينش آدمى از گل اشاره شده است :
مثل عيسي در نزد خدا، همچون آدم است، كه او را از خاك آفريد، و سپس به او فرمود: «موجود باش!» او هم فورا موجود شد. (آل عمران)
و در آیه صد و هشتاد و نه سوره اعراف به آفرینش حوا از آدم اشاره شده است:
او کسی است که شما را از یک تن آفرید، و همسرش را از او پدید آورد تا در کنارش آرامش یابد......
منابع :
قرآن کریم
سفر پيدايش
اساطیر یونان راجر لنسلین گرین
نامه باستان میر جلال الدین کزازی
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
@flith کانال پروازفکرواندیشه
برای بنیان گذاری یک دین باید از قدرت روانشناسی مستحکم و خطا ناپذیری برخوردار بود،تا بتوان با اطمینان وجود قشری از روح های متوسط را که هنوز به خویشاوندی و همبستگی خویش پی نبرده اند،کشف و شناسایی کرد.این بنیان گذار دین است که با آگاه کردن، همه را به دور هم جمع می کند،از این نظر بنیانگذاری دین همیشه به مراسمی طولانی از تشخیص و شناسایی متقابل روح ها می گردد.
#فردریش_ویلهلم_نیچه
#حکمت_شادان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️
برای بنیان گذاری یک دین باید از قدرت روانشناسی مستحکم و خطا ناپذیری برخوردار بود،تا بتوان با اطمینان وجود قشری از روح های متوسط را که هنوز به خویشاوندی و همبستگی خویش پی نبرده اند،کشف و شناسایی کرد.این بنیان گذار دین است که با آگاه کردن، همه را به دور هم جمع می کند،از این نظر بنیانگذاری دین همیشه به مراسمی طولانی از تشخیص و شناسایی متقابل روح ها می گردد.
#فردریش_ویلهلم_نیچه
#حکمت_شادان
@flith کانال پروازفکرواندیشه❇️