پرواز فکر و اندیشه
1.17K subscribers
4.25K photos
2.15K videos
84 files
998 links
‏جاویدشاه فقط یه شعار نیست…

عهد ما با ایران و هزاران سال پادشاهی‌ست…
Download Telegram
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص61

ببرد. او به بهانه مشاوره پزشکی در مورد بیماري که بیماریش نیاز به مشورت با یک متخصص داشت مرا از اردوگاه خارج سازد. قرار بود خارج اردوگاه یکی از اعضاي جنبش مقاومت خارجی به ما لباس و مدارك لازم را بدهد. در واپسین دم به علت مشکلات فنی ناچار شدیم بار دیگر به اردوگاه برگردیم. ما هم فرصت را غنیمت شمرده مقدار سیب زمینی خراب و یک کوله پشتی با خود برداشتیم. در راه ما خود را به اردوگاه زنان و به درون کلبه اي رساندیم. این اردوگاه خالی بود، زیرا زنان را به اردوگاه دیگري فرستاده بودند. کلبه مثل بازار شام بود و همه چیز در هم ریخته. پیدا بود که زنان خرت و پرتهایی براي خود دست و پا کرده و بعد هم ناچار به تخلیه آنجا شده بودند. لباس ژنده، حصیر، غذاي فاسد و ظروف شکسته از آن جمله بود. چند کاسه سالم هم بود که بدرد ما می خورد اما تصمیم گرفتیم برنداریم. بعدها شنیدیم که وقتی اوضاع بحرانی شد، از این کاسه ها تنها براي غذا استفاده نمی کردند بلکه، بجاي لگن و لگن دستشویی نیز استفاده می شد. )با اینکه بردن هر گونه ظرفی به داخل کلبه ممنوع بود، اما گاهی بعضی از زندانیان ناچار به زیر گذاشتن قانون می شدند، به ویژه بیماران تیفوسی که ضعیف تر از آن بودند تا خارج از کلبه به توالت بروند، حتی اگر کسی به آنان کمک می کرد( در حالی که من بیرون کلبه کشیک می دادم دوستم داخل کلبه رفت و پس از مدت کوتاهی با یک کوله پشتی که زیر کتش پنهان کرده بود، بیرون آمد. این بار نوبت من بود که به داخل کلبه بروم و کوله پشتی دیگري را که دوستم دیده بود بردارم. به داخل رفتم و توي خرت و پرت ها به جستجو پرداختم. کوله پشتی را پیدا کردم. حتی یک مسواك هم بچنگ آوردم. و ناگهان در میان آن همه چیزهایی که زنان بجا گذاشته بودند جسد زنی را دیدم. با شتاب به کلبه ام بازگشتم که اثاثیه ام را جمع کنم: کاسه غذا، یک جفت دستکش مندرس، که از یکی از بیماران مرده تیفوسی )به ارث( برده بودم، چند تکه کاغذي که یادداشتهایم را نوشته بودم )همانطور که یادآور شدم، من یادداشتهایی را که در آشویتس گم کرده بودم، بازنویسی کرده بودم(. براي



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص62

آخرین بار از بیمارانم دیدن کردم. این بیماران در دوسوي کلبه، روي چوبهاي پوسیده خوابیده بودند. بالاي سر تنها بیماري که همشهریم بود رفتم. خیلی سعی کرده بودم جانش را نجات دهم، اما وضعش وخیم و رو به مرگ بود. هیچ قصدي نداشتم راجع به فرارم به دیگران چیزي بگویم، اما گویا رفیقم حدس زده بود )شاید قیافه من عصبی بود(. با صدایی خسته از من پرسید » تو هم اینجا را ترك می کنی؟ « انکار کردم، اما گریز از نگاه اندوهگینش دشوار بود. پس از اینکه به همه بیماران سر کشیدم، پیش او بازگشتم و بار دیگر با نگاه بیمارش که مرا متهم می کرد رویاروي شدم. پس از اینکه به رفیقم گفتم منهم با او فرار خواهم کرد، احساس ناخوشایندي بدرونم چنگ انداخت که لحظه به لحظه ژرفتر می شد. ناگهان بر آن شدم که براي یکبار هم که شده سرنوشت را در دست بگیرم و مهارش کنم. بیرون کلبه دویدم و به دوستم گفتم که نمی توانم با او بروم. به مجردي که با قاطعیت به دوستم گفتم که مایلم با بیمارانم بمانم آن احساس بیمارگونه رهایم کرد. نمی دانستم روزهاي آینده چه در پیش خواهیم داشت اما یک آرامش درونی احساس می کردم که هرگز بیش از آن تجربه نکرده بودم. به کلبه بازگشتم، روي تخته ها کنار همشهریم نشستم و سعی کردم آرامش کنم، پس از آن با سایر بیماران گپ زدم و کوشیدم در آن حال هذیانی که داشتند، آرامشان کنم. آخرین روز اقامت ما در اردوگاه فرا رسید. هر قدر که دامنه جبهه ها به اردوگاه نزدیکتر می شد، زندانیان را دسته به دسته به اردوگاههاي دیگر منتقل می کردند. مقامات زندان، کاپوها و آشپزها فرار را بر قرار ترجیح داده بودند. در چنین روزي دستور داده شده بود که اردوگاه باید تا غروب آفتاب کاملا تخلیه شود. حتی چند زندانی که باقی مانده بودند )بیماران، چند پزشک و پرستاران( مجبور به ترك آنجا شدند، تا بتوانند شب هنگام اردوگاه را آتش بزنند. هنوز از آمدن کامیون که قرار بود بعد از ظهر بیاید و بیماران را به اردوگاه دیگري حمل کند، خبري نبود. در عوض دروازه هاي اردوگاه بسته شد و مراقبت در



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص63

اطراف سیم هاي خاردار شدیدتر شد تا کسی نتواند فرار کند. به نظر می رسید باقیمانده زندانیان محکوم بودند در اردوگاه آتش زده شوند. من و دوستم بار دیگر تصمیم گرفتیم فرار کنیم. به ما دستور دادند جسد سه زندانی را بیرون اردوگاه و پشت سیم هاي خاردار به خاك بسپاریم. تنها ما دو نفر بودیم که نیرو داشتیم چنین کاري را انجام دهیم. تقریبا بقیه افراد در چند کلبه اي که هنوز مورد استفاده قرار می گرفت، در بستر بودند و با تب و هذیان دست و پنجه نرم می کردند. حالا دیگر نقشه اي دیگر در سر داشتیم: براي بردن جسد از یک وان کهنه به جاي تابوت استفاده می کردیم که کوله پشتی را هم می توانستیم در درون آن پنهان کنیم. با دومین جسد کوله پشتی را می بردیم و قصد داشتیم با سومین جسد هم فرار کنیم. در بردن دو جسد کار ما طبق نقشه انجام گرفت، همه چیز رو به راه بود. پس از اینکه برگشتیم، موقعی که دوستم رفته بود که تکه نانی دست و پا کند تا بتوانیم در چند روز آینده در جنگلها با آن رفع گرسنگی کنیم، من منتظر ماندم. دقیقه ها می گذشت و من همچنان منتظر بودم. با گذشت زمان و نیامدن دوستم بی قرارتر می شدم. پس از سه سال زندگی اردوگاهی، مزه آزادي را شادمانه در ذهنم زنده می کردم. فکر می کردم چه قدر عالی خواهد بود به سوي جبهه جنگ برویم. اما کار ما به آنجا نرسید. همان لحظه اي که دوستم بازگشت، دروازه اردوگاه باز شد، یک اتومبیل پر زرق و برق سربی رنگ که رویش علامت صلیب سرخ دیده می شد، آهسته به زمین رژه رسید. نماینده اي از صلیب سرخ بین المللی در ژنو وارد شد، و حالا دیگر اردوگاه و زندانیان در پناه او بودند. نماینده در یک خانه روستایی اقامت گزید تا در صورت بروز هر گونه خطري نزدیک اردوگاه باشد. حالا دیگر چه کسی به فکر فرار بود؟ بسته هاي دارو بود که از اتومبیل بیرون می آوردند، سیگار توزیع می کردند، از ما عکس می گرفتند و شادي از زمین و زمان می بارید و خجسته لحظاتی بود، حالا دیگر نیازي نبود جان خود را به خطر انداخته و به جبهه جنگ برویم.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص64

در اثر هیجان زدگی جسد سوم را فراموش کرده بودیم. سرانجام جسد را بیرون برده و در قبري که براي سه جسد کنده بودیم جا دادیم. نگهبانی که ما را همراهی می کرد- و نسبتا آدم بی آزاري بود- دفعتا تبدیل به آدم ملایمی شد، او فکر می کرد که ممکن است ورق برگردد و جلب خشنودي ما براي روز مبادا قطعا به کارش خواهد آمد. پیش از اینکه خاك را بر روي جسدها بریزیم، دعا کردیم و او نیز در مراسم دعا به ما پیوست. پس از آنهمه هیجانات و فشارهاي حاصله در آن چند روز سخت و سیاه، روزهایی که سرانجام بر مرگ چیره گشتیم، واژه هاي نیایش ما در رسیدن به صلح و آرامش درخشان ترین و صمیمانه ترین واژه هایی بود که از درون ما بر می خاست. بنابراین آخرین روز زندان را نیز به امید آزادي سپري کردیم. اما گویا پیروزي را زودتر از موقع جشن گرفته بودیم. زیرا با اینکه نماینده صلیب سرخ به ما اطمینان داد که پیمان صلح امضا شده و اردوگاه را نباید تخلیه کرد، اما همان شب افسران اس. اس سر رسیدند و گفتند دستور دارند که اردوگاه را تخلیه کنند. قرار بود باقی زندانیان را به اردوگاه مرکزي ببرند که بعد ظرف 48 ساعت به سوییس بفرستند تا با سایر اسراي جنگ مبادله کنند. افسران اس. اس آنقدر رفتارشان دوستانه بود که ما باور نمی کردیم اینها همان اس.اس هاي شکنجه گرند. اس. اس ها می کوشیدند ما را وادار کنند بدون وحشت سوار کامیونها شویم و می گفتند باید از شانس خوب خود سپاسگزار باشیم. کسانیکه هنوز ته نیرویی داشتند سوار کامیونها شدند، و کسانی را هم که کاملا از رمق رفته بودند، به دشواري بلند می کردند و در کامیون جا می دادند. دیگر نیازي نبود من و دوستم کوله پشتی مان را پنهان کنیم. ما در صف آخرین گروهی ایستادیم که باید سیزده نفر را از این گروه بر می گزیدند و با کامیون ما قبل آخر می فرستادند. سرپرست پزشکان تعداد مورد نیاز را شمرد، اما ما از قلم افتادیم. سیزده نفر سوار کامیون شدند و ما دو نفر جا ماندیم. ما شگفت زده، ناراحت و ناامید پزشک را ملامت می کردیم. او هم خستگی و کلافه شدن خود را بهانه



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص65

کرد و عذر خواست زیرا فکر کرده بود که ما دو نفر هنوز خیال فرار در سر داریم. ما در حالیکه کوله پشتی هایمان را به پشت داشتیم و در نهایت بی صبري و بی قراري همراه باقی زندانیان نشستیم و منتظر آخرین کامیون شدیم. ناچار بودیم مدت درازي به انتظار بمانیم. سرانجام در اتاق خالی نگهبانان روي تشک ها دراز کشیدیم، لحظات را در امید و ناامیدي سپري می کردیم. با لباس و کفش خوابیدیم تا آماده سفر باشیم. با صداي تیراندازي و توپ بیدار شدیم، نور خمپاره و صداي تیر و توپ به درون کلبه می ریخت. سرپرست پزشکان با شتاب وارد کلبه شد و دستور داد به سینه روي زمین بخوابیم. یکی از زندانیان به محض شنیدن دستور پزشک از روي بسترش با کفش روي شکمم پرید. از خواب بیدار شدم و دیدم هنوز سالمم! و در آن لحظه بود که فهمیدیم چه اتفاقی افتاده است: دامنه جبهه جنگ تا اردوگاه ما رسیده بود! تیراندازي آرام گرفت و سپیده زد. و بیرون روي تیري در دروازه اردوگاه پرچم سفیدي با وزش باد به اهتزاز در آمد. چندین هفته بعد پی بردیم که حتی در همان ساعات آخرین نیز سرنوشت چه بازیها با ما باقیمانده زندانیان داشته است. و دیدیم که تصمیم بشر به ویژه در موارد مرگ و زندگی چه قدر نااستوار است. عکس هایی به دستم رسید که از اردوگاه کوچکی که از اردوگاه ما چندان دور نبود برداشته بود. دوستان ما که آنشب فکر می کردند در کامیونها به سوي آزادي می روند، به این اردوگاه منتقل شدند و در آنجا در کلبه هاي قفل شده سوزانده شدند. بدنهاي نیمه سوخته آنان را می توانستم تشخیص دهم. بار دیگر به یاد عزراییل در تهران افتادم. بی احساسی زندانیان جز اینکه نقشی به عنوان مکانیسم دفاعی داشت، زاییده عوامل دیگري بود. این بی احساسی زاییده گرسنگی و کمبود خواب )همانطور که در زندگی عادي نیز پیش می آمد( و بی حوصلگی بود که یکی از مشخصات روحی زندانی به شمار می رفت. کمبود خواب همچنین به علت وجود



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
همه چیز را همگان هم نمیدانند
دغدغه ما استفاده از منابع صحیح و یادگیری در خلال گفتگو و مباحثه است. دور هم گرد آمده ایم تا از ادبیات،فلسفه و دانش اجتماعی بهره ببریم و از یکدیگر بیاموزیم.از همراهی دوستان فرهیخته و گرامی در کنارمان برای رسیدن به پله های بالاتر دانش استقبال میکنیم.
https://telegram.me/joinchat/BfivDT6pd2qArn-jSGIsxQ
ولتر:

برگ‌های کتاب، به منزله بال‌هایی هستند که روح ما را به عالم روشنایی پرواز می­دهند.

زین پس لذت کتابخوانی را در گروه زیر با ما تجربه کنید. 👇👇👇👇
https://telegram.me/joinchat/BfivDT6pd2qArn-jSGIsxQ
کانال پرواز فکرواندیشه flith@



سوال و جواب چالشی اوریانافالاچی با آيت‌الله خمینی درمورد حجاب

سوال- با این حجاب زنان چطور زنان شنا کنند
امام- به شما ربطی نداره.... حجاب برای زنان حسابی است.

فالاچی: خواهش می کنم امام ، باید هنوز از شما سوالات زیادی بکنم. مثلاً از این چادر که بر من پوشانده اند تا به خدمت شما برسم و شما به زور به زنان می پوشانید. به من بگویید چرا زنان را مجبور می کنید که خود را مخفی کنند در زیر پوششی که پوشیدن آن مشکل و بیهوده است؟ که با آن نه می شود حرکت کرد ، در حالی که همه زنان نشان داده اند که مثل مردان اند. مثل مردان مبارزه کردند، زندان کشیدند، شکنجه دیدند، و مثل مردان انقلاب کردند؟
امام: زنانی که انقلاب کرده اند، زنانی هستند که پوشش اسلامی داشته اند و یا دارند. نه زنان شیک پوش بزک کرده مثل شما، که این ور و آن ور می روند بدون پوشش و یک دو جین مرد را به دنبال خود می کشند. عروسکانی که بزک می کنند و به خیابان ها می آیند و سر و سینه و موی و فرم بدن خود را نشان می دهند، بر ضد شاه قیام نکردند. هیچ کار مفیدی انجام ندادند. نمی دانند خود را چگونه مفید قرار دهند. نه به صورت اجتماعی ، نه به صورت سیاسی و نه حتی به صورت حرفه ای و تخصصی و این بدین دلیل است که خود را به نمایش می گذارند، برای مردان و حواس پرتی می آورد و آزارشان می دهد، همچنین باعث حواس پرتی سایر زنان و آزار و حسرت آنان می شود.

فالاچی: صحیح نیست امام، در هر حال منظورم فقط یک پوشش نیست، بلکه چیزی است که باعث عقب افتادن زنان انقلاب می شود. همین زنان نمی توانند در دانشگاه با مردان تحصیل کنند و نه با مردان می توانند کار کنند، نه اینکه در دریا و استخر با مردان شنا کنند و یا جداگانه با چادر شیرجه بروند، راستی با چادر چگونه می شود شنا کرد؟

امام: تمام این مسائل ربطی به شما ندارد. رسوم و آداب ما به شما مربوط نیست. اگر پوشش اسلامی را دوست ندارید، مجبور نیستید بپوشید. برای اینکه پوشش اسلامی ، برای زنان و جوان حسابی است...

فالاچی: متشکرم. حالا که به من می گویید، زود برش می دارم. ولی به من بگویید زنی مثل من، که همیشه بین مردان زندگی کرده و مو سینه و گوش های خود را نشان می داده و در جبهه جنگ سربازان خوابیده، آیا به نظر شما یک زن بی اخلاق یا پیرزنی ناحسابی هستم؟

امام: این را وجدان شما می داند. من احوالات شخصی را قضاوت نمی کنم. نمی توانم بدانم که زندگی شما اخلاقی بوده یا غیر اخلاقی و یا چگونه با سربازان به سر برده اید. این چیزهایی که گفتم، در زندگی طولانی ام به این تجربه رسیده ام که اگر پوشش نباشد، زنان نمی توانند به نحو مفید و سالمی کار کنند و نه حتی مردان قوانین ما قوانین با ارزشی هستند.»

منبع: طلیعه انقلاب اسلامی، مصاحبه اوریانا فالاچی با حضرت امام ( ره) ، دوم مهرماه ۱۳۸۵ ، ص ۳۶۱- ۳۶۲



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@



#قرون_وسطی

در آغاز قرن چهاردهم میلادی ( قرون وسطی ) کلیسای #کاتولیک که به دلیل همراهی و همکاری با پادشاهان و حکام اروپایی قدرتی فراگیر پیدا کرده بود مرکزیت بی بروبرگردی هم در فعالیتهای اقتصادی بدست آورده بود .

پیروی این رویه سردمداران کلیسای کاتولیک جزو توانگر ترین مردمان روزگار خود بودند . پاپ , اسقفها و کاردینالها املاک و دارایی های افسانه ای و پایان ناپذیری به هم زده بودند و هرکدام در بخشی و حوزه ای امپراتوری اقتصادی خودشان را داشتند .

از آنجایی که در هر دوره ای در کنار افراد سود جو و زیاده خواه , همیشه افرادی هم پیدا می شوند که دلسوزتر و به اصل وفادارتر باشند گروهی از اهالی کلیسای کاتولیک ( کشیشان و اسقفها )به مقاومت در برابر این رویه پرداخته و فرقه ای تشکیل دادند که به نام #فراتیچلی شهره شد .

پایه ی باورهای فراتیچلی ها بر زندگی با فقر استوار بود . این گروه با اشاره به زندگی مسیح و حواری هایش که همه اش در فقر گذشت , فقر را تنها راه رستگاری #انسان می شناختند .

در واقع حق با آنها بود . #مسیح در طول زندگی عادی اش نجار فقیری بود و پس از به دست گرفتن هدایت مردم هیچ کاری حتی برای امرار معاش هم نکرد چه رسد به تلاش برای گردآوری ثروت .

با استناد به زندگی مسیح اگر بخواهیم داوری کنیم فراتیچلی ها بسیار به اصل مهم مسیحیت نزدیک تر بودند تا بزرگان کلیسای کاتولیک .

به هر حال فراتیچلی ها مبارزه ی خاصی با #واتیکان نداشتند , فقط افکارشان را گسترش می دادند . از آنجایی که ایجاد هر کوه ثروتی به قیمت به وجود آمدن دره های عمیق فقر خواهد بود , ثروت بی حساب #کلیسا فقر شدید مردم را به دنبال داشت . پس بسیار عادی و قابل پیش بینی بود که مردم به فراتیچلی ها گرایش نشان بدهند .

کلیسای زر پرست که با افزایش محبوبیت فراتیچلی ها مشروعیت خود را زیر علامت سوال می دید خیلی زود واکنش نشان داد . حتی #پاپ_سلستین_پنجم که فردی سالم و یک مسیحی معتقد بود پس از گذشت زمانی کمتر از یکسال زیر فشار زیاد کانون های قدرت استعفا کرد .

پاپ بعدی #جان_بیست_و_دوم بود که خود از گروه سرمایه داران بود . این پاپ به سادگی #فتوا داد : ” ترویج فقر و زندگی ساده از مظاهر #کفر_و_الحاد و برگشتن از آرمانهای مسیح است !!!”

پس زمینه فراهم شد . همه ی فراتیچلی ها دستگیر شدند و هر کدام حاضر نشدند باورهایشان را نفی کرده و از فرقه ی فراتیچلی خارج شوند با آتش #تطهیر شدند .

پاپ شادمانه برای نگهداری از ثروت خود و هم فکرانش گروه بیشماری را در آتش سوزاند . گروهی که تنها جرمشان ترویج شیوه ی زندگی #پیامبر و پیشوایشان بود .

سرنوشت فراتیچلی ها منحصر به فرد نیست . در تمام طول تاریخ هر کس که خواسته بر علیه #ظلم و بی عدالتی گروه حاکم ( مذهــبی یا غیر مذهبــی ) کاری انجام دهد بلافاصله تطهیر شده است . یا با آتش , یا با شمشیر , یا با گیوتین و یا با دیگر ابزارهای نظـافت ( همان تطهیر ) . به هر حال اصل تطهیر مهم است , ابزارش اهمیت چندانی ندارد

نویسنده: #اومبرتو_اکو
کتاب: نام گل سرخ




♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دوستان و همراهان کانال پرواز واندیشه🍃


از این پس هر روز صبح بخشهایی ازکتاب انسان در جستجوی معنا اثر ویکتورفرانکل دراین کانال به اشتراک گذاشته میشود.
با ما همراه باشید
@flith کانال پروازفکرواندیشه

#انسان_در_جستجوى_معنا
#ويكتور_فرانكل
#روانشناسى
تجاربی از اردوگاه کار اجباري1




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص66

شپش آزار دهنده در کلبه هاي پرجمعیت بود که در اثر نداشتن بهداشت و نظافت فزونی می گرفت. بی حوصلگی و بی احساسی به علت نخوردن قهوه و نکشیدن سیگار هم می توانست باشد. علاوه بر این انگیزه هاي جسمانی، انگیزه هاي روانی نیز مطرح بود که به شکل عقده هاي ویژه اي بروز می کرد چنانکه اکثر زندانیان از نوعی عقده حقارت رنج می بردند. ما هر یک پیش از اسارت فکر می کردیم )کسی هستیم( در حالیکه در زندان براي ما به اندازه پشیزي ارزش قایل نبودند )اعتقاد به ارزش درونی بشر به زمینه هاي معنوي و والاتري بستگی دارد و زندگی اردوگاهی نمی تواند آنرا از هم فرو پاشد. اما آیا چه تعدادي از انسانهاي آزاد از این سیر و سلوك معنوي برخوردارند که ما از زندانیان انتظار داریم؟( زندانی معمولی بدون اندیشیدن به این واقعیت در اسارت به سر می برد، احساس می کرد از نظر معیارهاي انسانی کاملا سقوط کرده است. و این مساله زمانی آشکار می شد که انسان تضادهاي ناشی از ساخت جامعه شناسی استثنایی اردوگاه را بررسی می کرد. » برجسته ترین« زندانیان، کاپوها ،آشپزها، مغازه داران، پلیس هاي اردوگاه معمولا به هیچ وجه احساس نمی کردند مانند اکثر زندانیان تنزل یافته اند، بلکه فکر می کردند افتخاري نصیبشان شده است! به بعضی از آنان حتی احساس بزرگی نیز دست می داد. واکنش ذهنی که اکثر زندانیان نسبت به این گروه اقلیت عزیز کرده از خود نشان می دادند ،همراه با حسدورزي و قرقر بود که به شکلهاي گوناگون و گاهی نیز به شکل بذله گویی و شوخی بروز می کرد. به طور مثال، یک زندانی، به زندانی دیگري راجع به کاپویی دیگر می گفت، » فکرش را بکن! من این مرد را زمانی که تنها رییس یک بانک بود می شناختم. جاي خوشبختی نیست که به چنین مقام والایی رسیده است؟ «



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص67

به محض اینکه بین اکثریت تحقیر شده و اقلیت به عرش رسیده، رویارویی پیش می آمد که این درگیریها کم هم نبود و همیشه هم با توزیع غذا شروع می شد، نتیجه اش یک جریان انفجاري بود. بنابراین هنگامی که این فشارهاي روانی فزونی می یافت، کج خلقی همه گیر که راجع به عوامل جسمانی آن بیشتر صحبت کردیم نیز شدیدتر می گردید. و هیچ جاي شگفتی نیست که این فشارها اغلب سبب در گرفتن دعوا نیز می شد. از آنجا که زندانی پیوست شاهد شلاق خوردن زندانیان بود، میل به خشونت در او سر برمی داشت. من خودم وقتی گرسنه و خسته بودم، خون به سرم می دوید و مشتهایم را گره می کردم. به ما اجازه داده بودند در کلبه بیماران تیفوسی بخاري روشن کنیم و من براي اینکه بخاري خاموش نشود تا صبح کشیک می دادم به همین علت غالبا بسیار خسته و فرسوده بودم. رویایی ترین ساعات من همین شبهایی بود که بقیه یا خواب بودند و یا هذیان می گفتند. من در دل این نیمه شب ها، می توانستم جلوي بخاري دراز بکشم و چند سیب زمینی دزدي را روي آتشی که ذغالش هم دزدي بود برشته کنم. اما روز بعد خسته تر، بی حس تر و تندخود تر بودم. موقعی که به عنوان پزشک در کلبه بیماران تیفوسی کار می کردم، باید به جاي سرپرست ارشد نیز که مریض بود کار کنم، بنابراین من در برابر مقامات اردوگاه مسئول تمیز نگاهداشتن کلبه ها بودم، البته اگر بشود کاري را که ما می کردیم به واژه تمیز شناخت. تظاهر به بازرسی که اغلب هم از کلبه ها به عمل می آمد بیشتر به خاطر شکنجه ما بود تا بهداشت. آنچه براي ما حیاتی بود دارو و غذاي بیشتر بود، اما بازرسان تنها به این توجه داشتند که یک پر کاه وسط راهرو نیفتاده باشد و یا پتوهاي کثیف و پر از کرم بیمارن مرتب تا شده باشد و دیگر توجهی نداشتند که به سر بیمار چه می آید. اگر گزارشم را درست می دادم یعنی کلاهم را به سرعت از سرم بر می داشتم و پاهایم را بهم می کوفتم، »کلبه شماره 9-6 : پنجاه و دو بیمار، دو پرستار و یک پزشک ،« خشنود آنجا را ترك می کردند. معمولا وقتی اعلام می کردند که براي بازرسی خواهند آمد، اغلب با



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص68

ساعتها تاخیر می آمدند و گاهی هم اصلا نمی آمدند، اما تا زمانی که نیامده بودند من ناچار بودم پتوها را مرتب کنم، ذرات کاه را که از رختخواب بیرون می ریخت، جمع کنم. و سر بیماران بیچاره را که در رختخواب شان می غلتیدند و تهدید می کردند زحمت مرا در نظم رختخواب هدر خواهند داد فریاد بکشم. بی احساسی و بی تفاوتی در میان بیماران بدحال آنقدر محسوس بود که هیچگونه واکنشی از خود نشان نمی دادند، مگر اینکه سرشان فریاد می زدم. که گاهی فریاد هم کارگر نمی شد و در اینجا بود که باید سخت خودم را کنترل می کردم تا آنان را کتک نزنم. زیرا انسان وقتی خود از تندخویی اش رنج می برد با بی احساسی و بی تفاوتی دیگران به ویژه در موارد خطرناك )که در مواقع بازرسی پیش می آمد( رویاروي می شد. با کوششی که در ارائه ي این مطالعه ي روانشناسی و توجیه آسیب شناسی روانی، خصوصیات ویژه ي اسیران اردوگاه کار اجباري نمودم ، ممکنست این تصور را در ذهن شما ایجاد کرده باشم که بشر کاملا بگونه اي اجتناب ناپذیر زیر تاثیر محیط خویش واقع می شود. )البته در این مورد محیط، محیط منحصر به فرد زندان است که زندانی را وا می داشت، رفتارش را با الگوي پذیرفته شده اي تطبیق دهد.( پس آزادي بشر چه می شود؟ هیچگونه آزادي معنوي در رابطه با رفتار و واکنش در برابر محیط موجود، وجود ندارد؟ آیا این نظریه درست است که بشر چیزي جز محصول عوامل و شرایط محیطی، اعم از اینکه داراي طبیعت زیستی روانشناسی یا جامعه شناسی باشد، نیست؟ آیا بشر محصول تصادفی این عوامل است؟ مهمتر از همه اینکه، آیا واکنش هاي زندانی در برابر جهان واحد اردوگاه کار اجباري ثابت می کند که بشر نمی تواند از تاثیرات محیط خود بگریزد؟ آیا بشر در رویارویی با چنان شرایطی حق گزینش عمل ندارد؟ به این پرسش ها می توانیم به طور اصولی و از روي تجربه پاسخ دهیم. تجربه هاي اندوخته شده در زندگی اردوگاهی نشان می دهد که بشر حق گزینش عمل را دارد. نمونه هایی که اغلب داراي طبیعت



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص69

قهرمانانه است وجود دارد، که ثابت می کند انسان می تواند بر بی احساسی چیره شود و تندخویی را نیز مهار کند، بشر می تواند حتی در چنین شرایط هولناك فشارهاي روحی و جسمی، آزادي معنوي خود را حفظ کند. ما که در اردوگاه کار اجباري زندگی می کردیم، به چشم می دیدیم مردانی را که به کلبه هاي دیگر می رفتند و دیگران را دلداري می دادند و آخرین تکه نانشان را هم به آنان می بخشیدند. درست است که شمار این مردان زیاد نبودند، اما همین هم ثابت می کرد که همه چیز را می توان از یک انسان گرفت مگر یک چیز: آخرین آزادي بشر را در گزینش رفتار خود در هر شرایط موجود و گزینش راه خود. ما در اردوگاه، هر روز و هر ساعت در برابر فرصت هایی که به ما داده می شد، قرار داشتیم و باید تصمیم می گرفتیم، تصمیم در مورد اینکه در برابر نیروهایی که ما را تهدید می کرد تسلیم بشویم یا نه، تهدید به اینکه ما را از خودمان و از آزادي درونی مان بدزدند، تصمیمی که مشخص می کرد ما بازیچه شرایط هستیم، آزادي و بزرگی را از ما می گرفت و ما را به شکل یک زندانی نمونه قالب ریزي می کرد. اگر از این دید به مساله بنگریم، می بینیم که واکنش هاي روانی زندانیان اردوگاه کار اجباري باید چیزي بیش از بیان شرایط ویژه جسمی و جامعه شناسی باشد. گرچه شرایط نامناسب زندگی از قبیل کمبود خواب، غذاي ناکافی و فشارهاي روانی گوناگون موجب می شد زندانیان به شکلی از خود واکنش نشان دهند، ولی در تجزیه تحلیل نهایی روشن می شود تغییر ماهیت زندانی نتیجه تصمیم درونی اوست و نه تنها نتیجه تاثیرات زندگی اردوگاهی. بنابراین، اصولا هر مردي می تواند حتی در چنان شرایطی تصمیم بگیرد از نظر روحی و معنوي چگونه تغییر یابد. او می تواند ارزش انسانی خود را حتی در اردوگاه کار اجباري نگاهدارد. داستایوسکی می گوید: »من تنها از یک چیز می ترسم و آن اینکه شایستگی رنجهایم را نداشته باشم.« پس از آشنایی با اسیرانی که رفتارشان



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص70

در اردوگاه ، رنجها و مرگشان شاهدي بر این واقعیت بود که آخرین آزادي را هرگز نمی توان از دست داد، به یاد گفته داستایوسکی می افتم. زیرا به چشم می دیدم که آنان ارزش رنجهایشان را دارند. به شیوه اي که رنج را می پذیرفتند و تحمل می کردند، حکایت از یک عظمت درونی بکر داشت. و همین آزادي معنوي بود که هیچکس نمی توانست آنرا از ما برباید و همین آزادي معنوي بود که زندگی را پرمعنا و با هدف می ساخت. زندگی فعال به بشر فرصت می دهد تا در کار خلاقه به ارزشها پی برد، و زندگی غیر فعال تفریحی، فرصتی است براي دست یافتن به کمال در تجربه زیبایی، هنر یا طبیعت. اما در زندگی که نه فعال است و نه غیر فعال و امکان رفتار اخلاقی والاتري را به ما می دهد، نیز هدفی نهفته است: به طور مثال، در گرایش انسان به وجود خویش، وجودي که با نیروهاي بیرونی محدود شده است زندانی از زندگی خلاقه و تفریحی هر دو محروم بود. اما تنها خلاقیت و شادمانه زیستن زندگی را پربار نمی کند. اگر اصلا زندگی داراي مفهومی باشد، پس باید رنج هم معنایی داشته باشد. رنج، بخش غیر قابل ریشه کن شدن زندگی است، گرچه به شکل سرنوشت و مرگ باشد. زندگی بشر بدون رنج و مرگ کامل نخواهد شد. به شیوه اي که انسان سرنوشت و همه رنجهایش را می پذیرد، به شیوه اي که صلیب خود را به دوش می کشد، فرصتی می یابد که حتی در دشوارترین شرایط، معنایی ژرفتر به زندگیش ببخشد. چنین زندگی هماره قهرمانه و شرافتمندانه و آزاد خواهد درخشید و بودند کسانی هم که در مبارزه براي نجات جان، عظمت بشري خود را فراموش کرده و در زمره حیوانات در می آمدند. و در اینجاست که یا بشر از فرصتها براي رسیدن به ارزش هاي اخلاقی که موقعیت و شرایط دشوار در پیش راه او قرار می دهد، سود می جوید و یا از آن روي بر می گرداند. و همین گزینش است که مشخص می کند او ارزش رنجهایش را دارد یا خیر.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص71

گمان مبرید که اینها مسایل غیردنیایی است و خارج از زندگی واقعی ماست. واقعیت اینست که شمار کسانی که شایستگی رسیدن به چنان معیارهاي اخلاقی والایی دارند انگشت شمارست. در میان زندانیان، تنها معدودي بودند که آزادي کامل درونی خود را حفظ کردند و به چنان ارزش هایی که ارمغان رنجهایشان بود دست یافتند، اما حتی یک نمونه از این دست شاهد بسنده اي است که نیروي درونی بشر او را برانگیزد و بر سرنوشت صوري خود پیروزش گرداند. تنها در اردوگاه کار اجباري نیست که می توان چنین مردانی را یافت. بشر در همه جا با سرنوشت و با فرصت دست یابی به چیزي از راه رنجهایش رویاروي است. بهترست سرنوشت بیماران و به ویژه بیمارانی را مثال بیاورم که غیر قابل علاج هستند. یکبار نامه جوان معلولی به دستم افتاد که براي دوستی نوشته بود که چیزي از عمرش باقی نیست و حتی عمل جراحی هم فایده اي نخواهد داشت. و بعد هم نوشته بود فیلمی را به یاد می آورد که در آن مردي را تصویر می کرد که به شیو ه اي شجاعانه و با رشادت در انتظار مرگ بود. این پسر معلول فکر می کرد که برخورد این مرد با مرگ سیرکمال او را می نمایاند که چنان بزرگ منشانه به پیشواز مرگ می رفت و نیستی مادي را پذیرا می داشت. سالها پیش فیلمی به نام »رستاخیز1« از یکی از کتابهاي تولستوي2 بر روي اکران آمد، آن عده از ما که این فیلم را دیدیم نیز چنین اندیشه هایی در سر داشتیم. زیرا این فیلم سرشار بود از سرنوشت مردان بزرگ گرچه در آن زمان براي ما نه ایمانی با آن عظمت وجود داشت و نه امید به رسیدن به آنچنان درجه والا.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه

ص72

به واژه اي دیگر، فرصتی نداشتیم به چنان عظمتی دست یابیم. پس از دیدن آن فیلم به نزدیکترین چایخانه رفتیم و پس از نوشیدن یک فنجان قهوه و خوردن یک ساندویچ اندیشه هاي متافیزیکی عجیبی را که یک لحظه از ذهنمان گذشته بود، به دست فراموشی سپردیم. اما وقتی خودمان با سرنوشت بزرگی رویاروي شدیم و بر آن شدیم که آن را با عظمت روحی برابري پذیرا باشیم، دیگر همه آن راه حلهاي جوانی را فراموش کرده و از پا در افتادیم. شاید زمانی می رسید که بعضی از ما بار دیگر همان فیلم و یا نظیر آن را می دیدیم. اما حالا دیگر مساله فرق می کرد زیرا شاید در همان زمان تصاویري را با چشم دل می دیدیم، تصاویر کسانی که در زندگی خود به چیزهایی دست یافته بودند که محتوایش خیلی بیش از محتواي یک فیلم احساسی بود. شاید پاره اي از جزییات عظمت درونی مرد معینی مانند داستان زن جوانی که من خود در اردوگاه کار اجباري شاهد مرگش بودم، از ذهن شما گذر کند. این داستان بسیار کوتاه است و نمی توانم مطلب زیادي درباره اش بگویم. چنانکه گویی داستان ساخته و پرداخته ذهن خودم است، اما براي من این داستان مانند شعر است. قهرمان داستان می دانست که ظرف چند روز آینده خواهد مرد. اما زمانی که من با او صحبت کردم، از روحیه خوبی برخوردار بود. این زن به من گفت، » از سرنوشتم سپاسگزارم که چنین ضربه سهمگینی بر من وارد آورد، زیرا در زندگی پیشینم زیاده خواه و از خود راضی بودم و کمال معنوي را جدي تلقی نمی کردم « در حالیکه به پنجره کلبه اشاره می کرد گفت، » در لحظات تنهایی این درخت تنها دوستی است که در برابر من ایستاده است.« این زن می توانست از پنجره تنها یک شاخه درخت شاه بلوط را ببیند که روي آن دو غنچه بود. او به من گفت، » من اغلب با این درخت دردل می کنم. « من در شگفت شدم، نمی دانستم چه بگویم. آیا این زن هذیان می گفت؟ آیا دچار کابوس بود؟ با اشتیاق از او پرسیدم آیا درخت هم پاسخ می داد؟



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
ص73

» بله « چه می گفت؟ می گفت، من اینجا هستم - من اینجا هستم- من زندگی هستم، من زندگی جاودانم. پیش از این نیز یادآور شدم که آنچه نهایتا موجب باژگونی وضع روحی و درونی زندانی می شد چندان وابسته به شرایط روانی – جسمی محیط زندان نبود، بلکه نتیجه تصمیم آزاد زندانی بود. بررسی هاي روانشناسی از زندانیان نشان داده است که تنها مردانی سرانجام قربانی تاثیرات مخرب زندگی اردوگاهی شدند، که اجازه دادند خوي معنوي و اخلاقی آنان افت کند. در اینجا این پرسش پیش می آید که چه چیزي می توانست و یا می بایست چنین )نیروي درونی( را در ما ایجاد کند؟ زندانیان پیشین وقتی از تجارب خود صحبت می کنند یا می نویسند، برآنند آنچه که بیش از همه موجب آزار و تضعیف روحی زندانی می شود اینست که نداند مدت زندان او چه قدر به درازا خواهد کشید. زندانی تاریخ آزادیش را نمی دانست. )درزندان ما حرف زدن در این مورد نیز بی معنی بود( در واقع مدت زندان نامعلوم و نامحدود بود. یک روانشناس پژوهشگر برجسته معتقد است که زندگی در اردوگاه کار اجباري یک »زندگی موقت« است. و بهتر است ما این عبارت را به این شکل کامل کنیم و آنرا »زندگی موقت نامحدود« بنامیم. تازه واردان هیچ یک از شرایط زندگی در اردوگاه را نمی دانستند. کسانی که از سایر اردوگاهها بازگشته بودند مجبور به سکوت بودند و از بعضی اردوگاهها هم هیچکس بازنگشته بود. در ذهن زندانی در ابتداي ورود به اردوگاه باژگونی هایی پدید می آمد. با پایان ابهام و تردید، عدم اطمینان نسبت به پایان دوره زندان ابهام دیگري براي سرانجام کار زندانی در دلش سر برمی داشت. زیرا امکان نداشت که زندانی بداند اصلا این شکل زندگیش پایانی خواهد داشت یا نه.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷