@flith کانال پروازفکرواندیشه
بیانیه ناشیانه قوام السطنه در ۲۷ تیر ۱۳۳۱؛ تهدبد به مشت آهنین، کشتیبان را سیاستی دگر آمد!
پس از استعفای دکتر مصدق و انتخاب احمد قوام ( قوام السطنه)، وی در ۲۷ تیر ۱۳۳۱ ، در بیانیه خود بدون آنکه به عملکرد و اقدامات دولت انگلستان اشاره‌ای کند ، مسئولیت بحران پدیدآمده در روابط ایران و انگلستان را یکسره متوجه دکتر مصدق کرد و به ملت ایران نوید داد که برای حل مسئله ی نفت ، و نه ملی شدن این صنعت ، روش متفاوتی را در پیش خواهد گرفت .....وی در پایان اعلامیه با صراحت کم‌سابقه‌ای مردم و فعالان سیاسی مخالف را تهدید کرد : «بگذارید من با فراغ بال شروع به کار کنم . وای به حال کسانی که در اقدامات مصلحانه من اخلال نمایند و در راهی که در پیش دارم مانع بتراشند یا نظم عمومی را بر هم زنند. اینگونه آشوبگران با شدیدترین عکس‌العمل از طرف من روبرو خواهند شد [...] حتی ممکن است تا جایی بروم که با تصویب اکثریت پارلمان دست به تشکیل محاکم انقلابی زده روزی صدها تبهکار را از هر طبقه بموجب حکم خشک و بی‌شفقت قانون قرین تیره روزی سازم. به عموم اخطار می‌کنم که دوره عصیان سپری شده روز اطاعت از اوامر و نواهی حکومت فرا رسیده است. کشتیبان را سیاستی دگر آمد.»
این اعلامیه پرطمطراق وشدیداللحن بگومگوهای زیادی به دنبال آورد. هیچ کستصورنمی کردکه اعلامیه قوام درآن اوضاع واحوال یک توپ خالی ناسنجیده باشد وبعدهاکه ورق برگشت این بحث پیش اماکه چه کس آن پوست خربزه را زیرپای سیاستمدار تجربت دیده ای چون قوام انداخت. خیلی ها برآن بودندکه اعلامیه ریخته قلم حسن ارسنجانی است که به عنوان معاون نخست وزیرمعرفی شده بود. بعضی دیگراعلامیه را کار عباس اسکندری می دانستند. ارسنجانی در یادداشت های خود روشن کرده است که این شایعات صحت نداشته و او واسکندری هردوبا شنیدن اعلامیه از رادیو منتشرمی شد غافگیروشگفت زده شده بودند. ظاهرا ان دو مشغول تهیه پیش نویسی دیگربرای اعلامیه قوام بوده اند. ارسنجانی ازقوام می پرسد: «در اعلامیه ای که باید نوشته شود چه نکاتی مورد نظرشماست؟» قوام السلطنه پاسخ می دهد: « یک چیزی خودم نوشتم.» ارسنجانی می پرسد: «حالا آن اعلامیه کجاست؟»قوام می گوید: «گویا چاپ ومنتشر شده».
ارسنجانی در خاطراتش می گوید: «....در این موقع اکبرخان رادیو را به اتاق آوردکه متن اعلامیه را بشنویم. قوام السلطنه خودش هم مایل بودبشنود. هنوز چند سطر از اول اعلامیه خوانده شده بود که من سخت عصبانی شدم و به عباس اسکندری نگاه استفهام آمیزی کردم. اوهم ابرو درهم کشید و با اشاره چشم تعجب خودش را اظهارکرد. اسدی هم نگاه عجیبی به من و او کرد. اعلامیه رسید به آن جاکه محکمه انقلابی باید تشکیل شود ودین ازسیاست جدا گردد و ازاین قبیل حرف ها. قرائت اعلامیه تمام شد. من گفتم آقا فرمان انحلال مجلس را گرفته اید:گفت چطور: گفتم بعد ازصدوراین اعلامیه باید فورا مجلس را منحل کنید... قوام السلطنه خیلی ناراحت شد و انتظار نداشت که هر سه نفر با مواد اعلامیه مخالفت کنیم. گفت نه خیرشماها نمی دانید تجربه ندارید. بسیار خوب بود. باید محکمه انقلابی هم تشکیل داد.»
روزنامه ی اطلاعات ، ۲۸ تیر ۱۳۳۱.
خواب های آشفته نفت، دکتر مصدق و نهضت ملی ایران- محمدعلی موحد-ص ۴۸۴-۴۸۵
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
بیانیه ناشیانه قوام السطنه در ۲۷ تیر ۱۳۳۱؛ تهدبد به مشت آهنین، کشتیبان را سیاستی دگر آمد!
پس از استعفای دکتر مصدق و انتخاب احمد قوام ( قوام السطنه)، وی در ۲۷ تیر ۱۳۳۱ ، در بیانیه خود بدون آنکه به عملکرد و اقدامات دولت انگلستان اشاره‌ای کند ، مسئولیت بحران پدیدآمده در روابط ایران و انگلستان را یکسره متوجه دکتر مصدق کرد و به ملت ایران نوید داد که برای حل مسئله ی نفت ، و نه ملی شدن این صنعت ، روش متفاوتی را در پیش خواهد گرفت .....وی در پایان اعلامیه با صراحت کم‌سابقه‌ای مردم و فعالان سیاسی مخالف را تهدید کرد : «بگذارید من با فراغ بال شروع به کار کنم . وای به حال کسانی که در اقدامات مصلحانه من اخلال نمایند و در راهی که در پیش دارم مانع بتراشند یا نظم عمومی را بر هم زنند. اینگونه آشوبگران با شدیدترین عکس‌العمل از طرف من روبرو خواهند شد [...] حتی ممکن است تا جایی بروم که با تصویب اکثریت پارلمان دست به تشکیل محاکم انقلابی زده روزی صدها تبهکار را از هر طبقه بموجب حکم خشک و بی‌شفقت قانون قرین تیره روزی سازم. به عموم اخطار می‌کنم که دوره عصیان سپری شده روز اطاعت از اوامر و نواهی حکومت فرا رسیده است. کشتیبان را سیاستی دگر آمد.»
این اعلامیه پرطمطراق وشدیداللحن بگومگوهای زیادی به دنبال آورد. هیچ کستصورنمی کردکه اعلامیه قوام درآن اوضاع واحوال یک توپ خالی ناسنجیده باشد وبعدهاکه ورق برگشت این بحث پیش اماکه چه کس آن پوست خربزه را زیرپای سیاستمدار تجربت دیده ای چون قوام انداخت. خیلی ها برآن بودندکه اعلامیه ریخته قلم حسن ارسنجانی است که به عنوان معاون نخست وزیرمعرفی شده بود. بعضی دیگراعلامیه را کار عباس اسکندری می دانستند. ارسنجانی در یادداشت های خود روشن کرده است که این شایعات صحت نداشته و او واسکندری هردوبا شنیدن اعلامیه از رادیو منتشرمی شد غافگیروشگفت زده شده بودند. ظاهرا ان دو مشغول تهیه پیش نویسی دیگربرای اعلامیه قوام بوده اند. ارسنجانی ازقوام می پرسد: «در اعلامیه ای که باید نوشته شود چه نکاتی مورد نظرشماست؟» قوام السلطنه پاسخ می دهد: « یک چیزی خودم نوشتم.» ارسنجانی می پرسد: «حالا آن اعلامیه کجاست؟»قوام می گوید: «گویا چاپ ومنتشر شده».
ارسنجانی در خاطراتش می گوید: «....در این موقع اکبرخان رادیو را به اتاق آوردکه متن اعلامیه را بشنویم. قوام السلطنه خودش هم مایل بودبشنود. هنوز چند سطر از اول اعلامیه خوانده شده بود که من سخت عصبانی شدم و به عباس اسکندری نگاه استفهام آمیزی کردم. اوهم ابرو درهم کشید و با اشاره چشم تعجب خودش را اظهارکرد. اسدی هم نگاه عجیبی به من و او کرد. اعلامیه رسید به آن جاکه محکمه انقلابی باید تشکیل شود ودین ازسیاست جدا گردد و ازاین قبیل حرف ها. قرائت اعلامیه تمام شد. من گفتم آقا فرمان انحلال مجلس را گرفته اید:گفت چطور: گفتم بعد ازصدوراین اعلامیه باید فورا مجلس را منحل کنید... قوام السلطنه خیلی ناراحت شد و انتظار نداشت که هر سه نفر با مواد اعلامیه مخالفت کنیم. گفت نه خیرشماها نمی دانید تجربه ندارید. بسیار خوب بود. باید محکمه انقلابی هم تشکیل داد.»
روزنامه ی اطلاعات ، ۲۸ تیر ۱۳۳۱.
خواب های آشفته نفت، دکتر مصدق و نهضت ملی ایران- محمدعلی موحد-ص ۴۸۴-۴۸۵
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
تصوير برادران رشيديان در صدر مقاله روزنامه تايمز لندن درباره کودتاي 28 مرداد (27 مه 1986)
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
@flith کانال پروازفکرواندیشه
🔺 تاریخ خونین
کتاب «#فرزندان_انقلاب: تاریخ فرانسه 1799 تا 1914»
(#رابرت_جیلدیا،
ترجمۀ #اکبر_معصو_بیگی، تهران: نگاه، 1395) منتشر شد.
کتاب ماجرای جنگ و انقلاب و دگرگونی و کشاکش را در پنج نسل و در برهه‌ای صد‌وچندساله روایت میکند. فرانسۀ قرن نوزدهم به همان اندازه که زمانۀ آفرینش‌های هنری، ادبی و فلسفی است زمانۀ آشوب و خونریزی هم هست. نویسندۀ کتاب کسی است که تاریخ و فرهنگ فرانسه را موضوع محوری اغلب پژوهش‌های خود قرار داده است. او در حال حاضر استاد تاریخ مدرن در دانشگاه آکسفورد است
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
🔺 تاریخ خونین
کتاب «#فرزندان_انقلاب: تاریخ فرانسه 1799 تا 1914»
(#رابرت_جیلدیا،
ترجمۀ #اکبر_معصو_بیگی، تهران: نگاه، 1395) منتشر شد.
کتاب ماجرای جنگ و انقلاب و دگرگونی و کشاکش را در پنج نسل و در برهه‌ای صد‌وچندساله روایت میکند. فرانسۀ قرن نوزدهم به همان اندازه که زمانۀ آفرینش‌های هنری، ادبی و فلسفی است زمانۀ آشوب و خونریزی هم هست. نویسندۀ کتاب کسی است که تاریخ و فرهنگ فرانسه را موضوع محوری اغلب پژوهش‌های خود قرار داده است. او در حال حاضر استاد تاریخ مدرن در دانشگاه آکسفورد است
@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 یکی از بزرگ ترین مصیبت های ما این است که آموزگاران ما انسان های راستگویی نیستند ! آنان چیزهایی را که خودشان در موردش شک دارند با قاطعیت به ما آموزش می دهند ! آن ها نمی گویند که : "ما اینگونه فکر می کنیم" ، بلکه می گویند : "ما اینگونه می دانیم !"
دلیل و مدرکی که ما ارائه می دهیم برای آن ها جذاب نیست ؛ آن ها دستور به ایمان داشتن می دهند ؛ آن ها همه شک ها را پیش خود نگه می دارند ؛ چیزی را توضیح نمی دهند ، فقط ادعا می کنند !
به این شیوه آن ها مسلمان ، یهودی ، یا مسیحی می سازند ، اما انسان نمی سازند ! به این شیوه شما را دنباله رو می سازند ، پیشرو نمی سازند
#رابرت#گرین#اینگرسول
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🌺 یکی از بزرگ ترین مصیبت های ما این است که آموزگاران ما انسان های راستگویی نیستند ! آنان چیزهایی را که خودشان در موردش شک دارند با قاطعیت به ما آموزش می دهند ! آن ها نمی گویند که : "ما اینگونه فکر می کنیم" ، بلکه می گویند : "ما اینگونه می دانیم !"
دلیل و مدرکی که ما ارائه می دهیم برای آن ها جذاب نیست ؛ آن ها دستور به ایمان داشتن می دهند ؛ آن ها همه شک ها را پیش خود نگه می دارند ؛ چیزی را توضیح نمی دهند ، فقط ادعا می کنند !
به این شیوه آن ها مسلمان ، یهودی ، یا مسیحی می سازند ، اما انسان نمی سازند ! به این شیوه شما را دنباله رو می سازند ، پیشرو نمی سازند
#رابرت#گرین#اینگرسول
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دندان نیش یا dogtooth اثری بسیار قابل تامل و عمیق است. اثری که حرفهای زیادی برای گفتن دارد و سوالهای زیادی را در ذهن مخاطبش ایجاد میکند. فیلم روایتگر داستان خانواده ی عجیبی است که سبک زندگیشان با خانواده های دیگر متفاوت است. والدین این خانواده فرزندان خود را از جامعه دور نگه داشته اند، به آنها دنیای دیگری را معرفی کرده اند و حتی برخی از معانی کلمات را هم اشتباه به آنها آموخته اند. آنها همه چیز را فراهم کرده اند تا فرزندانشان از دنیای پیرامون خود متنفر باشند در حالیکه حتی یکبار هم آن را تجربه نکرده اند. دلیل این والدین برای کار خود محافظت از فرزندان خود و جلوگیری از انحراف آنهاست.
فیلم را می توان از جنبه های مختلف بررسی کرد. برای مثال می توان از شرطی شدن فرزندان گفت. پدر و مادر برای مطیع نگاه داشتن فرزندان از یک مجموعه پاداش و تنبیه استفاده می کنند. همینطور شاید بتوان از رفتار فرزندان درباره لیسیدن نیز نوعی شرطی سازی فهمید. در جایی از فیلم میبینیم که یکی از دخترها حتی بدون اینکه پاداشی دریافت کند، خواهرش را لیس می زند. به فیلم می توان از نظرگاه سیاسی نگریست. می توان پدر و مادر را در نقش هیات حاکمه دیکتاتوری دید که برای تحت کنترل داشتن زیر دستانشان آن ها را بی اطلاع و ایزوله نگه می دارند، برایشان دشمن تراشی می کنند و داستان هایی دروغین درباره دنیای خارج می بافند. مراسم سالگرد ازدواج را شاید بتوان یک جشن سالگرد انقلاب دانست که در آن سرودهایی برای پاسداشت اتحاد و همبستگی خوانده می شود. از این جهت شاید بتوان فیلم را در تحلیل مدلی از حکومت های ایدئولوژیک قرن بیستم دانست.
هرچند که مسائلی همانند دشمن سازی دروغین و تلاش برای کنترل ذهن افراد را شاید بتوان به حکومت های مختلفی در دوره های زمانی و جغرافیاهای گوناگون نسبت داد. درباره نیت والدین از انجام این کار میتوان گمانه زنی کرد. هر چند خود پدر نیتش را به طور غیر مستقیم جایی که کریستینا را کتک می زند می گوید. او می گوید که امیدوارم فرزندان خودت روزی از راه به در شوند. این بدان معنی است که وی همه این کنترلها و همه این دروغ ها را گفته است تا آنها منحرف نشوند. حتی حاضر شده است که کسی را برای خدمات جنسی به پسرش استخدام کند اما او را از دنیای بیرون دور سازد. حتی در سطحی بالاتر حاضر می شود یکی از خواهر ها را هم آغوش پسرش کند.
حرف در مورد این فیلم بسیار زیبا و تکان دهنده بسیار زیاد است. دندان نیش اثریست که می توان در مورد آن و تک تک سکانسهایش، ساعت ها صحبت کرد. اثری تاثیر گذار و عمیق در وصف انسان و اینکه او تا چه حد می تواند ترسناک باشد.
تلخیص از نقد علیرضا ایرانشاهی و امیر حسین اسلامی نژاد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دندان نیش یا dogtooth اثری بسیار قابل تامل و عمیق است. اثری که حرفهای زیادی برای گفتن دارد و سوالهای زیادی را در ذهن مخاطبش ایجاد میکند. فیلم روایتگر داستان خانواده ی عجیبی است که سبک زندگیشان با خانواده های دیگر متفاوت است. والدین این خانواده فرزندان خود را از جامعه دور نگه داشته اند، به آنها دنیای دیگری را معرفی کرده اند و حتی برخی از معانی کلمات را هم اشتباه به آنها آموخته اند. آنها همه چیز را فراهم کرده اند تا فرزندانشان از دنیای پیرامون خود متنفر باشند در حالیکه حتی یکبار هم آن را تجربه نکرده اند. دلیل این والدین برای کار خود محافظت از فرزندان خود و جلوگیری از انحراف آنهاست.
فیلم را می توان از جنبه های مختلف بررسی کرد. برای مثال می توان از شرطی شدن فرزندان گفت. پدر و مادر برای مطیع نگاه داشتن فرزندان از یک مجموعه پاداش و تنبیه استفاده می کنند. همینطور شاید بتوان از رفتار فرزندان درباره لیسیدن نیز نوعی شرطی سازی فهمید. در جایی از فیلم میبینیم که یکی از دخترها حتی بدون اینکه پاداشی دریافت کند، خواهرش را لیس می زند. به فیلم می توان از نظرگاه سیاسی نگریست. می توان پدر و مادر را در نقش هیات حاکمه دیکتاتوری دید که برای تحت کنترل داشتن زیر دستانشان آن ها را بی اطلاع و ایزوله نگه می دارند، برایشان دشمن تراشی می کنند و داستان هایی دروغین درباره دنیای خارج می بافند. مراسم سالگرد ازدواج را شاید بتوان یک جشن سالگرد انقلاب دانست که در آن سرودهایی برای پاسداشت اتحاد و همبستگی خوانده می شود. از این جهت شاید بتوان فیلم را در تحلیل مدلی از حکومت های ایدئولوژیک قرن بیستم دانست.
هرچند که مسائلی همانند دشمن سازی دروغین و تلاش برای کنترل ذهن افراد را شاید بتوان به حکومت های مختلفی در دوره های زمانی و جغرافیاهای گوناگون نسبت داد. درباره نیت والدین از انجام این کار میتوان گمانه زنی کرد. هر چند خود پدر نیتش را به طور غیر مستقیم جایی که کریستینا را کتک می زند می گوید. او می گوید که امیدوارم فرزندان خودت روزی از راه به در شوند. این بدان معنی است که وی همه این کنترلها و همه این دروغ ها را گفته است تا آنها منحرف نشوند. حتی حاضر شده است که کسی را برای خدمات جنسی به پسرش استخدام کند اما او را از دنیای بیرون دور سازد. حتی در سطحی بالاتر حاضر می شود یکی از خواهر ها را هم آغوش پسرش کند.
حرف در مورد این فیلم بسیار زیبا و تکان دهنده بسیار زیاد است. دندان نیش اثریست که می توان در مورد آن و تک تک سکانسهایش، ساعت ها صحبت کرد. اثری تاثیر گذار و عمیق در وصف انسان و اینکه او تا چه حد می تواند ترسناک باشد.
تلخیص از نقد علیرضا ایرانشاهی و امیر حسین اسلامی نژاد
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی🍃🍃
محمدرضا شفیعی کدکنی در نوزده مهر ۱۳۱۸ در کدکن از توابع تربت حیدریه امروزی در خراسان به دنیا آمد. شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود (که آخوند بود) و ادیب نیشابوری دوم به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفت سالگی تمام الفیه ابن مالک را از حفظ بود) و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی فراگرفت. اما پس از مرگ شیخ هاشم قزوینی (معروف به فقیه آزادگان) تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد میلانی خواند و در این دوره با سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی هم‌درس بود. او به پیشنهاد دکتر علی اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت.
شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ تاکنون (۱۳۹۱) به درخواست دانشگاه تهران استاد دانشگاه تهران است. استاد بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشت «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث شاعر خراسانی به شمار می‌رود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کرد.
محمدرضا شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسه مطالعات پیشرفتهٔ پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند و پس از ۹ ماه دوری از وطن به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی🍃🍃
محمدرضا شفیعی کدکنی در نوزده مهر ۱۳۱۸ در کدکن از توابع تربت حیدریه امروزی در خراسان به دنیا آمد. شفیعی کدکنی هرگز به دبستان و دبیرستان نرفت و از آغاز کودکی نزد پدر خود (که آخوند بود) و ادیب نیشابوری دوم به فراگیری زبان و ادبیات عرب پرداخت (در هفت سالگی تمام الفیه ابن مالک را از حفظ بود) و فقه، کلام و اصول را نزد شیخ هاشم قزوینی فراگرفت. اما پس از مرگ شیخ هاشم قزوینی (معروف به فقیه آزادگان) تا آخرین مراحل درس خارج فقه را نزد میلانی خواند و در این دوره با سید علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی هم‌درس بود. او به پیشنهاد دکتر علی اکبر فیاض در دانشگاه فردوسی مشهد نام‌نویسی کرد و در کنکور آن سال نفر اول شد و به دانشکدهٔ ادبیات رفت و مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه فردوسی و مدرک دکتری را نیز در همین رشته از دانشگاه تهران گرفت.
شفیعی کدکنی از سال ۱۳۴۸ تاکنون (۱۳۹۱) به درخواست دانشگاه تهران استاد دانشگاه تهران است. استاد بدیع‌الزمان فروزانفر زیر برگهٔ پیشنهاد استخدام وی نوشت «احترامی است به فضیلت او». شفیعی از جمله دوستان نزدیک مهدی اخوان ثالث شاعر خراسانی به شمار می‌رود و دلبستگی خود را به اشعار وی پنهان نمی‌کرد.
محمدرضا شفیعی کدکنی روز پنجشنبه ۵ شهریور ۱۳۸۸ تهران را به مقصد آمریکا ترک کرد. این سفر بازتاب وسیعی در مطبوعات ایران داشت. او برای استفاده از یک فرصت مطالعاتی به مؤسسه مطالعات پیشرفتهٔ پرینستون رفت تا در باب تاریخ و تطور فرقهٔ کَرامیه تحقیق کند و پس از ۹ ماه دوری از وطن به ایران بازگشت و پس از بازگشت به ایران بر سر کرسی تدریس خود در دانشگاه تهران حاضر شد.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃بررسی آثار شفیعی کدکنی🍃🍃
شفیعی کدکنی را باید در زمره شاعران اجتماعی دانست. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دههٔ ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازتاب می‌دهد و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده نمایانده، دلبستگی و گرایش فراوان به آیین وفرهنگ ایرانی و بخصوص خراسان را نشان می‌دهد.
تصحیحات او نمونهٔ اعلای تصحیح انتقادی متن است، اسرارالتوحید، مصیبت‌نامه، الهی‌نامه، منطق‌الطیر، اسرارنامه، مقامات و حالات ابوسعید، نوشته بر دریا (مقامات ابوالحسن خرقانی)، مرموزات اسدی در مرموزات داوودی، بهترین نمونه‌های تصحیح انتقادی متن در ادبیات فارسی هستند.
او از اندک محققین تاریخ و ادب فارسی است که به تاریخ کرامیه پرداخته و کتابی منقح در این باب فراهم کرده‌است.
کتاب‌های دیگر او مثل موسیقی شعر، صور خیال، ادوار شعر فارسی، زمینه‌های اجتماعی شعر فارسی، از جامی تا روزگار ما امروزه از کتاب‌های کلاسیک نقد ادبی محسوب می‌شوند.
او علاقه‌مند به شعر فارسی است و علاقهٔ او به عرفان و نقد ادبی هم از همین‌جا نشأت می‌گیرد.
وی در کتاب زبان شعر در نثر صوفیه آورده است که آنچه در زبان فارسی به «آن» معروف است و میتوان آن را جوهره جمال دانست، در زبانهای دیگر وجود ندارد. او همچنین شعر فارسی را به خاطر مسئله ردیف که در هیچ زبان دیگری امکان کاربرد آن را نمی‌توان یافت، ممتاز دانسته است. شفیعی کدکنی همچنین در این کتاب شطح را نوعی شکستن تابوها معرفی نموده و شطحیات حلاج را به طور ضمنی با کتاب زایش تراژدی نیچه مقایسه کرده است که در هر دو به تجربه بیان «بیان ناپذیرها» پرداخته شده است. نکته تازه‌ای که ایشان در این زمینه بیان می‌کنند به ساختار شطح و اینکه اخباری باشد (مانند سبحانی ما اعظم شانی) یا انشایی (انالحق) و تأثیر متفاوت این دو بیان باز می‌گردد. یکی از بحث‌های جذاب این کتاب پاسخ به این سؤال است که چرا شاعران عرب به اندازه شاعران فارسی‌زبان از آیات قرآن در اشعار خود استفاده ننموده‌اند. شفیعی کدکنی محور این کتاب خود را بر این عقیده که برای بسط و درک تجربه دست نیافتنی صوفی به ناچار باید از سخنان و زبانی که به کار برده است کمک گرفت، استوار نموده است و بیان میکند که گاه حرکت از صوت به صورت و معنی بسیار بارز است. یکی از مثالهایی که او به آن اشاره نموده شعری است از شاعری با نام علی ابن حسین مغربی که قصیده‌ای در حالت تب و هذیان سروده بدین شکل که:
دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَبی / انا علی بی الحسین المغربی
شفیعی کدکنی در این اثر خود برای شرح مفهوم سبک‌شناسی عرفانی می‌گوید: «هر نگاه هنری به الاهیات و دین» می‌تواند ویژگی‌های اسلوبی و سبکی خاص خود را داشته باشد، که همان سبک‌شناسی عرفانی‌است. وی همچنین معتقد است که در سرتاسر تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، با دو گونه تصوف روبرو هستیم که یکی تصوف قبل از ابن عربی یا تصوف خراسانیست و دیگری تصوف بعد از ابن عربی، و این دو مکتب را بر روی مثلثی نشان می‌دهد که نقطه صعود یک ضلع آن مثنوی معنوی است و راس ضلع دیگر، ابن عربی است که به مرور با نزدیک شدن به عرفان قاجاری و قرن سیزدهم، با نزول همراه می‌شود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
🍃🍃بررسی آثار شفیعی کدکنی🍃🍃
شفیعی کدکنی را باید در زمره شاعران اجتماعی دانست. او در اشعار خود تصویری از جامعه ایرانی در دههٔ ۴۰ و ۵۰ خورشیدی را بازتاب می‌دهد و با رمز و کنایه آن دوران را به خواننده نمایانده، دلبستگی و گرایش فراوان به آیین وفرهنگ ایرانی و بخصوص خراسان را نشان می‌دهد.
تصحیحات او نمونهٔ اعلای تصحیح انتقادی متن است، اسرارالتوحید، مصیبت‌نامه، الهی‌نامه، منطق‌الطیر، اسرارنامه، مقامات و حالات ابوسعید، نوشته بر دریا (مقامات ابوالحسن خرقانی)، مرموزات اسدی در مرموزات داوودی، بهترین نمونه‌های تصحیح انتقادی متن در ادبیات فارسی هستند.
او از اندک محققین تاریخ و ادب فارسی است که به تاریخ کرامیه پرداخته و کتابی منقح در این باب فراهم کرده‌است.
کتاب‌های دیگر او مثل موسیقی شعر، صور خیال، ادوار شعر فارسی، زمینه‌های اجتماعی شعر فارسی، از جامی تا روزگار ما امروزه از کتاب‌های کلاسیک نقد ادبی محسوب می‌شوند.
او علاقه‌مند به شعر فارسی است و علاقهٔ او به عرفان و نقد ادبی هم از همین‌جا نشأت می‌گیرد.
وی در کتاب زبان شعر در نثر صوفیه آورده است که آنچه در زبان فارسی به «آن» معروف است و میتوان آن را جوهره جمال دانست، در زبانهای دیگر وجود ندارد. او همچنین شعر فارسی را به خاطر مسئله ردیف که در هیچ زبان دیگری امکان کاربرد آن را نمی‌توان یافت، ممتاز دانسته است. شفیعی کدکنی همچنین در این کتاب شطح را نوعی شکستن تابوها معرفی نموده و شطحیات حلاج را به طور ضمنی با کتاب زایش تراژدی نیچه مقایسه کرده است که در هر دو به تجربه بیان «بیان ناپذیرها» پرداخته شده است. نکته تازه‌ای که ایشان در این زمینه بیان می‌کنند به ساختار شطح و اینکه اخباری باشد (مانند سبحانی ما اعظم شانی) یا انشایی (انالحق) و تأثیر متفاوت این دو بیان باز می‌گردد. یکی از بحث‌های جذاب این کتاب پاسخ به این سؤال است که چرا شاعران عرب به اندازه شاعران فارسی‌زبان از آیات قرآن در اشعار خود استفاده ننموده‌اند. شفیعی کدکنی محور این کتاب خود را بر این عقیده که برای بسط و درک تجربه دست نیافتنی صوفی به ناچار باید از سخنان و زبانی که به کار برده است کمک گرفت، استوار نموده است و بیان میکند که گاه حرکت از صوت به صورت و معنی بسیار بارز است. یکی از مثالهایی که او به آن اشاره نموده شعری است از شاعری با نام علی ابن حسین مغربی که قصیده‌ای در حالت تب و هذیان سروده بدین شکل که:
دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَرَن دَبی / انا علی بی الحسین المغربی
شفیعی کدکنی در این اثر خود برای شرح مفهوم سبک‌شناسی عرفانی می‌گوید: «هر نگاه هنری به الاهیات و دین» می‌تواند ویژگی‌های اسلوبی و سبکی خاص خود را داشته باشد، که همان سبک‌شناسی عرفانی‌است. وی همچنین معتقد است که در سرتاسر تاریخ فرهنگ و تمدن اسلامی، با دو گونه تصوف روبرو هستیم که یکی تصوف قبل از ابن عربی یا تصوف خراسانیست و دیگری تصوف بعد از ابن عربی، و این دو مکتب را بر روی مثلثی نشان می‌دهد که نقطه صعود یک ضلع آن مثنوی معنوی است و راس ضلع دیگر، ابن عربی است که به مرور با نزدیک شدن به عرفان قاجاری و قرن سیزدهم، با نزول همراه می‌شود.
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ای نگاهت خنده مهتاب ها
بر پرند ِ رنگ رنگ ِ خواب ها
ای صفای جاودان ِهرچه هست:
باغ ها ، گل ها ، سحر ها ، آب ها
ای نگاهت جاودان افروخته
شمع ها ، خورشیدها ، مهتاب ها
ای طلوع بی زوال آرزو
در صفای روشنی محراب ها
ناز نوشینی تو و دیدار توست
خنده مهتاب در مرداب ها
در خرام نازنینت جلوه کرد
رقص ماهی ها و پیچ و تاب ها.
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
ای نگاهت خنده مهتاب ها
بر پرند ِ رنگ رنگ ِ خواب ها
ای صفای جاودان ِهرچه هست:
باغ ها ، گل ها ، سحر ها ، آب ها
ای نگاهت جاودان افروخته
شمع ها ، خورشیدها ، مهتاب ها
ای طلوع بی زوال آرزو
در صفای روشنی محراب ها
ناز نوشینی تو و دیدار توست
خنده مهتاب در مرداب ها
در خرام نازنینت جلوه کرد
رقص ماهی ها و پیچ و تاب ها.
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شعر «سفر به خیر» از مجموعه در کوچه باغ‌های نشابور:
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
- دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
- همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
- به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها، به باران
برسان سلام ما را
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
شعر «سفر به خیر» از مجموعه در کوچه باغ‌های نشابور:
به کجا چنین شتابان؟
گون از نسیم پرسید
- دل من گرفته زین جا
هوس سفر نداری
ز غبار این بیابان؟
- همه آرزویم اما
چه کنم که بسته پایم
به کجا چنین شتابان؟
- به هر آن کجا که باشد
به جز این سرا، سرایم
- سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را
چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی
به شکوفه‌ها، به باران
برسان سلام ما را
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*طفلی به نام شادی دیری است گمشده است
با چشم های روشن براق
با گیسوی بلند به بالای آرزو
هر کس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما:
یک سو خلیج فارس
سوی دگر خزر
#شفیعی_کدکنی🍃🍃
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
*طفلی به نام شادی دیری است گمشده است
با چشم های روشن براق
با گیسوی بلند به بالای آرزو
هر کس از او نشانی دارد
ما را کند خبر
این هم نشان ما:
یک سو خلیج فارس
سوی دگر خزر
#شفیعی_کدکنی🍃🍃
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دکتر شفیعی کدکنی مي نویسند:"با دوستم رضا سيدحسيني در خيابان استانبول نزديكي هاي ميدان مُخبرالدوله از كتاب فروشي نيل مي آمديم.روزنامه هاي عصردرآمده بود.كيهان در گوشه ي صفحه ي اول خبر مرگ مصدق را چاپ كرده بود.مدتي به روزنامه خيره شدم و خطاب به مصدق عباراتي گفتم:كه خوب،پيرمرد بالاخره... يكباره زدم زير گريه؛ از آن گريه هاي عجيب و غريب كه كم تر در عمرم بر من مسلط شده است. رضا سيد حسيني دست مرا گرفته بود و مي كشيد كه بي صدا! الان مي آيند و ما را مي گيرند و من همان طور نعره مي زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به خانه مان. منزلي بود در خيابان شيخ هادي... با يكي از هم كلاسي هاي هم شهري ام اجاره كرده بودم. گريه كنان رفتم به خانه و در آن جا شعر "مرثيه ي درخت" را سرودم*:»
دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره ی دریا را
- آشفته و عبوس -
تعبیر می کند ؟
من می شنیدم از لب برگ
- این زبان سبز -
در خواب نیم شب که سرودش را
در آب جویبار، بدین گونه شسته بود:
- در سوكت ای درخت تناور!
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن!
ما را
حتی امان گریه ندادند.
من، اولین سپیده ي بیدار باغ را
- آمیخته به خون طراوت -
در خواب برگ های تو دیدم
من، اولین ترنم مرغان صبح را
- بیدار ِ روشنایی ِ رویان ِ رودبار -
در گل افشانی تو شنیدم.
دیدند بادها،
کان شاخ و برگ های مقدس
- این سال و سالیان که شبی مرگواره بود -
در سایه ی حصار تو پوسید
دیوار،
دیوار ِ بی کرانی ِ تنهایی تو -
یا
دیوار باستانی ِ تردیدهای من
نگذاشت شاخه های تو دیگر
در خنده ی سپیده ببالند
حتی،
نگذاشت قمریان پریشان
( اینان که مرگ یک گل نرگس را
یک ماه پیش تر
آن سان گریستند )
در سوك ِ ساکت ِ تو بنالند.
گیرم،
بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موج روشنایی مشرق
- بر نخل های تشنه ی صحرا، يمن، عدن...
یا آب های ِ ساحلی ِ نیل -
از بخشش ِ کدام سپیده ست
اما ،
من از نگاه آینه
- هر چند تیره ، تار -
شرمنده ام که : آه
در سکوت ای درخت تناور،
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارور شدن از خویش،
در خاک خویش ریشه دواندن
ما را
حتی امان گریه ندادند.**
15 اسفند 1345
در جست و جوي نيشابور: زندگي و شعر محمدرضا شفيعي كدكني (م. سرشك)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
دکتر شفیعی کدکنی مي نویسند:"با دوستم رضا سيدحسيني در خيابان استانبول نزديكي هاي ميدان مُخبرالدوله از كتاب فروشي نيل مي آمديم.روزنامه هاي عصردرآمده بود.كيهان در گوشه ي صفحه ي اول خبر مرگ مصدق را چاپ كرده بود.مدتي به روزنامه خيره شدم و خطاب به مصدق عباراتي گفتم:كه خوب،پيرمرد بالاخره... يكباره زدم زير گريه؛ از آن گريه هاي عجيب و غريب كه كم تر در عمرم بر من مسلط شده است. رضا سيد حسيني دست مرا گرفته بود و مي كشيد كه بي صدا! الان مي آيند و ما را مي گيرند و من همان طور نعره مي زدم. بالاخره از او جدا شدم و خودم را رساندم به خانه مان. منزلي بود در خيابان شيخ هادي... با يكي از هم كلاسي هاي هم شهري ام اجاره كرده بودم. گريه كنان رفتم به خانه و در آن جا شعر "مرثيه ي درخت" را سرودم*:»
دیگر کدام روزنه، دیگر کدام صبح
خواب بلند و تیره ی دریا را
- آشفته و عبوس -
تعبیر می کند ؟
من می شنیدم از لب برگ
- این زبان سبز -
در خواب نیم شب که سرودش را
در آب جویبار، بدین گونه شسته بود:
- در سوكت ای درخت تناور!
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن!
ما را
حتی امان گریه ندادند.
من، اولین سپیده ي بیدار باغ را
- آمیخته به خون طراوت -
در خواب برگ های تو دیدم
من، اولین ترنم مرغان صبح را
- بیدار ِ روشنایی ِ رویان ِ رودبار -
در گل افشانی تو شنیدم.
دیدند بادها،
کان شاخ و برگ های مقدس
- این سال و سالیان که شبی مرگواره بود -
در سایه ی حصار تو پوسید
دیوار،
دیوار ِ بی کرانی ِ تنهایی تو -
یا
دیوار باستانی ِ تردیدهای من
نگذاشت شاخه های تو دیگر
در خنده ی سپیده ببالند
حتی،
نگذاشت قمریان پریشان
( اینان که مرگ یک گل نرگس را
یک ماه پیش تر
آن سان گریستند )
در سوك ِ ساکت ِ تو بنالند.
گیرم،
بیرون ازین حصار کسی نیست
گیرم در آن کرانه نگویند
کاین موج روشنایی مشرق
- بر نخل های تشنه ی صحرا، يمن، عدن...
یا آب های ِ ساحلی ِ نیل -
از بخشش ِ کدام سپیده ست
اما ،
من از نگاه آینه
- هر چند تیره ، تار -
شرمنده ام که : آه
در سکوت ای درخت تناور،
ای آیت خجسته ی در خویش زیستن،
بالیدن و شکفتن،
در خویش بارور شدن از خویش،
در خاک خویش ریشه دواندن
ما را
حتی امان گریه ندادند.**
15 اسفند 1345
در جست و جوي نيشابور: زندگي و شعر محمدرضا شفيعي كدكني (م. سرشك)
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در نگاه من، بهارانی هنوز
پاک تر از چشمه سارانی هنوز
روشنایی بخشِ چشم آرزو
خنده ی صبح بهارانی هنوز
در مشام جان به دشتِ یادها
بادِ صبح و بوی بارانی هنوز
در تموزِ تشنه کامی های من
برفِ پاکِ کوهسارانی هنوز
در طلوعِ روشنِ صبحِ بهار
عطرِ پاک جوکنارانی هنوز
کشتزار آرزوهای مرا
برقِ سوزانی و بارانی هنوز
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
در نگاه من، بهارانی هنوز
پاک تر از چشمه سارانی هنوز
روشنایی بخشِ چشم آرزو
خنده ی صبح بهارانی هنوز
در مشام جان به دشتِ یادها
بادِ صبح و بوی بارانی هنوز
در تموزِ تشنه کامی های من
برفِ پاکِ کوهسارانی هنوز
در طلوعِ روشنِ صبحِ بهار
عطرِ پاک جوکنارانی هنوز
کشتزار آرزوهای مرا
برقِ سوزانی و بارانی هنوز
#شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به پایان رسیدیم اما
نکردیم آغاز،
فرو ریخت پرها
نکردیم پرواز.
ببخشای
ای روشن عشق بر ما،
ببخشای
ببخشای اگر صبح را
ما به مهمانی کوچه
دعوت نکردیم
ببخشای
اگر روی پیراهن ما
نشان عبور سحر نیست
استاد #شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@
به پایان رسیدیم اما
نکردیم آغاز،
فرو ریخت پرها
نکردیم پرواز.
ببخشای
ای روشن عشق بر ما،
ببخشای
ببخشای اگر صبح را
ما به مهمانی کوچه
دعوت نکردیم
ببخشای
اگر روی پیراهن ما
نشان عبور سحر نیست
استاد #شفیعی_کدکنی
♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@