ما در بنیاد، نه فقط علیه فقر، نه فقط علیه تک افتادگی و تنهاماندگی و انزوا، نه تنها علیه عمیق شدن احساس استیصال و باور به ناتوانی، که علیه فراموشی ریشه‌ها می‌جنگیم. به همین دلیل، تصمیم گرفتیم تا با ابزار پژوهش، علیه فراموشی این هنرها و نقش مایه‌ها برخیزیم.
طرح شناسنامه دارکردن اجتماعی هنرهای دوخت و پارچه استان سیستان و بلوچستان، با همین هدف طراحی شده است. این طرح در گام نخست، در پی دادن تصویری از دانش موجود در پژوهش‌های پیشین انجام شده در هفت دهه گذشته در مورد تاریخچه و چیستی و معنای اجتماعی این هنرها و نقش مایه هاست.
در گام بعدی، سفر کردن به دنیای ذهنی زنان هنرمند هنرهای دوخت و پارچه و معناهای ذهنی آنان از این هنرها و نقش‌مایه‌ها در گفتگوهای روشمند با آنان در دستور کار است.
این طرح در قالب یک پژوهش داوطلبانه در واحد پژوهش بنیاد با ایفای نقش خانم ریحانه افشاری، دانشجوی رشته جامعه شناسی از تابستان سال ۱۴۰۴ آغاز شده است.

#پیشنهاد_ماه
✍️محمدکاظم متولی

در طی سال‌ها، اندیشه و کار معلم برزیلی، پائولو فریره از شمال شرق برزیل به کل قاره آمریکا گسترش یافته و نه تنها بر آموزش و پرورش که بر تلاش کلی برای پیشرفت ملی تاثیر گذاشته است. درست در لحظه‌ای که توده‌های بی‌بهره کشورهای آمریکای لاتین از خواب خرگوشی سنتی موروثی بیدار می‌شوند و به عنوان کارساز(سوژه)، مشتاق و نگران مشارکت در توسعه کشور خود هستند، پائولو فریره برای آموزش بی‌سوادان روشی را ارائه می‌کند که به‌ نحوی شگفت آور به این فرآیند کمک می‌کند. در واقع کسانی که ضمن یادگرفتن خواندن و نوشتن، به آگاهی جدیدی از دورن خود می‌رسند و نگریستن انتقادی به موقعیت‌های اجتماعی را که در آن قرار گرفته‌اند، آغاز می‌کنند. اغلب برای جامعه‌ای که فرصت مشارکت را از آنها دریغ کرده است پیش‌قدم می‌شوند.

ادامه‌ی مطلب

از سال ۱۴۰۳، همراهی ارزشمند و داوطلبانه دکتر احمد شکرچی، عضو هیأت علمی گروه جامعه شناسی دانشگاه بهشتی ما را قوی تر کرده است: او که از بهترین متخصصین حوزه مطالعات گروه های اجتماعی در ایران است، هم در قالب یک مجموعه کارگاه آموزشی برای کارشناسان بنیاد در حوزه «پویایی و پایداری گروه» و هم به عنوان مشاور و عضو شورای علمی بنیاد در کنار ما بوده است.

از سال گذشته، دکتر شکرچی به صورت داوطلبانه به همراه سه نفر از دانشجویان رشته جامعه شناسی دانشگاه بهشتی، خانم ها بابایی، توکلی و پرویز در حال تدوین یک مدل دقیق از شاخص‌های ارزیابی وضعیت گروه های خودیار بنیاد هستند. این فعالیت که در قالب واحد کارورزی این دانشجویان دغدغه‌مند در دانشگاه تعریف شده است، مدلی است که در صورت موفقیت در تدوین و به کارگیری آن، برای بنیاد راهگشا و گامی به پیش در ارزیابی وضعیت فعالیتهای میدانی خود خواهد بود.

این شیوه از همکاری، میتواند نمونه ای از همکاری مؤثر و مسأله‌محور میان نهادهای مدنی و دانشگاه در ایران باشد. حلقه ای از حلقه های مفقوده توانایی روزافزون جامعه مدنی در ایران عزیز.

⁨ زمان گذشت و گروه‌های خودیار چابهار برای اولین بار فرصت تجربه‌ی حضور مستقل در نمایشگاهی خارج از استان رو به دست آوردن
حلیمه خانم و محدثه خانم به همت و همراهی کارگزاری آگاه و بنیاد توسعه کارآفرینی زنان و جوانان، محصولات گروه‌های چابهار و حتی بعضی گروه‌های زاهدان رو با خودشون به خانه رئوفی قزوین آوردن
البته چالش این سفر، فقط عرضه و فروش محصولات نبوده...
تجربه‌ی مستقل ۲۰۰۰ کیلومتر سفر از تقریبا جنوبی و شرقی‌ترین نقطه ایران تا قزوین
تجربه‌ی گشت و گذار در پایتخت و بازدید از بازار بزرگ تهران
تجربه‌ی همراهی در نمایشگاهی با حضور هنرمندانی از ۱۵ استان کشور و کلی تبادل فرهنگی جذاب
در این مسیر، تسهیلگران بنیاد، مهسا و مانا و زهرا و باقی همکاران عزیزمان در دفتر بنیاد، سعی کردن باوجود همراهی با دوستان چابهاری، فضایی برای تجربه و حل مستقل چالش‌های سفر هم باز کنن.⁩

⁨ نگاهی به دستاوردهای گروه‌های خودیار چابهار در ۶ ماهه نخست سال ۱۴۰۴ و با حمایت کارگزاری آگاه:

ارائه ۱۲ نفر ساعت آموزش‌های کسب و کاری برای اولین‌بار، تشکیل تیم کنترل
کیفی

برای اولین‌بار ارائه‌ آموزش مهارتی به‌جز سوزندوزی (۳۲۰ نفر ساعت آموزش طراحی با حنا)

برای اولین‌بار تولید و فروش محصولی به‌جز سوزندوزی (عروسک‌های محلی)

برای اولین‌بار همکاری با موسسه توانمندسازی سرخ‌ریگ (نهاد محلی) برای ارائه آموزش‌های اجتماعی زنان و آموزش‌های مرتباط با کودکان

برای اولین‌بار حضور ۲ نفر از اعضای این گروه‌ها در نمایشگاهی خارج‌ از سیستان و بلوچستان⁩