❇️ گزیده‌ای از نقش آفرینی‌های خاطره انگیز و ماندگار در تاریخ سینما، تقدیم به تمام عاشقان واقعی هنر سینما

#Best_Acting

@Motion_Picture_Love

من پرواز نکردم
من پَرپَر شدم*

* شاملو می‌گوید : "من پرواز نکردم/ من پرپر زدم"، که، به مناسبت، تغییرش دادم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴بحران نظم در آینۀ آزمون سراسری

منتشر شده در شرق 1400/4/23

در آزمون سراسری 1400 به گفته یک مقام رسمی 41 درصد از سؤال‌ها اشتباه بوده‌اند. این موضوع معنایی بسیار فراتر از آموزش و آزمون دارد. وقتی از قانون و حقوق سخن می‌گوییم، در واقع از امری وسیع‌تر و مهم‌‌تر حرف می‌زنیم که عبارت است «نظم» که مفهومی وسیع‌تر از حقوق و قانون دارد و اموری مانند اخلاق و عرف و حتی علم را هم در بر می‌گیرد. این مجموعه، قواعد، هنجارها و معیارهایی را معین می‌کند که باید بر سراسر جامعه، از دولتمردان تا مردم، حاکم باشد تا براساس آنها زندگی عمومی سامان یافته و بتوانیم بگوییم نظم برقرار است. جامعه ایران با روندی که چندان هم آرام و آهسته نیست، از معیارهای مورد وفاق و اشتراک عمومی تهی می‌شود و بی‌قاعدگی در آن توسعه می‌یابد. بخش بزرگ و مهمی از این وضعیت، ناشی از عملکرد سازمان‌های متعدد حکومتی در نظام حکمرانی است.

بنا به گفته رئیس سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی در آزمون کارشناسی امسال:
- از مجموع 105 سؤال در سه گروه آموزشی علوم تجربی، انسانی و ریاضی 42 سؤال، اشکال دارد.
- 10 سؤال از خارج از کتاب‌های درسی یا از قسمت‌های حذف‌شده بوده‌اند.
- 28 سؤال با اهداف کتاب‌های درسی مطابقت نداشته‌اند.
- یک سؤال غلط بوده است.
- سه سؤال بدون گزینه پاسخ صحیح بوده‌اند.

چه می‌شود که در یک آزمون 41 درصد سؤال‌ها اشتباه طرح می‌شوند؟ نظام طراحی سؤال‌ها چگونه بوده که چنین خطای فاحش و گسترده‌ای در آن رخ داده است؟ با این حجم از خطا در طراحی سؤال‌ها به‌طور کلی آیا اصلا می‌توان آزمون امسال را معتبر دانست؟ تکلیف دانش‌آموزان و خانواده‌هایی که سال‌ها رنج و مرارت را با هزینه‌های هنگفت تحمل کرده‌اند با چنین آزمونی با این همه خطا چیست؟

با این حال دو سازمان رسمی دولتی در مورد یک موضوع ساده مثل سؤال‌های آزمون سراسری که بر آن معیارهای ساده علمی حاکم است، نمی‌توانند به نظر مشترکی برسند و هر‌کدام به یک سو می‌روند؛ یکی می‌گوید سؤال‌ها اشتباه بوده و دیگری می‌گوید نبوده است.

شاید اهمیت و ارزش خبری ماجرای اشتباه در سؤال‌های آزمون سراسری و اختلاف دو سازمان از خیلی مسائل دیگر کمتر باشد ولی به‌عنوان مشتی نمونه خروار خیلی بهتر و آشکارتر، صریح‌تر و قطعی‌تر از بقیه موضوعات نشان می‌دهد که بحران نظم در ایران تا چه اندازه گسترده و عمیق شده است؛ نشان می‌دهد که دستگاه‌های رسمی تا چه میزان در درک مسائل ناتوان هستند؛ نشان می‌دهد که دستگاه‌ها چقدر در حل مسئله کم‌توان شده‌اند؛ نشان می‌دهد که دستگاه‌های رسمی تا چه حد نسبت به آثار و عواقب منفی و زیان‌بار کارهای خود بر مردم، غیرمسئولانه برخورد می‌کنند؛ و بالاخره نشان می‌دهد چقدر از روند فزاینده بحران نظم در ایران غفلت می‌شود؛ بحرانی که می‌تواند تمام حیات ملی را تحت تأثیر قرار دهد.
https://t.me/kambiznouroozi
▪️علاقمندان و همراهان محترم در صورت تمایل می توانند متن کامل این مقاله را در نشانی پائین مطالعه کنند.
https://tinyurl.com/yds5hskd

فراتر از فاجعه!

دادگستری آمریکا به طور رسمی چهار ایرانی از جمله یک "مأمور اطلاعاتی" را به تلاش برای ربودن یک "روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر" در خاک ایالات متحده متهم کرده و به دنبال آن، مسیح علی‌نژاد اعلام کرده که هدف این عملیات ربایش، وی بوده است.
این خبر در هر سطح و میزان که صحت داشته باشد، از تمام زوایا علامت چیزی فراتر از فاجعه است!
دو سال پیش، ربایش و سپس اعدام روح‎الله زم موج بی‌سابقه‌ای در سطوح مختلف داخلی و خارجی علیه جمهوری اسلامی برانگیخت تا جایی که آیت‌اله محمود امجد بر سر این ماجرا، پایان هرگونه مشروعیت نظام حاکم را اعلام کرد.
حال پس از آن تجربۀ اسفبار، تکرار صورت ناکامی از آن، معنایی جز سلطۀ یک طرز فکر و شیوه عملِ تماماً فاجعه‌بار و منقطع از واقعیت بر برخی از کانون‎های امنیتی کشور ندارد. نهادهای مسئول چه توضیحی برای این رسوایی دارند؟
#احمد_زیدآبادی
#دادگستری_آمریکا
#مسیح_علینژاد
#محمود_امجد
#روح_الله_زم
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

اصغر فرهادی: ما بخاطر وضعیت اجتماعی‌مان به طور پاندولی بین خودباختگی و خودشیفتگی داریم حرکت می‌کنیم/ گاهی فکر می کنیم هیچی نداریم و گاهی فکر می کنیم مرکز ثقل جهانیم

اصغر فرهادی در نشست خبری «قهرمان» درباره تغییر مفهوم حقیقت‌گویی از نگاهش در طی سالها فعالیت گفت و تاثیر حضورش در فرهنگ‌های دیگر را در این تعییر موثر دانست.



@cinemadaily
@Filmkootahh

شعر این ترانه‌ی دلخراشِ دلنشین را به‌گمانم فقط اینجا و اکنون می‌توان سرود.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

بخشی از گفت‌وگو در داستان کوتاهی که یک سال پیش از انقلاب اسلامی ایران چاپ شد:

🔻 - عجیبه، همه دارن میرن. هر کی‌رو نگاه می‌کنی یا داره میره یا خیال رفتن داره.

🔺-‌ بایدم برن. این خراب شده که جای زندگی نیست. نه گوشت پیدا میشه، نه تخم‌مرغ، نه سیب‌زمینی، نه پیاز، نه خیابون خلوت که توش رانندگی کنی، نه یه‌وجب جای خالی که اتوموبیلتو پارک کنی. با این وضع، بایدم همه برن.

🔻- به این میگن فرار مغزها.

🔺- نه جونم، به این میگن فرار شکم‌ها!

راه رفتن روی ریل، فریدون تنکابنی، ص ۲۷، چاپ اول: ۱۳۵۶.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

# سگ گردانی یا سرگردانی ؟

محمدفاضلی

♦️سگ گردانی را نمی‌دانم ولی ‎سرگردانی حتما مسأله مهم ایران امروز است. سرگردانی در مرز ارمنستان، سرگردانی بین ماندن یا رفتن از ایران، سرگردانی در الگوی توسعه، سرگردانی در راهبرد توسعه، سرگردانی در سیاست خارجی و اجتماعی و ...؛ به درمان ‎سرگردانی فکر کنید.

#تحلیل_زمانه
🌏 @TahlilZamane

لحظه‌ی آفرینشِ مرگ

#A 338

آرمان امیری @ArmanParian - کلیپ پیوست این پست، یک عاشقانه تراژیک است که شاید آن را با صدای «عارف» شنیده باشید. متن شعر، لحظه سوزناک جدایی عاشق و معشوق است، اما ما دلیل این جدایی را متوجه نمی‌شویم. ظاهرا نه تنها عاشق از صمیم قلب معشوق را دوست دارد، بلکه چشمان اشک‌بار معشوق نیز از دوجانبه بودن این عشق حکایت می‌کند. بدین ترتیب، شاید ده‌ها سال است که این ترانه خوانده و شنیده شده باشد، بدون اینکه مشخص شود دلیل این جدایی چیست. دلیلی که شباهتی عجیب به یک ترانه ماندگار دیگر دارد.

ترانه معروف «مرا ببوس» با صدای «حسن گلنراقی» در خاطره ایرانیان ماندگار شده است؛ در زیبایی ترانه و اجرای آن شکی نیست، اما شاید یکی دیگر از عوامل شهرت و محبوبیت ترانه، برخی حواشی و روایت‌هایی حول آن باشند. ادعاهایی مبنی بر اینکه این عاشقانه تراژیک پیوندی با کودتای ۲۸ مرداد دارد و از زبان افسری سروده شده که به دست کودتاگران سال ۳۲ اعدام شده است. گویا این روایت‌ها معتبر نیستند و من هم تخصصی در صحت‌سنجی دقیق آن‌ها ندارم، نکته مهم برای من فقط شباهت موضوع آن با ترانه پیوست است: باز هم یک وداع تلخ میان عاشق و معشوق که همچنان دلیل آن مشخص نبوده، اما وقتی روایت‌های مربوط به اعدام و کودتا از راه رسیده، به شدت به دل مخاطب نشسته است؛ در واقع، این روایت‌ها توانسته‌اند به سوال مهم «چرا از هم جدا می‌شوند؟»، پاسخ تراژیکی بدهند که روح شاعرانه و عاشقانه ایرانیان را به نوستالژی مقاومت در برابر کودتا و استبداد پیوند می‌زند.

بدین ترتیب، شاید ترانه قدیمی جناب عارف هم می‌توانست سرنوشت و شهرت به کلی متفاوتی پیدا کند، اگر نام شاعر آن و در نتیجه، بهانه سرودن‌اش زودتر مشخص و معروف می‌شد؛ چرا که «انوش صالحی» در کتاب بسیار خواندنی و محققانه «مصطفی شعاعیان و رمانتیسم انقلابی» به نقل از «اصغر منجمی» از دوستان نزدیک شعاعیان مدعی می‌شود که شاعر اصلی این ترانه، شعاعیان، این چریک نام‌آشنای دهه پنجاه بوده است.

به روایت صالحی، مصطفی این شعر را در سال ۱۳۴۹ و زمانی که قصد داشت از معشوق خود جدا شده و قدم در راه مبارزه مسلحانه بگذارد سروده است و جالب‌تر اینکه گویا از منجمی خواسته تا این راز را فاش نکند. از این نظر شاید پیمان‌شکنی جناب منجمی شبیه به عهدشکنی «ماکس برود» دوست مورد اعتماد «کافکا» باشد که بر خلاق قولی که به او داده بود آثارش را نسوزاند. به هر حال گمان می‌کنم این روایت، حداقل یک پاسخ قابل قبول به متن شعر می‌دهد و با چنین رویکردی اگر دوباره به سراغ ترانه برویم، این لحظه وداع سوزناک حس و حال متفاوتی به خود می‌گیرد.

این یادداشت کوتاه با این مقدمه متفاوت، بی‌شک فرصتی برای تحلیل مبارزات چریکی علیه رژیم پهلوی نیست. نقد و نگاه من هم به ویژه به چپ‌گرایی چریک‌ها و حتی روشنفکران دهه پنجاه به جای خود باقی است؛ اما با توجه به ارادت و علاقه ویژه‌ای که به شخصیت دوست‌داشتنی، صادق و انسانی مصطفی شعاعیان دارم، در مرور سرگذشت تراژیک او، لحظه سرودن این شعر را بزرگترین نقطه عطف، و البته نقطه سقوط می‌دانم.

به باور من، والاترین و اصلی‌ترین هدف مبارزه علیه استبداد، قطعا دفاع و گرامی‌داشت زندگی است. به تعبیر زیبای میرحسین در بیانیه شماره ۱۳، «مبارزه امری مقدس است، اما دائمی نیست. آنچه دائمی است زندگی است». بدین ترتیب، چه بهتر که این امکان را فراهم کنیم که بتوانیم مبارزه را به زیست روزمره خود پیوند بدهیم و به قول معروف «مبارزه را زندگی کنیم». اما اگر به هر دلیلی، یک زمانی احساس کردیم که میان مبارزه با زندگی تضادی وجود دارد که باید یکی را انتخاب کنیم، این زندگی نیست که باید قربانی مبارزه شود.

فارغ از تمامی تحلیل‌های نظری و تاریخی، به نظرم می‌توان ایراد کار مصطفی شعاعیان و بسیاری از هم‌نسل‌های او را در همین بزنگاه و در همین انتخاب خلاصه کرد: «جایی که زندگی را به قصد مبارزه ترک گفتند». یعنی دقیقا در لحظه آفرینش همین شعر، لحظه‌ای که زندگی مرد و مرگ آغاز شد.


کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام «مجمع دیوانگان»
.

🔸بسوخت عقل ز حیرت که این چه بوالعجبی است

بعضی از ایرانیانِ صد البته آزادیخواهی که لابد در دموکرات بودنشان سرِ سوزنی شک نباید کرد و تجسمِ شور انقلابی علیهِ مستبدان و متحجران و متعصبان‌اند و برخلاف آن جماعتِ ضدِ آزادی، به هیچ وجه، اهل تحمیل عقاید خود و سبک زندگی خود به دیگران نیستند، دارند در نهایتِ تساهل و تسامح کلّه‌‌ی کارگردانی را می‌کَنَند، به این دلیلِ صد در صد "آزادیخواهانه" که چرا بعد از بردن جایزه در فستیوال فیلم کَن حرف‌هایی را که به نظر آنها درست بود بزند نزد. تفسیرِ اعتراضِ سراپا معقول و منطقی‌شان این است که "تو چرا به جای اینکه با مغز من فکر کنی با مغز خودت فکر می‌کنی؟"


#هومن_پناهنده
@gashthaa

مدت‌ها بود که از رُزا افتخاری بی‌خبر بودم، در حالی که پیش از سفرش، به اقتضای کار و نیز نزدیکی محل کارمان بسیار همدیگر را می‌دیدیم. دیروز باخبر شدم که او از آن سوی آب‌ها به فراسو پر گشود. با تاسف بسیار، می‌خواستم به پاس دوستی مطلبی بنویسم؛ دیدم دوستی مشترک در نوشته‌ای حق مطلب را در این باب ادا کرده، همان را باز می‌فرستم و برای رزا افتخاری آمرزش می‌طلبم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸 از اینستا گرام مژده دقیقی

اولین بار که دیدمش مجله "زنان" تازه متولد شده بود. رفته بودم ترجمه‌ای را به دفتر مجله تحویل بدهم. اتاق کوچکی بود در جوار مجله کیان، و دو زن در آن اتاق کوچک به آرزوهایشان رنگ واقعیت می‌زدند. آن روز نمی‌دانستم که آن دو زن از تاثیرگذارترین زنان زندگی‌ام خواهند شد.
رزا افتخاری را چند ماه بعد، در یک دوره آموزشی، بیشتر شناختم. از طریق او به خانواده "زنان" پیوستم، و زندگی‌ام با گروهی روزنامه‌نگار پرشور گره خورد. کار با مجله "زنان" از جنس دیگری بود، نبض جامعه در صفحاتش می‌طپید، تجربه متفاوتی بود که در نشریات ادبی وجود نداشت.
دوستی من و رزا از آن دوستی‌هایی بود که با همفکری و همدلی در تلاش برای ساختن و خلاقیت شکل می‌گیرد. در روزهای بی‌تکرار کار سخت که، اگرچه با دست خالی، ولی با مهر و یگانگی پیش می‌رفت. گروهی زن، و در کنارشان انگشت‌شماری مردان آزاده، مجله‌ای را سامان می‌دادند که شانزده سال صدای زنان سرزمین‌شان بود.
خانواده "زنان" روز به روز بزرگ‌تر می‌شد و هماهنگی‌اش سخت‌تر. رزا موتور محرک این خانواده ناهمگون بود. همه‌مان را مدیریت می‌کرد؛ انگار مدیر به دنیا آمده بود. هر ماه، با پشتکاری مثال‌زدنی، از زیر دست مجموعه‌ای هیجان‌زده و پرشروشور و اغلب بی‌نظم یک شماره مجله ناب درمی‌آورد. محکم بود و تکیه‌گاه. در مقابل هر مشکلی، دنبال راه‌حل می‌گشت و تا به نتیجه نمی‌رسید از پا نمی‌نشست. درست است که دختر خوزستان بود و زندگی آبدیده‌اش کرده بود، ولی صلابتی در وجودش بود که می‌توانست کم‌وبیش هر چرخی را به گردش دربیاورد.
پیش از آنکه عمر مجله "زنان" به پایان برسد، رزا برای کار و تحصیل و زندگی به محیطی پذیراتر کوچ کرد. می‌دانم هرجا که بود، حتی در مصاف با بیماری، هرگز تسلیم نشد. به افتخار زندگی پرتلاشش به پا می‌‌خیزم. رزا افتخاری جزیره سرگردان وجودش را از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذر داد و "تکه‌تکه شدن راز آن وجود متحدی بود /که از حقیرترین ذره‌هایش آفتاب به دنیا آمد."🔸

#هومن_پناهنده
@gashthaa

⭕️ نظام تدبیر و مسئله خوزستان (بخش اول)

احمد میدری، معاون رفاه اجتماعی

🔹 تابستان 1379 تازه نماینده مردم آبادان شده بودم که به دلیل شور شدن شبکه آب شهری مردم به خیابان ریختند. در آن اعتراض سه نفر کشته شدند. اولین خون‌هایی که برای مشکلات محیط زیست در ایران به زمین ریخته شد. آب دریا وارد شبکه آب آشامیدنی شهری شده بود و سه روز آب قابل آشامیدن در شهر نبود؛ شهری که در محاصره دو رودخانه آب شیرین بود حالا با پیشروی کامل آب دریا در رودخانه‌های بهمن‌شیر و اروند در محاصره آب شور قرار گرفته بود.

🔹 در سال 2001 میلادی (1380) برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) گزارشی تحت عنوان «تالاب‌های بین‌النهرین: اضمحلال یک اکوسیستم »The Mesopotamian Marshlands: Demise of an Ecosystem را منتشر کرد. گزارش را یک عراقی ایرانی‌الاصل به نام حسین پرتو نوشته بود. با او در ژنو تماس گرفتم. پیش‌بینی او وحشتناک بود:

🔹 بحران بزرگ زیست‌محیطی در جنوب ایران و عراق به علت سد بزرگ آتاتورک ترکیه، انحراف آب در جنوب عراق برای فشار بر شیعیان و ساخت سد‌های بزرگ ایران در شرف وقوع است. گزارش را به خانم ابتکار رئیس وقت سازمان محیط زیست نشان دادم، ایشان نیز تایید کردند. از وزیر نیرو سوال کردم. سدسازی در دنیا زیر سوال رفته بود، اما وزارت نیرو احتمال رخداد بحران زیست‌محیطی ناشی از سدسازی را انکار میکرد و حتی خنده‌دار می‌دانست. در آن گزارش، تالاب‌ها به کبد زمین تشبیه شده بود، در حالی که وزارت نیرو آنها را بیابان می‌دانست.

🔹 درسال 1389 نمایندگان استان خوزستان از مرکز پژوهش‌های مجلس درخواست کردند در مورد مشکلات خوزستان گزارشی تهیه کند. این کار به من واگذار شد. در پاسخ به این درخواست، گزارش« مسئله خوزستان: نظام تدبیر» را تهیه کردم( گزارش پیوست). منظور از نظام تدبیر، رابطه میان نیروهای اجتماعی و حکومت است. از محیط زیست گرفته تا فقر و ثروت همگی حاصل ارتباط نیروهای اجتماعی با حکومت یا همان نظام تدبیر است. اکنون پس از گذشت 10سال، هنوز براین باورم که مشکل استان خوزستان نظام تدبیر در سطح استان و در سطح کشور است.

🔹 نظام تدبیر در خوزستان با چند مشکل اساسی روبرو است که تا اصلاح نشود، نه تنها بحران خوزستان حل نخواهد شد، بلکه سایر بحران‌ها نیز قابل مهار نخواهد بود. اهم مشکلات نظام تدبیر در خوزستان و ایران و راهبرد اصلاح آن را این گونه می‌توان برشمرد:

🔹با جنگ و مهاجرت گسترده خوزستانی‌ها، شبکه روابط اجتماعی در خوزستان به شدت تخریب شد. با تضعیف شبکه روابط اجتماعی، نظام اداری در خوزستان بیش از سایر استانها دچار فساد شده است. از همین رو تزریق پول و بودجه مشکل این استان را حل نمی کند، باید نظام اداری و روابط اجتماعی احیا شود. از آن جا که نظام اداری در خوزستان بیش از نظام اداری در سایر استانها معیوب است، نمیتواند پروژه اجتماعی را مدیریت کند.

🔹 در کشور، سرمایه‌گذاری‌ها نه براساس منطق اقتصادی و زیست محیطی بلکه براساس قدرت چانه‌زنی گروه‌های ذینفع که در راس آن نمایندگان مجلس، سازمان‌های دولتی و پیمانکاران هستند اختصاص می‌یابد. از فولاد مبارکه گرفته تا استقرار صنایع فولادی و پتروشیمی در اقصی نقاط ایران، براساس توزیع قدرت نمایندگان مجلس و سازمان‌های دولتی و پیمانکاران تعیین می‌شود.

🔹این شبکه، موجب تخریب محیط زیست کشور و از بین رفتن فرصت‌های اشتغال شده است. براساس فشار مردم و منافع گروه‌های ذینفع، تولیدات کشاورزی و صنایع آب بر بدون ملاحظات بلندمدت حتی برای همان مناطق طراحی می‌شود. باید صنایع آب‌بر مانند صنایع فلزی، پتروشیمی و نیروگاه‌های برق در سواحل جنوبی کشور مستقر شوند و الگوی کشت محصولات کشاورزی با ویژگی‌های اقلیمی سازگار شود. توجه به این اصل برای حل بحران بیکاری، نابرابری منطقه‌ای و محیط زیست ضروری است.

🔹به سرعت باید در سدسازی تجدید نظر کرد. در آمریکا از سال 1990 تاکنون 1300 سد برچیده شده است (dam removal) تا محیط زیست مناطق پایین دست احیا شود. برچیدن سد ممکن است تا چند میلیون دلار هزینه داشته باشد. فرانسه، ژاپن، روسیه و بسیاری از کشورهای دیگر نیز تعدادی از سدهای خود را برداشته‌اند. در ایران این مسئله باید در دستور کار قرار گیرد.

🔹برداشت آب از سفره‌های زیرزمینی و آب‌های سطحی برای مصارف صنایع بزرگ از جمله در خوزستان باید ممنوع شود. همه پتروشیمی‌ها و صنایع فولاد باید به تدریج به کنار دریا منتقل شوند و مانند عربستان تنها از آب دریا استفاده کنند.

⭕️ نظام تدبیر و مسئله خوزستان (بخش دوم)

در بخشی از گزارش پیوست، به ارزیابی بانک جهانی از پروژه ساخت سد دز استناد شده است.

IBRD (1980), Greater Dez Irrigation Project, World Bank

🔹 کارشناسان بانک جهانی از زمان ساخت سد دز در این پروژه مشارکت داشتند. گزارش در سال 1980 نوشته شده است، اما از آنجا که نقد نظام تصمیمگیری و دولتمردان ایران است، در سال 2008 حدود 30 سال پس از تدوین منتشر گردید. مطالعه این سند نشان می‌دهد که راه توسعه صنعتی، کشاورزی و تولید برق در ایران از ابتدا غلط طراحی شده است. پس از انقلاب، متاسفانه آن شیوه‌های غلط نه تنها اصلاح نشد، بلکه تقویت گشت. اصلاح وضعیت کشور نیازمند (1) مهار جاه‌طلبی‌های سیاست‌مدارانی است که به دنبال طراحی پروژه‌های نمایشی هستند،(2) پایبند ساختن کارشناسان به اصول اخلاق حرفه‌ای و (3) حل منازعه در درون سازمان‌های دولتی و نخبگان اداری و سیاسی است.

🔹 در هر حال، امید را نباید از دست داد. در سال 1969 رودخانه Cuyahoga River در آمریکا به علت آلودگی‌های نفتی 13 بار آتش گرفت. عکس‌ها و فیلم‌های آلودگی این رودخانه وحشتناک است. اما همان حماقت در آلوده سازی، منجر به تغییر مقررات و ساختار اداری و اجرای قانون آب سالم در آمریکا شد. در سال 2019، در آمریکا پنجاهمین سالگرد خاموش کردن این رودخانه جشن گرفته شد.

فیلم آتش سوزی این رودخانه را بینید تا بدانیم تخریب محیط زیست مختص ما ایرانی‌ها نیست، اما باید مانند سایر کشورها درس بگیریم. در پایان قرن نوزدهم، رودخانه تایمز لندن رودخانه مرگ نامگذاری شد، زیرا فاضلاب‌های صنعتی و شهری این رودخانه را به منبع انواع بیماری‌ها تبدیل کرده بود. آنها در نظام تدبیر خود بازنگری کردند و اجازه ندادند هموطنان‌شان برای تولید و درآمد بیشتر زندگی خود را از دست بدهند).

🔹اگر می‌خواهیم در حوادث پرآب چشم خوزستان مدبرانه عمل کنیم، باید در پی اصلاح نظام تدبیر در خوزستان و کشور باشیم. در پی راه‌حل‌هایی مانند برداشت آب از دل کوه برای احیا دریاچه ارومیه نباشید. اگر مردم خوزستان و سرزمین مادری را دوست داریم، بیاید نظام تدبیر را اصلاح کنیم به طور مشخص‌تر :

• حمایت‌های گسترده‌ای که از مردم خوزستان در این روزها شکل گرفته است را تبدیل به حرکت مردمی برای حفظ تالاب‌ها و رودخانه‌ها در سراسر کشور کنیم.

• نیروهای دانشگاهی، کارشناسان، و روزنامه‌نگاران با ایجاد یک شبکه همکاری با یکدیگر و با حکومت، گروه‌های فشار را ( از نمایندگان مجلس گرفته تا گروه‌های ذی‌نفع در نظام اداری و پیمان‌کاران و حتی آنها که مطالبات نادرست منطقه‌ای را نمایندگی می‌کنند)، به عقب‌نشینی وادار کنیم.


• اگر نیروهای مردمی حول محورهای زیر سازماندهی شوند، گام مهمی در جهت اصلاح نظام تدبیر در ایران برداشته‌ایم‌. به جای اعتراض هر چند به حق در هنگام رخ دادن بحران باید به مشارکت دائمی برای اصلاح مستمر نظامِ تدبیر همت گماریم.

#مسئله‌خوزستان | #نظام‌تدبیر | #UNEP| #فاجعه‌زیست‌محیطی


@meidari

📍آینه تمام نمای روزگار!

📌 سکانس مشاجره #روبسپیر یکی از رهبران انقلاب فرانسه و #قاضی_فوکیه.

🔺وقتی #گیوتین ابزار سیاست می‌شود!

📌معروف است که انقلاب فرزندان خود را می‌بلعد. مصادیق بسیاری بر این گزاره صحه می‌گذارد. دانتون و ورنیو در انقلاب فرانسه و بسیاری دیگر در انقلاب‌های مشابه! این جمله را پی‌یر وِرنیو یکی از سیاستمداران دورانِ انقلاب فرانسه گفته بود. وِرنیو خود به یکی از جناح‌های انقلاب تعلق داشت (ژیروندن‌ها)، اما با جناح تندروتر و جمهوری‌خواه انقلاب (ژاکوبن‌ها) درگیر شد. او و همۀ رفقایش بازداشت و به مرگ محکوم شدند. وِرنیو آخرین نفری بود که گردنش زیر تیغ گیوتین می‌رفت.

📌می‌گویند بطری زهری در جیب داشت تا پیش از آن‌که کار به گیوتین رسد خود مرگ را سر کشد تا رُعب اعدام را نچشد، اما بطری زهر در جیبش ماند و از آن استفاده نکرد. شاید هم همۀ این‌ها لطف تلخ ایزدبانوی تاریخ در حق بشر بود تا ورنیو خودکشی نکند و وقتی او را بر سکوی اعدام می‌آورند آخرین گفته‌اش همین جملۀ معروف باشد: «انقلاب فرزندان خویش را می‌بلعد». پس از این جمله ورنیو را گردن زدند.

#دانتون
#آندری_وایدا
#ژاک_روبسپیر
#انقلاب_فرانسه

@H_Mayeli

🔺عبدالرحیم مرودشتی، فلسفه‌پژوه، نویسنده و مترجم ایرانی ساکن کویت پس از تحمل دوره‌ای بیماری سرطان جهان را بدرود گفت. مردی نازنین، دانشمند و زبان‌دان بود، ایمانی گشوده و پر از جست‌وجو داشت و معنادار زیست. می‌دانست رفتنی است و مرگ را آرام-آرام زیست و رفت. کم‌تر از یک سال پیش مرگ‌نامه‌ای نوشت در این‌جا و از بیماری‌اش خبر داد. نوشته‌ای صادقانه، ساده و در عین حال پرمغز است که سطر-سطرش را زیسته و گویی با تار و پود باقی‌مانده‌ی عمر خود نوشته. به «آن سوی قصه» باور داشت. این سوی قصه‌اش تمام شد. در جوار رحمت حق باشد الهی و یادش گرامی باد. اگر شما را وردی به زبان می‌آید، به فاتحه‌ای میهمان‌اش کنید لطفاً. برای زندگی‌نامه‌ای کوتاه از او شامل آثاری که ترجمه کرده، بنگرید به صفحه‌ی ویکیپدیای‌ او.

🔸ماننده‌ی بوی گل با باد صبا رفتی

🖌هومن پناهنده

دوستِ عرشیِ نازنینم عبدالرحیم مرودشتی پس از گذراندن دوره‌ای بیماری درمان‌ناپذیر و تحمل دردی طاقت‌فرسا، خشونتِ خاک را ترک گفت و روحِ به لطافتِ برگِ گلش به عالمِ بالا رفت. مرودشتی مردی فاضل و صاحب کمالات بود و آثاری نیز از او انتشار یافته، اما برترین اثرش، به گمانم، لطف و صفای وجودش، و گرمی و مهربانیِ بی‌دریغش بود. اخلاقیات برایش لقلقه‌ی لسان نبود و جدّیتش را در مراعات اخلاق، از رفتارش و از توجهی که از صمیمِ دل به دیگران داشت می‌شد دریافت: در یکی از دفعاتی که راهی ایران بود وسیله‌ای را که حدس می‌زد به آن نیاز دارم برایم آورد. حدسِ صائبش طبعاً سبب شادیم شد، و نیز تا حدی مرا به فکر فرو برد از اینکه دیدم درباره‌ی رهاوردش وقتی گذاشته بود و اندیشیده بود؛ باری، کارش را سرسری نگرفته بود. مقصودم از توجه به دیگری چنین خُلقی است که در زمانه‌ی زمختِ ما متاعی است کمیاب.
در آخرین صحبتش با من، در پاسخ پرسشم، با متانت و آرامش از احتمال بسیار اندکِ درمان شدنش گفت و از این لحاظ که عمر نسبتاً کوتاهی برایش مقدّر شده بود گله‌ نداشت و، به رغمِ همه‌ی دشواری‌های مادی، از کیفیت معنوی زندگی‌اش فروتنانه راضی بود. نشانه‌ای از هراس در صدایش نیافتم و توصیفِ دقیقش از حالاتِ فرزندم آشکار می‌کرد که هنوز ذهنش فعال و متمرکز است و شخصیتش در برابرِ مهابتِ مرگی که نزدیک است همچنان استوار مانده و دچارِ دستپاچگی نیست.
کسانی هستند که وقتی از دست می‌روند دنیا دیگر، برای دوستانشان، جذابیتِ گذشته را ندارد؛ مرودشتی چنین کسی بود.
نویسنده‌ای می‌گوید آدمی بی یاد و یار هیچ است؛ اکنون برای من نیز از آن یار جز یادی گرامی نمانده است.
باری، با اندوهِ بسیار، برای عبدالرحیم مرودشتی که در این زمانه‌ی بی‌باور هنوز به لاهوت ایمانی داشت و بانگِ جرسی می‌شنید، هستیِ بی‌رنج در ملکوت را آرزو می‌کنم.

# هومن پناهنده
@ gashthaa

📝📝📝ناگفته‌هایی از حلقه کیان

✍🏻آرش نراقی


✅بانی خیر پیوند من با حلقه کیان، یکی از دوستان بسیار خوبم آقای دکتر ابراهیم سلطانی بود.

✅خود آقای خاتمی به جلسات حلقه کیان نمی‌آمدند ولی دوستان ایشان گه گاه می آمدند. آقای خاتمی آن زمان مورد غضب واقع شده بود و پس از استعفا از وزارت ارشاد به همراه آقای عرب سرخی به کتابخانه‌ی ملی رفته بود. افرادی که به کیان رفت و آمد می کردند چند گروه بودند. دسته ی اول خود بچه های کیان بودند: آقایان شمس الواعظین، قاضیان، گنجی، تهرانی، کاشی، پناهنده، یک مدتی آقای مردیها و.. . گروهی دیگر، اعضای دفتر تحقیقات استراتژیک ریاست جمهوری بودند مثل آقای حجاریان، عبدی، علوی تبار و کدیور. عده ی دیگر هم از نزدیکان آقای منتظری بودند مثل آقای عماد باقی و فاضل میبدی. عده ای هم از نزدیکان آقای خاتمی بودند مثل آقای عیسی سحر خیز، آقای عرب سرخی، مرحوم بورقانی، و آقای تاجزاده. آقای تاجزاده تا مدتها عضو فعال بحثهای علمی و فرهنگی کیان بودند. آقای امین زاده هم که بعدها معاون وزیرخارجه در دولت آقای خاتمی شد، گه گاهی به کیان می آمد.

✅ما چند نوع جلسه داشتیم. یکی از جلسات مربوط به خود نشریه بود که آقایان سلطانی، گنجی، پناهنده، کاشی، قاضیان، تهرانی، شمس الواعظین و من در آن شرکت می کردیم. این جمع خط مشی نشریه و محتوای مطالب آن را تعیین می کرد. جلسات دیگری هم داشتیم که در روزهای چهارشنبه برگزار می شد این جلسات بیشتر از جنس گپ و گفت بود. این جمع دوم افراد بیشتری حضور داشتند و جلسه بیشتر به بحثهای علمی و تبادل نظرهای فکری می گذشت و آقای تاجزاده مدیر این جلسات بود. یادم است که در همین جلسات بود که برای مدتی دکتر سروش درباره فقه، آقای حجاریان در خصوص مسائل فلسفه سیاسی، آقایان هادیان و سمتی در خصوص جان لاک و… صحبت می کردند. جلسات دیگری هر داشتیم که چهارشنبه های آخر هر ماه برگزار می شد. در این جلسات البته طیف بسیار وسیعتر و متنوعتری شرکت می کردند. این جلسات آخر ماه از محافلی شد که بعدها به شکل گیری دوم خرداد کمک کردند.

✅واقعیت این بود که در حق مرحوم بازرگان بی انصافی زیادی شد. برای مثال، کسانی این مرد محترم و وطن دوست را از میان شهر ربودند و به بیابانها بردند و کتک زدند. اما بازرگان مرد بسیار نجیبی بود و هیچ وقت از موضع یک منتقد مشفق تنزل نکرد. به هر حال، زمانی در جمع دوستان کیان مطرح شد که بازرگان از مهمترین چهره های اصلاح فکر دینی است و حق نیست که ایشان را اینطور به حاشیه رانده اند. به همین دلیل بنا بر این شد که با ایشان مصاحبه ای در خصوص مسائل دینی انجام شود. بعد از انجام مصاحبه آقای شمس الواعظین یادداشتی در ابتدای آن مصاحبه گذاشت و نوشت که نسلی از انقلابیون که در حقّ بازرگان جفا کرده اند باید از ایشان حلالیت بطلبند. ابتکار این دلجویی با شمس الواعظین بود.

✅درباره واکنش‌ها به مقاله «آخرت، هذف بعثت انبیا»: نهضت آزادی براین فرض بنا شده بود که یکی از رسالت های پیامبر اسلام توجه و دخالت در امور سیاسی بوده است. بسیاری معتقد بودند که دیانت ما عین سیاست ماست و سیاست ما عین دیانت ماست. بنابراین سخنرانی بازرگان گویی به نوعی نقد بنیان نظری و عقیدتی نهضت تلقی می شد. البته بازرگان مردی بسیار تشکیلاتی و معتقد به کار جمعی بود. به همین دلیل پس از مشاهده ی این مخالفت ها، تغییراتی در متن داد ولی ادعای اصلی خود را نگه داشت.

✅دکتر سروش چندین نامه به آقای هاشمی نوشت. البته آن نامه ها نتیجه ای نداشت. آقای هاشمی تمرکزش روی مسائل اقتصادی بود و به عرصه ی فرهنگی توجهی نداشت. ظاهرا از مقولاتی مثل «توسعه سیاسی» هم چندان باخبر نبود.

✅جریان چپ پس از فوت رهبر انقلاب بزرگترین حامی خود را از دست داد و به حاشیه رانده شدو بسیاری از آنها از مشاغل و مناصب دولتی کنار نهاده شدند. به همین دلیل گروهی از ایشان شروع به تحصیل و کتاب خواندن کردند. اشخاصی نظیر دکتر بشیریه تأثیر فکری و علمی بسیار مؤثری برای روی این جمع داشت. آقایان حجاریان و تاجزاده از شاگردان دکتر بشیریه در دانشگاه تهران بودند. این کتاب خواندن ها روی این افراد تاثیر زیادی گذاشت. البته خیلی از اعضای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی به هوشمندی تاجزاده و حجاریان نبودند.

✅بعد از دوم خرداد دست کم سه جریان از دل کیان بیرون آمد. افرادی نظیر آقایان شمس الواعظین، سازگارا، و جلایی پور روزنامه ی جامعه را راه انداختند. آقایان گنجی و تهرانی و حجاریان روزنامه ی صبح امروز را تاسیس کردند. کسانی مثل من و دکتر سلطانی یا آقای هومن پناهنده که تمایل کمتری به مباحث سیاسی داشتیم، در کیان ماندیم. آقای سلطانی مدتی بعد به جای آقای شمس الواعظین سردبیر کیان شد.

@MostafaTajzadeh
@sedanet | @arash_naraghi

📌برای خواندن تمام متن لطفا رویinstant view بزنید.

https://bit.ly/3efxes2

حبیب لاجوردی درباره یکی دو دهه آخر حکومت پهلوی

در مقدمه کتاب اتحادیه‌های کارگری و خودکامگی در ایران که اواسط دهه شصت در امریکا نوشت.
.

✅ جلال ستاری درگذشت

📌استاد جلال ستاری، نویسنده، پژوهشگر، اسطوره‌شناس و مترجم بزرگ در سن نود سالگی درگذشت.

📌وی در سال 1310 در شهر رشت به دنیا آمد. در سوئیس تحصیل کرد و دکترا گرفت. یکی از استادان معروف او ژان پیاژه بود.

📌استاد جلال ستاری بیش از ۱۰۰ کتاب در زمینه‌های افسانه‌شناسی، ادبیات نمایشی و نقد فرهنگی در طی بیش از ۶۰ سال، تألیف و ترجمه کرده است. 

#امتداد
@emtedadnet

❗️کارل گوستاو یونگ: «انسان ریشه‌ی تمام پلیدی‌هاست!»

@artchanel