محمد ملاعباسی:
1. «چطور باید دربارۀ ایران نوشت؟» به‌نظرم این بزرگترین سوال اخلاقی و روش‌شناختی‌ای است که در حال حاضر پیش روی رسانه و فعالان اجتماعی ما وجود دارد. بگذارید مثالی بزنم: چند روز پیش سر بحثی دربارۀ جرائم جنسی، در کلاس، صحبت از آیدین آغداشلو شد. تقریباً هیچکس آغداشلو را نمی‌شناخت.
2. متحیر و مبهوت، گفتم که اینطوری اصلاً درس دادن بی‌معنی است، و به‌جایش بیایید بگویید وقتی می‌روید توی شبکه اجتماعی چه کسانی را می‌خوانید و کدام اتفاقات برایتان مهم است و... به سختی ترغیبشان کردم که حرف بزنند. حواستان باشد که داریم دربارۀ «دانشجویان جامعه‌شناسی» حرف می‌زنیم.
3. چندتا بلاگر و اینفلوئنسر را نام بردند (همه مهاجرانی که در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنند) که من کاری به آن‌ها ندارم فعلا. ولی نکتۀ بسیار جالب‌توجه اینجا بود: وقتی از آن‌ها می‌پرسیدم چرا این آدم‌ها برایتان جالب‌اند؟ بیشترین جواب این بود: «چون دربارۀ ایران حرف نمی‌زنند».
4. دوباره تکرار کنم: دانشجویان جامعه‌شناسی، آدم‌هایی را دنبال می‌کردند که دربارۀ ایران حرف نزنند. چرا این اتفاق افتاده است؟ به‌نظرم به شکل بسیار قابل‌توجهی جواب این سوال به نحوۀ رویارویی رسانه‌های ما به همان سوال اول برمی‌گردد. دربارۀ ایران چطور می‌نویسیم؟
5. من چند گروه می‌بینم: صداوسیما و رسانه‌های وابسته و علاقه‌مند به نظام: باسمه‌ای، به‌شکل مبتذلی سوگیرانه، مملو از مذهبی‌بازی رُمانتیک و البته مالامال از پیروزی و درایت و «ما خوبیم بقیه بدن». روایتی که اساساً تجربۀ روزمرۀ آدم‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد که بعد بتواند معنی‌دارش کند.
6. رسانه‌های اپوزیسیون نظام: بی‌بی‌سی، ایران اینترنشنال، منوتو و غیره؛ ایرانی که این‌ها ازش حرف می‌زنند، جهنم‌درۀ فلاکت‌باری است که مصیبت از سر و رویش فرو می‌ریزد و در آن یک مشت دیوانۀ سفاک افتاده‌اند به جان مردم و جز بدبختی هیچ‌چیز درش پیدا نمی‌شود. یک ایران غیرقابل‌سکونت.
7. شاید امید به اصلاح اولی و انتظار از اصلاح دومی غیرواقع‌بینانه باشد. اما اینجا چیزهای دیگری هم هست که در همان راستا عمل می‌کند: خیرخواهانی که به‌عنوان دوستدار ایران وظیفۀ خودشان را هشداردادن دربارۀ مشکلات می‌دانند. دغدغه‌مندان محیط زیست، یا برخی فعالان اقتصادی و اجتماعی و...
8. گمان می‌کنم این گروه هم بدون پاسخ‌دادن به آن سوال اصلی، در مجموع، ناامیدی و کرختی و نفرت به ایران را دامن می‌زنند به جای بازکردن راه اصلاح. مخصوصاً وقتی اولین و چه‌بسا تنها راه‌حل پیش روی نوجوانان و جوانان ما، «مهاجرت» است، نه مبارزه برای ساختن میهن و این‌طور چیزها.
9. راستش جواب این سوال را نمی‌دانم. اما نشانه‌هایش را زیاد می‌بینم. نشانه‌های اینکه نوجوانان و جوانان بسیاری، دیگر نه ایران را دوست دارند، نه می‌خواهند در آن زندگی کنند. چه باید کرد؟
اگر راه‌حلی می‌شناسید، لطفاً به من هم بگویید.

مردی که حتی در خودکشی کردن هم شانس نداشت !

🔹مردی ۳۱ ساله که قصد خودکشی داشت خودش را از طبقه نهم ساختمانی در نیوجرسی به پایین پرتاب کرد ولی به جای پیاده رو روی بی ام دبلیو گران قیمتی افتاد.
🔹خوشبختانه این مرد جان سالم به در برد و فقط دستش شکست اما حالا باید خسارت بی ام دبلیو گران قیمت را پرداخت کند.

پیش‌بینی اقتصاد ایران را اینجا ببینید👇
http://instagram.com/_u/Titretejarat

📣 سرگیجه: مسوولان نمی‌دانند بازی فردا چرا بی‌تماشاچی شد یا مردم را بازی می‌دهند؟

1️⃣ کامرانی‌فر امروز دبیرکل فدراسیون فوتبال می‌گوید برای پیش‌گیری از به‌خطرافتادن سلامت جامعه بابت کرونا، بازی فردا بی‌تماشاچی است.

2️⃣ حمید سجادی، وزیر ورزش، هم همین امروز اساسا حرف دیگری می‌زند و می‌گوید مسوولان ورزش و خود او همه‌چیز، از جمله تدبیرهای لازم برای مراعات پروتکل‌ها، را آماده کرده بودند و مجوز حضور ۱۰هزار تماشاچی گرفته‌ شده‌ بود، و این کنفدراسیون فوتبال آسیا است که باید پاسخ دهد چرا بازی فردا بی‌تماشاچی است.👆🎧

3️⃣ فدراسیون فوتبال ابتدا اعلام کرد بازی ایران و کره با تماشاچی برگزار می‌شود ولی همین دیروز اعلام شد چون به‌اشتباه مدارک لازم برای برگزاری بازی با حضور تماشاچیان را با تاخیر به کنفدراسیون فوتبال آسیا فرستاده شده، بازی‌ فردا احتمالا بی‌تماشاچی خواهد بود.

👈 بسیاری این وضع را به حساب این می‌گذارند که مسوولان نمی‌خواسته‌اند زیر بار برگزاری بازی با حضور آزادانه تماشاچیان زن بروند و از این‌رو بازی‌ای که خودشان اعلام کردند با تماشاچی است، حالا بدون حضور هواداران تیم‌ملی برگزار می‌کنند.

@roozArooz_media

#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو

🔸خط فاصله!

🖌حمیدرضا مجلسی

▫️بشار اسد برای نزدیکی و جلب همکاری و حمایت کشورهای منطقه و جهان به جهت بازسازی زیربناهای ویران شده کشورش متاسفانه مجبور است از نظام حاکم بر ایران فاصله بگیرد که نشانه های این دوری گزینی ، یکی دو سالی است که هر از گاهی هویدا می شود و البته قابل سرزنش هم نیست .
اکنون سوال این است که این چه سیاست خارجی ای است که هر دولتی در منطقه و جهان بخواهد به ایران نزدیک گردد بایستی پیه انزوا و دوری از سایر دولت ها را به جان بخرد و چنانچه بخواهد بعنوان کشوری نرمال با اغلب دولت ها علی الخصوص در منطقه خاور میانه ارتباط و همکاری گسترده داشته باشد ، ناچار به فاصله گذاری با ایران است ؟
پرسش دیگر آن است که اساسا دوستی و نزدیکی با نظام حاکم بر ایران چه مزایا ، امتیازات و منافعی برای هر دولت مفروضی دارد ؟ ظرفیت های جمهوری اسلامی برای حمایت و همکاری با سایر دولت ها ، جز برخی حمایت های امنیتی و نظامی ، چه حوزه هایی را شامل می شود ؟ از آنجا که جمهوری اسلامی از همان روز تولد ، خشت اول اصول راسیاست خارجی خود را بر مبنای نگاه و ارتباط با ملت ها (به جای دولت ها) ، کج نهاده است این دیوار نیز تا ثریای کنونی کج بالا آمده و اصولا نظام حاکم را از هرگونه استعداد و مزیت چشمگیری در همکاری و تعامل با دولت ها محروم نموده است . امروز به وضوح می توان دید که چارچوب و اصول پر هزینه و بی فایده و بی هدف تعریف شده برای سیاست خارجی نظام ، باعث شده هرگونه اتحاد ، نزدیکی و دوستی با دولت ایران برای سایر دولت ها جز هزینه بالای سیاسی و اقتصادی ، بهره و فایده دیگری نداشته باشد .
پافشاری بیش از اندازه حاکمان ایران بر مزیت امنیتی و نظامی کشور و غفلت از تقویت سایر استعداد های درونی و بالقوه ایران ، باعث شده ، نظام جمهوری اسلامی شاید در ابعاد امنیتی و نظامی بتواند همکاری های موثری با دولت های دوست خود داشته باشد کما اینکه بشار اسد را از گرداب سقوط و آشوب و دولت عراق را از جهنم جنگ داعش در فاز همکاری امنیتی و نظامی نجات داد ، اما پس از عبور از فاز نظامی و امنیتی ، دیگر استعداد و مزیتی برای ادامه تعامل و همکاری و اتحاد با آن دولت ها در سایر حوزه ها نداشته باشد .
شخص بشار اسد یا دولت عراق (یا حتی لبنان) را نمی توان بابت فاصله گرفتنشان از ایران سرزنش و آنها را به نمک نشناسی متهم کرد . عالم سیاست عالم واقعیت هاست .
اسد با حمایت های نظامی ایران و روسیه توانست در قدرت ماندگار شده و کشورش را از شر جنگ هولناک داخلی برهاند ولی اکنون او بر ویرانه ای باقیمانده از جهنم جنگ داخلی حکومت می کند و باید در اسرع وقت این ویرانه را آباد کند . نه جمهوری اسلامی در قواره ای است که بتواند یک تنه سوریه را بازسازی و آباد کند و همه سرمایه لازم را فراهم نماید و نه اسد می تواند بدون فاصله گیری از ایران ، همکاری و سرمایه گذاری سایر کشورها جهت بازسازی کشورش را فراهم آورد .
سیاست خارجی ماجراجو ، ایدئولوژیک و پرهزینه جمهوری اسلامی علی الخصوص سیاست منطقه ای مبتنی بر محور مقاومت ، ایران را به دولتی منزوی و فاقد دوست و متحدی مطمئن و قابل اعتماد در منطقه تبدیل کرده و هرچقدر هم تلاش کند با صرف هزینه های هنگفت در میدان عملیات نظامی و امنیتی ، از دولت های نزدیک خود حمایت کند ، اما نمی تواند در سایر میادین و حوزه ها مزیتی برای آن دولت ها ایجاد کرده و دوستی و اتحاد خود با آنها را حفظ کند . جمهوری اسلامی در چهار دهه گذشته شرایطی برای خود ایجاد کرده که هرگونه نزدیکی و دوستی با این نظام برای هر دولتی ، پرهزینه و کم دستاورد به نظر می رسد . وقت آن رسیده که نظام با ایجاد تغییرات اساسی در زیربنای سیاست خارجی خود ، به سمت جلب همکاری و تعامل همه جانبه با دولت های منطقه و جهان حرکت کرده و از راهبرد ایجاد ارتباط و همکاری با فرقه ها و محافل و گروههای داخل کشورها (به زعم خود با ملت ها) دست بردارد .

🆔 @jameeno

تصنیفِ "یاد جوانی"

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🧘🏽‍♀چگونه در برخورد با افراد سخت و آزار دهنده آرامش خود را حفظ کنیم؟

جذاب‌ترین فیلم‌های کوتاه #روانشناسی #فیلم_کوتاه

#تربیتی #اندیشه #اجتماعی

@Roshanfkrane

پرسپولیس نباخت، «ما» باختیم!

مجتبی بدیعی

شب تلخی بود. پرسپولیس غریبانه و مظلومانه باخت. اما این باخت غیر منتظرانه نبود.

دلم می‌خواست پرسپولیس ببرد، اما عقلم گواهی می‌داد فقط یک معجزه می‌تواند من را به آرزوی قلبیم برساند.

همه وقایع قبل از بازی نشان از گسیختگی در ساختار و سازمان تیم بود. روحیه تیم قبل از بازی نابود شده بود.

الفبای آداب مهیا شدن برای یک مسابقه و سفر خارجی لحاظ نشده بود. زیر چتر ضدیت با عربستان تمام بی کفایتی‌های مدیریتی خودمان را پنهان می‌کردیم.

اما ما مسابقه اصلی را فراتر از چمن سبز و ساختار باشگاه باخته بودیم. ما بازی را در مدیریت کلان ورزش و از آن مهمتر سایه اختاپوسی سیاست تخیلی تحمیلی بر ورزش باخته بودیم.

سیاست همه چیزش را بدون هرگونه تدبیر و دور اندیشی به ورزش تحمیل می‌کند و ورزش نحیف‌تر و ضعیف‌تر از آنی است که بتواند در مقابل قلدری غیر عقلانی و توهمی سیاست مقاومت کند.

ما در مجامع بین المللی ورزش، اعتبار و جایگاهمان را از دست داده ایم. به بهانه‌های واهی ما را از حقوق اولیه میزبانی محروم می‌کنند.

فرصت بهره بردن از امتیاز میزبانی و حضور تماشاگر را در ورزشگاه در مقابل کره جنوبی را به سادگی از دست می‌دهیم.

دائما با تهدید مجامع بین المللی ورزش و محرومیت‌های متعاقب آن روبرو هستیم.

در استیفای حقوق ورزشکاران و مربیان خود در مانده ایم. دائما با دعاوی حقوقی بازیکنان و مربیان خارجی علیه خود روبرو هستیم و در قریب به اتفاق موارد محکوم می‌شویم.

حتی در پرداخت‌های مالی مان به آن‌ها مواجهه با موانع بانکی و پولی ناشی از تحریم‌ها روبرو می‌شویم.

ریاکاری و دو چهره گی را بجای ایمان و باور به ورزشکارانمان تزریق می‌کنیم.

افتخار آفرینی زیر پرچم ایران را با پناهندگی به دیگر کشور‌ها عوض کرده ایم و مسئولیت این اتفاق به عهده کسانی است که ورزش و ورزشکاران را بازیچه امیال و جاه طلبی‌های خود در عرصه سیاست کرده اند.

همین بلا سر استقلال هم آمده و سر تیم‌های ورزشی ما در مسابقات ورزشی به کرات وارد شده است.

پرسپولیس به الهلال نباخت به ساختار معیوب ورزش آلت دست سیاست باخت.

*استاد دانشگاه و فعال سیاسی اصلاح‌طلب

#تحلیل_زمانه
🌏 @TahlilZamane

دوست گرامیِ دانشمندی دو پست برایم فرستاده: دقایقی از سخنان بیژن عبدالکریمی و بخشی از سخنان محمد رضا نیکفر. سپس درباره‌ی موضع فکری این هر دو نفر برداشت خودش را به کوتاهی نوشته است. ابتدا آن دو پست و سپس نظر دوستم را می‌آورم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

راستش هیچ وقت نتوانستم حرف‌های عبدالکریمی را جدی بگیرم. اینجا هم نکات خوبی مطرح می‌کند، ولی وقتی به طرح راه حل می‌رسد نشان می‌دهد که اسیر دلبستگی های نوجوانی خودش مانده. می گوید باید بین دو گروه سنت گرا و تجددگرا آشتی ایجاد کرد و چاره در احیاء اندیشه‌های شریعتی است. ادعا می‌کند شریعتی درکی عمیق از سنت و تجدد داشت، ولی هم سنت گرایان و هم تجدد گرایان از او کینه دارند. خوب اگر بحث کینه و عداوت است، آن‌ وقت چطور می‌شود در شریعتی راه حلی برای آشتی سنت و تجدد پیدا کرد؟ تکلیف تجددگرایانی که می‌گویند شریعتی تجدد نمی‌فهمید و سنت گرایانی که می گویند شریعتی سنت سرش نمی‌شد چیست؟ اساسا این نوع صف بندی‌ها با آشتی ختم نمی‌شود، چاره مدارا و تحمل دیگری است که این هم در همه حال ممکن نیست و گاه کار به زورآزمایی می‌کشد.

همشیه از خودم می‌پرسیدم که اگر آدم جدی تیزهوشی مثل بیژن جزنی در سی و هفت سالگی در زندان به قتل نرسیده بود، فرصت تحصیل پیدا کرده بود، زبان خارجی می‌دانست، به میان سالی می‌رسید و کمی دنیادیده‌تر و پخته‌تر می‌شد، فکرش چه سیری پیدا می‌کرد؟ در این حالت، خود او چه نقشی در فضای سیاسی ایران ایفا می‌کرد؟ طبعا پاسخ به این سوال ممکن نیست. ولی طرح این قبیل سوال ها، مثل هر شرطی خلاف واقعی، یکسره بیهوده نیست. مجالی فراهم می‌آورد برای سنجش نقش فرد، شرایط زمان، چارچوب‌ها و قالب‌های فکری، و نظایر آن. حدس من این است که اگر جزنی جان به در برده بود در بهترین حالت کسی می‌شد مثل همین آقای نیکفر: دانشجوی مهندسی که در جوانی سیاسی و چپ شد، از مملکت گریخت، چند زبان آموخت، و این بار در آرامش دانشگاه‌های آلمان در کنار خواندن مارکس و لنین و مائو، به خواندن کانت و هگل و هایدگر پرداخت، دکترای فلسفه گرفت، به آلمانی درباره هایدگر کتاب منتشر کرد، دنیا را دید، به دور از خطر دستگیری و شکنجه پیر شد، و چند دهه منظم خواند و نوشت. نیکفر آن طور که از نوشته هایش بر می‌آید ذهنی درگیر و پرسشگر دارد. این نوشته‌ی او هم خالی از نکات هوشمندانه نیست، ولی در مجموع پریشان است. از سویی دعوت به فروتنی معرفت شناسانه و "متانت معرفتی" می‌کند. از سوی دیگر می‌خواهد سیاست ورزی حداکثری چپ ادامه یابد، غافل از آن که سیاست ورزی که هدف آن شکافتن سقف فلک و درانداختن طرح نوست با فروتنی معرفت شناسانه سر سازگاری ندارد. به نظرم این مقاله همان قدر هوشمندانه است که ساده لوحانه. (برداشتن مرزها و مبارزه با هویت ها و حرف هایی از این قبیل نشان می‌دهد ذهن پخته پشت آن نیست.)

دور کردن کودکان از حیوانات به هر بهانه ای ناتوان کردن آنها در درک طبیعت و درک محبت و بیگانه کردن آنها در فهم دیگری است و این یک جنایت در حق آنها و آینده والدین است .

@muzicbaz کانال موزیک باز

🔸مصطفی از کوچه‌ای می‌گذشت. زنی سالخورده او‌ را صدا زد. چون مصطفی آمد تنور روشن خانه را به او نشان داد و‌ گفت:

«پسرم مرا آزرده است و از خانه بیرون رفته است، تنور روشن کردم نه از آنک‌ که عقابش کنم که چون بازگشت، نانش دهم، خدای تو چگونه به آتش دوزخ برای بنده گناهکارش رضا دهد؟!».

مصطفی گفت: «خدا و‌ من را رازی است که برای افشای آن مبعوث نشده‌‌ام».

شرح التعرُف، مُستملی بخاری

@SAHANDIRANMEHR

در نومیدی بسی امید است.👇👇👇

برتراند راسل، فیلسوف صلح‌طلب و شَک‌گرا توصیه می‌کند: «به فیلسوفی اعتماد نکنید که آینده شما را از امید خالی می‌کند. به هیچ فیلسوف و فلسفه‌ای، حتی خود من، به صورت جزمی اعتقاد نداشته باشید، مگر فسلفه‌ای که شادی در خود دارد و فیلسوفی که از مهربانی الهام می‌گیرد.»
راسلِ ریاضی‌‌دان، منطق‌دان و جامعه‌شناس در آستانه ۸۰ سالگی‌اش، بعد از پشت سر گذاشتن دو جنگ جهانی، زندان، اخراج از دانشگاه، تجربه‌های تلخ روزگار بعد از انقلاب صنعتی، تلاش‌ برای مبارزه با سلاح هسته‌ای، رنج از دست دادن مادر، خواهر و پدر در کودکی، ازدواج‌های ناموفق، دغدغه خودکشی و سال‌ها خواندن و نوشتن می‌گوید، «امید» تنها موضوع در زندگی‌اش است که نمی‌خواهد هیچ‌وقت به آن شَک کند.
گفت‌وگوی شبکه اِن.بی.سی با #برتراند_راسل، #فیلسوف و #نویسنده بریتانیایی✔️
insta:"gooshe"
@sahandiranmehr

✍️«چطور باید دربارۀ ایران نوشت؟»
👤محمد ملاعباسی
⏱زمان خواندن1 -2 دقیقه


1️⃣ «چطور باید دربارۀ ایران نوشت؟» به‌نظرم این بزرگترین سوال اخلاقی و روش‌شناختی‌ای است که در حال حاضر پیش روی رسانه و فعالان اجتماعی ما وجود دارد. بگذارید مثالی بزنم: چند روز پیش سر بحثی دربارۀ جرائم جنسی، در کلاس، صحبت از آیدین آغداشلو شد. تقریباً هیچکس آغداشلو را نمی‌شناخت.
2️⃣ متحیر و مبهوت، گفتم که اینطوری اصلاً درس دادن بی‌معنی است، و به‌جایش بیایید بگویید وقتی می‌روید توی شبکه اجتماعی چه کسانی را می‌خوانید و کدام اتفاقات برایتان مهم است و... به سختی ترغیبشان کردم که حرف بزنند. حواستان باشد که داریم دربارۀ «دانشجویان جامعه‌شناسی» حرف می‌زنیم.
3️⃣ چندتا بلاگر و اینفلوئنسر را نام بردند (همه مهاجرانی که در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنند) که من کاری به آن‌ها ندارم فعلا. ولی نکتۀ بسیار جالب‌توجه اینجا بود: وقتی از آن‌ها می‌پرسیدم چرا این آدم‌ها برایتان جالب‌اند؟ بیشترین جواب این بود: «چون دربارۀ ایران حرف نمی‌زنند».
4️⃣ دوباره تکرار کنم: دانشجویان جامعه‌شناسی، آدم‌هایی را دنبال می‌کردند که دربارۀ ایران حرف نزنند. چرا این اتفاق افتاده است؟ به‌نظرم به شکل بسیار قابل‌توجهی جواب این سوال به نحوۀ رویارویی رسانه‌های ما به همان سوال اول برمی‌گردد. دربارۀ ایران چطور می‌نویسیم؟
5️⃣ من چند گروه می‌بینم: صداوسیما و رسانه‌های وابسته و علاقه‌مند به نظام: باسمه‌ای، به‌شکل مبتذلی سوگیرانه، مملو از مذهبی‌بازی رُمانتیک و البته مالامال از پیروزی و درایت و «ما خوبیم بقیه بدن». روایتی که اساساً تجربۀ روزمرۀ آدم‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد که بعد بتواند معنی‌دارش کند.
6️⃣ رسانه‌های اپوزیسیون نظام: بی‌بی‌سی، ایران اینترنشنال، منوتو و غیره؛ ایرانی که این‌ها ازش حرف می‌زنند، جهنم‌درۀ فلاکت‌باری است که مصیبت از سر و رویش فرو می‌ریزد و در آن یک مشت دیوانۀ سفاک افتاده‌اند به جان مردم و جز بدبختی هیچ‌چیز درش پیدا نمی‌شود. یک ایران غیرقابل‌سکونت.
7️⃣ شاید امید به اصلاح اولی و انتظار از اصلاح دومی غیرواقع‌بینانه باشد. اما اینجا چیزهای دیگری هم هست که در همان راستا عمل می‌کند: خیرخواهانی که به‌عنوان دوستدار ایران وظیفۀ خودشان را هشداردادن دربارۀ مشکلات می‌دانند. دغدغه‌مندان محیط زیست، یا برخی فعالان اقتصادی و اجتماعی و...
8️⃣ گمان می‌کنم این گروه هم بدون پاسخ‌دادن به آن سوال اصلی، در مجموع، ناامیدی و کرختی و نفرت به ایران را دامن می‌زنند به جای بازکردن راه اصلاح. مخصوصاً وقتی اولین و چه‌بسا تنها راه‌حل پیش روی نوجوانان و جوانان ما، «مهاجرت» است، نه مبارزه برای ساختن میهن و این‌طور چیزها.
9️⃣ راستش جواب این سوال را نمی‌دانم. اما نشانه‌هایش را زیاد می‌بینم. نشانه‌های اینکه نوجوانان و جوانان بسیاری، دیگر نه ایران را دوست دارند، نه می‌خواهند در آن زندگی کنند. چه باید کرد؟
اگر راه‌حلی می‌شناسید، لطفاً به من هم بگویید.

✅ اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 t.me/ahleghalamvafarhang