این روزها همه ساره ای عن. شما چطور؟
@filsoufidan

#خبر_علمی
پژوهشی نشان داد افرادی که زندگی سلبریتی‌ها را پیگیری پیدا می‌کنند از هوش کمتری برخوردارند.

این پژوهش توسط اساتید دانشگاهی در مجارستان بر روی افرادی که شایعات هالیوود و سلبریتی‌ها را دنبال می‌کنند صورت گرفته است. بیش از ۱۷۰۰ نفر در این پژوهش مشارکت کرده و پاسخ‌های بله یا خیر به پرسش‌هایی نظیر «من به جزئیات زندگی سلبریتی محبوبم وسواس پیدا کرده‌ام» و یا «اگر به قدری خوش شانس باشم که با سلبریتی محبوبم ملاقات کنم، و او از من بخواهد عملی غیرقانونی به عنوان یک لطف انجام دهم، احتمالاً انجام می‌دهم» داده‌اند.
در این پژوهش در مورد میزان درآمد، ثروت و سطح تحصیلات نیز پرسیده‌اند.
احتمالا افرادی که سلبریتی‌ها را می‌پرستند این مقاله را نخواهند خواند.

البته رابطه همبستگی آماری به معنای رابطه علی نیست و لذا انجام تحقیقات دیگری لازم است.
Celebrity worship and cognitive skills revisited: applying Cattell’s two-factor theory of intelligence in a cross-sectional study
bmcpsychology.biomedcentral.com/articles/10.1186/s40359-021-00679-3

@FarazTed

🔹باز ایستادگی استاد معصومی همدانی در برابر نظام رتبه‌بندی

✍🏻 هادی راشد

هفته‌ی گذشته، دکتر حسین معصومی همدانی 👉 از سردبیری دوفصل‌نامه‌ی تاریخ علم (دانشگاه تهران) کنار کشید، تا نشریه بتواند با جایگزینی یک دانشیار، بار دیگر در نظام‌رتبه‌بندی وزارت علوم جایگاه خود را باز یابد.
استاد علامه معصومی همدانی از نسل دانش‌آموختگان پرمایه‌ای است که در دهه‌های 1340 و 1350، پیشگاه شماری از گران‌مایه‌ترین دانشوران را آزمودند، و خود را در تراز دانش و منش آنان پروردند. برای آنان، پژوهش و نگارشِ مقاله و جستار از گونه‌ی کاهش و درباختن بود، نه به سودای افزایش رتبه و جایگاه در نظام فرسوده‌، اندک‌شمار و ناکارآمد هیئت‌های علمی. آنان که از پژوهش‌های دانشورانه‌ی استاد معصومی همدانی آموخته‌اند؛ نیک می‌دانند که نظام دانشگاهی کشور هرگز آن سنجه و سازوکار را ندارد که بتواند جایگاه مقاله‌هایی چون «فخررازی و ابن‌هیثم» (خرد جاویدان، 1379)، «استاد بشر» (دانشمند طوس، 1379)، «برهان و علیت در طبیعیات و علوم ریاضی» (نامه فلسفی، 1387)، و ده‌ها و ده‌ها جستار، پژوهش، ترجمه، ویرایش، سخنرانی، راهنمایی و نگارش‌های دیگر او را دریابد، و بر پایه‌ی آن‌ها مقام استادانی چون معصومی همدانی را بازشناسد.
در بهمن 1398، استاد علامه معصومی همدانی را با درجه‌ی «استادیاری» از عضویتِ هیئت علمی مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران، بازنشسته کردند و اکنون نام او در شمار اعضاء هیئت علمی بازنشسته در وبگاه مؤسسه دست‌یاب است.
معصومی همدانی، پیش از بازنشستگی، بارها از گردآوری و فرستادن مدارک خود به واحد ارزیابی برای ارتقاء رتبه، سر باز زد و بدین‌گونه در برابر نظام فرسوده‌ی رتبه‌بندی دانشگاهی بازایستاد، تا چنان که دانای بیهق ندا داد، جای دیگر نشیند، جایی بیرون از نظام ناکارآمد دانشگاهی.

(27 اسفند 1400)

@OnPersianLanguage

هیئت علمی سی و نهمین جایزۀ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران جایزۀ ویژۀ خویش را به پاس تألیف و تصحیح و ترجمۀ آثار ارزشمند و کاربردی در حوزۀ فلسفه، ادبیات، تاریخ علم، ریاضیات و علوم انسانی، سعی بلیغ و کوشش بسیار در توسعه، ارتقا و پیشرفت فلسفه و تاریخ علم در کشور، ایجاد گفت‌وگو میان سنت علمی مسلمانان و علم در دورۀ معاصر، حضور فعال در عرصه‌های بین‌المللی برای معرفی تاریخ علم ایران و اسلام، راه‌اندازی پژوهشکدۀ تاریخ علم دانشگاه تهران به‌همراه تنی چند از استادان دیگر و تربیت شاگردان برجسته و توانمند در حوزۀ تاریخ و فلسفۀ علم به دکتر حسین معصومی همدانی اهدا کرد.

تناقض در رفتار را ببینید. از طرفی به آقای معصومی همدانی جایزه می‌دهند و از او تقدیر می‌کنند، از آن طرف به او که استادِ استادان است می‌گویند چون استادیاری نمی‌توانی سردبیر فلان نشریه باشی!
بدا به حالِ آن نشریه.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

پیش از این، در فرسته‌‌ی مربوط به یکی از سخنرانی‌های آقای معصومی همدانی، شمه‌ای از کمالات ایشان را گفتم. رواست که آن فرسته را باز بگذارم.👇👇👇

استاد دکتر حسین معصومی همدانی از نوادرِ ایرانیانِ روزگار ما است که همانندش شاید به شمارِ انگشتانِ یک دست نباشد. هوشِ حیرت‌انگیز، نکته‌سنجیِ بسیار، دانشِ گسترده در حیطه‌های گونه‌گون، نیروی نظریه‌سازی، و پیشینه‌ی درخشان در زمینه‌های مختلف (پژوهش،تالیف،ترجمه،ویرایش) سبب می‌شود که در این زمانه‌ی "قحطِ معنی در میانِ نام‌ها" کاربردِ عنوان‌هایی همچون "استاد" و "دکتر" در موردِ او نه فقط با مسمّا و معنی‌دار باشد، بلکه از این رهگذر شاید حیثیتی نیز برای این عنوان‌های دستمالی‌شده کسب شود. استاد معصومی، به رغمِ کمالاتِ برشمرده، درست به‌ یُمنِ همان هوشِ سرشار، از فضیلت استثناییِ گریز از مرامِ مریدپروری نیز برخوردار است، مرامی که بسی "مشاهیر" را (که برخی‌شان صاحب دانش و قریحه‌ای هم بوده‌اند) به هاویه‌ی ابتذال و انحطاط و تیره‌رایی فروافکنده است.
دکتر معصومی در این سخنرانیِ آموزنده که در نهم آبان ۱۳۹۸ در بابل ایراد شده در پاسخ به این پرسش که چرا ایرانیانِ دورانِ ما به غزلیات حافظ بیش از غزل‌های سعدی اقبال می‌کنند حدسی درخورِ تامل می‌زند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مصدق نخستین رهبر آزادی خواه خاورمیانه مدرن بود. عقل گرایی منزجر از عدم شفافیت و معتقد به تقدم قانون بر همه چیز.
حقیقت این است که اگر کمتر سرسپرده آزادی بود، غرب بیشتر دوستش می داشت. او از خواستش برای استقلال اقتصادی از بریتانیا کوتاه نیامد و برای جلب رضایت آمریکا کمونیست ها را زندانی نکرد.
مصدق خود در سقوطش نقش داشت، قهرمانی بود که به خاطر اعتقاد عمیق به آزادی زمین خورد. اما ایرانیان قهرمانان زمین خورده را دوست دارند. تاریخ ایران و اسلام آکنده از چنین قهرمانانی است.
@kharmagaas
تراژدی تنهایی_ کریستوفر دو بِلِگ

بار دیگر به‌رغمِ همه‌چیز، نوروز بر همگان مبارک باد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

در سخنانِ این مدرس دانشگاه نکات درست هست، اما اگر روال گزینش استاد و دانشجو آرمانی می‌بود، شاید بسیاری از مدرسان و دانشجویانِ فعلی جایی در دانشگاه نمی‌داشتند.
می‌توان به او گفت:
عَسی اَن تَکرهوا شیئاً و هو خیر لکُم( =چه بسا چیزی را خوش نداشته باشید، حال آن که خیر شما در آن است[ سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۲۱۶] ).

#هومن_پناهنده
@gashthaa

تو خود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

⚪️استوری تامل برانگیز مهدی رحمتی در پی حوادث تلخ روز گذشته برای بانوان ایرانی

@Navad_tel3

▪️ حادثه‌ی ورزشگاه مشهد، حالِ هر انسانی را، چه مرد چه زن، بد می‌کند.▪️

(خواننده: خاطره حکیمی)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸در ملامت زورگویی بزدلانه

✍️احمد هاشمی

دلیران آهنگ جنگ کردند و بددلان قصد گریز. (سمک عیار)

از بالاترین مقام مملکت تا راننده آسانسور ساختمان فدراسیون فوتبال از اتفاقات رخ داده در مشهد اعلام برائت کرده‌اند. میکروفن را جلوی دهان هرکدام از این بزرگواران می‌برند، دستور توبیخ عاملان را می‌دهد! بزرگوار، عامل خود تویی، بیدار شو. سرت را بالا بگیر و بگو زورم رسید، راه ندادم. این عین زبونی است که مسئولیت رفتارت را نپذیری.

این هم شد ماجرای مسابقه ندادن با ورزشکاران اسرائیلی. قصدشان محکوم کردن اسرائیل است، بعد صد تا گواهی پزشکی برای ورزشکار تهیه می‌کنند که ثابت کنند به دلیل مصدومیت مسابقه نداده. صد تا وکیل می‌گیرند که ثابت کنند که این مسابقه ندادن حرکتی سیاسی نبوده! آقاجان، دو خط نامه خطاب به کمیته بین‌المللی المپیک بنویسید، بگویید ما به این دلایل با ورزشکاران اسرائیلی مسابقه نمی‌دهیم. پای همه هزینه‌هایش هم بایستید.

باور کنید به «النجات فی الصدق». راستگو باشید. رئیس فدراسیون جهانی فوتبال را دعوت کنید و درحالی‌که او را به رستوران گردون برج میلاد برده‌اید و درباره زیبایی‌های شهر و تاریخ و فرهنگ ایران صحبت می‌کنید، آرام در گوشش بگویید ما زنان را به ورزشگاه راه نخواهیم داد، چون نمی‌توانیم پنجاه هزار زن را کنترل کنیم که نخوانند و نرقصند و آن‌طور که ما می‌خواهیم خودشان را بپوشانند.

دو سه باری که تعداد کمی از زنان را به ورزشگاه راه دادند، به ازای هر چند نفر تماشاچی یک مأمور تذکر حجاب و رعایت سکوت در محل مستقر کرده بودند. برده بودندشان به سکوهای پشت دروازه که تقریباً هیچ جای زمین از آنجا دیده نمی‌شود. این راه دادن از آن ممنوع کردن بدتر است.

من که همه نشاط نوجوانی‌ام را خرج نشستن روی سکوهای ورزشگاه کرده‌ام و حالا هم همه می‌دانند که کارهای مهم زندگی‌ام را به خاطر تماشای فوتبال معلق می‌کنم، به این نتیجه رسیده‌ام که تنها راه اصلاح وضع فعلی تعلیق فوتبال ایران است؛ دقیقاً تا زمانی که زنان و مردان بتوانند با هم به ورزشگاه بروند، هر جا دلشان خواست بنشینند و هر جور دلشان خواست تیمشان را تشویق کنند. / قصر امل

@A_pajhohi

shorturl.at/akrBO

ظرفیت حل مسأله و رفتن زنان به ورزشگاه

محمد فاضلی - جامعه‌شناس

✅ #رفتن_زنان_به_ورزشگاه برای صدمین بار در بازی ایران و لبنان مسأله شد. دهه‌هاست که رفتن زنان به ورزشگاه مسأله شده است. همین که جامعه و حکومتی با داشتن ده‌ها مسأله بزرگ نظیر پرونده هسته‌ای، رکود اقتصادی، تورم، نرخ بیکاری بالا، مسأله آب، فرسایش خاک، آسیب‌های اجتماعی و ... که هر کدام می‌توانند جامعه‌ای را از پا درآورند و اولویت مهمی روی میز سیاست‌گذار و حکمران باشند، دست به گریبان رفتن زنان به ورزشگاه است، خودش نشانه‌ای از مسأله در ظرفیت حکمرانی است.

✅ فرضیه بدبینانه می‌تواند این باشد که حکمرانان چنین مسائلی را رو نگه می‌دارند تا آن مسائل اصلی‌تر در معرض دید و توجه قرار نگیرند. شاید برخی این گونه فکر کنند اما من تصور می‌کنم خیلی نگاه بدبینانه‌ای است و قائل به فرضیه دوم هستم. فرضیه اندک بودن #ظرفیت_حکومت و به تبع آن #ظرفیت_حل_مسأله نگاه راهگشاتری است.

✅ حل مسائلی نظیر رفتن زنان به ورزشگاه نیازمند مجموعه اقداماتی نظیر: یک. طرح دقیق مسأله از همه ابعاد (فقهی، سازمان‌های بین‌المللی ورزش، حقوق زنان، آسیب اجتماعی و ...)؛ دو. گفت‌وگوی میان همه گروه‌های دخیل در این مسأله و در نتیجه شفاف شدن نیروهای اثرگذار بر مسأله؛ سه. روشن کردن همه گزینه‌های ممکن؛ چهار. ارزیابی تأثیر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی همه گزینه‌ها؛ پنج. اولویت‌بندی منافع گروه‌های اجتماعی و منافع ملی در قبال مسأله؛ شش. اجماع‌سازی؛ و هفت. اعمال قدرت حکمرانی برای انتخاب گزینه مناسب و ختم مسأله است.

✅ اگر دقت کنید مشاهده می‌کنید که نظام تصمیم‌گیری و حکمرانی به هیچ کدام از این اقدامات تن نداده است. جامعه حتی به دقت نمی‌داند مخالفان رفتن زنان به ورزشگاه‌ها چه کسانی هستند و بر اساس چه مناسباتی اعمال قدرت می‌کنند و به مدت چند دهه یک مسأله را در جامعه ایرانی زنده نگه داشته‌اند.

✅ این چنین حکمرانی‌ای فاقد ظرفیت حل مسأله است. مسأله این نیست که حکمرانی ظرفیت حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و خاتمه دادن به آن‌را ندارد و بین تیغ دو دم تن ندادن به قواعد بین‌المللی ورزش و محروم شدن از صحنه‌های بین‌المللی فوتبال و عوارض اجتماعی آن، یا استخوان لای زخم نگه داشتن این مسأله و تحمل پی‌آمد آن گیر کرده است. مسأله این است که همان ظرفیت‌هایی که برای حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه لازم‌اند، با شدت و کیفیت بیشتری برای حل مسائل اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگی و اجتماعی هم لازم هستند.

✅ کتاب #ایران_بر_لبه_تیغ را که برای ناشر می‌فرستادم اصرار داشتم کتاب با گفتار «ایران: جامعه مسائل حل نشده» شروع شود. آن گفتار به نظر خودم چهار عبارت کلیدی داشت:

یک. جامعه ایرانی از فقدان سرمایه اجتماعی و مرجعیتی برای خاتمه دادن به مسأله‌ها رنج می‌برد. (ص. ۲۷)

دو. کمتر نهادی از پس حل و فصل مسأله و ایجاد اطمینان از رفع علل موجبه مسأله یا معرفی عامل، و اطمینان دادن به جامعه برمی‌آید. (ص. ۲۸)

سه. باید مرجعیتی قادر باشد مسائل را ختم کند. این مسأله بیش و بزرگ‌تر از خود مسائلی است که برای جامعه به صورت دوره‌ای پیش می‌آیند. (ص. ۲۹)

چهار. در جوامع امروزی وقوع رویدادهای ناخوشایند طبیعی است. غیرطبیعی آن است که جامعه نتواند به حل مسأله اعتماد کند. (ص. ۳٠)

✅ مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و ده‌ها مسأله بزرگ‌تر و بسیار مهم‌تر ایران امروز درگیر فقدان یا اندک بودن ظرفیت حل مسأله و همین چهار خصیصه‌ای هستند که ایران را به #جامعه_مسائل_حل_نشده مبدل ساخته‌اند. تداوم این مسأله‌هاست که کار را به پاشیدن اسپری فلفل به چشم زنان این سرزمین می‌کشاند.

✅ پرسش بزرگ‌تر از رفتن یا نرفتن زنان به ورزشگاه، پرسش از ظرفیت حل مسأله در حکمرانی برای کاستن از دردهای جامعه مسائل حل نشده است. تمرین ساختن ظرفیت حل مسأله و ارتقای کیفیت حکمرانی از همین مسأله‌های کوچک‌تر شروع می‌شود.

(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید.)

@fazeli_mohammad
@neeloofaran

🔴داخل خودروی شخصی حریم خصوصی است
آقای دادستان کل در نامه ای به نیروی انتظامی به مناسب ماه رمضان نوشته است "اتومبیل حریم خصوصی نیست" و این اشتباه را باز هم تکرار کرده است . قسمتهای داخلی اتومبیل ، مانند اتاق ، صندوق عقب و آنچه داخل آنها ست حریم خصوصی است و هیچکس نمی تواند وارد آن شده یا درآن تجسس کند.
کسانی که می گویند اتومبیل حریم خصوصی نیست ، آثار حرفشان را یا نمی دانند یا تجاهل می کنند . اگر اتومبیل حریم خصوصی نباشد نتیجه اش این می شود که هرکسی می تواند بدون اجازه در اتومبیل را باز کند و حتی به داخل اتومبیل وارد شود، می تواند بدون اجازه به داخل اتومبیل خیره نگاه کند ، می تواند از داخل اتومبیل بدون اجازه عکس و فیلم بگیرد، می تواند بدون هر اجازه ای در صندوق عقب را باز کند . اما عقل و قانون و شرع و عرف چنین نمی گوید و چنین چیزهایی را نمی پذیرد. آیا آقای دادستان کل می پذیرد که وقتی به تنهایی یا همراه با خانواده در اتومبیل خود نشسته است کسی با ایشان چنین رفتاری انجام دهد؟
از این جهات اتومبیل فرقی با داخل خانه ندارد. کسی نمی تواند بدون اجازه وارد خانه ای شود یا از داخل آن عکسبرداری کند یا از پنجره به داخل خانه نگاه کند و.... . زیرا خانه حریم خصوصی است. به همین دلیل است که ورود به خانۀ دیگری یا باید با اجازۀ حود او باشد یا با دستور قضایی .
اینکه پلیس اجازه دارد در صورت مشاهدۀ جرم مشهود با رعایت شرایط قانونی اجازۀ مداخله دارد یک حکم کلی است. از این حکم کلی نمی توان نتیجه گرفت که داخل خودروی شخصی حریم خصوصی نیست.
نتیجۀ این سخن که خودروی شخصی حریم خصوصی نیست این می شود که هیچ کس در خودروی شخصی خود امنیت نداشته باشد و به سادگی مورد تعرض دیگران قرار گیرد و هیچ حریم امنی باقی نمی ماند.
https://t.me/kambiznouroozi

دو دیدگاه در زمان رای گیری برای انتخابات جمهوری اسلامی در دوازدهم فروردین ۱۳۵۸
#برگی_ازتاریخ

@tahkimmelat