ظرفیت حل مسأله و رفتن زنان به ورزشگاه

محمد فاضلی - جامعه‌شناس

✅ #رفتن_زنان_به_ورزشگاه برای صدمین بار در بازی ایران و لبنان مسأله شد. دهه‌هاست که رفتن زنان به ورزشگاه مسأله شده است. همین که جامعه و حکومتی با داشتن ده‌ها مسأله بزرگ نظیر پرونده هسته‌ای، رکود اقتصادی، تورم، نرخ بیکاری بالا، مسأله آب، فرسایش خاک، آسیب‌های اجتماعی و ... که هر کدام می‌توانند جامعه‌ای را از پا درآورند و اولویت مهمی روی میز سیاست‌گذار و حکمران باشند، دست به گریبان رفتن زنان به ورزشگاه است، خودش نشانه‌ای از مسأله در ظرفیت حکمرانی است.

✅ فرضیه بدبینانه می‌تواند این باشد که حکمرانان چنین مسائلی را رو نگه می‌دارند تا آن مسائل اصلی‌تر در معرض دید و توجه قرار نگیرند. شاید برخی این گونه فکر کنند اما من تصور می‌کنم خیلی نگاه بدبینانه‌ای است و قائل به فرضیه دوم هستم. فرضیه اندک بودن #ظرفیت_حکومت و به تبع آن #ظرفیت_حل_مسأله نگاه راهگشاتری است.

✅ حل مسائلی نظیر رفتن زنان به ورزشگاه نیازمند مجموعه اقداماتی نظیر: یک. طرح دقیق مسأله از همه ابعاد (فقهی، سازمان‌های بین‌المللی ورزش، حقوق زنان، آسیب اجتماعی و ...)؛ دو. گفت‌وگوی میان همه گروه‌های دخیل در این مسأله و در نتیجه شفاف شدن نیروهای اثرگذار بر مسأله؛ سه. روشن کردن همه گزینه‌های ممکن؛ چهار. ارزیابی تأثیر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی همه گزینه‌ها؛ پنج. اولویت‌بندی منافع گروه‌های اجتماعی و منافع ملی در قبال مسأله؛ شش. اجماع‌سازی؛ و هفت. اعمال قدرت حکمرانی برای انتخاب گزینه مناسب و ختم مسأله است.

✅ اگر دقت کنید مشاهده می‌کنید که نظام تصمیم‌گیری و حکمرانی به هیچ کدام از این اقدامات تن نداده است. جامعه حتی به دقت نمی‌داند مخالفان رفتن زنان به ورزشگاه‌ها چه کسانی هستند و بر اساس چه مناسباتی اعمال قدرت می‌کنند و به مدت چند دهه یک مسأله را در جامعه ایرانی زنده نگه داشته‌اند.

✅ این چنین حکمرانی‌ای فاقد ظرفیت حل مسأله است. مسأله این نیست که حکمرانی ظرفیت حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و خاتمه دادن به آن‌را ندارد و بین تیغ دو دم تن ندادن به قواعد بین‌المللی ورزش و محروم شدن از صحنه‌های بین‌المللی فوتبال و عوارض اجتماعی آن، یا استخوان لای زخم نگه داشتن این مسأله و تحمل پی‌آمد آن گیر کرده است. مسأله این است که همان ظرفیت‌هایی که برای حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه لازم‌اند، با شدت و کیفیت بیشتری برای حل مسائل اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگی و اجتماعی هم لازم هستند.

✅ کتاب #ایران_بر_لبه_تیغ را که برای ناشر می‌فرستادم اصرار داشتم کتاب با گفتار «ایران: جامعه مسائل حل نشده» شروع شود. آن گفتار به نظر خودم چهار عبارت کلیدی داشت:

یک. جامعه ایرانی از فقدان سرمایه اجتماعی و مرجعیتی برای خاتمه دادن به مسأله‌ها رنج می‌برد. (ص. ۲۷)

دو. کمتر نهادی از پس حل و فصل مسأله و ایجاد اطمینان از رفع علل موجبه مسأله یا معرفی عامل، و اطمینان دادن به جامعه برمی‌آید. (ص. ۲۸)

سه. باید مرجعیتی قادر باشد مسائل را ختم کند. این مسأله بیش و بزرگ‌تر از خود مسائلی است که برای جامعه به صورت دوره‌ای پیش می‌آیند. (ص. ۲۹)

چهار. در جوامع امروزی وقوع رویدادهای ناخوشایند طبیعی است. غیرطبیعی آن است که جامعه نتواند به حل مسأله اعتماد کند. (ص. ۳٠)

✅ مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و ده‌ها مسأله بزرگ‌تر و بسیار مهم‌تر ایران امروز درگیر فقدان یا اندک بودن ظرفیت حل مسأله و همین چهار خصیصه‌ای هستند که ایران را به #جامعه_مسائل_حل_نشده مبدل ساخته‌اند. تداوم این مسأله‌هاست که کار را به پاشیدن اسپری فلفل به چشم زنان این سرزمین می‌کشاند.

✅ پرسش بزرگ‌تر از رفتن یا نرفتن زنان به ورزشگاه، پرسش از ظرفیت حل مسأله در حکمرانی برای کاستن از دردهای جامعه مسائل حل نشده است. تمرین ساختن ظرفیت حل مسأله و ارتقای کیفیت حکمرانی از همین مسأله‌های کوچک‌تر شروع می‌شود.

(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید.)

@fazeli_mohammad
@neeloofaran

🔴داخل خودروی شخصی حریم خصوصی است
آقای دادستان کل در نامه ای به نیروی انتظامی به مناسب ماه رمضان نوشته است "اتومبیل حریم خصوصی نیست" و این اشتباه را باز هم تکرار کرده است . قسمتهای داخلی اتومبیل ، مانند اتاق ، صندوق عقب و آنچه داخل آنها ست حریم خصوصی است و هیچکس نمی تواند وارد آن شده یا درآن تجسس کند.
کسانی که می گویند اتومبیل حریم خصوصی نیست ، آثار حرفشان را یا نمی دانند یا تجاهل می کنند . اگر اتومبیل حریم خصوصی نباشد نتیجه اش این می شود که هرکسی می تواند بدون اجازه در اتومبیل را باز کند و حتی به داخل اتومبیل وارد شود، می تواند بدون اجازه به داخل اتومبیل خیره نگاه کند ، می تواند از داخل اتومبیل بدون اجازه عکس و فیلم بگیرد، می تواند بدون هر اجازه ای در صندوق عقب را باز کند . اما عقل و قانون و شرع و عرف چنین نمی گوید و چنین چیزهایی را نمی پذیرد. آیا آقای دادستان کل می پذیرد که وقتی به تنهایی یا همراه با خانواده در اتومبیل خود نشسته است کسی با ایشان چنین رفتاری انجام دهد؟
از این جهات اتومبیل فرقی با داخل خانه ندارد. کسی نمی تواند بدون اجازه وارد خانه ای شود یا از داخل آن عکسبرداری کند یا از پنجره به داخل خانه نگاه کند و.... . زیرا خانه حریم خصوصی است. به همین دلیل است که ورود به خانۀ دیگری یا باید با اجازۀ حود او باشد یا با دستور قضایی .
اینکه پلیس اجازه دارد در صورت مشاهدۀ جرم مشهود با رعایت شرایط قانونی اجازۀ مداخله دارد یک حکم کلی است. از این حکم کلی نمی توان نتیجه گرفت که داخل خودروی شخصی حریم خصوصی نیست.
نتیجۀ این سخن که خودروی شخصی حریم خصوصی نیست این می شود که هیچ کس در خودروی شخصی خود امنیت نداشته باشد و به سادگی مورد تعرض دیگران قرار گیرد و هیچ حریم امنی باقی نمی ماند.
https://t.me/kambiznouroozi

دو دیدگاه در زمان رای گیری برای انتخابات جمهوری اسلامی در دوازدهم فروردین ۱۳۵۸
#برگی_ازتاریخ

@tahkimmelat

🔺ته سیگار ۱۵ هکتار از بستر رودخانه ارس را به آتش کشید! /بازداشت چهار گردشگر

🔹سیروس داوودی، مدیر کل منابع طبیعی و آبخیزداری آذربایجان شرقی: این آتش‌سوزی عصر دیروز در حاشیه روستای قره قوچ بخش منجوان خداآفرین رخ داده است.

🔹تعداد چهار نفر گردشگر که با روشن کردن آتش و انداختن ته سیگار به محل موجب این حادثه شده بودند تحت بازداشت قرار دارند./مهر
@akharinkhabar

🔻چیستا یثربی: 'وقتی در برابر تجاوز مقاومت کردم، چهره شناخته‌شده سینما من را کتک زد'

چیستا یثربی، فیلنامه‌نویس، نویسنده و شاعر گفته است که یکی از اهالی شناخته شده سینما سعی کرده به او "تجاوز" کند و وقتی با مقاومت روبه‌رو شده، از آن مرد "کتک" خورده است.

خانم یثربی به برنامه ۶۰ دقیقه بی‌بی‌سی گفت در سال ۱۳۸۳ مشغول نوشتن فیلمنامه برای شخصی بوده که چند بار او را به مکان‌های خلوت دعوت کرده تا فیلمنامه را آنجا بنویسد و در نهایت بعد از چند جلسه او را به خانه‌اش در شمال شهر تهران دعوت کرده است.

خانم یثربی که سال‌ها در تئاتر، نمایشنامه و در سینما، فیلمنامه نوشته و بازیگردان هم بوده است، برای بی‌بی‌سی توضیح داد که فرد مورد نظر زمانی که خانم یثربی ۳۲ ساله بوده، در یک شب برفی زمستان، او را به خانه دعوت کرده و گفته افراد دیگر هم در خانه هستند.
https://bbc.in/3J7Gs6r
@BBCPersian

🔻 افشاگری حجازی فر از سنگ‌اندازی همرزمان شهید باکری در تولید «موقعیت مهدی»

@RaaviOnline1
🌐 raavi.news

⭕️ پروژه ناتمام رضاقلی

احمد میدری


از دست‌دادن علی رضاقلی جبران‌ناپذیر است. به قول شریعتی از محصولات سری‌دوزی خدا نبود. از آنها بود که خدا پس از خلقتش بر خودش بالید. او در توضیح علت سرودن شاهنامه می‌گفت صد نفر از اندیشمندان از او خواستند تا راهی برای بازگشت عظمت ایران بیابد. شاهنامه پاسخ فردوسی برای یافتن مسیر اعتلای ایران بود. مسئله رضاقلی همان مسئله فردوسی بود و در شاهنامه به دنبال همین سؤال می‌گشت. نمی‌شناسم کسی را که دغدغه توسعه ایران را داشته باشد و مانند علی رضاقلی در شاهنامه غور کرده باشد.

او با مطالعه تاریخ و ادبیات ادوار مختلف ایران علت عدم توسعه ایران را ناامنی می‌دانست. ناامنی تنها تجاوز بیگانه به یک کشور یا شورش و سرقت نیست؛ بلکه ناامنی پیش‌بینی‌ناپذیری رفتار صاحبان قدرت است. او بر این باور بود که تداوم ناامنی، فرهنگی خاص در ایرانیان خلق کرده است که نسل اندر نسل باقی مانده و بر روح ایرانیان مسلط شده است. معرفی ناامنی به‌عنوان مسئله اصلی توسعه ایران کشف مهمی است.

ناامنی در تاریخ ایران پدیده‌ای فراگیر و مستمر بوده است. تنها هجوم اقوام بیگانه مانند رومی‌ها، عرب‌ها و مغولان یکباره همه چیز را دگرگون و ویران نمی‌کرد؛ بلکه ایلات مدام به شهرها و روستاها هجوم آورده و آنها را غارت می‌کردند. به‌ طور مثال همان‌طور که رضاقلی می‌گفت، در دوره ناصرالدین شاه که از باثبات‌ترین پادشاهان ایران است، 169 شورش صورت می‌گیرد؛ یعنی در هر سال چهار شورش رخ می‌داد. این شورش و غارت مدام بر رفتار مردم تأثیر عمیق بر جای گذاشته است که امروزه بر عالم ناخودآگاه حاکم است. از نظر رضاقلی این همه فساد اداری یکی از تجلیات سلطه فرهنگ غارتگری است که ناامنی تاریخی آن را خلق کرده است. آدم‌هایی که اجداد آنها غارتگر بودند یا در معرض غارت بودند، به‌سادگی نمی‌توانند خود را از چنگال تاریخ نجات دهند. حتی اگر بدانند رفتار امروز آنها ریشه در تاریخ‌شان دارد. رضاقلی تلاش داشت تا تأثیر فرهنگ غارتگری تاریخی بر رفتار امروز مردم ایران را نشان دهد.

او رسالت خود را خودآگاهی بخشیدن تاریخی می‌دانست تا شاید از این طریق ایرانیان بتوانند از گذشته خود آزاد شوند. رضاقلی می‌گفت هر کسی که کار اقتصادی کرده باشد یا مدیر اجرائی باشد، می‌داند ناامنی مسئله اصلی توسعه در ایران است. ازاین‌رو ناصرالدین شاه به‌خوبی مسئله اصلی توسعه ایران را یافته بود:

«... اطمینان عامه حاصل نمی‌شود مگر به امنیت. امنیت فرع قانون است و قانون لازمه‌اش اجرا... چون چنین شود قلوب عامه از هر جهت اطمینان حاصل خواهد کرد و در آن وقت طبیعت مخلوق و طبیعت آب و خاک، آنچه در خود مکنون و مخفی دارد روز‌به‌روز در معرض ظهور و بروز خواهند رسانید، آب‌ها جاری می‌شوند و زمین‌ها آباد. صناعات ترقی می‌کند و معادن استخراج می‌شود و پول‌های مردم از زیر خاک بیرون می‌آید».

شاید تصور شود کانونی‌بودن مسئله امنیت بدیهی است و او به کشف بزرگی نائل نشده بود. اهمیت این بحث زمانی روشن می‌شود که این نظریه را با نظریات دیگری که مسئله کانونی را امر دیگری می‌دانند، مقایسه کنیم. برای بسیاری از نظریه‌پردازان مسئله اصلی انباشت سرمایه یا تجارت آزاد یا ویژگی‌های فرهنگی یا مداخله بیگانگان است. نظریه‌پردازانی که امنیت را مسئله اصلی می‌دانند، پیرو سنت آدام اسمیت تأمین حقوق مالکیت را اصل و سایر امور را نتیجه وجود یا فقدان حقوق مالکیت معرفی می‌کنند.

علی رضاقلی اهمیت، علل و پیامدهای ناامنی و تخریب نهاد حقوق مالکیت را در تاریخ و امروز اقتصاد ایران نشان داد؛ اما برای حل آن راهکاری به جز خودآگاهی و درک درست مسئله ارائه نداد. او بر پایه سنت اقتصاددانان نهادگرا مخاطبان خود را از ساده‌انگاری نجات می‌دهد و تأکید می‌کند نمی‌توان با سیاست‌های مرسوم اقتصادی به توسعه پایدار دست یافت. توسعه پایدار نیازمند اصلاح نظام قضائی و اداری است و این دو بازتاب بازار سیاسی هستند. شایسته‌سالاری، حاکمیت قانون، نظام قضائی عادلانه، فسادزدایی و سایر ویژگی‌های حکمرانی خوب زمانی محقق می‌شود که بازار سیاست اصلاح شود.
اما چگونه می‌توان بازار سیاست را اصلاح کرد؟ اگر علت ناامنی و عدم تأمین حقوق مالکیت بازار سیاست است، چگونه می‌توان این بازار را به گونه‌ای تغییر داد که نتیجه آن حاکمیت قانون باشد؟ «اگر نورث ایرانی بود» عنوان یکی از مقالات رضاقلی است. نورث 95 سال عمر کرد و در 10 سال پایانی عمرش چندین مقاله و دو کتاب برای پاسخ به این سؤال تألیف کرد: کتاب خشونت و نظام‌های اجتماعی و کتاب در سایه خشونت که هر دو به فارسی ترجمه شده‌اند، پاسخی هستند به مسئله اصلاح بازار سیاست. رضاقلی راه‌حلی برای اصلاح بازار سیاست نداد.

ادامه در فرسته بعد
👇

او 75 سال عمر کرد و اگر بخت همراه ما بود و او نیز 95 سال عمر می‌کرد، احتمالا رضاقلی «پژوهشگرِ وطن‌پرستِ خستگی‌ناپذیرِ جامعه‌شناسِ نهادگرایِ مسلط بر شاهنامه و متون ادبی و تاریخ ایران» پاسخ به این سؤال را برای جامعه ایران می‌داد.

دو هفته قبل از فوتش به دیدارش در جاجرود رفتم. به او پیشنهاد دادم که برای پاسخ به این سؤال کار مشترکی را شروع کنیم. حالش خوب نبود و خیلی درد داشت؛ اما استقبال کرد. روز جمعه پنجم فروردین سه روز قبل از فوت با من تماس گرفت گفت که من آماده‌ام بیا هرچه زودتر شروع کنیم؛ اما بخت یار من نبود.

روحش شاد و راهش پر رهرو.

@meidari
#علی‌رضا‌قلی، #توسعه‌ایران،

is.gd/TcEBBP

اعلام قیمت هروئین؛ شیشه و تریاک توسط خبرنگار صداوسیما در گزارش بیست و سی!!

+قیمت مواد مخدر بعداز ممنوعیت کشت خشخاش در افغانستان افزایش پیدا کرد


1991 @kafiha

✍ دلنوشته‌ همسر یک طلبه پیرامون ترور چند طلبه در حرم مطهر حضرت رضا(ع)

✅ این را می‌دانید و شنیده‌اید که توی هر صنفی آدم خوب و بد هست. اما اینجا توی صنف #طلبه تنها جایی‌ست که همه اعضا را به کردار آدم بده می‌شناسند و با دست نشانش می‌دهند.

📚 در سال‌های دور روایت های زیادی از کتک‌زدن و شکنجه‌کردن بچه‌ها در #مدرسه دیده‌ایم و شنیده‌ایم اما هیچ کس این صنف را به #شکنجه گری نمی‌شناسند.

👨🏻‍🎓 وقتی کسی می گوید که پدرش #معلم بوده، هیچ‌کس به خنده نمی‌گوید: «عه! بابای شما هم ترکه به دست بوده؟»

🧑🏻‍⚕ توی این سال‌ها بارها و بارها از زیر میزی گرفتن برخی #پزشک ها، بی‌اخلاقی برخی پرستارها، روابط پیچیده و غیر اخلاقی برخی #بازیگر ها، کم‌فروشی کارخانه‌دارها، رشوه‌گیری برخی قاضی‌ها و... شنیده‌ایم. اما هیچ کدام را مطلقا #سیاه نمی بینیم.

✴️ هنوز هم پزشک‌ها، پرستارها، قاضی‌ها و معلم‌ها #محترم و #تاج_سر هستند و #انصاف ما تشخیص می‌دهد که باید برای عده‌ای واژه استثنا را استفاده کرد.

‼️ اما اینجا، توی صنف ما همه به پای هم می‌سوزند. اگر خبر فلان نماینده مجلس و خورد و بردهایش بپیچد، از فرداش نگاه مردم روی قبای زمستانه همسر من سنگینی می‌کند. اگر #بنزین گران شود، روغن نایاب و جوجه‌های یک روزه را در دارقوزآباد زنده زنده دفن کنند...شوهرم در بقالی باید به ده نفر پاسخ بگوید. چرا؟ چون #رئیس_جمهور هم‌لباس اوست.

🔰 فرقی نمی‌کند که #فاصله_طبقاتی ما از آقای رئیس‌جمهور چقدر باشد، اینکه گرانی بنزین اول از همه کمر #زندگی نحیف ما را می‌شکند، اینکه ما مدت‌هاست رنگ گوشت قرمز را ندیده‌ایم، مهم نیست. #عقل مردم به #چشم است و چشم فقط لباس را می‌بیند.

💔 خانواده #طلبه فشار زیادی را تحمل می‌کنند. این را فقط از تجربه زیسته خودم نمی‌گویم. ده سال است که دارم کنار طلبه‌های زیادی زندگی می‌کنم.
محرومیت‌ها، سختی‌های زندگی، #فشار_اجتماعی که گاهی تا اندرونی خانواده خودشان هم حضور دارد، ناامنی اجتماعی که گاهی از کودکی تجربه‌اش می کنند.

❓شما از چهارتا فرزند طلبه بپرسید که کجای زندگی‌اش بخاطر لباس پدرش #برچسب خورده. اول از همه #مدرسه! اگر بچه #شیطنت کند، معاون مدرسه گوشش را می‌کشد و می‌گوید: «بچه آخونده دیگه.»

‼️ اگر خوب درس نخواند، اگر توی #دعوا با هم کلاسی بخواهد حقش را بگیرد. محال است توی جمعی بنشیند و یک بامزه‌ای پیدا نشود که با نیشخند بپرسد: «تو ام می‌خوای عین بابات #آخوند بشی؟!» یک طور پلشت‌واری به بچه‌ات از همان اول می‌فهمانند که پدرش چه جایگاه دوست نداشتنی‌ای دارد.

⚠️ نتیجه‌ی محرومیت‌ها، نان و پنیر سق زدن‌ها، دوری‌کشیدن‌ها از بستگان و زندگی در هر روستای دور افتاده‌ای برای ما جز برچسب، #تمسخر و نگاه‌های سنگین نیست.

‼️ حواس همه نکته‌سنج‌های عالم که شغلشان توجه به جزئیاتی‌ست که دیگران نمی‌بینند، به همه چیز هست. الا اینکه #طلبه و #خانواده و بچه‌هایش #انسان هستند. ما هیچ کجای دسته‌بندی اخلاقی انسانی تربیتی آنها جایی نداریم. همین حالا که دارید این مطلب را می‌خوانید همه دارند توی توییتر و اینستا به هم تذکر می‌دهند که حواستان به جمعیت #افغانستانی‌هایی باشد که این وسط هیچ کاره‌اند.

⛔️ مراقب باشید مبادا صرفا بخاطر #ملیت ضارب اتفاق دیروز، رفتارتان با این عزیزان عوض شود. خیلی هم خوب. من هم همین نظر را دارم. اما دلم می‌خواست یک نفر از همین‌ها که دینشان #انسانیت است، درباره آن سه نفر که با زبان #روزه در خون خودشان غلطیدند و خانواده هاشان که با خون دل #افطار کردند، حرف بزند. از دختر هشت ساله شهید اصلانی که نمی‌دانم توی دل کوچک تبدارش چه کربلایی ست...

👤 #زهرا_کاردانی

https://telegram.me/morzaeri
نوشته ها و انتخابهاي محمدرضا زائرى
اگر قابل دانستيد نگاهي بيندازيد و به دوستانتان نيز معرفي فرماييد!

نوشته‌ای دقیق و روشن در توضیحِ ضعفِ بنیادینِ نظام‌های اقتدارگرا و قوتِ بنیادینِ نظام‌های دموکراتیک.

کشتار غیرنظامیان شادی دارد؟

جمهوری اسلامی موجودیت اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسد و آن را کشوری "جعلی" می‌داند. این موضع البته در سطح جهان منحصر به فرد نیست و کشورهای دیگری هم در نظام بین‌الملل وجود دارند که اسرائیل را به رسمیت نمی‌شناسند و یا آن را کشوری "غاصب" می‌دانند.
جمهوری اسلامی اما در کنار نفی به رسمیت شناختن اسرائیل، از لزوم "نابودی" آن نیز سخن می‌گوید. به واقع، شعار "نابودی اسرائیل" سال‌هاست در مجامع داخلی ایران به عنوان سرلوحۀ سیاست خارجی جناح اصولگرا مطرح می‌شود، اما در عین حال، در مجامع بیرون از کشور، مقام‌های رسمی ایران می‌کوشند تا این شعار را به گونه‌ای تأویل و تفسیر کنند که با تعهدات حقوقی جمهوری اسلامی در سطح بین‌الملل تعارض آشکار پیدا نکند.
از همین رو، معمولاً در عالی‌ترین سطوح تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی تأکید می‌شود که منظور از نابودی اسرائیل به دریا ریختن یهودیان آن سرزمین و یا به راه انداختن جنگ و قتل و خونریزی نیست، بلکه هدف، تمهیدِ برگزاری نوعی رفراندوم ویژه در بین ساکنان بومی فلسطین اعم از مسلمان و مسیحی و یهودی و غیره برای تعیین سرنوشت خود است. فراتر از این، حتی تأکید می‌شود که "نابودی اسرائیل" به معنای برنامه‌ریزی جمهوری اسلامی برای تحقق این شعار نیست بلکه صرفاً توصیفی از آیندۀ محتوم صهیونیسم به دلیل تضادهای بنیادی درونِ آن است.
در واقع آنچه محافل رسمی خطاب به نیروهای داخلی و خارجی در بارۀ "نابودی اسرائیل" می‌گویند؛ شباهت ناچیزی به هم دارد. برخی محافل در داخل کشور بر منحصربه فرد بودن موضع جمهوری اسلامی در برابر اسرائیل و لزوم نابودی آن به هر صورت ممکن اصرار می‌ورزند، حال آنکه تلاش برخی دیگر از آنها در سطح بین‌الملل، تشبیه و تطبیق مواضع‌شان در این باره با برخی از کشورهای دیگر است.
دلیل این رویۀ دوگانه کاملاً روشن است. جمهوری اسلامی از یک سو می‌خواهد هواداران سرسخت خود را با ایدئولوژی "ضد اسرائیلی" در حال بسیج نگه دارد و از سوی دیگر نمی‌خواهد هزینه‌های ناشی از یک شعار مغایر منشور ملل متحد را بر دوش گیرد. از همین رو، به طور دائم شاهد دوگانگی بین مواضع داخلی و خارجی نظام در برابر شعار نابودی اسرائیل و سیاست "ابهامِ" آن در این زمینه هستیم.
این دوگانگی اما اغلب کارآمدی لازم را برای نظام سیاسی ندارد و بعضاً مصداق ضرب‌المثل "آش نخورده و دهان سوخته" می‌شود.
غرض از این نوشتار اما تکرار هشدارهای هزاران باره‌ام در بارۀ بحث نابودی اسرائیل نیست بلکه طرح داستان از زاویه‌ای دیگر است.
اگر جمهوری اسلامی به واقع سیاست "ابهام" در مورد شعار "نابودی اسرائیل" را دنبال می‌کند طبعاً لازم است تبلیغات رسانه‌ای خود را نیز با این سیاست همسو کند، اما اگر نظام سیاسیِ خواهان نابودی اسرائیل از طریقِ زور است، این سیاست هم برای خود حدود و ثغور و محدودیت‌هایی دارد که لازم است در تبلیغات رسانه‌ای مورد توجه قرار گیرد.
متأسفانه سیاست رسانه‌ای جمهوری اسلامی بخصوص در شبکه خبرِ صدا و سیما در برابر تحولات اسرائیل، تابع هیچ قاعده و ضابطه‌ای حتی قواعد و ضوابط جنگی هم نیست و همۀ مرزهای انسانی را پشت سر گذاشته است.
همانطور که گفته شد اگر جمهوری اسلامی خواهان نابودی اسرائیل از طریق جنگ هم باشد رعایتِ قوانین جنگ در این مورد الزامی است. یکی از قواعد هر جنگی حساسیت در برابر سرنوشت غیرنظامیان است. تبلیغات جمهوری اسلامی در برابر عملیات مسلحانه در داخل اسرائیل اما گویی هیچ تفکیکی بین نظامیان و غیرنظامیان قائل نیست و به صرفِ اینکه حرکتی مسلحانه در جامعۀ اسرائیل صورت می‌گیرد، شبکۀ خبر بلافاصله مراسم جشن و شادی به پا می‌کند حتی اگر هدف عملیات افراد غیرنظامی و مردم عادی بوده باشند.
خب، منظور از خوشحالی و شادی از به گلوله بستن مردم عادی در عملیات‌های مسلحانۀ اخیر در تل‌آویو چیست؟ جشن گرفتن برای مرگ غیرنظامیان حتی در کشوری متخاصم، با کدام اصول و مرامِ ملی و دینی و انسانی سازگار است؟ عجیب اینکه در گزارش این نوع حوادث، از شدتِ هیجان و شادی در بارۀ آمار قربانیان نیز به شدت اغراق و شمار آنها چندین برابر تعداد واقعی آنها اعلام می‌شود!
اینکه یک جوان فلسطینی از شدت فشار یا خشم و نومیدی دست به اقدامی علیه غیرنظامیان طرفِ مقابل بزند، از نقطه نظر ریشه‌یابی خشونت جای بحث دارد اما اینکه در سرزمینی هزاران کیلومتر دورتر از صحنۀ ماجرا، از چنین حرکتی با چنان شعف آشکاری استقبال شود چنانکه گویی "فتحی نمایان" به وقوع پیوسته است، واقعاً که فقط از مسئولان صدا و سیمای جمهوری اسلامی برمی‌آید!
شادی از مرگ غیرنظامیان را در هیچ کشوری نباید "عادی‌سازی" کرد چون اگر عادی‌سازی شود، شاهد فجایعی چون شادی عده‌ای از جنایتِ قتل و جرح سه طلبۀ مشهدی خواهیم بود.
#احمد_زیدآبادی
#عملیات_تل_آویو
#صدا_و_سیما
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

دو جوان آرژانتینی در یک مهمانی شبانه و در جریان یک ورق بازی، کارشان بالا می گیرد و یکدیگر را به مبارزه می طلبند. در خانه ای ییلاقی که ویترینی از چاقوها قرار دارد، از دهن یکی از مهمانان در می رود که طرفین دعوا سلاحهایشان را انتخاب کنند! دو جوان به سراغ ویترین می روند و هر یک بلندترین چاقو را انتخاب می کنند. به بیرون خانه میروند و یکی از آنها دیگری را می کشد.
بورخس در توصیف درخشان این لحظه می گوید؛ پس از آنکه کارد را در دست گرفتند، دستشان شروع به لرزیدن کرد. چنانکه گویی چاقوها جان گرفتند و به آن دو جوان یاد دادند چطور بجنگند. انگار که پسرها نبودند که می جنگیدند بلکه این سلاحها بودند که باهم جنگیدند.
آیا حد اعلای این جان یافتن اشیاء را ما در این دوران نمی بینیم؟ مارکس این فرمول را به ما آموخته بود که به موازات کالایی شدن انسان، کالاها شأن و شخصیتی انسانی می یابند. اکنون بیش از انسانها این کالاها، تسلیحات نظامی، نفت، گاز،آب، مواد غذایی و هرچیزی به غیر از انسان تعیین می کند که جنگ کی و چطور اتفاق می افتد.

✍ #عادل_ایرانخواه

🌎جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY

سکانسی از فیلم "مردی برای تمام فصول"

در سیاست مدرن، همواره اولویت و اصالت بر حقوق انسانی است. به بهانه هیچ خطر و منفعتی نباید حقوق انسانی و قانون مبتنی بر این حقوق را پایمال کرد.

روی سخن من مخصوصاً با آن دسته از کسانی است که پس از آن‌که تعلیمات دینیِ معمول را در یک موسسه‌ی مذهبی یا در مدرسه‌ی کشیشان آموخته‌اند،در جوانی از کلیسا دوری گزیده‌اند و این دوری نه به‌خاطر لاقیدی و بی‌تفاوتیِ خاصی است که معمولاً در اکثر پسربچه‌ها پس از بلوغ ظهور می‌کند و نه به‌خاطر تردیدها و نفاق‌های فکری درباره‌ی ماهیتِ ایمان (چنین مواردی نادر است)، بلکه به‌سببِ عدمِ اغماضِ نسلِ جوان نسبت به افکارِ عقب‌مانده و منفی‌باف و قشریِ سازمان‌های مذهبی در قبالِ مسائل مهمی است که در زمان ما مطرح است. در فاصله‌ی هفده تا بیست‌سالگی که برخلافِ تصور بعضی از حکما مصیبت‌بارترین دوران عمر آدمی است،جوانان نسلِ معاصرِ من مجبور بوده‌اند،بد یا خوب، به‌تنهایی گلیم خود را در ورطه‌ی زندگی از آب بکشند. در این دورانِ هرج‌ومرجِ عظیم و فقر و فاقه و اغتشاشاتِ اجتماعی و خیانت‌ها و زورگویی‌ها و جنایاتِ بی‌کیفر و انواعِ بی‌قانونی‌ها، دیده شده که اسقفان در نامه‌های خود به عنوانِ[=خطاب به] مومنینِ وفادارشان طبق معمول و به‌طور کلی جز به موضوعاتی از قبیل لباسهای دور از عفتِ زنان و فسق و فجورهای علنی در پلاژها و رقص‌های نوظهورِ شهوانی و بحث‌های مبتذل و منافیِ عفت به چیزی نپرداخته‌اند. این خود به کوچه‌ی علی‌چپ‌زدن‌ها از طرف شبانانِ روحانی که همواره مدعیِ هدایت وارشادِ اخلاقیِ گلّه‌ی خویش بوده‌اند فاجعه‌ای غیرقابل‌تحمل بوده و لذا چگونه ماندن در چنین کلیسایی امکان داشته است؟*

*اینیاتسیو سیلونه، ماجرای یک پیشوای شهید، ترجمه‌ی محمد قاضی، صفحات ۴۷ و ۴۸.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

ربنای استاد شجریان

در دورهٔ کارشناسی، در دانشگاه تهران، استادمان محمدرضا شفیعی کدکنی دربارهٔ قدرتِ نفوذِ هنر می‌گفتند:
احسان طبری، که بیش‌از پنجاه سال مارکسیست بود، گفته‌بوده: در ماه رمضان، وقتی دَم افطار «ربنا»ی شجریان را می‌شنوم، خجالت می‌کشم که چرا آن روز روزه نبوده‌ام!
#شجریان #ربنا
@SadeNevisi