Forwarded from کامبیز نوروزی-حقوق و جامعه (Kambiz Norouzi)
🔴گناه پدر است نه خطای فرزند
ماجرای سفر سه عضو خانوادۀ محمدباقر قالیباف (همسر،دختر،داماد) آکنده است از عریان ترین نشانه های سقوط اخلاق حکمرانی.
مدافعان و اطرافیان قالیباف با این توجیه که "گناه فرزند را به پای پدر نمی نویسند" به دفاع و تبرئۀ او پرداخته اند . این ضرب المثل درست است ولی در این موضوع مصداق ندارد. در مورد چنین افرادی گناه فرزند نه فقط به پای پدر است بلکه اصلاً خطای پدر است . مسألۀ اصلی سفر این خانواده نیست بلکه تناقض آشکار گفتار و رفتار آقای رئیس مجلس است . در مردمان معمولی چنین چیزی حریم خصوصی است اما اینجا نه و جامعه حق تفحص و پرسش دارد.
خرید لوازم کودک از ترکیه یا هر کشور دیگری نه جرم است نه گناه . آنچه مذموم و زشت و قبیح است ریا و دروغ است؛ مردمفریبی و ناراستی است. آنچه سیاست و قدرت ایران را ویرانگرانه آلوده کرده است همین چیزهاست .
برای افراد عادی جامعه ، سفر خارجی و خرید خانوادگی حریم خصوصی است . رفتار و گفتار خانواده به دیگران مربوط نیست . هرچه هست مربوط به خودشان است.
مقامات ارشد کشوری با اتکا به پروپاگاندا و شعارهای دهان پرکن اخلاقی خود را در نظر مردم موجه نشان می دهند . آنها خود را مظهر اخلاق و ارزش های متعالی نمایش می دهند و دیگران را بخاطر نداشتن یا کم داشتن آن ارزش ها منکوب یا حتی سرکوب می کنند و با جلب نظر حکومت و مردم مدارجی از قدرت را در اشغال خود می گیرند . خیلی از مردم حرفهایشان را باور می کنند و آنها نیز به اتکای همین باور عمومی و آن مقامها که دارند منابع قدرت ، مانند ثروت و روابط رانتی را به دست می آورند .
آنها در ظاهر امین سرنوشت ملت و دارای های عمومی اند . اما آیا آنها در گفتار و شعار خود صادقند؟ آیا آنها در زندگی شخصی خود آنند که در ظاهر نشان می دهند؟ آیا زندگی مالی و اقتصادی سالمی دارند؟ آیا آنچه را به مردم دیکته و زور می کنند برای خود و خانوادۀ خود نیز همان می کنند؟
پاسخ این پرسش ها فقط با نظارت افکار عمومی معلوم می شود . اگر مردم بدانند که این مقامات چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند ، طبعاً از ایشان روی می گردانند و شاید از اریکه پائین بیافتند. اتفاقاً یکی از دلیل اصلی و بزرگ مخالفت این قبیل مقامات با گردش اطلاعات و آزادی مردم برای دستیابی به اطلاعات همین است که نمی خواهند واقعیتهایشان آشکار شود . پنهان ماندن و پنهانکاری بنیاد بقای این نوع مقامات است . فکر می کنید چرا تلاش می کنند با طرح صیانت مانع از دسترسی مردم به اینترنت شوند؟
وقتی اعضای خانوادۀ مقام ارشد رفتاری مغایر با شعارها و ادعاهای او می کنند دیگر جایی برای حریم خصوصی نیست . این اطلاعات به عنوان طرز سلوک آن مقام ارشد محسوب شده و مردم حق دارند با دانستن آن اطلاعات از حقیقتهای پنهان او آگاه شوند و بدانند قدرت به چه کسی سپرده اند. این حق نظارت عمومی است برای مشاهدۀ میزان سلامت و عدم سلامت صاحبان قدرت ، میزان صداقت و بی صداقتی آنها ، میزان راستگویی و درغگویی آنها، میزان پاکدستی و فساد انها و ....
همسر ، دختر و داماد قالیباف برای خرید سیسمونی به ترکیه سفر کرده اند . قالیباف در مبارزات انتخاباتی اش با هیجان و حرارت سفر خارجی یک وزیر برای خرید لباس بچه را در حد عملی ننگین و شرم آور نشان داد.حالا اما خانوادۀ خودش برای خرید سیسمونی به ترکیه رفته اند. او این این تناقض فاحش را چگونه توضیح می دهد؟
پسر آقای قالیباف مدعی بی خبری پدرش شده است. یعنی دختر ایشان شأن پدر را آنقدر ندیده است که بگوید می خواهد برای خرید وسائل فرزند به ترکیه برود و او را از پیش آگاه کند و نظر پدر را جویا شود ؟
همسر ایشان چطور ؟ ایشان یا از قبل اجازۀ سفر خارجی از شوهر داشته یا برای همین سفر اجازه گرفته بوده است. به هر حال وقتی ایشان به سفر رفته است و در منزل نیست ، زوج محترم ، آقای قالیباف نگفته و نپرسیده است که همسر چند روز کجاست ؟ چگونه بی خبر بوده ؟ مگر ممکن است آخر؟ یا خبر داشته و موافق بوده ؟
در عرف سیاست در کشورهایی که قانون و اخلاق نزد اهل قدرت محترم است و افکار عمومی برایشان مهم است ، گاه چنین وقایع و تناقض های اخلاقی را در حد رسوایی می خوانند و آن صاحب منصب ناگزیر از استعفا یا بیان حقیقت و اعتذار می شود. اینجا هرچند چنین رسومی معنا ندارد اما دست کم همکاران آقای قالیباف در مجلس می توانند رسماً او را در جلسۀ علنی مؤاخذه کنند و به مردم نشان دهند که مختصر جایی برای اخلاق در سیاست باقی است .
هیچ نقابی تا همیشه دوام نمی آورد.
https://t.me/kambiznouroozi
ماجرای سفر سه عضو خانوادۀ محمدباقر قالیباف (همسر،دختر،داماد) آکنده است از عریان ترین نشانه های سقوط اخلاق حکمرانی.
مدافعان و اطرافیان قالیباف با این توجیه که "گناه فرزند را به پای پدر نمی نویسند" به دفاع و تبرئۀ او پرداخته اند . این ضرب المثل درست است ولی در این موضوع مصداق ندارد. در مورد چنین افرادی گناه فرزند نه فقط به پای پدر است بلکه اصلاً خطای پدر است . مسألۀ اصلی سفر این خانواده نیست بلکه تناقض آشکار گفتار و رفتار آقای رئیس مجلس است . در مردمان معمولی چنین چیزی حریم خصوصی است اما اینجا نه و جامعه حق تفحص و پرسش دارد.
خرید لوازم کودک از ترکیه یا هر کشور دیگری نه جرم است نه گناه . آنچه مذموم و زشت و قبیح است ریا و دروغ است؛ مردمفریبی و ناراستی است. آنچه سیاست و قدرت ایران را ویرانگرانه آلوده کرده است همین چیزهاست .
برای افراد عادی جامعه ، سفر خارجی و خرید خانوادگی حریم خصوصی است . رفتار و گفتار خانواده به دیگران مربوط نیست . هرچه هست مربوط به خودشان است.
مقامات ارشد کشوری با اتکا به پروپاگاندا و شعارهای دهان پرکن اخلاقی خود را در نظر مردم موجه نشان می دهند . آنها خود را مظهر اخلاق و ارزش های متعالی نمایش می دهند و دیگران را بخاطر نداشتن یا کم داشتن آن ارزش ها منکوب یا حتی سرکوب می کنند و با جلب نظر حکومت و مردم مدارجی از قدرت را در اشغال خود می گیرند . خیلی از مردم حرفهایشان را باور می کنند و آنها نیز به اتکای همین باور عمومی و آن مقامها که دارند منابع قدرت ، مانند ثروت و روابط رانتی را به دست می آورند .
آنها در ظاهر امین سرنوشت ملت و دارای های عمومی اند . اما آیا آنها در گفتار و شعار خود صادقند؟ آیا آنها در زندگی شخصی خود آنند که در ظاهر نشان می دهند؟ آیا زندگی مالی و اقتصادی سالمی دارند؟ آیا آنچه را به مردم دیکته و زور می کنند برای خود و خانوادۀ خود نیز همان می کنند؟
پاسخ این پرسش ها فقط با نظارت افکار عمومی معلوم می شود . اگر مردم بدانند که این مقامات چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند ، طبعاً از ایشان روی می گردانند و شاید از اریکه پائین بیافتند. اتفاقاً یکی از دلیل اصلی و بزرگ مخالفت این قبیل مقامات با گردش اطلاعات و آزادی مردم برای دستیابی به اطلاعات همین است که نمی خواهند واقعیتهایشان آشکار شود . پنهان ماندن و پنهانکاری بنیاد بقای این نوع مقامات است . فکر می کنید چرا تلاش می کنند با طرح صیانت مانع از دسترسی مردم به اینترنت شوند؟
وقتی اعضای خانوادۀ مقام ارشد رفتاری مغایر با شعارها و ادعاهای او می کنند دیگر جایی برای حریم خصوصی نیست . این اطلاعات به عنوان طرز سلوک آن مقام ارشد محسوب شده و مردم حق دارند با دانستن آن اطلاعات از حقیقتهای پنهان او آگاه شوند و بدانند قدرت به چه کسی سپرده اند. این حق نظارت عمومی است برای مشاهدۀ میزان سلامت و عدم سلامت صاحبان قدرت ، میزان صداقت و بی صداقتی آنها ، میزان راستگویی و درغگویی آنها، میزان پاکدستی و فساد انها و ....
همسر ، دختر و داماد قالیباف برای خرید سیسمونی به ترکیه سفر کرده اند . قالیباف در مبارزات انتخاباتی اش با هیجان و حرارت سفر خارجی یک وزیر برای خرید لباس بچه را در حد عملی ننگین و شرم آور نشان داد.حالا اما خانوادۀ خودش برای خرید سیسمونی به ترکیه رفته اند. او این این تناقض فاحش را چگونه توضیح می دهد؟
پسر آقای قالیباف مدعی بی خبری پدرش شده است. یعنی دختر ایشان شأن پدر را آنقدر ندیده است که بگوید می خواهد برای خرید وسائل فرزند به ترکیه برود و او را از پیش آگاه کند و نظر پدر را جویا شود ؟
همسر ایشان چطور ؟ ایشان یا از قبل اجازۀ سفر خارجی از شوهر داشته یا برای همین سفر اجازه گرفته بوده است. به هر حال وقتی ایشان به سفر رفته است و در منزل نیست ، زوج محترم ، آقای قالیباف نگفته و نپرسیده است که همسر چند روز کجاست ؟ چگونه بی خبر بوده ؟ مگر ممکن است آخر؟ یا خبر داشته و موافق بوده ؟
در عرف سیاست در کشورهایی که قانون و اخلاق نزد اهل قدرت محترم است و افکار عمومی برایشان مهم است ، گاه چنین وقایع و تناقض های اخلاقی را در حد رسوایی می خوانند و آن صاحب منصب ناگزیر از استعفا یا بیان حقیقت و اعتذار می شود. اینجا هرچند چنین رسومی معنا ندارد اما دست کم همکاران آقای قالیباف در مجلس می توانند رسماً او را در جلسۀ علنی مؤاخذه کنند و به مردم نشان دهند که مختصر جایی برای اخلاق در سیاست باقی است .
هیچ نقابی تا همیشه دوام نمی آورد.
https://t.me/kambiznouroozi
Telegram
کامبیز نوروزی-حقوق و جامعه
تأملی در حقوق ، جامعه و فرهنگ | ارتباط با مدیر کانال @Knouroozi
Forwarded from تحلیل زمانه
✅ عواقب ریای سیستماتیک و مقدسنمایی
✍️ دکتر محمد فاضلی
@TahlilZamane
مسأله سفر خانواده محمدباقر قالیباف به ترکیه برای خرید سیسمونی نوزاد به بمب خبری رسانهای بدل شده است. اگرچه رفتار نامتداولی نیست و بارها شنیدهایم که خانواده فلان آدم ثروتمند یا سلبریتی وسایلشان را از پاریس یا دبی تهیه میکنند، اما در سطح سیاسیون این رفتار به افتضاح سیاسی و بمب خبری تبدیل میشود. بگذارید عمیقتر و جامعهشناختیتر به مسأله نگاه کنیم.
مقامات سیاسی این کشور همگی انسانهای معمولی هستند و در بند همه خواستهها، تمنیات و شهواتی که آدمها در طول تاریخ با آنها دست به گریبان هستند و خواهند بود. همگی مثل بقیه آدمهای معمولی به درجات متفاوتی اسیر پول، قدرت و شهوت هستند. همه همین گونه هستیم.
مقامات همچنین مثل بقیه زاد و ولد میکنند، و هر قدر از عمر نظام سیاسی میگذرد، نسلهای بعدی مقامات بیشتر شده و به همین نسبت هم متکثرتر، متفاوتتر از پدرانشان و به تبعیت از فضای زمانه، بیشتر مدرن و همراه با مُدهای زمانه میشوند. پدران هم کمتر میتوانند امیال، رفتار و بروزهای نسلهای بعد خود را کنترل کنند.
این نسلهای بعدی خواه با رانت و زد و بندهای متکی به قدرت سیاسی پدران یا به شیوههای سالم و برآمده از تلاش خود به ثروت رسیده باشند، میل دارند مثل بقیه ثروتمندان زندگی کنند. خواسته یا ناخواسته مجبورند سبک زندگی ادعاشده پدران را هم رعایت کنند. الگوهای مشخص حجاب، سخن گفتن و حضورهای اجتماعی و سیاسیشان تا اندازهای تحت تأثیر همین ملاحظه است.
«برخی پدران» این نسل با سنگر گرفتن پشت عباراتی نظیر «کارگزاران خدوم نظام مقدس اسلامی»، «سرباز نظام»، «شیفته خدمت» و ... همواره از پاسخگویی و پذیرفتن قیدهای شفافیت سر باز زدهاند. این افراد در کنار دیگر گروههای ذینفع از طرح، تصویب و اجرایی شدن اصلاحاتی در زمینه مالیات بر درآمد اشخاص (نظیر پی آی تی)، مدیریت تعارض منافع، شفافیت در قراردادها، افشای حقوق و درآمدهای کارگزاران و مقامات سیاسی طفره رفته یا جلوگیری کردهاند.
این «برخی پدران» همزمان تأکیدات ایدئولوژیک نظام سیاسی را در شعار به حد اعلا تکرار کرده و با دستآویز قرار دادن آنها در فرایندی از #ریای_سیستماتیک منافع خود را در عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی دنبال کردهاند. #مقدس_نمایی و #ریای_سیستماتیک به عنوان دو ابزار برای منفعتجویی و در همان حال کوبیدن رقبای اجتماعی، سیاسی و منتقدان هم بهکار گرفته شده است.
#مقدس_نمایی و #ریای_سیستماتیک تا وقتی تکثر و بروز و ظهور نسل جدید «برخی پدران» آنها را در معرض دید عمومی قرار نمیداد، و فضای مجازی دیده شدن ایشان در گوشه و کنار را به مسألهای عمومی تبدیل نمیکرد، ابزار کارآمدی بود؛ اما حالا همه آن انباشته چند دههای #مقدس_نمایی و #ریای_سیستماتیک به پاشنه آشیل تبدیل شده است. هر بروز و ظهور سبک زندگی تجملی و ناسازگار با مدعیات «برخی پدران» افتضاح سیاسی-رسانهای و اعتراض اجتماعی به بار میآورد.
حافظ سروده بود «آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت///حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو». وقت آن است که مقامات نیز خرقه پشمینه #مقدس_نمایی خود و کارشان، و #ریای_سیستماتیک به گفتار و کردار پیش چشم خلایق را رها کنند. این متاع در بازار جامعه مدرن – حتی با صیانت از فضای مجازی و شش قفله کردن اینترنت – هم خریداری ندارد.
چاره آن است که «که در خانه تزویر و ریا» بربندند، قواعد شفافیت حاکم بر زندگی اقتصادی مقامات سیاسی که در جهان مدرن رایج است پذیرفته شود، بزک و دوزک تقدس از چهره کارگزاران سیاسی و اجرایی زدوده شده و بهواقع پذیرفته شود که آنان نیز چون بقیه خلایق مردمانی تختهبند قدرت، ثروت و شهوت هستند که هیچ مزیتی بر بقیه شهروندان ندارند. لاجرم، شایستگی برای ذکر نصیحت اخلاقی و تعیین تکلیف برای خلق خدا هم ندارند. این یعنی تن دادن به برابری سیاسی و سطحی از شفافیت که تضمین کند مقامات به ثروتهای نامشروع دست نمییابند و در نتیجه خود و فرزندانشان میتوانند آزادانه و مانند بقیه شهروندان از ثروت مشروع خود به هر شیوه که مایلاند و غیرقانونی نیست استفاده کنند.
اگر بساط ریای سیستماتیک و مقدسنمایی برچیده شود، همگان در هر سطحی از قدرت و ثروت به یکسان در برابر قانون پاسخگو شوند، و اصلاحات معطوف به شفافیت عملی گردد، علاوه بر افزایش اعتماد عمومی، آن زندگی عادی که نسل جدید «برخی پدران» طالب آن هستند میسر میشود. خلاصه «وقت آن است که این خرقه پشمینه» را بیندازند جایی که دست هیچ کسی به آن نرسد و همه شهروند عادی و پاسخگو در برابر قانون و افکار عمومی باشند.
#تحلیل_زمانه
🌎 @TahlilZamane
✍️ دکتر محمد فاضلی
@TahlilZamane
مسأله سفر خانواده محمدباقر قالیباف به ترکیه برای خرید سیسمونی نوزاد به بمب خبری رسانهای بدل شده است. اگرچه رفتار نامتداولی نیست و بارها شنیدهایم که خانواده فلان آدم ثروتمند یا سلبریتی وسایلشان را از پاریس یا دبی تهیه میکنند، اما در سطح سیاسیون این رفتار به افتضاح سیاسی و بمب خبری تبدیل میشود. بگذارید عمیقتر و جامعهشناختیتر به مسأله نگاه کنیم.
مقامات سیاسی این کشور همگی انسانهای معمولی هستند و در بند همه خواستهها، تمنیات و شهواتی که آدمها در طول تاریخ با آنها دست به گریبان هستند و خواهند بود. همگی مثل بقیه آدمهای معمولی به درجات متفاوتی اسیر پول، قدرت و شهوت هستند. همه همین گونه هستیم.
مقامات همچنین مثل بقیه زاد و ولد میکنند، و هر قدر از عمر نظام سیاسی میگذرد، نسلهای بعدی مقامات بیشتر شده و به همین نسبت هم متکثرتر، متفاوتتر از پدرانشان و به تبعیت از فضای زمانه، بیشتر مدرن و همراه با مُدهای زمانه میشوند. پدران هم کمتر میتوانند امیال، رفتار و بروزهای نسلهای بعد خود را کنترل کنند.
این نسلهای بعدی خواه با رانت و زد و بندهای متکی به قدرت سیاسی پدران یا به شیوههای سالم و برآمده از تلاش خود به ثروت رسیده باشند، میل دارند مثل بقیه ثروتمندان زندگی کنند. خواسته یا ناخواسته مجبورند سبک زندگی ادعاشده پدران را هم رعایت کنند. الگوهای مشخص حجاب، سخن گفتن و حضورهای اجتماعی و سیاسیشان تا اندازهای تحت تأثیر همین ملاحظه است.
«برخی پدران» این نسل با سنگر گرفتن پشت عباراتی نظیر «کارگزاران خدوم نظام مقدس اسلامی»، «سرباز نظام»، «شیفته خدمت» و ... همواره از پاسخگویی و پذیرفتن قیدهای شفافیت سر باز زدهاند. این افراد در کنار دیگر گروههای ذینفع از طرح، تصویب و اجرایی شدن اصلاحاتی در زمینه مالیات بر درآمد اشخاص (نظیر پی آی تی)، مدیریت تعارض منافع، شفافیت در قراردادها، افشای حقوق و درآمدهای کارگزاران و مقامات سیاسی طفره رفته یا جلوگیری کردهاند.
این «برخی پدران» همزمان تأکیدات ایدئولوژیک نظام سیاسی را در شعار به حد اعلا تکرار کرده و با دستآویز قرار دادن آنها در فرایندی از #ریای_سیستماتیک منافع خود را در عرصههای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی دنبال کردهاند. #مقدس_نمایی و #ریای_سیستماتیک به عنوان دو ابزار برای منفعتجویی و در همان حال کوبیدن رقبای اجتماعی، سیاسی و منتقدان هم بهکار گرفته شده است.
#مقدس_نمایی و #ریای_سیستماتیک تا وقتی تکثر و بروز و ظهور نسل جدید «برخی پدران» آنها را در معرض دید عمومی قرار نمیداد، و فضای مجازی دیده شدن ایشان در گوشه و کنار را به مسألهای عمومی تبدیل نمیکرد، ابزار کارآمدی بود؛ اما حالا همه آن انباشته چند دههای #مقدس_نمایی و #ریای_سیستماتیک به پاشنه آشیل تبدیل شده است. هر بروز و ظهور سبک زندگی تجملی و ناسازگار با مدعیات «برخی پدران» افتضاح سیاسی-رسانهای و اعتراض اجتماعی به بار میآورد.
حافظ سروده بود «آتش زهد و ریا خرمن دین خواهد سوخت///حافظ این خرقه پشمینه بینداز و برو». وقت آن است که مقامات نیز خرقه پشمینه #مقدس_نمایی خود و کارشان، و #ریای_سیستماتیک به گفتار و کردار پیش چشم خلایق را رها کنند. این متاع در بازار جامعه مدرن – حتی با صیانت از فضای مجازی و شش قفله کردن اینترنت – هم خریداری ندارد.
چاره آن است که «که در خانه تزویر و ریا» بربندند، قواعد شفافیت حاکم بر زندگی اقتصادی مقامات سیاسی که در جهان مدرن رایج است پذیرفته شود، بزک و دوزک تقدس از چهره کارگزاران سیاسی و اجرایی زدوده شده و بهواقع پذیرفته شود که آنان نیز چون بقیه خلایق مردمانی تختهبند قدرت، ثروت و شهوت هستند که هیچ مزیتی بر بقیه شهروندان ندارند. لاجرم، شایستگی برای ذکر نصیحت اخلاقی و تعیین تکلیف برای خلق خدا هم ندارند. این یعنی تن دادن به برابری سیاسی و سطحی از شفافیت که تضمین کند مقامات به ثروتهای نامشروع دست نمییابند و در نتیجه خود و فرزندانشان میتوانند آزادانه و مانند بقیه شهروندان از ثروت مشروع خود به هر شیوه که مایلاند و غیرقانونی نیست استفاده کنند.
اگر بساط ریای سیستماتیک و مقدسنمایی برچیده شود، همگان در هر سطحی از قدرت و ثروت به یکسان در برابر قانون پاسخگو شوند، و اصلاحات معطوف به شفافیت عملی گردد، علاوه بر افزایش اعتماد عمومی، آن زندگی عادی که نسل جدید «برخی پدران» طالب آن هستند میسر میشود. خلاصه «وقت آن است که این خرقه پشمینه» را بیندازند جایی که دست هیچ کسی به آن نرسد و همه شهروند عادی و پاسخگو در برابر قانون و افکار عمومی باشند.
#تحلیل_زمانه
🌎 @TahlilZamane
Forwarded from کانال شعرهاونوشته های"مسعودکلانتری"
✅غزلی برای"خداوند
غزل:سعدی"
ای پادشاه ملک سخن تا
هماره ها !
از قرن ها گذشته به اوج
هزاره ها !
منشور بی بدیل کلام تو
درنوشت …
هرقصه ای که بود به
طومارپاره ها!
کاری به کارگاه سخن
کرده ای،شگرف
دیگر چه برمی آید ازاین
هیچ کاره ها ؟!!
تو چون گلی، شکفته و چون
چشمه ای ، روان
آخر چه نسبتت به چنین
خار و خاره ها ؟!!
"تلقین درس اهل نظر
یک اشارت است"
تو عین معنی ای و رها از
اشاره ها !
صدبار "شهسوار سخن" بود
نیّتم
دیدم به نام توست همه
استخاره ها!
ای رام تازیانه ی طبعت
سمند شعر !
پیشت پیاده اند سراسر
سواره ها
تکبیر می زنند به نام بزرگ
تو …
در شهرهای شعر بر اوج
مناره ها !
ما بندگان خاکی خود را ؛
سخن-خدای! …
برکش بر آسمان ادب چون
ستاره ها!
🟡مسعودکلانتری
🟣کانال شعرها و نوشته های "مسعودکلانتری":
https://telegram.me/masoodkalantari
غزل:سعدی"
ای پادشاه ملک سخن تا
هماره ها !
از قرن ها گذشته به اوج
هزاره ها !
منشور بی بدیل کلام تو
درنوشت …
هرقصه ای که بود به
طومارپاره ها!
کاری به کارگاه سخن
کرده ای،شگرف
دیگر چه برمی آید ازاین
هیچ کاره ها ؟!!
تو چون گلی، شکفته و چون
چشمه ای ، روان
آخر چه نسبتت به چنین
خار و خاره ها ؟!!
"تلقین درس اهل نظر
یک اشارت است"
تو عین معنی ای و رها از
اشاره ها !
صدبار "شهسوار سخن" بود
نیّتم
دیدم به نام توست همه
استخاره ها!
ای رام تازیانه ی طبعت
سمند شعر !
پیشت پیاده اند سراسر
سواره ها
تکبیر می زنند به نام بزرگ
تو …
در شهرهای شعر بر اوج
مناره ها !
ما بندگان خاکی خود را ؛
سخن-خدای! …
برکش بر آسمان ادب چون
ستاره ها!
🟡مسعودکلانتری
🟣کانال شعرها و نوشته های "مسعودکلانتری":
https://telegram.me/masoodkalantari
Telegram
کانال شعرهاونوشته های"مسعودکلانتری"
شعرها و نوشته های"مسعودکلانتری"
Forwarded from عصر ایران
تلویزیون دولتی ترکیه: چرا ایران برای امام محمد غزالی آرامگاه نمی سازد؟
🔹وب سایت تلویزیون دولتی ترکیه (تی آر تی)، در گزارشی به طور تلویحی از عدم ساخت آرامگاه بر روی محل مدفن امام محمد غزالی، متکلم و فقیه ایرانی قرن پنجم و ششم هجری، انتقاد کرده است.
🔹به گزارش عصرایران، وب سایت شبکه خبری "تی آر تی" ترکیه، با انتشار گزارشی در این باره نوشت: 15 سال پس از کشف اتفاقی مدفن امام محمد غزالی، متکلم و فقیه برجسته جهان اسلام در ایران، هنوز هیچ کار درخوری برای بازسازی یا نگهداری مدفن این عالم برجسته جهان اسلام انجام نشده است.
🔹بر اساس این گزارش: 15 سال پس از پیدا شدن مقبره غزالی، این مکان هنوز هم در انتظار نوسازی و مرمت است. مقبره "ابوحامد محمد بن محمد غزالی" - که در سن 53 سالگی در سال 1111 میلادی (505 هجری قمری) درگذشت - علیرغم تمام دستاوردهای او در طول عمرش، همچنان در انتظار شکوه و احترامی است که شایسته آن است...
جزییات بیشتر 👇👇
asriran.com/003VZs
@MyAsriran
🔹وب سایت تلویزیون دولتی ترکیه (تی آر تی)، در گزارشی به طور تلویحی از عدم ساخت آرامگاه بر روی محل مدفن امام محمد غزالی، متکلم و فقیه ایرانی قرن پنجم و ششم هجری، انتقاد کرده است.
🔹به گزارش عصرایران، وب سایت شبکه خبری "تی آر تی" ترکیه، با انتشار گزارشی در این باره نوشت: 15 سال پس از کشف اتفاقی مدفن امام محمد غزالی، متکلم و فقیه برجسته جهان اسلام در ایران، هنوز هیچ کار درخوری برای بازسازی یا نگهداری مدفن این عالم برجسته جهان اسلام انجام نشده است.
🔹بر اساس این گزارش: 15 سال پس از پیدا شدن مقبره غزالی، این مکان هنوز هم در انتظار نوسازی و مرمت است. مقبره "ابوحامد محمد بن محمد غزالی" - که در سن 53 سالگی در سال 1111 میلادی (505 هجری قمری) درگذشت - علیرغم تمام دستاوردهای او در طول عمرش، همچنان در انتظار شکوه و احترامی است که شایسته آن است...
جزییات بیشتر 👇👇
asriran.com/003VZs
@MyAsriran
Forwarded from فرارو
دست خطی از مناجات امیر کبیر در شب قدر
◻️امیر کبیر در شب قدر در این مناجات نوشته است: بار پروردگارا، الهی، ملکا، قادرا، خداوندا، امیر تویی، کبیر تویی، تقی همان شاگرد آشپز است. معبودا، رو به سوی تو دارم، هدایتی فرما تا گره از کار مردم بگشایم.
@Fararunews
◻️امیر کبیر در شب قدر در این مناجات نوشته است: بار پروردگارا، الهی، ملکا، قادرا، خداوندا، امیر تویی، کبیر تویی، تقی همان شاگرد آشپز است. معبودا، رو به سوی تو دارم، هدایتی فرما تا گره از کار مردم بگشایم.
@Fararunews
Forwarded from ممالک محروسه ایران
دلایل جعلی بودن مناجات نامه منتسب به میرزا تقی خان فراهانی امیر نظام (امیرکبیر)
این مناجات نامه منسوب به مرحوم میرزا تقی خان امیر نظام مشهور به امیر کبیر به دلایل ذیل جعلی است:
1. مرحوم میرزا تقی خان امیر نظام اگرچه در عمل صدر اعظم و شخص اول کشور بعد از ناصرالدين شاه بود ولی هیچ گاه لقب صدراعظمی و مهمتر از آن امیر کبیر نداشت و بعد از درگذشتش به این لقب مشهور شد. در هیچ سند تاریخی نه خودش از عنوان امیر کبیر برای خود استفاده کرده ونه دیگری او را امیر کبیر خطاب داده است. (برای اطلاعات بیشتر به پژوهش های دکتر رضا کسروی درباره ی لقب "امیرکبیر" در همین کانال رجوع شود)
2. ذکر کلمه هجری بعد از عدد سال متداول نبوده و امروزه با رواج تاریخ های میلادی و قمری و شمسی در متون ذکر آن در متون تاریخی رایج گشته، ضمن اینکه اشاره به زمان هم با کلمات یوم و لیله و سنه متداول بوده است. عبارت "بار پروردگارا" مربوط به دوران پس از فرهنگستان بوده و با ادبیات رایج در عصر امیر کبیر و ادبیات مورد استفاده خود وی هیچ گونه سنخیتی ندارد. (با تشکر از جناب هادی میرشاهی)
3. میرزا تقی خان امیر نظام اصولا اهل مناجات و دعا و شعر و ..... نبود. به میرزا سعید خان انصاری که بعدها وزیر خارجه شد و اهل علم بود گفته بود که لباس تنبلی را رها کن و بیا به دولت خدمت کن و یا به قاآنی شاعر معروف که او را چوب زد و گفت به جای شعر بیا یک ترجمه انجام بده.
4. نکته ای دیگر راجع به این نامه این است که این نوع خط تحریر یعنی خط تحریر به شیوه نستعلیق در دوره قاجار اصلا مرسوم نبوده و خط تحریر همگان خط شکسته تحریر بوده که سرآمدان این شیوه امیرنظام گروسی و امین الدوله بودند و از زمان اواسط پهلوی دوم خط تحریر به شیوه نستعلیق در کشور رایج می شود و اگر اسناد بدست آمده از قبل از آن دوره را ببینیم تماما خط تحریر به شیوه شکسته تحریری می باشد. همچنین مقایسه ی دستخط های اصیل و تایید شده ی امیرکبیر با این دستخط خود گویای عدم صحت این انتساب است. (نظریه جناب امیرعباس نصیری یزدی، کارشناس خطاطی)
5. مهمتر از همه این که این سند جدید الولاده در هیچ منبعی و هیچ آرشیوی وجود خارجی ندارد و صرفا محصول ذهن خلاق جاعل محترم و خوشنویس آن است.
@qajariranhistory
این مناجات نامه منسوب به مرحوم میرزا تقی خان امیر نظام مشهور به امیر کبیر به دلایل ذیل جعلی است:
1. مرحوم میرزا تقی خان امیر نظام اگرچه در عمل صدر اعظم و شخص اول کشور بعد از ناصرالدين شاه بود ولی هیچ گاه لقب صدراعظمی و مهمتر از آن امیر کبیر نداشت و بعد از درگذشتش به این لقب مشهور شد. در هیچ سند تاریخی نه خودش از عنوان امیر کبیر برای خود استفاده کرده ونه دیگری او را امیر کبیر خطاب داده است. (برای اطلاعات بیشتر به پژوهش های دکتر رضا کسروی درباره ی لقب "امیرکبیر" در همین کانال رجوع شود)
2. ذکر کلمه هجری بعد از عدد سال متداول نبوده و امروزه با رواج تاریخ های میلادی و قمری و شمسی در متون ذکر آن در متون تاریخی رایج گشته، ضمن اینکه اشاره به زمان هم با کلمات یوم و لیله و سنه متداول بوده است. عبارت "بار پروردگارا" مربوط به دوران پس از فرهنگستان بوده و با ادبیات رایج در عصر امیر کبیر و ادبیات مورد استفاده خود وی هیچ گونه سنخیتی ندارد. (با تشکر از جناب هادی میرشاهی)
3. میرزا تقی خان امیر نظام اصولا اهل مناجات و دعا و شعر و ..... نبود. به میرزا سعید خان انصاری که بعدها وزیر خارجه شد و اهل علم بود گفته بود که لباس تنبلی را رها کن و بیا به دولت خدمت کن و یا به قاآنی شاعر معروف که او را چوب زد و گفت به جای شعر بیا یک ترجمه انجام بده.
4. نکته ای دیگر راجع به این نامه این است که این نوع خط تحریر یعنی خط تحریر به شیوه نستعلیق در دوره قاجار اصلا مرسوم نبوده و خط تحریر همگان خط شکسته تحریر بوده که سرآمدان این شیوه امیرنظام گروسی و امین الدوله بودند و از زمان اواسط پهلوی دوم خط تحریر به شیوه نستعلیق در کشور رایج می شود و اگر اسناد بدست آمده از قبل از آن دوره را ببینیم تماما خط تحریر به شیوه شکسته تحریری می باشد. همچنین مقایسه ی دستخط های اصیل و تایید شده ی امیرکبیر با این دستخط خود گویای عدم صحت این انتساب است. (نظریه جناب امیرعباس نصیری یزدی، کارشناس خطاطی)
5. مهمتر از همه این که این سند جدید الولاده در هیچ منبعی و هیچ آرشیوی وجود خارجی ندارد و صرفا محصول ذهن خلاق جاعل محترم و خوشنویس آن است.
@qajariranhistory
Forwarded from ممالک محروسه ایران
مقایسه ی دستخط واقعی میرزا محمد تقی خان فراهانی امیرنظام مشهور به امیرکبیر (سمت راست) محفوظ در مرکز اسناد آستان قدس رضوی و مناجات نامه ی جعلی منتسب به ایشان (سمت چپ)
@qajariranhistory
@qajariranhistory
Forwarded from سهند ایرانمهر
✔️زند بر هر رگی فصاد صد نیش
ولی دستش بلرزد بر رگ خویش
✍️سهند ایرانمهر
این ویدیو را که دیدم به نظرمآمد که مناسبت خوبی است برای بازنشر و رجوع به گنجینه ادبیاتمان، تا بدانیم خرد ایرانی براساس تجربه خود به آنچه که امروز رانتخواری یا آقازادگی مینامیم، چه نگاهی دارد.
نظامی گنجهای در داستان خسرو وشیرین به قصد هرمز مبنی بر دادگستری وعدالتورزی و سوگندی که برای تحقق آنمیخورد، اشاره میکند:
سیاست را ز من گردد سزاوار
بر این سوگندهائی خورد بسیار
چو شه در عدل خود ننمود سستی
پدید آمد جهان را تندرستی
🔸اولین آزمون هرمز با تخطی فرزندش خسرو، اتفاق میافتد. او با اسبش واردکشت یک روستایی میشود، روی تخت خانه او میخوابد و بنای عشرت میگذارد و غوری غلامش غوره باغ رعیت را ضایع میکند. خبر « بیرسمی» فرزند را به پدر میبرند وسوگندش را یادآوری میکنند:
که خسرو و دوش بیرسمی نمود است
ز شاهنشه نمیترسد چه سوداست
ملک گفتا نمیدانم گناهش
بگفتند آنکه بیداد است راهش
سمندش کشتزار سبز را خورد
غلامش غوره دهقان تبه کرد
شب از درویش بستد جای تنگش
به نامحرم رسید آواز چنگش
🔸به هرمز همچنین یادآوری میکنند که اگر اینکار آقازاده را فردی عادی میکرد، پیرش را درمیآوردی ولی معمولا صاحبان قدرت به رگ خویش که میرسند، سست میشوند:
گر این بیگانهای کردی نه فرزند
ببردی خان و مانش را خداوند
زند بر هر رگی فصاد صد نیش
ولی دستش بلرزد بر رگ خویش
🔸هرمز به سوگندش عمل و فرزند را تنبیه میکند:
ملک فرمود تا خنجر کشیدند
تکاور مرکبش را پی بریدند
غلامش را به صاحب غوره دادند
گلابی را به آبی شوره دادند
در آن خانه که آن شب بود رختش
به صاحبخانه بخشیدند تختش
پس آنگه ناخن چنگی شکستند
ز روی چنگش ابریشم گسستند
🔸در اینجا، نظامی دست به مقایسه این روش دادگرانه با تبعیض و بیعداتی عهدو زمانه خود میزند:
سیاست بین که میکردند ازین پیش
نه با بیگانه با دردانه خویش
کنون گر خون صد مسکین بریزند
ز بند یکقراضه برنخیزند
کجا آن عدل و آن انصاف سازی؟
که با فرزند از اینسان رفت بازی
🔸نظامی همچنین دست به مقایسه تلخ آن حکمرانان گبر با حاکمان مدعی مسلمانی میزند:
جهان ز آتش پرستی شد چنان گرم
که بادا زین مسلمانی ترا شرم
مسلمانیم ما او گبر نام است
گر این گبری، مسلمانی کدام است؟
نظامی بر سرافسانه شو باز
که مرغ پند را تلخ آمد آواز
پایان
تدوین ویدیو: پیام پورفلاح ( کارتونیست)
@sahandiranmehr
ولی دستش بلرزد بر رگ خویش
✍️سهند ایرانمهر
این ویدیو را که دیدم به نظرمآمد که مناسبت خوبی است برای بازنشر و رجوع به گنجینه ادبیاتمان، تا بدانیم خرد ایرانی براساس تجربه خود به آنچه که امروز رانتخواری یا آقازادگی مینامیم، چه نگاهی دارد.
نظامی گنجهای در داستان خسرو وشیرین به قصد هرمز مبنی بر دادگستری وعدالتورزی و سوگندی که برای تحقق آنمیخورد، اشاره میکند:
سیاست را ز من گردد سزاوار
بر این سوگندهائی خورد بسیار
چو شه در عدل خود ننمود سستی
پدید آمد جهان را تندرستی
🔸اولین آزمون هرمز با تخطی فرزندش خسرو، اتفاق میافتد. او با اسبش واردکشت یک روستایی میشود، روی تخت خانه او میخوابد و بنای عشرت میگذارد و غوری غلامش غوره باغ رعیت را ضایع میکند. خبر « بیرسمی» فرزند را به پدر میبرند وسوگندش را یادآوری میکنند:
که خسرو و دوش بیرسمی نمود است
ز شاهنشه نمیترسد چه سوداست
ملک گفتا نمیدانم گناهش
بگفتند آنکه بیداد است راهش
سمندش کشتزار سبز را خورد
غلامش غوره دهقان تبه کرد
شب از درویش بستد جای تنگش
به نامحرم رسید آواز چنگش
🔸به هرمز همچنین یادآوری میکنند که اگر اینکار آقازاده را فردی عادی میکرد، پیرش را درمیآوردی ولی معمولا صاحبان قدرت به رگ خویش که میرسند، سست میشوند:
گر این بیگانهای کردی نه فرزند
ببردی خان و مانش را خداوند
زند بر هر رگی فصاد صد نیش
ولی دستش بلرزد بر رگ خویش
🔸هرمز به سوگندش عمل و فرزند را تنبیه میکند:
ملک فرمود تا خنجر کشیدند
تکاور مرکبش را پی بریدند
غلامش را به صاحب غوره دادند
گلابی را به آبی شوره دادند
در آن خانه که آن شب بود رختش
به صاحبخانه بخشیدند تختش
پس آنگه ناخن چنگی شکستند
ز روی چنگش ابریشم گسستند
🔸در اینجا، نظامی دست به مقایسه این روش دادگرانه با تبعیض و بیعداتی عهدو زمانه خود میزند:
سیاست بین که میکردند ازین پیش
نه با بیگانه با دردانه خویش
کنون گر خون صد مسکین بریزند
ز بند یکقراضه برنخیزند
کجا آن عدل و آن انصاف سازی؟
که با فرزند از اینسان رفت بازی
🔸نظامی همچنین دست به مقایسه تلخ آن حکمرانان گبر با حاکمان مدعی مسلمانی میزند:
جهان ز آتش پرستی شد چنان گرم
که بادا زین مسلمانی ترا شرم
مسلمانیم ما او گبر نام است
گر این گبری، مسلمانی کدام است؟
نظامی بر سرافسانه شو باز
که مرغ پند را تلخ آمد آواز
پایان
تدوین ویدیو: پیام پورفلاح ( کارتونیست)
@sahandiranmehr
Telegram
attach 📎
Forwarded from سهند ایرانمهر
صیانت که معنیاش آن باشد، لاجرم زندهگیری هم اینچنین است!
@sahandiranmehr
@sahandiranmehr
Forwarded from سهند ایرانمهر
تلف شدن خرس قهوهای بر اثر ضرب و جرح
اداره کل حفاظت محیط زیست استان اردبیل از تلف شدن یک قلاده خرس قهوهای در روستای کنازق شهرستان نمین خبر داد.
اهالی روستا با توسل به روشها و رفتارهای نامناسب، پس از تعقیب و گریز و ضرب و جرح حیوان و از پا انداختن آن، با استفاده از ادواتی نظیر تراکتور، آسیب جدی به این جانور وارد کردند.
با توجه به شدت آسیبدیدگی حیوان از ناحیه ستون فقرات و خونریزی داخلی تلف شد.
@sahandiranmehr
اداره کل حفاظت محیط زیست استان اردبیل از تلف شدن یک قلاده خرس قهوهای در روستای کنازق شهرستان نمین خبر داد.
اهالی روستا با توسل به روشها و رفتارهای نامناسب، پس از تعقیب و گریز و ضرب و جرح حیوان و از پا انداختن آن، با استفاده از ادواتی نظیر تراکتور، آسیب جدی به این جانور وارد کردند.
با توجه به شدت آسیبدیدگی حیوان از ناحیه ستون فقرات و خونریزی داخلی تلف شد.
@sahandiranmehr
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
عالم قاسماف و علیرضا قربانی
هجدهمین جشنوارهی بینالمللی موسیقی عرفانی،
سپتامبر ۲۰۲۱، قونیه - ترکیه.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
هجدهمین جشنوارهی بینالمللی موسیقی عرفانی،
سپتامبر ۲۰۲۱، قونیه - ترکیه.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from سرو سخنگو (دکتر اسلامی نُدوشن)
🖤 ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار
با عزای دلِ ما میآید...
به اطّلاع همراهان عزیز میرسانم که متأسفانه استاد اسلامی نُدوشن درگذشتند.
⚫️ صفیرِ سیمرغِ فرهنگِ ایران حزین گشت⚫️
💎کانال دکتر محمّدعلی اسلامی نُدوشن
🆔 @sarv_e_sokhangoo
با عزای دلِ ما میآید...
به اطّلاع همراهان عزیز میرسانم که متأسفانه استاد اسلامی نُدوشن درگذشتند.
⚫️ صفیرِ سیمرغِ فرهنگِ ایران حزین گشت⚫️
💎کانال دکتر محمّدعلی اسلامی نُدوشن
🆔 @sarv_e_sokhangoo
سرو سخنگو (دکتر اسلامی نُدوشن)
🖤 ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار با عزای دلِ ما میآید... به اطّلاع همراهان عزیز میرسانم که متأسفانه استاد اسلامی نُدوشن درگذشتند. ⚫️ صفیرِ سیمرغِ فرهنگِ ایران حزین گشت⚫️ 💎کانال دکتر محمّدعلی اسلامی نُدوشن 🆔 @sarv_e_sokhangoo
استاد محمد علی اسلامی نُدوشن از نثرنویسانِ برتر معاصر بود؛ شمارِ نثرنویسانی در ترازِ او شاید از انگشتان یک دست بیشتر نباشد.
Forwarded from روز + نامه - نگین حسینی (Negin Hosseini)
برسد به دست آقای پرویز پرستویی، خیرین و دلسوزان مراکز نگهداری افراد معلول و سالمند
جناب آقای #پرستویی
از این که با نیت خیر و مهربانی، باعث «نجات» یکی از اهالی سرشناس کهریزک (آقای #رضا_رویگری) شدید، از شما تشکر میکنم اما میخواهم توجه شما را به نکتهای حیاتی جلب کنم.
گزارش ناراحتکننده آقای رویگری از #زندگی_در_کهریزک واقعیتی است که نه فقط در این مرکز، که در همه #موسسات_نگهداری افراد #معلول و #سالمند وجود دارد. مدل نگهداری موسسهای، شیوهای سنتی و براساس مراقبت دائمی، قطع ارتباط با دنیای بیرون و داشتن قَیم است؛ به طوری که ساکنان، دیگر هیچ اختیاری بر زندگی و تصمیمهای خود ندارند و با آنها مانند انسانهایی بیارزش و بدون صلاحیت برخورد میشود. به دلیلِ همین فضای بسته و از دست رفتن حقوق اولیه انسانی در مراکز نگهداری، کابوس بسیاری از افراد دارای معلولیت، سالمندان و خانوادههای آنها این است که روزی خودشان یا عزیزشان مجبور به زندگی در این مراکز شوند؛ مکانهایی که به مراتب وحشتناکتر از کهریزکاند و هر روز خبری از #شکنجه، #آزار و تجاوز از آن جاها به بیرون درز میکند.
روش نگهداری موسسهای سالهاست که در کشورهای مختلف منسوخ شده است. کنوانسیون جهانی حقوق افراد دارای معلولیت ۲۰۰۶ که ایران نیز به آن پیوسته، بارها خواستار «موسسهزدایی» یا بستن این مراکز مراقبتی شده و از دولت ایران خواسته است که به جای این نوع مراقبتهای غیرانسانی، روش «ارائه خدمات حمایتی مبتنی بر جامعه» را پیاده کند؛ که بر اساس آن، فرد در مکانهای کوچکتری زندگی میکند؛ اجازه دارد در جامعه حضور و مشارکت داشته باشد؛ از مراکز تفریحی و خدماتی (مانند مراکز فنی و حرفهای، تحصیلی، کاری و غیره) استفاده میکند؛ میتواند کار کند و برای خودش و زندگیاش تصمیم بگیرد؛ و با او مانند یک زندانی یا مجرم رفتار نمیشود.
در سایه کنوانسیون جهانی، موسسههای زیادی در کشورهای اروپایی بسته شدهاند. حتی در یونان که در سالهای اخیر، با بحرانهای اقتصادی فراوانی روبرو بوده، مراکز نگهداری یکی پس از دیگری در حال بسته شدن هستند و جای آنها را مراکز کوچک حمایتی گرفتهاند.
من به عنوان کنشگری که بیشتر عمر خود را در حوزه حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت فعالیت کردهام، از شما که پیشتاز کمک به اهالی کهریزک بوده و هستید، خواهشمندم که از نفوذ خود برای ایجاد تغییری بزرگ در سیستم ضدانسانی مراقبتی و حرکت به سمت روش حمایتی استفاده کنید. نجات یک نفر کار ارزشمندی است اما تلاش برای تغییر سیستمی غلط، روح و جسم هزاران نفر را نجات خواهد داد.
بااحترام
نگین حسینی
@neginpaper
جناب آقای #پرستویی
از این که با نیت خیر و مهربانی، باعث «نجات» یکی از اهالی سرشناس کهریزک (آقای #رضا_رویگری) شدید، از شما تشکر میکنم اما میخواهم توجه شما را به نکتهای حیاتی جلب کنم.
گزارش ناراحتکننده آقای رویگری از #زندگی_در_کهریزک واقعیتی است که نه فقط در این مرکز، که در همه #موسسات_نگهداری افراد #معلول و #سالمند وجود دارد. مدل نگهداری موسسهای، شیوهای سنتی و براساس مراقبت دائمی، قطع ارتباط با دنیای بیرون و داشتن قَیم است؛ به طوری که ساکنان، دیگر هیچ اختیاری بر زندگی و تصمیمهای خود ندارند و با آنها مانند انسانهایی بیارزش و بدون صلاحیت برخورد میشود. به دلیلِ همین فضای بسته و از دست رفتن حقوق اولیه انسانی در مراکز نگهداری، کابوس بسیاری از افراد دارای معلولیت، سالمندان و خانوادههای آنها این است که روزی خودشان یا عزیزشان مجبور به زندگی در این مراکز شوند؛ مکانهایی که به مراتب وحشتناکتر از کهریزکاند و هر روز خبری از #شکنجه، #آزار و تجاوز از آن جاها به بیرون درز میکند.
روش نگهداری موسسهای سالهاست که در کشورهای مختلف منسوخ شده است. کنوانسیون جهانی حقوق افراد دارای معلولیت ۲۰۰۶ که ایران نیز به آن پیوسته، بارها خواستار «موسسهزدایی» یا بستن این مراکز مراقبتی شده و از دولت ایران خواسته است که به جای این نوع مراقبتهای غیرانسانی، روش «ارائه خدمات حمایتی مبتنی بر جامعه» را پیاده کند؛ که بر اساس آن، فرد در مکانهای کوچکتری زندگی میکند؛ اجازه دارد در جامعه حضور و مشارکت داشته باشد؛ از مراکز تفریحی و خدماتی (مانند مراکز فنی و حرفهای، تحصیلی، کاری و غیره) استفاده میکند؛ میتواند کار کند و برای خودش و زندگیاش تصمیم بگیرد؛ و با او مانند یک زندانی یا مجرم رفتار نمیشود.
در سایه کنوانسیون جهانی، موسسههای زیادی در کشورهای اروپایی بسته شدهاند. حتی در یونان که در سالهای اخیر، با بحرانهای اقتصادی فراوانی روبرو بوده، مراکز نگهداری یکی پس از دیگری در حال بسته شدن هستند و جای آنها را مراکز کوچک حمایتی گرفتهاند.
من به عنوان کنشگری که بیشتر عمر خود را در حوزه حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت فعالیت کردهام، از شما که پیشتاز کمک به اهالی کهریزک بوده و هستید، خواهشمندم که از نفوذ خود برای ایجاد تغییری بزرگ در سیستم ضدانسانی مراقبتی و حرکت به سمت روش حمایتی استفاده کنید. نجات یک نفر کار ارزشمندی است اما تلاش برای تغییر سیستمی غلط، روح و جسم هزاران نفر را نجات خواهد داد.
بااحترام
نگین حسینی
@neginpaper
همه دانند که بر دست شهان بوسه خطاست
لایق بوسه فقط دست و سر و پای شماست
روز معلم بر آموزگاران عرصهی خرد و راستی و دادپروری مبارک باد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
لایق بوسه فقط دست و سر و پای شماست
روز معلم بر آموزگاران عرصهی خرد و راستی و دادپروری مبارک باد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from فردین علیخواه
مکث، تعجب، تعظیم!
◽️سالها قبل وقتی که به « خارج» سفر میکردم و در آنجا وارد فروشگاههای کوچک میشدم فروشنده با لبخند میگفت " سلام، خوش اومدین". همیشه چند بار با دقت به پشت سرم نگاه میکردم چون مطمئن نبودم که طرفِ صحبت فروشنده من باشم. میگفتم که احتمالأ بعد از من فرد دیگری وارد شده است و بهیقین آشنای فروشنده است که او به گرمی به او سلام میکند. ولی حدس من اشتباه بود. وقتی چیزی نمیخریدم سعی میکردم یواشکی و بیسروصدا مغازه را ترک کنم. هنوز پایم را از فروشگاه بیرون نگذاشته، باز صدایی پشتسرم میشنیدم که با مهربانی میگفت" روز خوبی داشته باشید. خداحافظ". هول و ولا مرا میگرفت و به تندی و غضبناک میگفتم «یس یس! » راستش را بخواهید برایم عجیب بود.
بعدها کمکم به محیطهای دیگر «خارج » هم رفتم و باز احترام دیدم. حتی توهینهایشان هم محترمانه بود! و راستش را بخواهید توهینهای آنها دقیقاً مانند احترامهای ما به یکدیگر بود. در آنجا رفتهرفته احترام به خودم را پذیرفتم و با آن کنار آمدم. به این نکته دقت کنید. پذیرفتن احترام به خود اصلاً آسان نیست. همانطور که بی احترامی رنج آور است احترام دیدن هم می تواند رنج آور باشد. دیگر آنکه فقط « احترام گذاشتن» نیست که نیاز به یادگیری یا آموزش دارد بلکه درباره ظرفیت «احترام دیدن» هم باید آموزش دید. آنجا فهمیدم که من برای «احترام دیدن» به خوبی تعلیم ندیده و تربیت نشده بودم. من آستانۀ مشخصی برای احترام دیدن داشتم. تحمل من برای احترام دیدن حد و اندازه داشت.
یکی از رفتارهایی که از رانندگان کشورهای « خارج» آموختم ایستادن آنان نزدیکی خط عابرپیاده و در مواردی اشاره به عابر پیاده برای رد شدن از عرض خیابان است. بعضی از رانندگان در « خارج» برای انتقال این پیام به عابر، از دست و لبخند استفاده میکردند. در این خصوص هم احترام به خودم را پذیرفتم. اصلاً آسان نبود. اوایل پیش میآمد که وسط خیابان و روی خط عابر پیاده بأیستم و هاج و واج به رانندگانی که به من احترام میگذارند نگاه کنم. فکر میکردم که به یقین دوربین مخفی باشد، یا اینکه یک کمپانی ماشینسازی دارد اولین ماشین بدون راننده خود را آزمایش میکند تا ببیند که واکنش ماشین به یک جسم زنده در خیابان چیست؟ ! حدس من اشتباه بود. یک راننده بالغ و عاقل در ماشین نشسته بود و با لبخند به من نگاه میکرد و البته من با تعجب و اندکی خشمگین به او خیره میشدم. در هر صورت، سخت بود ولی با احترام به خودم کنار آمدم. خشمم از این بود که « لعنتی، نکن این کارو، من تحملشو ندارم. چرا به من این قدر احترام میذاری؟ » به تدریج احساس کردم که احترام مانند هوای تازهای است که به زور دارد وارد ششهای کثیف من میشود. ششهایی که سالها به دودی به نام بیاحترامی عادت کرده بودند. وقتی احترام دیدن را باور کردم چقدر حس خوبی داشتم. نگاهم به زندگی مثبتتر شد. اعتماد بنفسم افزایش یافت. آدمها را بیشتر دوست داشتم.
دوستان من. سطرهای قبلی را با چاشنی طنز همراه کردم. هر چند خوب میدانید که حقیقتی تلخ است. ولی میخواهم نکته دیگری بگویم. معمولاً وقتی در خیابانهای شهرهای مختلف کشور رانندگی میکنم سعیام آن است تا رفتار خوب رانندگان « خارج» را تقلید کنم. معمولاً چند متر مانده به خطکشی عابر پیاده از سرعتم میکاهم، کامل توقف میکنم و با تکان دادن محترمانه دستانم، به عابر پیاده میگویم که بفرماید. سعی میکنم نوع ایستادنم همین معنی «بفرمایید» را منتقل کند نه «گمشو برو دیگه! »
تاکنون با عابری مواجه نشدهام که نأیستد، اول تعجب نکند و بعد از مکثی کوتاه از من تشکر نکند. بعضی از هموطنانم آنقدر در وسط خیابان میایستند، و تعظیم و تشکر میکنند که داد و فریاد ماشینهای پشتسر و حتی گاهی اوقات خود من هم درمی آید. باورتان میشود که بعضیها در پاسخ به احترام من، رو به ماشین تعظیمِ ژاپنی میکنند؟ حتی در شهرهای کوچک، زنان که ممکن است ملاحظاتی داشته باشند مکث میکنند، لبخند میزنند و به نشانه تشکر دستشان را روی سینهشان میگذارند.
آنچه من انجام میدهم رفتاری معمولی در بسیاری کشورهاست. ولی چرا ما به وضعیتی رسیدهایم که اینقدر در مواجهه با رفتار سادهای نظیر توقف احترامآمیز یک راننده پشت خط عابر اینقدر تعجب میکنیم؟ علیرغم هر پاسخی به این سوال، آنچه مهم است نتیجه است که در این مثال انتقال حس شیرین «محترم بودن» به آدمهاست.
تعظیم و تشکر عابران در مقابل ماشین یک تاریخ را برایم تداعی میکند. این رفتارِ کوچک، نشانه است نشانه. این رفتار بیانگر تاریخی مملو از بیاحترامی حاکمان این کشور به مردم، بیاحترامی نهادهای حکومتی به انسانها و در نتیجه، بیاحترامی «مردم احترامندیده» به یکدیگر است.
🔺فردین علیخواه|گروه جامعهشناسی دانشگاه گیلان
_______________
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال: @fardinalikhah
◽️سالها قبل وقتی که به « خارج» سفر میکردم و در آنجا وارد فروشگاههای کوچک میشدم فروشنده با لبخند میگفت " سلام، خوش اومدین". همیشه چند بار با دقت به پشت سرم نگاه میکردم چون مطمئن نبودم که طرفِ صحبت فروشنده من باشم. میگفتم که احتمالأ بعد از من فرد دیگری وارد شده است و بهیقین آشنای فروشنده است که او به گرمی به او سلام میکند. ولی حدس من اشتباه بود. وقتی چیزی نمیخریدم سعی میکردم یواشکی و بیسروصدا مغازه را ترک کنم. هنوز پایم را از فروشگاه بیرون نگذاشته، باز صدایی پشتسرم میشنیدم که با مهربانی میگفت" روز خوبی داشته باشید. خداحافظ". هول و ولا مرا میگرفت و به تندی و غضبناک میگفتم «یس یس! » راستش را بخواهید برایم عجیب بود.
بعدها کمکم به محیطهای دیگر «خارج » هم رفتم و باز احترام دیدم. حتی توهینهایشان هم محترمانه بود! و راستش را بخواهید توهینهای آنها دقیقاً مانند احترامهای ما به یکدیگر بود. در آنجا رفتهرفته احترام به خودم را پذیرفتم و با آن کنار آمدم. به این نکته دقت کنید. پذیرفتن احترام به خود اصلاً آسان نیست. همانطور که بی احترامی رنج آور است احترام دیدن هم می تواند رنج آور باشد. دیگر آنکه فقط « احترام گذاشتن» نیست که نیاز به یادگیری یا آموزش دارد بلکه درباره ظرفیت «احترام دیدن» هم باید آموزش دید. آنجا فهمیدم که من برای «احترام دیدن» به خوبی تعلیم ندیده و تربیت نشده بودم. من آستانۀ مشخصی برای احترام دیدن داشتم. تحمل من برای احترام دیدن حد و اندازه داشت.
یکی از رفتارهایی که از رانندگان کشورهای « خارج» آموختم ایستادن آنان نزدیکی خط عابرپیاده و در مواردی اشاره به عابر پیاده برای رد شدن از عرض خیابان است. بعضی از رانندگان در « خارج» برای انتقال این پیام به عابر، از دست و لبخند استفاده میکردند. در این خصوص هم احترام به خودم را پذیرفتم. اصلاً آسان نبود. اوایل پیش میآمد که وسط خیابان و روی خط عابر پیاده بأیستم و هاج و واج به رانندگانی که به من احترام میگذارند نگاه کنم. فکر میکردم که به یقین دوربین مخفی باشد، یا اینکه یک کمپانی ماشینسازی دارد اولین ماشین بدون راننده خود را آزمایش میکند تا ببیند که واکنش ماشین به یک جسم زنده در خیابان چیست؟ ! حدس من اشتباه بود. یک راننده بالغ و عاقل در ماشین نشسته بود و با لبخند به من نگاه میکرد و البته من با تعجب و اندکی خشمگین به او خیره میشدم. در هر صورت، سخت بود ولی با احترام به خودم کنار آمدم. خشمم از این بود که « لعنتی، نکن این کارو، من تحملشو ندارم. چرا به من این قدر احترام میذاری؟ » به تدریج احساس کردم که احترام مانند هوای تازهای است که به زور دارد وارد ششهای کثیف من میشود. ششهایی که سالها به دودی به نام بیاحترامی عادت کرده بودند. وقتی احترام دیدن را باور کردم چقدر حس خوبی داشتم. نگاهم به زندگی مثبتتر شد. اعتماد بنفسم افزایش یافت. آدمها را بیشتر دوست داشتم.
دوستان من. سطرهای قبلی را با چاشنی طنز همراه کردم. هر چند خوب میدانید که حقیقتی تلخ است. ولی میخواهم نکته دیگری بگویم. معمولاً وقتی در خیابانهای شهرهای مختلف کشور رانندگی میکنم سعیام آن است تا رفتار خوب رانندگان « خارج» را تقلید کنم. معمولاً چند متر مانده به خطکشی عابر پیاده از سرعتم میکاهم، کامل توقف میکنم و با تکان دادن محترمانه دستانم، به عابر پیاده میگویم که بفرماید. سعی میکنم نوع ایستادنم همین معنی «بفرمایید» را منتقل کند نه «گمشو برو دیگه! »
تاکنون با عابری مواجه نشدهام که نأیستد، اول تعجب نکند و بعد از مکثی کوتاه از من تشکر نکند. بعضی از هموطنانم آنقدر در وسط خیابان میایستند، و تعظیم و تشکر میکنند که داد و فریاد ماشینهای پشتسر و حتی گاهی اوقات خود من هم درمی آید. باورتان میشود که بعضیها در پاسخ به احترام من، رو به ماشین تعظیمِ ژاپنی میکنند؟ حتی در شهرهای کوچک، زنان که ممکن است ملاحظاتی داشته باشند مکث میکنند، لبخند میزنند و به نشانه تشکر دستشان را روی سینهشان میگذارند.
آنچه من انجام میدهم رفتاری معمولی در بسیاری کشورهاست. ولی چرا ما به وضعیتی رسیدهایم که اینقدر در مواجهه با رفتار سادهای نظیر توقف احترامآمیز یک راننده پشت خط عابر اینقدر تعجب میکنیم؟ علیرغم هر پاسخی به این سوال، آنچه مهم است نتیجه است که در این مثال انتقال حس شیرین «محترم بودن» به آدمهاست.
تعظیم و تشکر عابران در مقابل ماشین یک تاریخ را برایم تداعی میکند. این رفتارِ کوچک، نشانه است نشانه. این رفتار بیانگر تاریخی مملو از بیاحترامی حاکمان این کشور به مردم، بیاحترامی نهادهای حکومتی به انسانها و در نتیجه، بیاحترامی «مردم احترامندیده» به یکدیگر است.
🔺فردین علیخواه|گروه جامعهشناسی دانشگاه گیلان
_______________
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال: @fardinalikhah
Forwarded from ویرایش ذهن | شهابالدین حائری شیرازی
🔴 کاش کمی خود را اصلاح کنیم!
✍شهاب الدین حائری شیرازی
امروز دیدم همسرم به دقت پیج یک دختر فنلاندی را نگاه میکند پرسیدم موضوع چیه پاسخی داد که مرا به فکر فرو برد.
دختر بیست و خورده ای ساله فنلاندی در اوقات فراغت در پیج خود آگهی می دهد که حاضر است بصورت داوطلبانه منزل افرادی که در اثر افسردگی انرژی تمیز کردن خانه شان را ندارند تمیز کرده و به انها تحویل دهد.
تصاویر خانه را قبل و بعد از نظافت در پیج اش میگذارد.
کار دواطلبانه انهم چنین دشوار!
یک زباله دانی به تمام معنی را تحویل میگیرد و برای شادی روح خودش و کمک به هم نوع بدون هیچ دستمزدی شسته، رفته تحویل می دهد!!
بنظرم ما ایرانی ها اگر قرار است از این وضع اسفبار اقتصادی رها شویم در قدم اول باید یک خانه تکانی اساسی فرهنگی بکنیم و بجای رفتن دنبال آقایی دنیا قدری بدنبال تهذیب نفس و خودساختن باشیم!
آن دختر فنلاندی نه خودش را قوم نجات یافته میداند نه مدعی اصلاح و نجات دنیاست.
اما این کار او، فطری و خداپسندانه است و موجب کمال نفس و نزول برکات خدا بر زندگی اش میشود.
مناسک وعبادات ما هم قرار بود موجب تربیت نفس و بهبود اخلاق ما شود!!
https://t.me/virayeshe_zehn
✍شهاب الدین حائری شیرازی
امروز دیدم همسرم به دقت پیج یک دختر فنلاندی را نگاه میکند پرسیدم موضوع چیه پاسخی داد که مرا به فکر فرو برد.
دختر بیست و خورده ای ساله فنلاندی در اوقات فراغت در پیج خود آگهی می دهد که حاضر است بصورت داوطلبانه منزل افرادی که در اثر افسردگی انرژی تمیز کردن خانه شان را ندارند تمیز کرده و به انها تحویل دهد.
تصاویر خانه را قبل و بعد از نظافت در پیج اش میگذارد.
کار دواطلبانه انهم چنین دشوار!
یک زباله دانی به تمام معنی را تحویل میگیرد و برای شادی روح خودش و کمک به هم نوع بدون هیچ دستمزدی شسته، رفته تحویل می دهد!!
بنظرم ما ایرانی ها اگر قرار است از این وضع اسفبار اقتصادی رها شویم در قدم اول باید یک خانه تکانی اساسی فرهنگی بکنیم و بجای رفتن دنبال آقایی دنیا قدری بدنبال تهذیب نفس و خودساختن باشیم!
آن دختر فنلاندی نه خودش را قوم نجات یافته میداند نه مدعی اصلاح و نجات دنیاست.
اما این کار او، فطری و خداپسندانه است و موجب کمال نفس و نزول برکات خدا بر زندگی اش میشود.
مناسک وعبادات ما هم قرار بود موجب تربیت نفس و بهبود اخلاق ما شود!!
https://t.me/virayeshe_zehn