بخشی از تصنیفِ مصیبت‌نامهٔ عشق
با صدای استاد #بنان
آهنگ از #روح_الله_خالقی

#محمدرضا_شجریان
پیرامون این تصنیف می‌گوید:

#خالقی این اثر را فقط برای
# بنان ساخت و
فقط #بنان آنرا اجرا کرد...

باتشکر از کانال فاخر استاد بنان

# جان_عشاق
@Jane_oshaagh

مصیبت نامه عشق
آهنگی شاهکار از #روح_الله_خالقی
در افشاری
که به «شب هجران»
نیز معروف است و بر روی شعر
دکتر #رعدی_آذرخشی
با صدای ملکوتی ومخملین #بنان
و
همراهی ارکستر جاودان گلها
گر امشب می رسيدی بر سر من 
  و گر می آرميدی در بر من

# جان_عشاق
@Jane_oshaagh

کجایند مردان بی ادعا
-----
نظام سیاسی بدون وجود مخالفین، خوابی است که هیچ‌گاه تعبیر نشده و نمی‌شود. اما مخالف کیست؟ موضوع جدال و مخالفت چیست؟ ابزارهای جدال و منازعه کدامند؟ منازعه در چه سطحی جریان دارد؟ غایت منازعه چیست؟
چهل و اندی سال از عمر نظام جمهوری اسلامی می‌گذرد. از همان روز نخست، میدان‌های نقد و منازعه و ستیز برقرار بوده است. پرسش‌های مذکور طی این چهل و اندی سال، پاسخ‌های گوناگون دریافت کرده‌اند. نظام جمهوری اسلامی در هر منزل کسانی را به قول خودش از قطار انقلاب یا به کلی از قطار زندگی پیاده کرده است. در همه این میادین منازعه نیز کم و بیش پیروز بوده است. اما به سریال این میادین منازعه تا انتها که می‌نگری، غم سراسر وجودت را فرامی‌گیرد.
از اول هم موافقان و مخالفان فرصت طلب و حقیر وجود داشتند. اما تعداد مردان و زنان شریف و صادق و اهل خرد در هر دو سوی میدان بیشتر بودند. فضائل و ارزش‌های اخلاقی و آرمان‌های چپ و راست، در میان بود. کسانی بودند که در موضع دفاع یا حمله به نظام، نمی‌خواهند ساکت و خاموش بمانند. مهم نیست در موضع درست ایستاده بودند و سخن راست می‌گفتند یا نه. هیچ بازیگری نیست که در عمل اشتباه نکرده باشد. اما مهم این بود که عاشق بودند، از خود گذشته بودند و کمتر کیسه‌ برای خود دوخته بودند. آدم‌ها بزرگ‌ بودند قطع نظر از اینکه چه می‌گفتند و چه می‌کردند. مخالفین عاشق ارزش‌های بلند بودند و هر کدام به نحوی مخالفت می‌کردند. بعضی با کلیت جمهوری اسلامی مخالفت می‌کردند، بعضی با اصل نظام مخالفتی نداشتند اما نمی‌توانستند از کاستی‌ها بگذرند جوانمردانه ایستادگی می‌کردند. بعضی اهل گفتگو بودند، بعضی اهل نصیحت‌های مشفقانه، بعضی تند تر بودند. به حساب نحو و صورت مخالفت‌شان باید رسیدگی کرد، اما اغلب با همه کمی و کاستی‌هاشان بزرگ بودند. مشکل همه شان این بود که راه و روش زندگی در میدان ارزش‌های اخلاقی ناسازگار را نمی‌دانستند.
سر همه بی استثنا به سنگ کوبیده شد. حتی سر کسانی که می‌خواستند از سر خرد از نظام دفاع کنند. بعضی از دنیا رفتند، بعضی جلای وطن کردند، بعضی در گوشه عزلت پیر شدند، بعضی محصور و بعضی مجبور به سکوت. در میان موافقین و مخالفین، مبارزان پر سابقه بودند، مردان و زنانی که شرط آزادی را در اعلام مخالفت با سیاست‌های جاری یافته بودند. به تردید افتاده بودند، سوال می‌کردند و پاسخ می‌خواستند. شمار فراوانی از دختران و پسران جوان و دانشجو هم بودند که در مخیله‌شان تصاحب قدرت نمی‌گنجید، هستی اخلاقی‌شان را در پی گیری آرمان‌هایی جستجو می‌کردند که به آنها ایمان آورده بودند. اما همه تنها به جرم آنکه اهل ارادت نبودند، رانده شدند و خاموش.
جلوتر که می‌آیی به تدریج صحنه دگرگون می‌شود. میدان‌های منازعه بازهم گشوده می‌شود اما هم آنها که در جبهه دفاع از نظام ایستاده‌اند هم آنها که در جبهه مخالفت علم هدایت و رهبری بر دست گرفته‌اند، نازل‌اند. نان به نرخ روز خورند. بازیچه‌اند. نااصیل و بی ریشه‌اند. سر ها به سنگ کوبیده شد. اما سطح منازعه نیز هر روز نازل و نازل‌تر شد. طرفین از هیچ ارزش والایی دفاع نمی‌کنند. حقیقتی در میان نیست. هر چه هست جدال میان بازیگرانی است که دل سپرده هیچ امر والایی نیستند. نه از دل‌های پر از اشتیاق حقیقت خبری هست نه از خردمندانی که اندیشیده‌اند و از سر درد به میدان آمده‌اند.
خردمندان و عاشقان و دلسپردگان به حقیقت هنوز هم هستند، اما خسته، در حاشیه، پیر و نابازیگرند.
رویای جمهوری اسلامی برای زندگی بدون مخالف هیچ گاه تعبیر نشد. اما میدان منازعه با مخالفین‌اش را هر روز در سطح نازل‌تری گشود. مدافعان و مخالفان نازل را بر موافقان و مخالفان والا ترجیح داد. حاصل این شد که بسیاری از مردمان نمی‌دانند در این میدان نازل ستیز چه کسی ارزش دفاع دارد؟ از چه چیز باید دفاع کنند؟ از غلبه این یا آن، چه چیز می‌تواند دگرگون شود؟
راه خروج از این میدان ابتدال، ارتفاع گرفتن است و ارتقاء سطح ستیز. راه خروج مردان و زنان بزرگ را به میدان فراخواندن است. موضوع و غایت منازعه را بازتعریف خردمندانه کردن است. با ارتفاع گرفتن سطح منازعه، فضیلت‌های سیاسی است که دوباره ظهور می‌کنند قطع نظر از آنکه چه کسی میدان را فتح خواهد کرد. آنگاه مردم هر سویی را که اختیار کنند، چشم اندازی از زندگی نیک را بر چشم انداز دیگر ترجیح داده‌اند. یکی را اختیار کرده‌اند بی آنکه طرف دیگر را به کلی از چشم دور کنند.
راز همگرایی در حیات سیاسی، همین سطح والای منازعه است که هر سوی آن، با نظامی از ارزش‌های والا شناخته شود.

نظر دکتر عباس زریاب خویی (۱۲۹۸-۱۳۷۳)، تاریخ‌نگار و ادیب و محقق بزرگ معاصر دربارهٔ پهلوی اول


دورهٔ جوانی من در یک حکومت پلیسی سپری شد و این حکومت پلیسی تا ۱۳۲۰ ادامه داشت. شبح و قیافهٔ پلیس برای ما رعب‌آور و وحشت‌آور بود و غیر از پلیس با لباس رسمی، افراد پلیس در لباس عادی هم بودند که افعال و اقوال مردم را به‌شدت زیر نظر داشتند و گزارش می‌دادند.
این حکومت پلیسی، نظم و ترتیب خشکِ ظاهری به همراه داشت. دستگاه دولتی به‌طور منظم کار می‌کرد و مردم بدون اعتراض به کار خود مشغول بودند. اما در باطن چنین نبود. رعب و وحشت از دستگاه دولتی نفرت و انزجار شدید از آن را به همراه داشت.
روشنفکران که عدهٔ ایشان بسیار معدود بود، از نبودن آزادی فکر و قلم می‌نالیدند؛ ولی این امر برای تودهٔ عظیم مردم اهمیتی چندان نداشت و یا اصلاً اهمیت نداشت. آنچه مردم را سخت ناراحت می‌کرد و به بغض و خصومت با دستگاه دولتی وامی‌داشت این بود که می‌پنداشتند دولت، ضد دین و ضد دین مبین اسلام است و می‌خواهد ریشهٔ این دین را برکند.
در حقیقت این مسأله اساسی نداشت. دولت و حکومت نمی‌توانست با دین مخالف باشد ولی چون ساده‌اندیش بود و خیال می‌کرد که مثلاً عزاداری علنی برای سیدالشهدا مخالف با تمدن اروپایی است از آن جلوگیری می‌کرد. از سال ۱۳۰۸ به بعد در شهر خوی تشکیل دسته‌های عزاداری و مخصوصاً زنجیرزنی غدغن شد. تعزیه که در خوی «شبیه‌گردانی» نام داشت ممنوع گردید و لباس‌ها و وسایل تعزیه‌گردانیِ دسته‌های عزاداری از طرف شهربانی توقیف گردید. پس از آن، عزاداری علنی نیز به‌تدریج در ایام محرم و صفر ممنوع شد.
منع عزاداری حسینی، خشم و نفرت مردم را از دستگاه دولتی سخت برانگیخت و این خشم و نفرت به خصومت و دشمنی بدل گردید. مردم، دولت را همچون دست‌نشاندهٔ اجنبی می‌دیدند که هدفش هَدْمِ [=ویرانی] بنیان دین اسلام است.
کشف حجاب که از سال ۱۳۱۴ معمول شد بر این پندار دامن زد. دولت به جای آن‌که کشف حجاب را امری خصوصی اعلام کند و آن را امری اختیاری بداند، امری الزامی دانست. پاسبان‌ها مأمور بودند که در کوچه‌ها و شَوارع [=راه‌ها]، زنانی را که حتی روسری به سر داشتند مورد شَتْم [=دشنام] و آزار قرار دهند و حتی روسری‌شان را پاره کنند.
این سیاست‌های غلطِ احمقانهٔ دولت، فاصله و شکاف میان دولت و مردم را روزبه‌روز زیادتر کرد تا جایی که در روز هجوم قوای متفقین به ایران در شهریور ۱۳۲۰ مردم بازتابی نشان ندادند و بلکه خوشحال شدند و اشغال وطن خود را نادیده گرفتند.
حکومت پهلوی، تشکیلات اداری منظمی در سرتاسر مملکت ایجاد کرد. سپاه منظمی بر اساس سربازی اجباری و خدمت وظیفه به وجود آورد. راه‌های تازه درست کرد و راه‌های قدیم را مرمت کرد، اقدام به بنای راه‌آهن سرتاسری نمود و خلیج‌فارس را به دریای خزر از طریق راه‌آهن وصل کرد. ثبت احوال و املاک را در سرتاسر مملکت اجرا کرد و مدارس جدید و دانشگاه تأسیس کرد و کارهای سودمند زیادی از این قبیل در جهت نفع عامه انجام داد. اما بازی کردن با روح و اعتقادات عمیق مردم کار شوخی نیست و به همین جهت بود که تودهٔ مردم هیچ‌یک از این کارهای سودمند را ارج ننهادند و از آن سپاسگزاری نکردند. سهل است که بسیاری از ایشان در اثر القائات و تلقینات بد، معتقد شدند که این کارها به دستور خارجیان و مخصوصاً انگلیسی‌ها بوده است.
من در اوج قدرت دولت پهلوی و بحران سختگیری‌های آن‌که مخصوصاً پس از واقعهٔ مشهد و کشته شدن عده‌ای در صحن مطهر حضرت رضا به وجود آمد به قم رفتم. رفتن من به قم در حقیقت معلول بحران روحی ناشی از محیط خفقان‌آور شدید آن زمان بود.


منبع: زریاب خویی، عباس، «زندگانی من»، دوماهنامهٔ بخارا، ش ۱۰۴، بهمن و اسفند ۱۳۹۳، ص ۲۰۰، ۲۰۱.
@shahab_rouyanian

🎥ناله های پدر در فراق فرزندانش

🔹نعمت بهبهانی پدری که متروپل دو‌ فرزندش را از او گرفت.

🔹در رثای فرزندانش ضجه می‌زند و صدای فغان و ناله‌اش به آسمان است.

✅ @akhbare_fouri

صائب تبریزی گوید:

ز سادگی است، به فرزند هر که خرسند است
که مادر و پدرِ غم، وجودِ فرزند است

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مسعود اسناب هستم... از کشورم نروژ!
✍️ محمود فرجامی
هر از چندی آقای مسعود قره‌خانی، رییس پارلمان نروژ، دست به کمر ویدیویی پر می‌کند به زبان فارسی برای ایرانیان که ای ملت شریف ایران شما لیاقت بهتر از اینها را دارید و اگر جزو مردم نروژ می‌بودید، یا اگر حکومتتان دست دولت نروژ بود وضعتان خیلی بهتر از این بود و من امیدوارم مثل مردم «کشور من نروژ» که امکانات فراوانی در اختیار من گذاشت و من خیلی سپاسگزارم، شما هم خوشبخت شوید.
جناب قره‌خانی احتمالا نه با پروتکل‌ها و دیسیپلین سیاسی آشناست و نه راه‌ورسم مراودات انسانی را می‌داند.
ایشان رسما و همه‌جا خودش را نروژی معرفی می‌کند و نه ایرانی-نروژی. به عبارت دیگر بزرگوار ایرانی نیست (همانطور که در پاسخ به انتقادها برای ریاستش به پارلمان گفت) بلکه صرفا ایران به دنیا آمده و زبان فارسی بلد است و همانطور که هر بار دست‌کم دو بار در هر پیامی به فارسی یادآور می شود «کشورم نروژ» بوده که همه چیز در اختیار او گذاشته تا به اینجا برسد. او تا پیش از اینکه مورد توجه رسانه‌ها قرار بگیرد هیچ اقدامی، همدلی‌ای، کنشگری‌ای چیزی در رابطه با ایران و ایرانی‌ها نداشت.
اگر از دو لمپن عرصه سیاست، ترامپ و نتانیاهو بگذریم، بسیار غریب و خلاف پروتکل‌های دیپلماتیک است که در هر ماجرایی، از جمله به تلخی ماجرای آبادان، یک مقام رسمی کشور برای مردم کشور دیگری بجای پیام همدردی، پیام دلسوزی و ترحم بفرستد که آخ اگر شما بجای ما بودید چقدر خوشبخت می‌بودید! (بماند که آمریکا و اسراییل عملا کشور متخاصم هستند و نروژ کشور بی‌طرف است)
از جنبه آداب انسانی وضعیت حتی بدتر است. کار قره‌خانی مثل این است که یکی از جنوب شهر برود محله اعیانی بالای شهر، آن وقت هر مصیبتی برای پایین‌شهری‌ها پیش آمد دست به کمر بزند و بگوید آخی... طفلکی‌ها... اگه شما اینجا بودید وضعتون بهتر بود ها (ضمنا یادش هم نرود که بگوید هیچ نسبتی با بچه‌های پایین ندارد، فقط از بد حادثه آنجا به دنیا آمده بوده و هر چه دارد از برکت شمال شهری‌هاست و در پیام ۴۵ ثانیه‌ای دو بار از آنها تشکر کند.)
سیاست خارجی نروژ همواره بی‌طرفی و صلح و پادرمیانی بوده، از پیمان صلح اسلو بگیر تا دعوت از طالبان. نمی‌دانم کشور آقای قره‌خانی، یا حزب کارگر به ایشان در زمینه پلوتیکال کورکتنس چی یاد داده ولی وقوع چنین رفتاری در هر کشور وموقعیت دیگری تقریبا محال است. قدرتمندترین اقلیت خارجی در نروژ پاکستانی‌ها هستند با کلی سیاستمدار ارشد و وزیر. حتی تصور اینکه فلان وزیر پاکستانی‌الاصل در مثلا سیل پاکستان دست به کمر بزند و به زبان اردو به مردم پاکستان پیام بدهد که اگر چنین اتفاقی در «کشور من نروژ» افتاده بود چنین و چنان می‌شد دشوار است. نه در نروژ و نه در هیچ کشور دیگری. به چالش دعوت می‌کنم تمام خارج‌نشینان را که یک نمونه مشابه نشان دهند.
به نظرم زمانش فرا رسیده یک نفر به آقای قره‌خانی گوشزد کند اینکه مردم ایران گیر حکومت نامناسبی افتاده‌اند، اینکه رسانه‌ها هر حرکت خلاف عرفی را بخاطر آجندای سیاسی پوشش می‌دهند و به چالش نمی‌کشند، اینکه سیاستهای کلان در جهت تحقیر و عاصی کردن و فروپاشی روانی مردم ایران است... جوازی بر کار خلاف آداب سیاسی و انسانی ایشان نیست. اسناب بودن همیشه چیپ و سخیف است، اگر از بالا به پایین و در مصایب باشد، تهوع‌آور هم هست. کاش در کشورشان نروژ که مهد آزادی و دمکراسی است، این را هم به ایشان یاد می‌دادند. شاید هم باز اشکال از ایران و ایرانیان باشد و باید دست کم در خانواده یاد می‌دادند که این میزان نمایش تازه‌بدوران‌رسیدگی، فخرفروشی در قالب ترحم، و چاپلوسی مردم کشور خود (نروژ) به زبان و در مقابل کشوری دیگر (ایران) سخیف و زننده است.
به قول حسین صفا: «از این درشکه بیا پایین، تو نیز شیهه بکش گاهی!»
------
ویدیو👇
https://www.instagram.com/tv/CegPNNfKq4I/?igshid=YmMyMTA2M2Y=

🔹️اسناب = snob = آدم افاده‌ای
🔹️پلوتیکال کورکتنس = پولیتیکال کورکتنس= political correctness = نزاکت سیاسی
🔹️آجندا = agenda = برنامه‌ی کار

.
#توئیت

✍️سعید حجاریان:

پروژه هسته‌ای هزینه‌زا و با دستاورد نزدیک به صفر بوده است؛ نه برقی ساخت و نه توان بازدارندگی به‌وجود آورد. این وضعیت ما را یاد خدمات حاجی میرزا آقاسی می‌اندازد:

نگذاشت به مُلک، حاجی دِرَمی
شد خرج قنات و توپ هر بیش و کمی
نه مزرع دوست را از آن آب نَمی
نه لشکر خصم را از آن توپ غمی

📌نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی👇:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر

🔹️آقای حجاریان برای بیان بلیغ مقصود خود شعری مناسب برگزیده و به پاسِ این گزینش باید به او آفرین گفت، اما آنچه ایشان آورده صورتِ معیوبِ شعری است که اصلِ آن این است:

نگذاشت به مُلکِ شاه، حاجی درمی
شد خرجِ قنات و توپ، هر بیش و کمی
نه مزرعِ دوست را از آن آب نَمی
نه خایه‌ی خصم را از این توپ غمی

دوست ادیبی نیز صورت زیر را از حافظه نقل کرده:

نگذاشت ز مالِ شاه، حاجی درمی
شد خرجِ قنات و توپ، هر بیش و کمی
نه مزرعِ دوست را از آن آب نمی
نه خایه‌ی خصم را از آن توپ غمی

#هومن_پناهنده
@gashthaa

‍ ✔️پیدا به سخن گردد بیدار ز شیدا
✍️سهند ایرانمهر

🔸فضیلت‌های بشر محصول رنج‌اند. رنج‌هایی که بر سر راه‌مان قرار می‌گیرند یا ما را می‌شکنند یا ظرفیت‌ و تاب‌آوری ما را برای شایسته‌بودن در مرحله بعد بالا می‌برند. اینکه گفته می‌شود ثروت، موقعیت و قدرت باید فرایند طبیعی خودش را طی کند. فهم ناشی از طی فرآیند رنج ( لازمه تعالی)است که خیر و نیکی را در چشم ما زیبا می‌کند و به دفاع از آن وامی‌دارد. اینکه گفته می‌شود، رانت، میانبر، سکتاریسم و هزار چیز دیگر از این دست نباید به بهانه «سهولت در دستیابی» شیوه عمل و نقشه‌راهِ «ارتقا» باشند برای این است که در این صورت، آن فرآیند توام با رنج که ظرفیت و عمق را علیرغم مشقتش، ایجاد می‌کند، اتفاق نمی‌افتد.

🔸بنابراین فرد بدون اینکه در دالان رنج و تلاش، واکسینه و آبدیده شود، بالا و بالاتر می‌رود اما نه از جنس بالاتر رفتن کرمی که مشقت پیله را چشیده و پروانه شده، از جنس کرمی که با دخالت غیرطبیعی، از پیله بیرون آورده شده است و حالا به زور می‌خواهیم کرم چاق و چله و چندش آور در دلپذیری و پرّانی مثل پروانه باشد.

🔸اگر دیدید کسی بزرگ است، کسی مشهور است، کسی سرمایه‌ای به هم زده یا قدرتی دارد و حالا (در اغلب اوقات ) رفتارش، کلامش، سلوک و سکون و سیالیتش همگی متناسب جایگاهی است که در آن قرار دارد و‌مغز وجودی او چون بادام، پر است، یقین کنید که این‌موقعیت طبیعی و بر روال منطقی‌اش پیش رفته است. رنجی که قرار بوده، ظرفیت بسازد، تحمل شده و عمق و معنایی که باید با دشواری فراهم آید، فراهم شده است اما اگر آن چهره سرشناس، آن فرد متموّل، آن سیاستمدار قدرتمند، رفتاری غریزی و ناپخته و نامتناسب و صرفا چشم‌پر‌کن دارد یقین کنید که آن فرایند طبیعی، طی نشده، یا اگر شده ناقص و ناراست بوده و آن رنج‌های ظرفیت‌ساز، ایجاد و عاقبت، تحمل نشده است یا رنج تحمل شده آن رنجی نبوده که لازمه این راه است و نتیجه، همان چیز بی‌ارزش‌ و چندش‌آوری است که فقط بزرگ و بزک در ظاهر و کوچک و‌تهی در تاویل و معنا شده است. انسان‌هایی که به تعبیر مولانا «بوی مُشک» می‌دهند، محصول خونِ‌دل‌اند. درک این معما کارِ اهل تاویلِ داناست نه اهل تنزیلِ غوغا:

بادام به از بید و سپیدار به بار است
هرچند فزون کرد سپیدار درازا
بیدار چو‌ شیداست به دیدار ولیکن
پیدا به سخن گردد بیدار ز شیدا
ناصرخسرو

( سپیدار حجیم و‌ بلند است اما درخت بادام است که بار دارد/ انسان عاقل و جاهل در چهره تفاوتی ندارند اما سخن و رفتارشان نشان می‌دهد چکاره‌اند)
@sahandiranmehr

🔴موضوع تکراری حجاب

🔺اعتماد ۲۳ خرداد ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘متأسفانه در جامعه ما گفتگوهای سازنده و منطقی برای حل مسایل اجتماعی وجود ندارد، و به طور معمول یک یا هر دو سوی موضوعات اجتماعی علاقه دارند که مسایل را حیثیتی و جنجالی کنند و اجازه ندهند که موضوع از طریق شایسته و منطقی به بحث گذاشته شود. مسأله اندازه و حدود حجاب از این نوع است.

🔘ماجرای زدن اسپری فلفل به یک خانم و همسر و کودکش به خاطر حجاب، و سپس تیراندازی به مرد و اصابت گلوله به او، بازتاب گسترده‌ای داشت، حتی دیدم که بخشی از نواصول‌گرایان نیز از این رفتار ناراحت شده بودند. در این یادداشت می‌کوشم که از حیث جامعه‌شناسی حقوقی و فهم مسأله جرم و تفاوت آن با سایر رفتارها به موضوع حجاب بپردازم، بلکه کمکی به فهم بهتر آن شود.

🔘تا به حال چند نفر از شما شنیده‌اید که کسی مرتکب دزدی یا قتل شود، و پلیس با او برخورد کند، سپس او طلبکارانه به پلیس اعتراض کند و داستان خود را برای همه تعریف نماید و اغلب شنوندگان نیز با او همدردی و همراهی کنند؟ تقریبا هیچ. ولی این اتفاق در باره حجاب رواج دارد. بسیاری از زنان تجربه زیسته خود را در کشور و تهران و رفتن به پاسگاه وزرا یا برخورد با گشت ارشاد یا افراد عادی و ماموران امر به معروف می‌نویسند و همدلی دیگران را نیز کسب می‌نمایند.

🔘طبق قانون هم بی‌حجابی جرم است و هم سرقت و قتل، پس چرا مردم در برابر این دو فعل، دو واکنش مغایر یکدیگر بروز می‌دهند. پاسخ این است که برای جرم دانستن یک فعل، منع و مجازات قانونی لازم است، ولی کافی نیست. شرط دیگر این است که قریب به اتفاق مردم نیز آن فعل را جرم بدانند و مرتکبین آن را محکوم و‌ طرد کنند. بعید است که حتی یک در هزار مردم، قتل و سرقت را جرم ندانند و خواهان مجازات مرتکب آن نشوند، یا قاچاق مواد مخدر را اغلب مردم جرم می‌دانند، ولی نظرسنجی‌ها و رفتار عمومی مردم نشان داده است که اکثریت قاطع معتقد به برخورد قانونی یا تلقی مجرمانه از بی‌حجابی نیستند.

🔘نه به این علت که لزوماً به حجاب اعتقادی ندارند، بلکه به علت فلسفه جرم مخالفت می‌کنند، اتفاقاً حتی بسیاری از زنان چادری، خواهان حق انتخاب پوشش در حد متعارف هستند، و گمان می‌کنند که این‌گونه اجباری شدن حجاب معنای انتخابی بودن پوشش آنان را تغییر داده است، و حتی برخی از خانم‌ها به همین علت در پوشش خود تجدید نظر کرده‌اند. همچنین مردم بسیار اندکی مرتکب عملی که جرم است می‌شوند در حالی که نقض ماده مربوط به حجاب از سوی حداقل نیمی از زنان مشاهده می‌شود.

🔘اینجا باید در باره تفاوت میان گناه و جرم نیز توضیح داد. برای نمونه از نظر فقهی ترک بسیاری از واجبات مثل نماز و روزه و حج و... گناه است، ولی دولت‌ها کسی را برای این موارد مجازات نمی‌کنند، یا حتی بنا به فتوای بسیاری از آقایان گذاشتن ریش واجب یا احتیاط واجب است، تقریباً مثل حجاب است (با اندکی تفاوت)، ولی چرا با زدن ریش چنین برخوردی که با حجاب می‌شود، را شاهد نیستیم؟ مثل طالبان که داشتن ریش را الزامی می‌کند.

🔘به طور قطع نسبت به اصل و اهمیت عبادات مزبور مثل نماز، بیش از حجاب اتفاق نظر است بویژه آن که در مورد جزییات حجاب تفاوت‌ها زیاد است، و جالب اینکه ماده قانونی مربوط به حجاب نیز، جامع فتاوای شرعی نیست و زنان غیر مسلمان را نیز شامل می‌شود.

🔘واقعیت این است که جامعه ایران مثل برخی دیگر از جوامع اسلامی نسبت به حجاب زنان حساسیت دارد ولی نه به شیوه و اندازه‌ای که در قانون آمده است، این حساسیت یک امر عرفی است. در پاکستان هم که چنین قانونی ندارد، این نوع حساسیت را می‌بینیم و زنان نیز به طور معمول مراعات می‌کنند، ولی در ایران به علت برخوردهای رسمی نامتعارف، همین حساسیت نیز ضعیف شده است.

🔘جرم به افعالی گفته می‌شود که نظم یا عفت عمومی را خدشه‌دار کند، این حد از عدم رعایت ماده قانونی حجاب نه نظم اجتماعی را نقض می‌کند و نه عفت عمومی را که اساساً موضوعی عرفی است. اگر مسأله حکومت اجرای دستور شرع است که در این صورت باید قانون را به طور کامل و در همه جا و فقط برای زنان مسلمان اجرا کند و میان خانه و خیابان نیز فرق ذاتی ندارد.

🔘بعلاوه نقض سایر واجبات و محرمات شرعی نیز باید مشمول مجازات شوند. دستورالعمل برای پوشش کارکنان دولتی نیز چاره کار نیست، زیرا بیرون از اداره به گونه دیگری رفتار خواهند کرد و این دوگانگی و ریا برای جامعه ما بدتر از هر رفتار دیگر از جمله عدم رعایت حجاب است.

🔘مسأله این است که راه‌حل مسایل اجتماعی لزوماً در قانون‌نویسی و برخورد انتظامی نیست، برخی از مسایل با این سیاست‌ها بدتر می‌شوند که بهتر نمی‌شوند.

🔘این حد از کینه و نفرت ایجاد کردن برای موضوعی که خارج از مسأله نظم عمومی است، از عجایب حکومت‌داری است. تازه نه تنها به نتیجه نمی‌رسد، بلکه اثر معکوس هم دارد.

🔘🔘خود دانید.

🔰نهادهای مدنی؛ ثبات جامعه و سپر دولت

📝📝اشارتی به انحلال جمعیت امام علی ع
✍محمود شمس‌الواعظین
⚛ @jomhuriyat

♈️جوامعی که در آنها نهادهای مدنی شکل گرفته و نهادینه شده جامعه‌های تقریبا آرام و باثباتی هستند. براساس آماری که در انتهای هزاره دوم منتشر شد در ژاپن از هر ۱۰ نفر حدود هشت نفر و هرکدام در سه نهاد‌ مدنی عضویت دارند در حالی که این آمار در ایران به ازای هر ۱۰ نفر حدود ۲نفر و هرکدام در یک‌‌ونیم نهاد مدنی عضویت دارند.

♈️ثبات در جامعه به طور غیرمستقیم ناشی از تعادل نیروی اجتماعی و نیروی نظام سیاسی در آن کشور است. اکثر حکومت‌های هوشمند مردم را تشویق به عضویت در نهادهای مدنی کرده و از این طریق بقای خودشان را تضمین می‌کنند و حکومت‌هایی از قدرت گرفتن نهادهای مدنی می‌هراسند که آرمان‌های خود را با اهداف نهادهای مدنی در تضاد می‌بینند.

♈️نهادهای مدنی سپر حمایتی دولت‌ها هستند و حکومت‌های برآمده از قدرت اجتماعی با توسعه نهادهای مدنی برای خود مشروعیت افزوده ایجاد می‌کنند که موجب توسعه در بخش‌های مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی می‌شود.

#جمهوریت
⚛ @jomhuriyat

آواز "مرگ تفنگ"
@baznegari
تصنیف زیبای مرگ تفنگ
با صدای داریوش نظری
به زبان لری خرم‌آبادی گویش مینجایی
ترانه‌سرا: داریوش شجاعی
آهنگساز: سورنا نظری
تنظیم کننده: هیربد حسینی و روزبه خورزنی



تفنگ آرووم بئیر کی وخت جنگه
(تفنگ آرام بگیر ، دوره جنگ و خونریزی تمام شده)

تفنگ دوسی براری هم قشنگه
(تفنگ، باور کن دوستی و برادری هم قشنگ و زیباست)

تفنگ بِل تا دلیا نزیک وِ یک بان
(تفنگ ، بگذار دلها بهم نزدیک باشن)

همه یکی بُوون و نه تک به تک بان
(همه باهم برادر باشند نه با دشمنی از هم دور شوند)

برارو دشمنی، دیه کشته مونه
(برادرها ، دشمنی و کینه مارا کشته و نابود کرده)

تفنگ تشنه به خین همه مونه
(تفنگ به خون همه ما تشنه است)

میا روزی بشر هم بی‌تفنگ با
(روزی خواهد آمد که بشر بدون تفنگ باشد -آرزو دارم-)

همه دنیا چنی بدبین به جنگ با
(همه دنیا از جنگ و خونریزی متنفر و بدبین شوند)

گل سرخ برارینه بکارین
(گل سرخ برادری را در دلها بکارید)

به جا زشتی رفیقنه بیارین
(به جای زشتی دشمنی ، رفیقی و دوستی را جایگزین کنید)

تفنگ لعنت وِ تو وا ئو تیر که ونی
(تفنگ لعنت به تو و اون تیری که شلیک کردی)

تفنگ کشتی غزال رنگ و رنگی
(تفنگ با این شلیکت غزال رنگارنگ دوستی و برادری را کشتی)

هه رو هه رو هه رو ....
(وای وای وای ...)

تفنگ ، دنیا اگر داغت بئینه
(تفنگ اگر روزی برسد که دنیا مرگ تو را ببیند)

قشنگی سی همه زار و زمینه
(اون روز زیباترین روز برای همه موجودات روی زمین هست)

چه خوئه روزگار بی‌تفنگی
(چقدر روزگار و دوره بی تفنگی زیباست !!!)

میما د مین شهر آهو قشنگی
(آهوی زیبا به شهر می آمد )

برکت ری زمی بی مثل بارو
(نعمت و برکت برروی زمین مثل باران می‌بارید)

دلیا پاک و زلال دو روزگارو
(دلها در آن دوره پاک و زلال بودند)

برارو دشمنی، دیه کشته مونه
(برادرها، دشمنی و کینه ما را کشته و نابود کرده)

تفنگ تشنه به خین همه مونه
(تفنگ به خون همه ما تشنه است)



لینک دریافت آهنگ:
https://t.me/lorestanihaofficial/4900
و

T.me/dariushvaparmidanazarimusic/26


کانال بازنگری (ترکاشوند) ۱۴۰۱/۳/۱۲
@baznegari

.

🔹️آهِ ایران
🔹️خواننده: وحید تاج
🔹️آهنگساز: هومن مهدویان

#هومن_پناهنده
@gashthaa

اصلاح یک اشتباه درباره «سنت قاجاری»

محمد فاضلی

من در نوشته «فضانوردی سیاسی و سفارت» کار نادرست به کار گماردن افراد وامانده و جامانده از دولت و سایر مناصب در سفارتخانه‌های ایران را «سنت قاجاری» نوشته بودم.
دوستی نسبت به نادرستی این برداشت من از سفرای عصر قاجار تذکر داد. تذکرش باعث شد با دقت بیشتری سرگذشت، تحصیلات، تألیفات و قابلیت‌های سفرای عصر قاجار در روسیه، بریتانیا، آلمان، فرانسه و آمریکا را به اجمال بررسی کنم.

الحق و الانصاف در کاربرد مفهوم «سنت قاجاری» خطایی بزرگ کرده‌ام. آن دسته سفرا که من موفق شدم متونی در شرح زندگی و تحصیلات و سابقه‌شان در دیپلماسی بیایم – که اکثریت سفرای آن عصر بودند – اکثریت قاطع‌شان تحصیل‌کرده بودند. بالاخص بعد از تأسیس دارالفنون بیشتر آن‌ها فارغ‌التحصیل دارالفنون بودند و مسلط به حداقل یک زبان خارجی (عمدتا فرانسوی) و تعداد زیادی مسلط به روسی، فرانسوی، انگلیسی و آلمانی. هر آن‌چه من درباره‌شان خواندم، سابقه دیپلماتیک طولانی در سفارتخانه‌های ایران داشتند و اغلب از کارداری و سمت‌های پایین دیپلماتیک تجربه آموخته بودند. برخی صاحب تألیفات مهم تاریخ اندیشه و روشنفکری در ایران هم بودند.

خلاصه خطایی کرده بودم در «سنت قاجاری» خواندن به‌کار گماردن ناشایستگان در سمت‌های دیپلماتیک و سفارت. به این وسیله هم آن اشتباه را اصلاح می‌کنم و هم قدردان جناب محمدعلی بهمنی قاجار پژوهشگر تاریخ هستم که چنین خطایی را تذکر دادند.

⭕️ اگر بگویند کدام عکس از تاریخ سیاسی و اجتماعی ایران را بیشتر دوست داری پاسخم این عکسِ شاهکارِ Ben Curtis از «ما مردم» در ۲۵ خرداد ۸۸ است. من و همسرم اینقدر دوستش داریم که در ابعاد یک‌ونیم‌ در یک‌ متر چاپ کردیم‌‌ و به دیوار خانه‌مان زدیم. در عکس هم شکوه «ما»ی آن روزِ فراموش‌نشدنی به چشم می‌آید، هم خاطرهٔ نفس‌گیرِ بلوغِ سکوت و همبستگی و اجتماع خشونت‌پرهیزِ میلیونی‌اش، هم «آزادی»، هم امید، هم قدرتِ بی‌قدرتان، هم زیبایی آسمانِ نزدیکِ غروبِ تهران، هم افقِ وسیع و هم تکثر آدم‌ها، از جمله در جنسیت و سن و سبک و‌ رنگ پوشش. در عینِ کلِ همبسته و «ما»یی که مردم ساخته‌اند، چهرهٔ یکایک‌شان هم قابل تشخیص است (در حدی که چندین دوست و آشنا را در عکس یافتم) و گرچه معترض‌اند اما گویی با دیدنِ هم و تجربهٔ جزئی از دریای جمعیت شدن حال خوبی دارند. گویی در عکس همه زبان حالمان این بود: نزدیک غروب آفتاب است و ما صبح را دوست داریم. صبحِ عدالت و آزادی برای همهٔ ایرانیان. چه امیدهایی اسماعیل! می‌بینی؟ چه امیدهایی!
@jalaeipour

سنت قاجاری؟!

️ حسن حضرتی

محمد فاضلی پژوهشگر واقعاً فاضل و دغدغه‌مند در یادداشتی به کار گماردن افراد وامانده و جامانده از دولت و سایر مناصب در سفارتخانه‌های ایران را "سنت قاجاری" نامیده است.

به عنوان یک تاریخ‌ورز توفیق این را داشتم که دو نسخه خطی تالیفی از سوی دو سفیر دولت قاجاریه را تصحیح و منتشر کنم. و نیز تاکنون دو مقاله در باره کارنامه سفارت دو تن دیگر از سفرای قاجاری نوشته‌ام.
باید بگویم قاطبه سفرای قاجاری انسان‌هایی تحصیل‌کرده، اهل علم، زبان‌دان، تاریخ‌دان و آشنا به تاریخ و فرهنگ ایران و حتا جهان بودند. آثار تالیفی مختلفی از ایشان بجاست که شاهد این مدعاست.

میرزا موسی‌خان طباطبایی انصاری که کتاب زبده‌الوقایع را نوشته است، حتا سفیر نبود و فقط مقام کاردار سفارت ایران را برعهده داشت.
این کارگزار وزارت خارجه در دوره ناصری در کتاب یادشده نشان می‌دهد که چه اشراف کاملی به تاریخ و اسطوره شناسی و جغرافیا و جمعیت‌شناسی و علم اقتصاد دارد. زبان های عربی، ترکی، انگلیسی و فرانسوی را مضاف بر زبان مادری اش به خوبی آشناست. خط سیاق می‌داند و تمام محاسبات مالی را به آن خط می‌نویسد. تاریخ ایران و عثمانی را به خوبی می‌شناسد. سنت ها و آداب و رسوم و تنوع و تعدد قومی و فرهنگی شرق آناتولی را در همین اثر با جزییات دقیق و به زیبایی هرچه تمامتر به توصیف می‌کشد. در یک کلام به خواننده نشان می‌دهد که نویسنده این متن به معنای واقعی یک دانشمند است.

میرزا جعفرخان مشیرالدوله (صاحب رساله حدود)، میرزا ملکم خان (مولف رسایل و کتب مختلفه)، میرزا حسین خان مشیرالدوله (موسس مدرسه و مسجد سپهسالار)، میرزا محسن خان معین الملک (از موسسان مدرسه ایرانیان استانبول)، میرزا رضا ارفع (صاحب تالیفات گونه‌گون) و... از جمله همین سفرای قاجاری‌اند که تاریخ‌دانان در فضل و دانش و سواد پرمایه آنان تردیدی ندارند.

به گمان بنده یادداشت اخیر محمد فاضلی قضاوت درستی درباره دوره قاجاریه و سنت ایلچی‌گری آن نیست. بویژه زمانی که خواننده می‌داند قصد گوینده نقد انتصاب احتمالی وزیر نالایق برکنارشده‌ای است به مقام سفارت؛ فردی که عاری و خالی از هر گونه شایستگی حتا برای اداره یک بقالی است، چه رسد به اینکه وزارتخانه و یا به احتمال سفارتخانه‌ای را بدست او بدهند. مقایسه چنین فردی با کارگزاران عموما شایسته نظارت خارجه ایران دوره قاجاری، بی‌تردید مقایسه ناصوابی است. آن دولتمردان، بزرگترین هنرشان زور میرزایی بود و بزرگترین زور این جوانان تاز‌ه‌کار، همنوایی.

در این باره بنگرید به:

میرزا موسی خان طباطبایی انصاری، زبده‌الوقایع، تصحیح حسن حضرتی و شهلا یوسف‌زاده، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۹۸
میرزا ملکم‌خان ناظم‌الدوله، مکاتبات میرزا ملکم خان (در باب مناسبات ایران و عثمانی و امور بین‌الملل)، تصحیح حسن حضرتی و نیلوفر میربلوک، تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ۱۴۰۰
حسن حضرتی، "میرزا محسن خان معین‌الملک و سفارت عثمانی (سال‌های ۱۲۸۸-۱۳۰۸ق.)"، فصلنامه تاریخ روابط خارجی، سال بیستم، شماره ۷۸، صص ۹-۲۲.
حسن حضرتی و محمدحسین صادقی، "میرزا رضا ارفع‌الدوله (۱۲۷۰-۱۳۵۶ق.) و کارنامه سفارت عثمانی"، تاریخ و فرهنگ، سال پنجاه‌ویکم، شماره ۱۰۳، صص ۱۹۷-۲۱۳.

شنیده شدن صدای سیمین غانم در کنفرانس‌ نرم‌افزاری امسال شرکت اپل فارسی‌زبان‌ها را شگفت‌زده کرد. در شروع این مراسم آهنگ در پس آفتاب از گروه اودزا پخش شد که در آن قسمت‌هایی از آهنگ سیب سیمین غانم ریمیکس شده است.

در برنامه این هفته #آپدیت با گروه اودزا صحبت کردیم و از آنها پرسیدیم چطور صدای سیمین غانم را برای این آهنگ‌شان انتخاب کردند.
@BBCPersian