در مراجعت به خانه، آقاى خاتمى در ماشين من سوار شد و در مسير مذاكره داشتيم. در مورد مذاكراتش با رهبرى در مورد آمريكا گفت نظرم را مبنى بر موافقت با مذاكره و رابطه با آمريكا گفتم، با تصريح به اينكه در عمل با سياست رهبرى عمل مى‌كنم و اجازه گرفتم در حد اظهارات فعلى امكان مانور داشته باشيم.
در مورد وزارت كشور، با وزارت آقاى [سید محمد موسوی] خویيني‌ها مخالفت شده. خود آقاى موسوى هم موافق نيست و خواستار تغيير وزير اطلاعات و هماهنگ بودن وزير كشور شده است. به رهبرى‌ گفته‌ كه با اين وضع رياست‌جمهورى هيچ جاذبه‌اى برايم ندارد. بنا دارد در جلسۀ آينده از رهبرى بخواهد كه با تعويض وزارت اطلاعات و معرفى وزير كشور مناسب فكر خود و هماهنگ با خودش، موافقت كنند.
1377/4/20

آقاي [احمد] وحيدي، [رییس اطلاعات سپاه]، گزارشي داد و از اقدامي كه در سال 1367 در مقام جانشيني فرماندهي كل قوا كردم، در موافقت با واگذاري سمت وابستگي نظامي به سپاه در بعضي كشورها قدرداني نمود؛ اكنون نُه كشور را دارند...
شب میهمان رهبري بودم. بيشتر صحبت‌ها دربارۀ اوضاع دانشگاه‌ها و شرارت‌هاي سياسي بود. رهبري گفتند، عصر جمعي از وزرا آمدند و خواستند كه [روزنامه] سلام را آزاد كنیم و آقای [هدایت] لطفيان، [فرمانده ناجا] را عزل كنيم و بيانيه‌اي در مورد تجاوز به كوي دانشگاه و دلجويي از دانشجويان بدهيم. جواب داده‌اند كه لطفيان را عزل نمي‌كنند چون ‌بي‌گناه است. با آزادشدن روزنامۀ سلام هم موافق نيستند چون فتنه مي‌كند؛ گرچه دادگاه بدون اطلاع ايشان اقدام كرده و اكنون هم خود دادگاه تصميم مي‌گيرد. از استعفاي صوري و سياسي دكتر [مصطفی] معين، [وزیر فرهنگ و آموزش عالی]، ناراضي بودند و نيز از پس‌گرفتن شكايت از سلام، توسط آقاي [علی] يونسي، وزير اطلاعات عصباني بودند و از بيانيۀ آقايان [سید عبدالکریم موسوی] اردبيلي و [حسینعلی] منتظري در مورد دانشگاه‌ها و معتقدند آقاي موسوي اردبيلي مشكل شخصي با رهبري را در بيانيه منعكس كرده است.
گفتند، فردا سخنراني دارند و دربارۀ حوادث جاري و دلجويي از دانشجويان و انتقاد از سوءاستفاده‌ها و فريب‌ خوردن و عامل دست اجانب شدن‌ها و تقويت نيروي انتظامي صحبت مي‌كنند؛ در اين باره مشاوره شد...
تا ساعت يك بامداد، گزارش‌هاي حوادث فراوان امروز را خواندم؛ در دانشگاه تهران و خيابان‌هاي اطراف، دانشجويان تظاهرات داشته‌اند و سخنراني‌ها و شعارها، بسيار تُند بوده و نسبت به رهبري، تعرض‌هاي گستاخانه‌اي داشته‌اند و بعضي از افراد حزب‌اللهي را كتك زده‌اند و عصر و شب در خيابان‌ها راهپيمايي‌ كرده‌اند. نشانه‌های حضور منافقان و ضدانقلاب در ميان دانشجويان مشهود است و مشخص است كه كنترل از دست گروه تحكيم وحدت كه شروع كننده بوده، بيرون رفته است و رسانه‌هاي خارجي مخصوصاً راديو انگليس و آمريكا ماهرانه تحريك و هدايت مي‌كنند و روزنامه‌هاي چپ در گستاخي و بي‌پروايي پا را از حد بيرون گذاشته‌اند.
1378/4/20



#خاطرات_هاشمی_رفسنجانی
#خاطرات_آیت_الله_هاشمی_رفسنجانی
#آیت_الله_هاشمی_رفسنجانی
#هاشمی_رفسنجانی #تاریخ_معاصر_ایران
#بیستم_تیر #بیستم_تیرماه

جلوه‌ای از مدنیت:
ماشین‌ها ایستاده‌اند تا آهو، وسط جاده، به بچه‌هایش شیر بدهد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔻در تایلند بچه فیلی در یک گودال افتاده بود. مادر برای نجات بچه خودش به گودال رفت و بچه، فرصت را غنیمت شمرد شیر خورد. امدادگران هم صبر کردند تا بچه یک دل سیر شیر بخورد بعد آنها را بیرون کشیدند.
@BBCPersian

🔹️حجاب🔹️

✍هومن پناهنده

مولانا در جایی از فیه ما فیه یکی از بصیرت‌های قدما را در انسان‌شناسی با ما در میان می‌گذارد که چکیده‌اش این است:
اگر مردم را از چیزی منع کنی،
رغبت‌شان را به آن می‌افزایی.

باری، او پس از چند سطر توضیح و تمثیل در این باب، می‌رسد به این جا:

هرچند که زن را امر کنی که:"پنهان شو!"
وَرا(=وی را) دغدغه‌ی خود را نمودن
بیشتر شود و خلق را از نهان شدنِ او
رغبت به آن زن بیشتر گردد. پس تو
نشسته‌ای و رغبت را در دو طرف زیادت
می‌کنی و می‌پنداری که اصلاح می‌کنی!
آن خود عین فساد است! اگر او را گوهری
باشد که نخواهد که فعلِ بد کند، اگر منع
کنی و اگر نکنی، او بر آن طبعِ نیک خود
و سرشتِ پاک خود خواهد رفتن. فارغ
باش و تشویش مخور ؛ و اگر به عکس ِ
این باشد ، باز همچنان بر طریق خود
خواهد رفتن. منع جز رغبت را افزون
نمی‌کند عَلَی‌الحَقیقَه.*

آزموده را آزمودن خطاست و نادیده گرفتنِ آنچه ثمره‌ی خردورزی ِ اعصار است گاه جز فاجعه فرجامی نخواهد داشت.ناصر خسرو گوید:
جهان را نو به نو چند آزمایی
همان است او که دیدستیش صد بار


* فیه ما فیه، با شرح کریم زمانی،چاپ پنجم،ص ۲۵۴ .

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✍️ محمدجواد غلامرضاکاشی،

🖊 روزی روزگاری دختران این سرزمین

پوشش زنان یک سویه شرعی دارد یک سویه سیاسی. این دو به ظاهر همزاد به نظر می‌رسند اما هر کدام داستان جداگانه‌ای دارند.
پوشش زنان هنگامی از قلمرو شریعت به حوزه سیاست قدم می‌نهد که بود و نبود پوشش زنان با هویت و بقاء یک نظم سیاسی گره خورده باشد. یکی از این سو فریاد بر می‌آورد حجاب سنگر اول است، باید از آن حراست کنیم، اگر فروبریزد همه چیز از دست می‌رود. یکی از آن سو فریاد می‌زند ای زنان با کشف حجاب راه را برای ساقط کردن نظام بگشائید. آنگاه آنچه در وهله نخست یک نزاع اجتماعی است، به یک نزاع پرحرارت سیاسی تبدیل می‌شود.
@sokhanranihaa
تبدیل کردن یک نزاع اجتماعی به یک نزاع حاد سیاسی در ایران امروز نظائر دیگری هم دارد، اما عمیق‌ترین و پرحرارت‌ترین مصداق آن حجاب زنان است. ماجرا چندان عمیق است که می‌توان یکی از اساسی‌ترین عوامل برآمدن اسلام سیاسی در روایت محافظه کارانه‌اش را کنترل پوشش زنان دانست. زنان و پوشش آنها یکی از اهداف پنهان اما بنیادین شکل‌گیری انقلاب بود. اگر روزی روزگاری عرصه سیاست به ماجرای پوشش زنان در ایران بی اعتنا شود، یک رویداد عظیم فرهنگی و اجتماعی رخ داده است.

ماجرا را از دو پنجره باید نگریست. از پنجره اول که بنگریم یک زن هنگامی که از سوی یک مامور اخطار حجاب می‌گیرد، حس تحقیر شدگی و توهین همه وجودش را در خود می‌فشرد. گویی به زن بودگی‌اش اهانتی شده است. مساله از استانداردهای حکومتی برای پوشش یک زن فراتر می‌رود، زنان به واسطه زن بودگی‌شان قدرت تحمل این وضعیت را ندارند. شاهد بودم که یک دختر دارای پوشش کامل اسلامی هم با خشم می‌گفت وقتی به دوست من اخطار داده می‌شود، ترغیب می‌شوم حجابم بکنم و آتش بزنم.

اما از پنجره دیگری هم می‌توان به صحنه نگریست. از منظر یک مرد یا زن متشرع، وجود خانم‌های فاقد پوشش اسلامی، از فقدان یک جامعه دینی خبر می‌دهد. آنها تنها در یک جامعه دینی که اصلی‌ترین نشانگانش زنان محجبه‌ هستند، احساس امنیت می‌کنند. دقیقاً همین حس جماعت‌های متشرع است که مساله حجاب را به یک خواست عمیق سیاسی تبدیل می‌کند. نظام سیاسی با نمایش قدرت در این حوزه است که می‌تواند از حمایت این جماعت متشرع بهره‌مند شود. حمایت گروه‌هایی که دار و ندار نظام در مواقع بحران‌اند.

یک زن پیش از آنکه از خانه بیرون ‌رود با لباسی که انتخاب می‌کند، باید تصمیم بگیرد به کدام جبهه سیاسی تعلق دارد. در شمار مدافعان نظام است یا قرار است دست به کار برکناری نظام شود. خوب است مردان یک لحظه خود را جای زنان بگذارند و احساس کنند وقتی از خانه بیرون می‌آیند کت و شلوار مقتضی دفاع از نظام بپوشند یا کت و شلوار معارضه جو با نظام را. آنگاه می‌توانند درک کنند زنان در چه وضعیتی قرار گرفته‌اند.

سیاسی کردن پوشش زنان، کارزاری است که جمهوری اسلامی از همان روز نخست گشود. این کارزار هر روز سیاسی‌تر می‌شود و هزینه‌های بیشتر و بیشتری برای خود حکومت و برای مردم ایجاد می‌کند. گذر زمان نیز اثبات کرده که نظام سیاسی پیروز این کارزار خود ساخته نیست، و هر چه بیشتر شکست می‌خورد، زبانش خشونت بارتر و به همین دلیل ناکارآمدتر می‌شود.

کاش به یاد می‌آوردند اگر روزی روزگاری بخشی از دختران این سرزمین به میل و رغبت به پوشش اسلامی روی آوردند، به خاطر وعده‌های تحقق عدالت و رفاه و آزادی بود. جامعه‌ای را در مخیله پرورده بودند که قرار بود یکی از نمونه‌های خوب زیستن در دوران مدرن باشد. متشرعان این سرزمین اگر از همان روز نخست، خواست تاسیس یک جامعه خوب را عزم کرده بودند، در متقاعد کردن دختران برای پذیرش پوشش مد نظرشان بیشتر موفق بودند.

سیاسی کردن موضوعی که در بنیاد خود اجتماعی است، به شرط پذیرش فضیلت‌های حیات سیاسی که همانا آزادی و عدالت است، معنادار است. آنکه در جهت تحقق این ارزش‌های برین سیاسی عمل می‌کند فاعل معتبری است برای آنکه در کارزارهای دیگر هم برنده باشد و الا در کارزاری که خود ساخته شکست می‌خورد. یکسو فرمان می‌دهد پوشش زنان باید اسلامی باشد، اما در تولید یک جامعه عادلانه و آزاد کامیاب نبوده است. سوی دیگر صرفاً با دفاع از پوشش آزاد زنان، وعده یک جامعه آزاد و عادلانه می‌دهد. خودتان قضاوت کنید کدام پیروز میدان هستند؟

🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹

سخنرانی آموزنده‌ی استاد عبدالکریم سروش درباره‌ی کتابِ شخصیتی که در فرهنگ ایرانی-اسلامی ما از جایگاهی یگانه برخوردار است و نیز درباره‌ی سوانحِ زندگیِ خود او.
👇👇👇

🎧 علی (ع) در نهج البلاغه



🎙دکتر عبدالکریم سروش


🌐 کانال آرشیو منابع سیاسی
🆔 @Archpol

هوشنگ رسام، پیشکسوت کاشی‌کاری، از فاجعه‌ای می‌گوید که با عنوان مرمت گنبد مسجد شیخ لطف‌الله اصفهان صورت گرفته است.
@sahandiranmehr

درک متون فلسفی انگلیسی
یکی از مهارت‌های ضروریِ پیشین برای مترجم شدن، توانایی درک متنِ اصلی است. بسیاری از طالبانِ یادگیریِ ترجمه، بدون این توانایی، در دوره‌های ترجمه شرکت می‌کنند و ضعف‌شان در درکِ متن سبب می‌شود که نتوانند چنانکه شایسته است از درسِ ترجمه بهره ببرند. دورۀ «درک متون فلسفی انگلیسی» هم برای کسانی است که به ترجمه کردن علاقه‌مندند و در مسیر ترجمه طبعاً باید متن اصلی را درک کنند، و هم برای آنها که مایل‌اند صرفا بر فهم‌شان از متن اصلی بیفزایند بدون آنکه لزوما هدف‌شان مترجم شدن باشد. از کارآموزانی که انتظار استفادۀ عملی از این دوره را دارند انتظار می‌رود که از دانشِ زبانی در سطح کارشناسی زبان انگلیسی برخوردار باشند.

شروع دوره: ۲۹ تیر ۱۴۰۱
روز و ساعت برگزاری کارگاه: چهارشنبه ساعت ۱۶ تا ۱۸ (ده جلسه، حضوری)
تلفن 88721756
شماره واتساپ (ارسال پیام) ۰۹۰۲۱۷۴۲۷۹۶
لینک ثبت نام
https://iup.ac.ir/%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4%db%8c-%d8%af%d8%b1%da%a9-%d9%85%d8%aa%d9%88%d9%86-%d9%81%d9%84%d8%b3%d9%81%db%8c-%d8%a7%d9%86%da%af%d9%84%db%8c%d8%b3%db%8c/

ترجمه متن پیشرفته (انگلیسی)
هدف از تشکیلِ کارگاهِ «ترجمۀ متن پیشرفته(انگلیسی)» تحلیل متن‌های مبداء و مقصد، و آموزشِ شگردهای ترجمه بر پایۀ متنی است که کارآموزان، پیش از شروعِ دوره، ترجمه خواهند کرد. از کسانی که خواهانِ شرکت در این دوره‌اند انتظار می‌رود که دستِ کم سابقۀ کوشش در کارِ ترجمه را داشته باشند.

شروع دوره: ۲۹ تیر ۱۴۰۱
روز و ساعت برگزاری کارگاه: چهارشنبه ساعت ۱۴ تا ۱۶ (ده جلسه، حضوری)
تلفن 88721756
شماره واتساپ (ارسال پیام) ۰۹۰۲۱۷۴۲۷۹۶
لینک ثبت نام
https://iup.ac.ir/%da%a9%d8%a7%d8%b1%da%af%d8%a7%d9%87-%d8%a2%d9%85%d9%88%d8%b2%d8%b4%db%8c-%d8%aa%d8%b1%d8%ac%d9%85%db%80-%d9%85%d8%aa%d9%86-%d9%be%db%8c%d8%b4%d8%b1%d9%81%d8%aa%d9%87/

مجمع حق بر شهر باهمستان برگزار می‌کند:

«تحول جهان در سپهر جنبش‌های شهری»

با حضور :

- آصف بیات (نویسنده کتاب‌های سیاست‌های خیابانی: جنبش تهی‌دستان در ایران، کارگران و انقلاب 57، زندگی به مثابه سیاست، پسا اسلام‌گرایی، انقلاب بدون انقلابیون)

- مجید ابراهیم پور (پژوهشگر شهری و مترجم کتاب «خشم شهری: شورش طردشدگان»: مصطفی دیکیچ)


زمان: چهارشنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۱، ساعت ۲۰ به وقت ایران

در آدرس:

https://ubc.zoom.us/j/69241175444?pwd=cU9XVlIxdmNxdWpqZWQwU2lFd3dEdz09

⭕️تصویری از سقوط آزاد.
‏مشکل فقط وجود این رفتارهای فاجعه‌بار نیست. مسأله مهمتر این است که هیچکس جرات ندارد تا مسئولیت این زشتی‌ها را بپذیرد و پاسخگو باشد. ظاهراً هیچ درکی از بازتاب رفتارشان در ذهن و روان مردم ندارند.

مطالعه جدید: شنیدن ناسزا از نظر مغز معادل سیلی روی صورت است | سایت انتخاب
https://www.entekhab.ir/fa/news/686189/%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%B2%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D9%85%D8%BA%D8%B2-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D9%84-%D8%B3%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA

🔸 سنجش «احساس خشم» مردم ایران

🔷 مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) اسفند ۱۴۰۰ طرح سنجش «احساس خشم» مردم ایران را با حجم نمونه ۲۰۸۸ نفر از ساکنین مناطق شهری و روستایی به صورت تلفنی اجرا کرده است.

🔷 در این نظرسنجی که نظرات افراد بالای ۱۸ سال در آن مورد سنجش قرار گرفته، پاسخگویان در سه محور «حالت خشم»، «صفت خشم» و «کنترل خشم» مورد ارزیابی قرار گرفته اند.

- ۳۳.۶ درصد از پاسخگویان اظهار کرده‌اند به میزان زیاد یا کاملاً موافقند که «معمولاً زود از کوره در می‌روند»
- ۱۵.۲ درصد گفته‌اند که اطرافیان شان آنان را فردی عصبانی می‌دانند.
- ۲۳.۴ درصد در زمان عصبانیت شروع به داد و فریاد می‌کنند.
- ۵.۱ درصد اقدام به پرتاب کردن یا شکستن اشیا می‌کنند.
- ۳.۶ درصد گفته‌اند هنگام عصبانیت طرف مقابل شان را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند.
- ۳۱.۴ درصد گفته‌اند در صورتی که دیگران رفتار خشمگین با آن‌ها داشته باشند، رفتار متقابل را در پیش می‌گیرند.
- ۱۱.۳ درصد اشاره کرده‌اند که احساس می‌کنند در همین لحظه از دست کسی یا چیزی عصبانی هستند.


📲با ما در ارتباط باشید

| اینستاگرام | توئیتر | سایت



🆔 @ispa_polling

افول اجتماع در ایران؛ روایتی گاه‌شمارانه

عبدالمحمد‌ کاظمی‌پور و محسن گودرزی



#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی

بی‌خانمان‌ها در لس‌آنجلس(۱)

#هومن_پناهنده
@gashhaa

بی‌خانمان‌ها در لس‌آنجلس(۲)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴نقد یک سفسطه

🔺 اعتماد ۲ مرداد ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘این روزها بحث حجاب بالا گرفته و بسیاری از اصول‌گرایان و حتی برخی از مراجع محترم نیز در این باره اظهار نظر کرده‌اند، ولی نکته جالب این است که هر فردی، بدون توجه به نظرات طرف مقابل، یک‌سویه اظهار نظر می‌کند در حالی که باید گفتگو کرد، و هر کس علل موافقت یا مخالفت خود را با سیاست‌های جاری و وضع موجود اعلام کند و آماده شنیدن نقد آنها باشد.

🔘یکی از استدلال‌هایی که موافقان سیاست‌های جاری در دفاع از قانون پوشش زنان می‌آورند، بسیار عجیب است. می‌گویند اگر روسری را کوتاه بیاییم فردا لباس‌های زیرشان را بر چوب می‌زنند و آن را نمایش می‌دهند. این بدترین استدلال ممکن برای دفاع از قانون غیر قابل اجرای پوشش زنان است. سعی می‌کنم برخی از دلایل این ادعا را شرح دهم.

🔘۱ـ اصولاً این نحوه ورود به حقوق شهروندان، نادرست است. مثل اینکه مانع از آزادی نقد و بیان شویم، بعد که می‌پرسند چرا مانع از آزادی می‌شوید، بگوییم که اگر آزاد باشند فردا اصل دین و اسلام و حکومت و هر چیز دیگری را زیر سوال می‌برند و نفی می‌کنند. خوب! با این حساب باید مانع هر حقی شد. به علاوه قصاص پیش از جنایت چه معنا دارد؟

🔘۲ـ گر چه پذیرش حدی از آزادی پوشش، ممکن است به طرح بیشتری از آن منجر شود، ولی هم‌زمان اتفاق دیگری هم رخ می‌دهد که در نهایت موجب تعادل می‌شود، زیرا مردم در برابر مطالبات غیرمنطقی بی‌تفاوت نمی‌مانند. خیلی‌ها هستند که قانون موجود را مناسب و قابل اجرا نمی‌دانند (که اجرا هم نمی‌شود) ولی در برابر حدی از پوشش که متعارف نباشد، حساس هستند و مخالفت می‌کنند. این گونه از مخالفت‌های مردم الآن دیده نمی‌شود، چون مسأله آنان قانون موجود است و نه مطالبه‌ای که فعلا وجود ندارد.

🔘۳ـ فرض کنیم که همین اتفاق هم رخ دهد. فرض محال که محال نیست. جامعه چه واکنشی نشان خواهد داد؟ از بالای چوب بردن لباس زیر حمایت یا مخالفت می‌کند؟ اگر جامعه حمایت کند. پس معلوم است که مشکل در جای دیگری است و نه در قانون.

🔘جامعه‌ای که پس از ۴۴ سال سلطه کامل تبلیغی و آموزشی به جوانانش به جایی برسد که لباس زیر خود را بر عَلَم کنند، قانون هم نمی‌تواند مانع رویکرد آنان شود. اگر مردم حمایت نکند، که قطعاً نخواهند کرد، در این صورت این چه استدلال بیهوده‌ای است که علیه حقوق مردم عرضه می‌شود؟ جز بی‌اعتمادی به مردم و نشناختن جامعه، ریشه دیگری ندارد.

🔘۴ـ اگر با تکیه بر قانون و این استدلال‌ها امکان تحقق حجاب فراهم می‌شد، دیگر مشکلی نداشتید. اتفاقاً پذیرش حجاب با زور قانون نتیجه عکس داده است. مگر در زمان شاه که حجاب اجباری نبود تشویق هم می‌شد، کسی لباس زیرش را برافراشت؟ اتفاقا برعکس، چادر را برافراشتند.

🔘در واقع این از نتایح سیاست جاری است که همه را در یک مقوله قرار می‌دهد، چه آن کسی که فقط با قانون موجود مخالف است و چه آن کسی که خواهان به سر چوب کردن لباس زیر است. برافراشتن لباس زیر محصول چنین سیاست‌هایی است نه بر عکس.

🔘۵ـ از این نوع استدلال‌ها در جرم‌شناسی فراوان بوده و همه آنها رد شده است. یک مورد دفاع از ایده افزایش مجازات برای کاهش جرم است. خیلی‌ها گمان می‌کنند با اعدام می‌توان جلوی ارتکاب جرم را گرفت، و هر چه مجازات شدیدتر باشد، افراد کمتری مرتکب جرم می‌شوند. آنان توجه نمی‌کنند که تعیین مجازات‌های شدید برای بسیاری از رفتارها، از عدالت قضایی خارج است، و گذر کردن جامعه از عدالت، بیشترین اثر منفی را در افزایش جرم دارد.

🔘جوامعی که جرم کمتری دارند مجازات‌های انسانی‌تری دارند. عکس آن بیشتر دیده می‌شود. جامعه و مردم براساس کیفیت و کمیت مجازات و شدت آن نیست که از ارتکاب جرم پرهیز می‌کنند. بلکه برحسب حس افراد نسبت به وجود عدالت و نیز بهره‌مندی فرد از جامعه است که از ارتکاب جرم دوری می‌کنند.

🔘اگر خانمی معتقد باشد که قانون پوشش ناعادلانه است، طبعاً احساس ظلم می‌کند و این بدترین اثر را بر تعلق خاطر وی نسبت به جامعه و حس همبستگی با قانون و حکومت می‌گذارد.

🔘۶- این استدلال را چرا در مورد تحصیل و اشتغال و ورزش و مشارکت اجتماعی و سیاسی زنان بکار نمی‌برید؟ یا چرا برای مردان بکار نمی برید که منع قانونی مشابه پوشش زنان هم ندارند؟ پاسخ روشن است، چون چنین استدلالی کاملا نابخردانه تلقی و موجب مضحکه می‌شود.

🔘پس این منطق که اگر از این سنگر کوتاه بیاییم تا نهایت باید کوتاه امد، هم نابخردانه است و هم ناعادلانه؛ و هم ثمربخش نیست و هم اینکه به عرف جامعه و اراده مردم که جلوی ناهنجاری‌ها می‌ایستند بی‌توجه است، ضمن این که اعلام شکست رسمی در حجاب اجباری است.

🔘بهتر است نگاهی به ترکیه و مالزی و اندونزی کنید تا معنای شکست سیاست اجباری را متوجه شوید. از همه بدتر اینکه سیاست را صفر و یک و شکننده و فاجعه‌بار می‌کند.

📝📝📝راهبرد اصلاحات ساختاری

🔻🔻🔻یادداشتی از علی‌رضا علوی‌تبار در پاسخ به آرمان امیری منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو

📌بریده‌ای از متن:

🖊صاحب‌نظر گرامی، آقای آرمان امیری در مقاله‌ای (رؤیاهای ارزشمند و نسخه‌های متناقض) با واکاوی مقاله من در مورد ایده‌های آقای تاج‌زاده (تاج‌زاده؛ ارزش‌ها و مطالبه‌ها) پرسش‌ها و ابهام‌هایی را مطرح کرده‌اند. صادقانه بگویم نمی‌دانم که برای پاسخ به این پرسش‌ها دیدگاه سنجیده و تنقیح‌ شده‌ای دارم یا خیر؟

🖊برخی از آنچه را که در مورد آن اندیشیده‌ام طرح می‌کنم، شاید به رفع برخی ابهام‌ها کمک کند. فرض می‌کنم که مخاطب احتمالی این نوشته، مقالات ما دو نفر را خوانده است و نیازی به تکرار آن‌ها نیست.

🖊در مورد مناسب‌ترین شعار برای تلاش‌های اصلاح‌طلبانه، من هم با شعار «اجرای بی‌تنازل قانون اساسی» مخالف بودم. پیشنهادم از سال ۱۳۸۸ شعار «احقاق حقوق قانونی مردم» بود. چون به‌نظرم این بخش «حقوق مردم» در قانون بود که نقض می‌شد. سایر بخش‌های قانون اساسی هم رعایت می‌شد و هم متولیان قدرتمند خود را داشت و لازم نبود ما خود را مدافع و متولی آن معرفی کنیم.

🖊به علاوه قانون فقط به «قانون اساسی» محدود نمی‌شود و قوانین عادی، تفاهم‌نامه‌ها و قوانین بین‌المللی‌ای را که ما امضاء کرده‌ایم، شامل می‌شود از جمله «اعلامیه جهانی حقوق بشر». اما به هر حال نظر جمعی چیز دیگری بود و سیاست‌ورزی کاری‌ست جمعی و لازمه کار جمعی همراهی عملی با نظر اکثریت است.

🖊به‌نظرم ما باید قبل از هر گفت‌و‌گویی در مورد یک بحث به تفاهم برسیم. پرسشی که به‌نظرم باید به آن پاسخ گوییم این است که: چه زمانی یک بخش از جامعه به نیروی اجتماعی تبدیل می‌شود؟ از دل پاسخ به این سؤال می‌توان رهنمودهایی برای بحث‌های بعدی استخراج کرد. به‌گمانم جمعی از مردم زمانی به نیروی اجتماعی تبدیل می‌شوند که سه‌ ویژگی داشته باشند.

1️⃣دارای ویژگی‌های مشترک و کم‌و‌بیش پایداری باشند. منافع مشترک، دیدگاه مشترک، دلبستگی مشترک و…

2️⃣خواهان تأثیرگذاری بر عرصه سیاست و فرآیند خط‌مشی‌گذاری عمومی و در نهایت خط‌مشی‌های عمومی باشند و حضور سیاسی را دنبال کنند.

3️⃣برای رسیدن به مقصد خود سازماندهی (تقسیم کار، تفویض اختیار و مسئولیت و هماهنگی) جمعی کرده و منابع لازم را گردآوری نمایند.

🖊به‌نظر من مشکل اصلاح‌طلبان در همین ویژگی سوم است. آن‌ها در زمینه سازماندهی و بسیج منابع ناتوان و ضعیف هستند. از این رو، اگر چه از نظر تعداد قابل ملاحظه‌اند اما به نیروی اجتماعی تبدیل نشده و قادر به ایجاد «قدرت همسنگ» برای پیشبرد طرح‌ها و برنامه‌های خود نیستند.

🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید
mashghenow.com/?p=5730

#علیرضا_علوی‌تبار #مصطفی_تاجزاده #آرمان_امیری

🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial