"بدون شرح" | اثر حمزه حجاج

بیشتر ببینید:
@karimzadehstudio

کانال بزم موسیقی

«بی تو»

آهنگساز،ترانه‌سرا و خواننده:
جمشید شیبانی

ترانه‌ی «بی تو» از نخستین اجراهای مدرنِ پاپ در ایران به شمار می‌رود که همزمان با تأسیس رادیو در سال ۱۳۱۹ اجرا شده است.

ز من نپرسی از چه حال زارم؟
که بی تو چون گذشته روزگارم!
بدون روی ماهت ای نگارم
برفته صبر و طاقت و قرارم
زان شب که رفته‌ای تو از کنارم
با خود بردی همه دار و ندارم
به جز دلی شکسته و پر از غم
بَرگو دِگر ز عشقِ تو چه دارم؟
رفتی و مهر من بُردی تو از یاد
دلِ بی‌مهرت از مِهرم شد آزاد
چگونه عشقت از این دل برون می‌کنی؟
که دارم وفا به عشقت همچو فرهاد
بی تو شادی بر من حرام است
بی تو بَرگو شادی کدام است؟
بی تو روزم سیه چو شام است
بی تو روزم سیه چو شام است

🎼 بهترینهای موسیقی اینجاست
@bazmemousighi
🎵🌹

این صحبت‌های #مانی_حقیقی در جشنواره بین‌المللی فیلم برلین ۲۰۱۸ هم دوباره متوجه قرار گرفته و واکنش‌های بسیار زیادی گرفته:
quotes: Bahman_Babazade

📡 @VahidOnline

✍️ دکتر حسین عباسی
اقتصاددان و استاد دانشگاه مریلند

🖊 وقتی هر چهارچرخ توسعه پنچر است!


دنی رادریک،‌ اقتصاددان و استاد دانشگاه هاروارد، به‌طور خلاصه چهار اصل را در حوزه اقتصاد توسعه برمی‌شمارد که برای دستیابی به توسعه لازمند:
«ثبات اقتصاد کلان»
«حقوق مالکیت و نفوذ قرارداد»
«روابط بین‌الملل»
و «اعتماد عمومی به نهادها» این چهار اصل هستند هر کدام را کمی بیشتر توضیح می دهیم.

▫️ برای بهبود شرایط وجود ثبات نسبی در اقتصاد کلان ضروری است. در اقتصاد ایران مهم‌ترین مشکل در همین حوزه است، یعنی تورم که ناشی از کسری بودجه دولت است. دولت کسری بودجه‌اش را از طریق چاپ پول تامین کرده و می‌کند. هر زمان که شرایط برای صادرات نفت مهیا و قیمت آن در بازارهای جهانی بالا بوده، چاپ پول برای تامین کسری کمتر و تورم هم حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد در نوسان بود. این تعادل بد برای نزدیک به نیم‌قرن از اوایل دهه ۵۰ تا همین چند سال اخیر شکل گرفته و پابرجا بود. وقتی تحریم‌ها شدت گرفت و درآمدهای نفتی از این معادله حذف شد، چاپ پول بالا رفت و تورم را هم به حوزه بالای ۴۰ درصد کشاند.
@sokhanranihaa
▫️ ترجمه ساده مساله حقوق مالکیت و نفوذ قرارداد این است که اگر دولت از فعال اقتصادی انتظاری دارد و برای کسب‌وکارها تعیین تکلیف می‌کند، باید توجیهی از جایی غیر از دولت برای صاحب کسب‌وکار وجود داشته باشد که مثلاً نظام مجوزدهی، استانداردگذاری و سایر مداخلات ریز و درشت دولت را بپذیرد. در عین وجود این توجیه، باید حق شکایت برای او محفوظ باشد. ببینید دولت چه حقی دارد که یک روز صادرات مرغ و تخم‌مرغ را ممنوع و یک روز آزاد کند؟ اگر مصرف‌کننده از افزایش قیمت در بازار داخلی ناراحت است، حقی برای دولت ایجاد نمی‌شود که در کار تولیدکننده مداخله کند. تولیدکننده با طرف خارجی قرارداد بسته و موظف به ایفای تعهداتش در برابر اوست و دولت نمی‌تواند با ایجاد ممنوعیت صادرات به دلیل تنظیم بازار داخل، تولیدکننده و صادرکننده را از حق خودشان محروم کند. این مصداق بی‌توجهی و به رسمیت نشناختن حق مالکیت و نفوذ قرارداد است.

▫️ هیچ اقتصادی بدون ارتباط تجاری با دنیا نمی‌تواند در دنیای امروز توسعه پیدا کند. در چند ماه گذشته و با روی کار آمدن دولت بایدن، از سختی تحریم‌ها اندکی کاسته شده و همین موجب رشد تجارت خارجی، بهبود فروش نفت و رشد اقتصاد شده. همین رخداد خود حجتی است بر اینکه ماندگاری این تحریم‌ها طی سال‌های گذشته تا امروز شرایط اقتصاد را سخت کرده و شواهد آن هم مشخص است. حتی اگر بهترین سیاست‌های اقتصادی در داخل کشور پیاده شود اما روابط خارجی بد باشد و تحریم پابرجا بماند، باز هم اقتصاد از توسعه باز می‌ماند. روابط خارجی صرفاً فروش کالا به خارج یا وارد کردن کالا از خارج نیست؛ مهم‌تر از آن مساله «یادگیری» است که طی این بده‌بستان‌ها حاصل می‌شود و تقریباً یک دهه است که در اقتصاد ایران اندک بوده و به سمت صفر میل کرده است. یعنی در یک بازه ۱۰ساله رشد اقتصادی ایران نزدیک به صفر بوده اما ترکیه تولیدش دو برابر و چین ۲.۵ برابر شده است.

▫️ اصل چهارم مربوط به چفت‌وبست اجتماعی و سیاسی و مجموعه مبهمی از عواملی مانند اعتماد، اطمینان، خوش‌بینی به حاکمیت، امید به بهبود شرایط در آینده و... است. وقتی میزان نومیدی مردم از آینده بالا برود، رفتار آنها تغییر می‌کند. این ناامیدی را با تبلیغات تلویزیونی و شعاردرمانی و سخنرانی نمی‌توان درمان کرد. اگر مردم احساس بی‌پناهی در برابر نهادهای حاکم داشته باشند، انتظاری به بهبود نخواهند داشت. در این شرایط باید سیستم تامین اجتماعی فعال‌تر شود، امنیت جانی و مالی و روانی مردم تامین شود و پوشش گسترده‌تری داده شود. خارج کردن مردم از شرایط بی‌اعتمادی و نومیدی و اقناع آنها به اینکه اقتصاد در مسیر درستی قرار گرفته، کاری است که دولت باید انجام دهد. نظام حکمرانی کشور باید اقدامات خود را در راستایی قرار دهد که ریسک زندگی مردم کمتر و کمتر شود (مقاله دکتر حسین عباسی منتشر شده در تجارت فردا)

☑️⭕️تجویز راهبردی
اگر در جستجوی پیشرفت و عدالت باید حواسمان به هر چهار چرخ توسعه باشد.باید
▪️پیش بینی پذیری را به اقتصاد و اجتماع برگردانیم با بودن در شرایط حساس کنونی به توسعه نمی رسیم
▪️فعالان اقتصادی (از صادرکننده محصولات پتروشیمی یا خانمی که بوتیک شال و روسری دارد) باید مطمئن باشد که منافع فعالیت اقتصادی اش محترم است و به او می رسد.
▪️ به جای گفتار درمانی برویم به سمت واقعیت درمانی. با گفتار نمی شود مشکل امید را برطرف کرد، مردم بر اساس واقعیت ها قضاوت می کنند نه گفتارها و سخنرانی ها و وعده های تکراری ما
▪️درهای کشور را باز کنیم. بگذاریم جهان ایران را کشف کند و ایران نیز جهان را. روابط بین الملل باید حداقل دو دهه در خدمت تام و تمام اقتصاد باشد. (شبکه توسعه)
🆔 @MostafaTajzadeh

⭕️این سند الزامی شدن وثیقه برای خروج دانشجویان رشته‌های پزشکی است نشانه روشن از اوجگیری خروج نیروی متخصص از کشور است.
‏سیاستگذار باید ببیند این پدیده جدید به علت چه مسائلی رخ داده؟ آنها را حل کند، نه این که مانع تراشی بیهوده کند.
‏نیرویی که بخواهد برود ماندنش هم لزوما فایده‌ای ندارد.

کمیته اخلاق ورزش خواستار محدودیت بیشتر برای ورود زنان به ورزشگاه شد!

دبیر کمیسیون اخلاق در ورزش در نامه‌ای به مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال نوشت:
🔹انطباق الزامات فدراسیون‌های جهانی با ارزش‌های اخلاقی پذیرفته شده جامعه از وظایف مدیران ورزش است.
🔹انتشار برخی تصاویر مرتبط با حضور بانوان در مسابقات لیگ برتر موجب تشویش خاطر جامعه اخلاق‌مدار کشور شده
🔹انتظار می‌رود تمهیدات لازم برای مدیریت صحیح حضور زنان در ورزشگاه فراهم شود و با هرگونه هنجارشکنی و رفتارهای خلاف اخلاق برخورد بشود. #ورزشی
✅ @Khabar_Fouri

🔺مهران صولتی به خوانش مقاله مهم «افول اجتماع در ایران» اثر مشترک آقایان عبدالمحمد کاظمی‌پور و محسن گودرزی می‌پردازد که در آن با الهام از افول اجتماع در آمریکای پس از ۱۹۶۰، وقوع پدیده مشابهی در ایران پس از انقلاب مورد بررسی قرار گرفته است.

#افول_اجتماع
#مهران_صولتی
#عبدالمجید_کاظمی_پور
#محسن_گودرزی

#هم‌میهن
@hammihannewspaper

کاسۀ داغ‌تر از آش، آیا ماییم؟

امیر ترکاشوند، ۱۴۰۱/۰۶/۲۳
@baznegari
هم اینک در خبرها آمد که:

《شوک به تیم؛ اولين حذفى قبل از مسابقه؟
اميرمحمد يزدانى در قرعه كشى کشتی قهرمانی جهان با بدشانسى محض مواجه شد و در دور اول با قرعه‌اى مواجه شد كه او را عملا اولين حذف شده ايران لقب مى دهد.
طبق قرعه كشى وزن ٧٠ کیلوگرم در دور نخست بايد با حريفى از اسرائیل مبارزه كند.
غیر از امیرمحمد یزدانی که در وزن ٧٠ کیلوگرم با حریف رژيم صهيونيستى برخورد کرد، در دو وزن دیگر (٧۴ کیلوگرم: یونس امامی و ٧٩ کیلوگرم: محمد نخودی) هم احتمال برخورد با نماینده‌ای از اسرائیل وجود دارد》(منبع: "این‌جا")


پرسش
خوب است دبیرخانه شورای‌عالی امنیت ملی پاسخ دهد که؛

۱- آیا ورزشکاران و تیم‌های خودِ فلسطین (کرانه باختری ، نوار غزه) از رویارویی با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیل خودداری می‌کنند؟

۲- آیا ورزشکاران فلسطینیِ مهاجر و آواره و ساکن در کشورهای ثالث از رقابت با ورزشکاران اسرائیلی خودداری می‌کنند؟

۳- آیا شنیده‌های جسته و گریختۀ مردم دال بر این‌که خودِ فلسطینی‌ها با اسرائیلی‌ها مسابقه می‌دهند درست است؟

اگر پاسخ آن دبیرخانه به دو پرسش نخست منفی است (و شنیده‌ها صحت دارد) در این صورت چرا ورزشکاران و تیم‌های ما اجازۀ مسابقه ندارند؟ آیا با این وصف ما را نباید کاسۀ داغ‌تر از آش نامید؟ مگر مسابقۀ خودِ فلسطینی‌ها با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیلی لزوما دلالت بر آن دارد که آنان اسرائیل را با وضعیت موجود به رسمیت می‌شناسند؟ اگر نه پس چرا ما نیز مطابق همین منطق عمل نکنیم؟
آیا رفتار ما باعث بیشتر دیده شدنِ اسرائیل نشده است؟

https://t.me/baznegari/853

.

قلدری بد است؟

سید ابراهیم رئیسی گفته است در مقابل "قلدری" آمریکا کوتاه نخواهد آمد.
واقعاً مسئله قلدری است و مقاومت در برابر آن؟
اگر اینطور است، پس چرا در برابر رفتار ارگان‌ها و مسئولانی که در داخل کشور در مقابل مردم قلدری می‌کنند، کمترین مقاومتی نمی‌شود؟
امام جمعۀ کلان‌شهری به خود حق می‌دهد که برای مردم آنجا و دیگر شهروندان کشور، به دلخواه خود انواع قید و بندها و محدودیت‌ها و مقررات را تعیین و اعلام کند و منکر مبانی شهروندی و حق گردشگری مردم شود؛ بدون آنکه حتی کوچکترین تذکری دریافت کند. آخر کشوری گفتند، دولتی گفتند، قانون و مقرراتی گفتند!
مگر می‌شود تمام مبانی حکمرانی را لوث کرد و به بازی و تمسخر گرفت و بعد مدعی بهترین نوع حکمرانی در دنیا هم شد؟
پسرم می‌گوید؛ چرا نمی‌شود؟ خیلی راحت هم می‌شود! اگر نمی‌شد که نمی‌کردند!
#احمد_زیدآبادی
#ابراهیم_رئیسی
#قلدری
#حق_شهروندی
#مبانی_جکمرانی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

چیزی برای مرگ یدالله رویایی گفته‌بودم که خبر این دختر بینوا، یکی از قربانیان وحشیت و جهالت، #مهسا_امینی رسید و از انتشارش فعلا منصرف شدم. حوصله شعر گفتن ندارم، یا بهتر است بگویم شدت فاجعه فوق طاقت من است و از هاضمهٔ طبعم نمی‌گذرد. اگر کسی حوصله و هاضمه را دارد و چیزی گفته به دستم برساند که منتشر کنم.


@Befshar

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است


#هومن_پناهنده
@gashthaa

یک نفر زنده بود دیگر نیست
بر لبش خنده بود دیگر نیست

از خوشی، از امید، از شادی
دلش آکنده بود دیگر نیست

تا شما را ندیده بود به راه
شاد و سرزنده بود دیگر نیست

آفتابی که بر سیاهی‌تان
پرتو افکنده بود دیگر نیست

ای به خاک آرمیده، قامتِ سرو
به تو ماننده بود دیگر نیست

ای رُخت رنگ باخته، گلِ سرخ
از تو شرمنده بود دیگر نیست

زندگی بعدِ تو چه می‌ارزد؟
آنچه ارزنده بود دیگر نیست

وحید عیدگاه طرقبه‌ای

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴دزد و پلیس
این فیلم که امروز در فضای مجازی دست به دست می‌شود هولناک است و باید از آن ترسید. نمی‌دانیم کسی که گوشی موبایل را از دست رانندهء خودروی نیروی انتظامی می‌دزدد کیست و چه انگیزه‌ای دارد. تماشاچیان کنار خیابان هم نمی‌دانند. هول و هراس این فیلم آنجاست که مردم برای سارق دست می‌زنند و او را تشویق می‌کنند. ترس این فیلم آنجاست که گویی تماشاچیان دزد را به پلیس ترجیح می‌دهند. مقصر مردم نیستند. مقصر کسانی هستند که با تنگ‌نظری و بی تدبیری و بی‌کفایتی، چنان پلیس را مقابل مردم کشاندند که از اعتبار مأموران و این نهاد مهم چنین کاستند. هیچگاه دزد به پلیس ارجحیت ندارد. اما شما هم کاری نکنید که مردم چنین واکنشی پیدا کنند. حرمت امام‌زاده را خود متولی است که باید حفظ کند.
https://t.me/kambiznouroozi

دیگر برای همیشه بس است!

پیش از این بارها در کلاب‌هاوس توضیح داده بودم که اگر خشم و هیجان بر فضا غالب شود، کمیت امثال من لنگ می‌شود و حرفهایمان اگر هم سبب ناراحتی و انزجار طرف‌های مختلفِ صحنۀ بازی نشود، عمدتاً نادیده گرفته می‌شود.
در واقع اینک سه نیروست که در صحنۀ بازی حضور دارند. نخست جوانانی که احساس عمیقِ نادیده‌انگاری فرهنگی، طردشدگی سیاسی، حاشیه‌نشینی اقتصادی و در یک کلام، احساس حذف از روند تصمیم‌گیری و سلب اراده و آزادی خود برای انتخاب نوع زندگی خود می‌کنند.
من فشارِ ناشی از این تحقیرشدگی و نادیده‌انگاری و خشم و طغیان ناشی از آن را با پوست و گوشت و استخوانم لمس می‌کنم و کمال همدردی را با آن دارم.
سرزمین ملی یعنی جغرافیایی که فرصت برابر برای تک تک شهروندان خود بدون هرگونه تبعیضی فراهم باشد و این مهمترین نکته‌ای است که نظام حاکم بر کشور ما گویی اصلاً آن را به رسمیت هم نمی‌شناسد چه رسد به آنکه بدان عمل کند. در واقع، قشر محدودی با عناوینی چون مکتبی، حزب‌اللهی، ارزشی، انقلابی.. تمام نظام تصمیم‌گیری و مدیریت‌های منبعث از آن را در همۀ سطوحش، گونه‌ای ارث ازلی و خدادادی برای خود می‌داند و تنها معیارِ زندگی عمومی و خصوصی را نیز منحصر به شیوۀ زندگی خود می‌شناسد و بقیۀ اقشار جامعه را به تقلید از آن شیوه فرا می‌خواند و یا آنها را کلاً بیگانه به شمار می‌آورد؛ چنانکه گویی حق و حقوقی از این سرزمین ملی ندارند و هر فریاد اعتراض‌شان باید خفه شود!
بسیاری از افراد این قشر، چنان در پیله‌های ذهنی خود محدود مانده‌اند که اصلاً امکان ارتباط ذهنی با دیگر اقشار جامعه را ندارند و برخورداری از مناصب و مکاسب و منزلت‌های دولتی نیز به کام‌شان به قدری شیرین آمده است که حس محرومیت و حذف‌شدگی دیگر مردم را مطلقاً احساس نمی‌کنند.
از این افراد چگونه می‌توان انتظار همدردی با جوانانی را داشت که از شدت خشم مربوط به محرومیتِ سیاسی و تنگنای اقتصادی و فشار فرهنگی، دست به طغیان زده‌اند تا راهی برای مسالمت و صلح و آشتی با آنها بگشایند. از نگاه آنان هرکس شعار نابهنجاری داد "عامل دشمن" است و باید به هر بهایی سر جای خود نشانده شود.
متأسفانه انواع محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی برای امثال من، امکان تماس و ارتباط با این قشر جوان محذوف را از بین برده است. سال‌های سال حتی برای یک بحث و گفتگوی ساده به دانشگاه و دیگر محیط‌های جمعی در هیچ نقطه‌ای از این کشور راه نداشته‌ایم، بنابراین، آنان اصلاً ما را نمی‌شناسند چه رسد به اینکه بخواهند به نگرانی‌ها و دغدغه‌هایمان در مورد رفتار هدفمند سیاسی یا اجتماعی توجه نشان دهند.
در این بین، بدبختانه نیروی دیگری هم در آن سوی مرزهاست که بخشی از آن، هر نوع اعتراض و حرکت اجتماعی داخلی را به معنای سقوط قریب‌الوقوع حکومت و آماده شدن فرش قرمز برای پهن شدن زیر پای آنان به قصد بالا رفتن از پله‌های قدرت تعبیر می‌کنند و با چنان حرارتی به تحریک مخاطبان خود مشغول می‌شوند که پنداری هدف غایی یک کشور، فقط نبودن یک نظام است و میزانِ هزینه و نوع نظم و یا بی‌نظمی پس از آن دیگر کوچکترین ارزشی ندارد.
این افراد چندان در این زمینه بی‌تاب به نظر می‌رسند که به زبان بی‌زبانی مردم به خشم آمده را حتی به جنگ داخلی فرا می‌خوانند! برای آنها گویی سرنوشت یک کشور باستانی و زندگی 85 میلیون ایرانی مطلقاً اهمیتی ندارد. فقط اصرار دارند که این نظام باید برود؛ حتی اگر میلیون‌ها خون ریخته شود و یا جز خاکستر و ویرانی از این سرزمین به جا نماند.
تصور آنها بر آن است که چون 44 سال پیش یک انقلاب تقریباً سریع در ایران رخ داد، اکنون هم می‌تواند رخ دهد! به همین راحتی! هر کس هم جز این بگوید و یا دغدغه و نگرانی دیگری را مطرح کند، فوری به "حمایت از رژیم" متهم و در دنیای مجازی ترور شخصیت می‌شود.
گاهی فکر می‌کنم جامعۀ ایران برای این دسته افراد همچون صحنۀ نمایش یا فیلمی است که هر چه مهیج‌تر و خشن‌تر باشد، آنان را سرگرم‌تر می‌کند! ماجرا برای آنان پنداری نوعی تفنن است اما برای ما دراینجا مسئلۀ مرگ و زندگی و سرنوشت یک سرزمین باستانی است. به همین دلیل نیز ما در اینجا برای برداشتن هر گامی مجبور به صدها ساعت فکر و تأمل هستیم اما آنان بی‌محابا و پی در پی دستورالعمل‌های منجر به خونریزی صادر می‌کنند.
هر خونی که در این سرزمین به خاک ریخته شود، خون سیاوش است. به همان اندازه حرمت دارد. در تاریخ خونبارمان، فرزندان بسیاری از مردم ما در خون خود غلتیده‌اند و مادران بسیاری داغدار شده‌اند. ادبیات خون و خونریزی را باید از فرهنگ این سرزمین ریشه‌کن کنیم. دیگر برای همیشه بس است!
بدرود تا درودی دیگر
#احمد_زیدآبادی
#طغیان_خشم_جوانان
#سرزمین_ملی
#خون_سیاوش
#ادبیات_خونریزی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

زور فراوان برای یک خواست مشخص
-------
مردم معترض انحلال گشت ارشاد را طلب می‌کردند. هنوز هم بخش مهمی از آن‌ها تقاضایی بیش از این ندارند. همه چیز می‌توانست به نحو دیگری رقم بخورد. مردم تقاضای خود را طرح کنند، متولیان امر بشنوند، رسیدگی کنند و تقاضای مردم را پاسخ دهند. اگر چنان می‌شد، فصلی از ارتباط تازه میان مردم با یکدیگر و میان مردم و ساختار سیاسی برقرار می‌شد.
چنین نشد. چرا که نظام نمی‌خواهد یاد هم نگرفته با مردم گفتگو کند. همیشه خیال می‌کند یک قدم عقب بگذارد فرومی‌ریزد. فورا به درون یک قلعه فرار می‌کند. در و پنجره‌ها را می‌بندد و چشم تیز می‌کند تا مردم را کنترل کند. اگر کنترل نشدند به سمت‌شان هدف‌گیری می‌کند. معلوم نیست چرا هیچ‌وقت با مردم حرف نمی‌زند.
مردم هم در تجربه چند دهه گذشته چیز دیگری یاد گرفته‌اند. ابتدا برای حل یک مساله خاص به میدان می‌آیند. درست مثل ماجرای اخیر که مرگ جانسوز یک دختر کرد جوان آنها را به عرصه کشانید. در همان زمان که برای حل مساله خاص شعار می‌دادند می‌دانستند هیچ نتیجه‌ای ندارد. گوش شنوایی در کار نیست. پس عصبانی می‌شوند یکباره به اصل و فرع نظام ناسزا می‌گویند. دیگر خواست مشخصی ندارند، خواست‌شان ویرانی تام همه سازوکارهای موجود و بنای یک وضعیت تازه است.
آنچه مردم یاد گرفته‌اند با آنچه نظام یادگرفته یکدیگر را تکمیل می‌کنند. مردم بقاء نظام را هدف می‌گیرند، آنها هم با شتاب به درون قلعه‌های خود فرار می‌کنند، در و پنجره‌ها را می‌بندند و همه توان خود را در جهت سرکوب مردم به کار می‌بندند.
به حسب تجربیات گذشته، بالاخره ماجرا خاتمه پیدا می‌کند. در حالیکه قهری عمیق در میان افتاده و همه چیز به زمان دیگری موکول شده است. نظام دستگاه‌های اطلاعاتی امنیتی خود را برای رویدادهای بعدی تجهیز می‌کند و دستگاه‌های تبلیغاتی خود را فعال می‌کند. نه برای اقناع مردم، بلکه برای کسب اعتماد و اطمینان درونی خودش. از شب تا صبح تبلیغ می‌کند تا جایی که خودش خیال کند تمام حق از آن اوست و مردم جز به باطل اعتراض نکرده‌اند. مردم نیز منتظر روزی می‌مانند که نظام ضعیف‌تر شده باشد و آنها شاید نیرومندتر.
هر دو سو، یا دستکم یک سوی ماجرا باید یک بازی تازه بکند. یک بازی خارج از آنچه تاکنون آموخته است. متاسفانه امیدی به نظام نیست که یکبار هم شده با مردم گفتگو کند و از نهاد گشت ارشاد برای جلب رضایت مردم عقب بنشیند. اجازه بدهد مردم احساس پیروزی کنند. وحشت نکند از اینکه یک قدم عقب نشسته است. اگر در حوزه خصوصی این علامت ضعف باشد، در حوزه عمومی این کار به معنای نمایندگی کردن مردم است. متاسفانه به نظام مستقر امیدی نیست اما می‌توان از مردم خواست تجربه تازه‌ای بکنند.
جنبشی که اینک در میان است، در سرشت خود یک اتفاق زنانه برای انحلال گشت ارشاد بود. اما اقشار مختلف مردم به دلایل متعدد، به این جنبش پیوسته‌اند. کسانی مسائل دیگری دارند و در خواست‌شان محق‌اند. گسترش جنبش، احساس قدرت بیشتری در جمع تولید می‌کند، به نحوی که دیگر آن خواست اولیه را ناچیز می‌شمارند. ماجرا از یک رویداد معطوف به یک هدف خاص، به یک رویداد عمیق تبدیل می‌شود. یک نسل تحقیر شده برای اثبات خود خیابان‌ها را پر می‌کند. لاجرم آن دور پر هزینه تکرار می‌شود. نظام قلعه نشین می‌شود و مردم سرکوب. همه چیز به سرعت به مبارزه برای بقاء تبدیل می‌شود.
این دور باطل خطرناک، منابع زیرزمینی خشم و کینه تولید کرده است. با هر دور تازه، بر حجم و گستره این منابع افزوده می‌شود. کاش مردم یک تجربه تازه را رقم بزنند. این جنبش را در همان سرشت زنانه‌اش حراست کنند و خواست دختران و زنان را از نظام بخواهند. اجازه دهند یک فرصت برای معامله و کسب امتیاز مدنی فراهم شود. همه چیز خواستن به معنای هیچ چیز به دست نیاوردن است. همه چیز خواستن ذخیره آتش برای یک روز خطرناک است.
زور فراوان برای کسب یک امتیاز مشخص، سیاست را دوباره حیات می‌بخشد. افق آینده تنها در پرتو حیات سیاسی زنده امکان پذیر است. ما در حال نزول به قلمرو پیشاسیاسی هستیم.
@javadkashi

عضو کمیسیون امنیت ملی: دولت می‌تواند رویه فعلی گشت ارشاد را متوقف کند/ پلیس ابزار امر به معروف و نهی از منکر نیست

شهریار حیدری:
🔹پلیس یک دستگاهی است برای تامین امنیت عمومی و در مواردی با ابزاری که دارد کنترل وضعیت را انجام می‌دهد اما در حال حاضر هم امر به معروف‌کننده است هم برخوردکننده، امر به معروف‌شان همان تنش، برخورد و درگیری است که پیش می‌آید.
🔹بنابراین بهتر است چون اجرای این قانون در حال حاضر به مصالح و نفع کشور نیست و صرفا تنشی بین مردم و پلیس است و نهایتا باعث سوءاستفاده مخالفان و معاندان پشت مرزها می‌شود، این قانون اصلاح شود./ ایلنا
@AkhbareFori

🔻عزت‌الله ضرغامی، یکی از وزیران کابینه ابراهیم رئیسی و رئیس سابق سازمان صداوسیما، خواهان «تجدیدنظر در قوانین و روش‌های ناکارآمد» شده است.

او گفته چنین کاری برخلاف تصور رایج باعث «سقوط دومینووار نظام» نمی‌شود.

با بالا گرفتن اعتراضات به حجاب اجباری و گشت ارشاد، برخی تحلیلگران می‌گویند حکومت ایران از آن واهمه دارد که با عقب‌نشینی در مساله حجاب ناگزیر به اعطای آزادی‌های بیشتر در موارد دیگر شود.

در روزهای اخیر منابع رسمی در ایران گفته‌اند که شورای عالی انقلاب فرهنگی به زودی مصوبه جدیدی درباره گشت ارشاد ابلاغ خواهد کرد.

📸etemadonline
https://bbc.in/3fhaQBS
@BBCPersian