👆
نتیجه این که در قرن بیست و یکم، دولت به جز تورم و رکود باید نگران ثبات مالی هم باشد. سیاست‌گذاری اقتصادی بسیار دشوارتر شده، و ابزارهای سیاست‌گذاری مثل گذشته عمل نمی کنند.

این را هم اضافه کنم که این مثال تنها در مورد امریکا قابل اطلاق نیست و در مورد کشورهای دیگر هم صادق است. همین چند ماه پیش بود که مروین کینگ، رییس سابق بانک مرکزی انگلستان، در مصاحبه ای گفت: "در مقابله با بحران اقتصادی پیش رو (و خطر تورم فزاینده) ابزار سیاست گذاری مناسب نداریم و نمی‌دانیم چگونه با آن مقابله کنیم". اما نکته مهم‌تر این است که میان اقتصاددان‌ها و سیاستمداران بر سر تک تک این گزاره‌ها بحث و دعواست. آیا خطر تورم واقعا جدی است؟ آیا تورم فعلی درونزاست یا برون زا؟ آیا باید نرخ بهره را بالا برد یا چاره‌ی دیگری اندیشید؟ اگر باید نرخ بهره را بالا برد، با چه سرعتی و تا چه حد؟ تاثیر این کار بر توزیع درآمد چیست؟ بیکاری کارگران مهم‌تر است یا تورم؟ و ده‌ها پرسش دیگر. چنین نیست که این مشکل را مقابل هر اقتصاددانی قرار دهیم، یا هر اقتصاددانی این اقتصاد بیمار را معاینه کند، به نتیجه‌ی واحدی برسد و داروی واحدی تجویز کند.

از سال‌هایی که من اقتصاد می‌خواندم چند دهه گذشته است و دانش اقتصادی من به هیچ وجه به روز نیست. همان سال‌ها هم من شاگرد آقای دکتر طبیبیان محسوب می‌شدم. بی هیچ تعارف، ایشان چون پیل بودند و هستند و بنده چون پشه. ولی توصیه‌ام به شما این است که فریب این نوع ساده سازی‌ها را نخورید. با ادعای مدعیانی که راه‌حل‌های روشن و ساده برای پدیده‌های پیچیده که تمام دنیا را عاجز و سردرگم کرده است – بحران محیط زیست، بحران اقتصادی، بحران اعتیاد، و نظایر آن -- ارایه می کنند با تردید روبرو شوید. شاید همان طور که فردریک فون هایک در سخنرانی جایزه‌ی نوبلش ‌گفت "لاف علم" (the pretense of knowledge) باشد.

#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa

💢 ۱۰۰ هزار یورو جریمه؛ دولت ایتالیا به دنبال محدود کردن استفاده از کلمات انگلیسی در مکاتبات رسمی

بر اساس طرحی که از سوی حزب «برادران ایتالیا» به رهبری جورجا ملونی، نخست‌وزیر ایتالیا به پارلمان این کشور ارائه شده، شهروندان ایتالیایی که از لغات انگلیسی یا دیگر زبان‌های خارجی در مکاتبات رسمی‌شان استفاده کنند، احتمالا تا ۱۰۰ هزار یورو جریمه خواهند شد.

اگرچه محدودیت مدنظر این طرح، تمامی زبان‌های خارجی را در برمی‌گیرد اما «آنگلومانیا» یا استفاده از لغات انگلیسی را بطور ویژه هدف قرار داده است.

در پیش‌نویس این طرح آمده است که زبان انگلیسی، ایتالیایی را «تحقیر و تضعیف» می‌کند و بدتر از همه اینکه بریتانیا دیگر عضو اتحادیه اروپا هم نیست.

دولت ایتالیا همچنین برنامه‌هایی برای حفاظت از آشپزی سنتی و ویژه این کشور در دست اجرا دارد و لایحه‌ای برای منع استفاده از غذاهای به اصطلاح مصنوعی یا سلولی به پارلمان ارائه کرده است.

بیشتر بخوانید: https://bit.ly/3Ma5c2T

@euronewspe

📝📝📝 چرا تمرین دموکراسی ضرورت ایران امروز است؟

✍️ زهره سعیدی

✅ جامعه امروز ایران به شدت نیاز به تمرین دموکراسی دارد زیرا دیکتاتوری زیر پوست همه‌مان جریان دارد و تا دیکتاتوری در جریان است از دموکراسی واقعی خبری نخواهد بود.
دموکراسی بر موضوعاتی چون آزادی، برابری، حق شهروندی، حق زندگی و حقوق اقلیت‌ها تأکید دارد و دیکتاتوری نقطه مقابل آن به شمار می‌رود. اگر میخواهیم در زمره حامیان دموکراسی لحاظ شویم باید به اصول دموکراسی پایبند باشیم. تا وقتی یاد نگرفته‌ایم در گفت‌وگو با یکدیگر، به عقاید یکدیگر احترام بگذاریم، سخن مخالف را بشنویم، پیشاپیش آن را نادرست ندانیم و آن را با دلیل رد کنیم نه با توهین و ناسزا، دموکراسی‌خواهی‌مان صرفاً لقلقه زبان است.

✅هر وقت یادگرفتیم مسلمان، مسیحی، یهودی، شیعه و سنی به یک اندازه حق تعیین سرنوشت خود را دارند؛ هر وقت آموختیم مسلمانِ نامقید به شعائر و مناسک دینی، به اندازه مسلمانِ مقید به شعائر و مناسک دینی حق اظهار نظر و تأثیرگذاری بر امور اجتماعی و بهره‌مندی از حقوق شهروندی را دارد؛ هر وقت دینداران متوجه شدند پایبندی به واجبات و محرمات دینی صرفاً شامل کسانی می‌شود که آنها را به‌عنوان واجبات و محرمات دینی قبول دارند و تحمیل آن بر کسانی که به هر دلیلی نمی‌خواهند بدانها پایبند باشند، خلاف همان دینی است که ادعای التزام بدان را دارند؛ هر وقت عبورکنندکان از دین یادگرفتند به باورها و عقاید دینداران احترام بگذارند و آنها را خرافات نپندارند، آنگاه می‌توان فریاد دموکراسی‌خواهی سر داد.

✅فرقی نمی‌کند هر کدام از ما متعلق به چه جریان، گروه یا طرز فکری هستیم. اگر خواستار حذف هر گروه، حزب یا طرز فکری باشیم، دیکتاتوریم.
اگر خواستار حذف روحانیت باشیم دیکتاتوریم. اگر خواستار حذف اقلیت‌ها باشیم دیکتاتوریم. اگر خواستار حذف بی‌دینان باشیم دیکتاتوریم. اگر خواستار تحمیل دین بر دیگران باشیم دیکتاتوریم. اگر خواستار تحمیل سبک زندگی واحد باشیم دیکتاتوریم. اگر تنوع و تکثر سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، دینی و قومی را نپذیریم دیکتاتوریم. اگر راه رسیدن به دموکراسی را شیوه حذف و تحقیر و توهین و خشونت بپنداریم، دیکتاتوریم. اگر برداشت دینی خود و مرجعمان را تنها حقیقت موجود بدانیم دیکتاتوریم. اگر خواستار حذف دین از جامعه باشیم دیکتاتوریم. تا زمانی که صرفاً طرز فکر خودمان را طرز فکر درست بدانیم و خواستار حذف هر گروه و فرقه و حزبی باشیم که هم‌فکر ما نیستند، ما یک دیکتاتوریم.

✅دموکراسی یعنی پذیرش تنوع و تکثر سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، دینی و قومی. دموکراسی یعنی احترام به باورها و اندیشه‌های یکدیگر.
دموکراسی یعنی شنیدن صدای مخالف. دموکراسی یعنی مدارا، رواداری، تساهل، احترام، گشودگی، تکثر و تنوع. پس هر گاه خواستیم بگوییم «مرگ بر دیکتاتور»، نخست به دیکتاتور درون خودمان مرگ بفرستیم تا مستحق دموکراسی شویم

🛎وبینار معرفی فصل دوم دوره دیپلم پایه فلسفه

🔵 آشنایی با دروس فصل دوم

🔵 گفتگو با اساتید

🔵 پاسخ به پرسش‌های شما

⏰️ پنج‌شنبه ۱۷ فروردین ۱۴۰۲، ساعت ۲۱

🔔 شرکت در این رویداد برای همه علاقه‌مندان آزاد است.

📍 این رویداد در محیط اسکای روم برگزار خواهد شد.

لینک شرکت در رویداد👇

https://www.skyroom.online/ch/tardidschool/diploma

.

🔴تبیین و تبلیغ

🔺اعتماد ۱۹ فروردین ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘یکی از ویژگیهای جامعه ما بخصوص نزد سیاستمداران اصولگرا عدم توجه کافی به تفاوت تبیین و تبلیغ است. تفاوت تبیین و تبلیغ در چیست؟ تبلیغ برخلاف تبیین دنبال شرطی کردن ذهن مخاطب از طریق تکرار یا مشابهت سازی مستقیم یا ضمنی میان دو پدیده یا مضمون است. فرآیندی که در تبلیغات صوتی و تصویری و مکتوب شاهد آن هستیم. در واقع تبلیغات ادعای بلادلیل است.

🔘البته در دنیای امروز بخش مهمی از دلایل هر ادعایی در پس‌زمینه تبلیغ وجود دارد. برای نمونه خودروی بنز از بهترین‌ها در جهان است، ولی باز هم تبلیغ می‌کند، البته مخاطب به تجربه می‌داند که این خودرو با کیفیت است، ولی بنز نیز بی‌نیاز از تبلیغ نیست.

🔘تبلیغ در دنیای امروز در مقام نشان دادن سیاه به جای سفید و یا برعکس نیست، چون این کار سخت است هر چند ممکن است در مواردی رخ دهد یا اثرات موقتی هم داشته باشد. تبلیغات فقط تا حدی می‌تواند واقعیت را در ذهن مخاطب بهبود بخشد و نه بیش‌تر.

🔘پس اولین نکته‌ای که بدانیم محدود بودن اثرگذاری تبلیغات است. البته برحسب موضوع و مورد فرق می‌کند، و اگر مواردی مغایر با منطق و شواهد باشد اثر منفی می‌گذارد. برای مثال تبلیغ فلان خودرو داخلی می‌تواند اثر معکوس بگذارد.

🔘یکی دیگر از نکات مهم در تبلیغات؛ رسانه‌ای است که تبلیغ را منتشر می‌کند. برای مثال در جریان اعتراضات اخیر، صدا و سیما دچار وضعیتی شد که شرکت‌های تبلیغ‌دهنده رغبتی برای تبلیغ خود از این رسانه نشان نمی‌دادند.

🔘تبیین در نقطه مقابل تبلیغ است، زیرا هر ادعایی را با دلیل و برهان ثابت می‌کند. بیش از اینکه روح و روان و احساسات فرد را خطاب قرار دهد، ذهن و فکر و قوه تعقل او را مخاطب خود می‌داند. اثرات آن بر خلاف تبلیغ کوتاه‌مدت نیست، چندان نیازی به تکرار ندارد، کافی است که یک یا دو بار گفته و پذیرفته شود.

🔘تبیین مُسری است و به دیگران و موضوعات دیگر نیز تسری پیدا می‌کند. جهان امروز گر چه بی‌نیاز از تبلیغ نیست، ولی پایه و اساس آن تبیین است. تبلیغ بدون پایه تبیینی، بیشتر نتیجه معکوس دارد.البته نه همه تبلیغات دروغ است و نه همه تبیین‌ها درست. چه بسا تبیین موضوعی پس از مدتی رد شود. ولی در هر حال اینها دو شیوه مکمل هستند.

🔘با این مقدمه می‌پردازم به این توصیه مقام رهبری که:
▪️”یک مساله جهاد تبیین است. بارها و بارها بنده تکرار کردم و باز هم تکرار می‌کنم. دشمن در راس نقشه‌هایش، تبلیغات است. به قول خودشان پروپاگاندا. علاج پروپاگاندا تبیین است. از زبانهای مختلف، از حنجره‌های مختلف، با تعبیرات مختلف، با ابتکارات مختلف. وسوسه‌ای را که روی آن جوان و نوجوان اثر می‌گذارد چه چیزی می‌تواند برطرف کند؟ باتوم که نمیتواند برطرف کند، آن وسوسه را تبیین می‌تواند برطرف کند.“▪️

🔘به عنوان یک ناظر بیرونی در باره اعتراضات می‌گویم که، هر دو طرف کمابیش از ابزار تبلیغاتی استفاده می‌کنند. البته به دلایل روشن قدرت تبلیغاتی معترضین بیش‌تر است. بویژه آنکه ابزار رسمی تبلیغات حکومت یعنی صدا و سیما، بسیار ناکارآمد و فشل است. آن اندازه ناکارآمد است که برای تبلیغ فیلم‌های خودش هم به تابلوهای سطح شهر پناه برده است! پس مهم‌ترین ابزار برای تبلیغات حکومت علیه معترضین پیشاپیش از دور خارج شده است.

🔘در سوی دیگر تبلیغات معترضین فرم و محتوای خلاقانه‌ای دارد و مشکل انتقال هم ندارند، زیرا انواع و اقسام رسانه‌ها را برای انتقال پیام تبلیغی در اختیار دارند.

🔘اگر از تبلیغ بگذریم، در حوزه تبیین شکاف میان دو طرف خیلی بزرگ‌تر است. شخصاً خود را موظف می‌دانم که رویکردهای تبیینی طرف حکومتی‌ها را دنبال کنم، ولی دریغ از یک تبیین بدون چاشنی تبلیغ. در حالی که در سوی مقابل با تحلیل‌گران مستقل، انواع تبیین وجود دارد که هر کدام به نحوی در صدد توصیف ابعاد اعتراضات هستند.

🔘در سوی حکومت یک تبیین این است که این اغتشاش است و اگر کسی بگوید اعتراض یا جنبش، این گفتن نیز اغتشاش است! و توجه ندارند که وجود برخی از خشونت‌ها یا حتی آتش زدن سطل زباله و امثال آن که در انقلاب هم فراوان بوده، به تنهایی نمی‌تواند مصداق مناسبی برای اطلاق عنوان اغتشاش باشد.

🔘یا استناد به حمایت کشورها و رسانه‌های خارجی، گرچه واقعیت دارد، ولی قادر به تقلیل ماجرا به توطئه نیست، که اگر هم باشد مشکلی را حل نمی‌کند، و این برای ایران مناسب نیست که اعتراضات را تا این اندازه به دخالت خارجی تقلیل دهد که نوعی ضعف داخلی محسوب می‌شود.

🔘صدها برابر خشن‌تر از این جریان را در دهه ۶۰ و با سازمان مجاهدین خلق شاهد بودیم ولی به خارج ربط نمی‌دادیم. داخلی بودن آن جریان نیز موجب مشروعیت و حقانیت آن نشد. بنابراین کفه ترازو در هر دو زمینه تبلیغ و تبیین میان دو طرف قابل مقایسه نیست و تصور نمی‌شود که در آینده نیز این مشکل حل شود.

⭕️ سیاست‌ورزی در شرایط تراژیک

احمد میدری

جان گری، فیلسوف سیاسی دوراندیش، یادداشتی در تاریخ 28 ژانویه 2023 تحت عنوان «رئالیسم تراژیک رابرت کاپلان» منتشر کرده است.1 در فکر ترجمه این مقاله بودم که متوجه شدم اکبر گنجی آن را ترجمه کرده و در کانال خود به اشتراک گذاشته است.

یادداشت‌های جان گری را معمولا نشریه ترجمان منتشر و به صورت فایل صوتی هم در اختیار علاقه‌مندان قرار می‌دهد. شاید تعجب‌آور باشد که جان گری هم مورد توجه نشریه ترجمان باشد که نشریه روشنفکری اصولگرایان است و هم مورد توجه اکبر گنجی.2 از‌قضا مقاله اخیر جان گری می‌تواند نشان دهد که چرا این فیلسوف مورد توجه آدم‌هایی با گرایش‌های کاملا متعارض قرار می‌گیرد. او متفکری نیست که یکی به میخ بزند و یکی به نعل یا فاقد حداقلی از انسجام فکری باشد، بلکه مواضعی روشن دارد که برای ما فهم آن ضروری است.

یادداشت اخیر جان گری معرفی کتاب جدیدی از رابرت کاپلان است. رابرت کاپلان، تحلیلگر مسائل امنیتی است و مورد توجه گسترده رسانه‌ها و اندیشکده‌های بین‌الملل و نظامی آمریکا‌. گری کتاب اخیر کاپلان

The Tragic Mind: Fear, Fate, and the Burden of Power

را معرفی و نقد می‌کند.


در این کتاب، کاپلان به‌صراحت از تشویق آمریکا به جنگ با عراق پشیمان شده است. از نظر او، تغییر خشونت‌آمیز حکومت صدام از راه جنگ به مرگ صدها هزار انسان بی‌گناه، آواره‌شدن میلیون‌ها نفر و بی‌ثباتی عراق منجر شده‌ و او به سهم خود در مرگ این انسان‌ها مقصر است و از همین‌رو سال‌هاست در عذاب‌وجدان به سر می‌برد و نوشتن این کتاب راهی برای جلوگیری از خطاهای بیشتر و آرامش وجدان اوست.


گری بر اساس سنت فکری خود می‌خواهد نشان دهد آنچه در عراق، افغانستان، لیبی و بسیاری از کشورهای دیگر رخ داده است، ریشه‌های عمیق فکری دارد و تا زمانی که اندیشه حاکم بر محافل دانشگاهی و سیاست‌گذاری غرب اصلاح نشود، باید منتظر فاجعه‌هایی از این قبیل بود.

آنچه در این کشورها رخ داد، خطای محاسباتی و شیوه اجرای دموکراسی‌سازی نبود، بلکه به‌طور کلی راهبرد آزادی‌خواهی نادرست بوده است. نقد جان گری به این شیوه آزادی‌خواهی برای ما خواندنی و درخور تأمل است.

جان گری مقاله خود را با نقل‌قول مشهور امام‌محمد غزالی آغاز می‌کند که عبارت درست و کامل‌تر آن، این است: «اگر سلطان اندر میان ایشان ضعیف بود، بی‌شک ویرانی جهان بود بدین دنیا زیرا که جور سلطان بمثل (مثلا) صد سال چندان زیان ندارد که یک ساعت جور رعیت بر یکدیگر و چون رعیت بر یکدیگر ستم کند ایزد تعالی بر ایشان سلطان قاهر گمارد» (نصیحه‌الملوک، نشریات کتابخانه تهران، تصحیح جلال‌الدین همایی، سال 1317 صفحه 68).

از نظر امام‌محمد غزالی، در دنیای واقع، خطر دو گونه متفاوت از جور وجود دارد: جور سلطان و جور رعیت. جور رعیت به همدیگر به‌مراتب بدتر از جور سلطان خواهد بود. نمونه‌ای از جور رعیت به همدیگر که جان گری در این مقاله به آن اشاره می‌کند، کشتار نزدیک به 10 میلیون انسان بعد از انقلاب روسیه است. از 1917 تا 1923 زمانی که قدرت مرکزی در روسیه از بین می‌رود، مردم یکدیگر را می‌کشند؛ جنگ بر سر تصاحب قدرت. آمار کشته‌شدگان از هفت تا 12 میلیون نفر گزارش شده است. میلیون انسان نیز مهاجرت می‌کنند و بر اثر قحطی یا فرار از کشور جان خود را از دست می‌دهند. این ناامنی که مصداق جور رعیت بر یکدیگر است، زمینه‌ساز ظهور سلطانی قاهر می‌شود. استبداد استالین را نباید تنها به ایدئولوژی نسبت داد، بلکه دیکتاتوری پناهگاه شوم رهایی از هرج‌ومرج است.

تحول‌خواهان همواره احتمال هرج‌ومرج را کم می‌انگارند و به‌سادگی فرض می‌کنند رفتن دیکتاتور یعنی رسیدن به آزادی. کاپلان که رفتن دیکتاتورهای بزرگ را تحلیل و روایت کرده، دریافته است که واقعیت بسیار پیچیده‌تر است. در دنیای واقع، رفتن دیکتاتور می‌تواند به آنارشی و هرج‌ومرج بینجامد. بنا‌کردن نظم جدیدی که در پرتو آن آزادی محقق شود، بسی پیچیده‌تر و دیریاب‌تر از آن است که تصور می‌شود. وضعیت بشر چنان‌که در مقاله آمده است، عموما وضعیتی «تراژیک» است؛ تراژدی آزادی و عدالت از یک سو و صلح و امنیت در سوی دیگر.

در اندیشه رایج، چه سنت مارکسیستی و چه سنت لیبرال، اساسا دو‌راهی تراژیک وجود ندارد و تنها اراده معطوف به تغییر می‌تواند قطار جامعه را بر ریل خوشبختی قرار دهد. به‌راستی مشخص نیست چرا اراده‌گرایی در تغییرات اجتماعی این‌قدر هوادار دارد. آیا اگر به فرض محال همه یا اکثریت مردم بخواهند می‌توانند جامعه‌ای نو بسازند؟ آیا با نوشتن یک قانون اساسی جدید، روابط قدرت تغییر می‌کند؟

ادامه



@meidari

@shafiei_kadkani

ـــــــــــــــــــــــ
کیست مولا آنکه آزادت کُنَد
بندِ رقیّت زِ پایت بر کنَد
جلال الدین بلخی، مثنوی معنوی


▪️ستایشی که مولانا از حضرت مولی المَوالی امام علی بن ابی طالب در مثنوی شریف دارد، علی التَّحقیق بالاترین نمونهٔ مدیح آن حضرت در تاریخِ ادبیاتِ جهانِ اسلام است.

ما غالباً نمی‌اندیشیم که حجم نود و نُه درصدِ مدایح آن حضرت مقداری وصف چشم و ابروی معشوق خیالی و موهوم است یا اغراق‌های آزاردهنده.
مدیح حضرت، بدان زیبایی و ژرفی که مولانا از آن سخن می‌گوید نه در فارسی و نه در عربی، در هیچ‌ جا، دیده نشده است.
محمدرضا شفيعی كدكنی
غزلیات شمس تبریز، جلد اول، ص ۳۵
نوای مرحوم استاد سید جواد ذبیحی

جای من کجاست؟
نصرالله پورجوادی
@AnSoo

https://telegra.ph/%D8%AC%D8%A7%DB%8C-%D9%85%D9%86-%DA%A9%D8%AC%D8%A7%D8%B3%D8%AA-04-14

این درد را به کجا باید برد؟

در سفر عیدی به ولایت‌مان شنیدم که در همان روزها زنی از دنیا رفته و در مجلس ترحیم او به جز خانواده‌اش، فقط یک نفر حضور یافته است.
جریان را از خواهر پرسیدم، نقل کرد:
"این زن سال‌ها به سرطان مبتلا بود و آه هم در بساط نداشت. او با مادرِ پیر و خواهر و دو دخترش در یک خانۀ مخروبه در کمال محنت و مسکنت زندگی می‌کرد. دخترها از تحصیل محروم مانده‌اند و تخصصی ندارند و از بخت بد، شانسی برای ازدواج هم پیدا نکرده‌اند. جز کار یدی، فعالیت دیگری از آنها برنمی‌آید و کار یدی هم برای زنان در منطقۀ ما، فقط در پسته‌چینی و پسته پاک‌کنی خلاصه می‌شود. دو دختر از این جهت خیلی کاری و زحمتکش و سر به زیر هستند، اما چند سال است که به دلیل سرمازدگی درختان پسته، اشتغال در حوزۀ برداشت پسته ،به کلی از بین رفته و دخترها بیکار و در نتیجه هر پنج زن به نان شب محتاج شدند."
خواهرم ادامه داد: "زن بینوا بر اثر بیماری سرطان از پا درآمد، اما جز یک نفر کسی در مجلس ترحیم او شرکت نکرد. در این دوره و زمانه، اگر خانواده‌ای فقیر و بدبخت باشند، همه از آن دوری می‌کنند. خدا بدبختی و بی‌کسی و فقر را برای هیچکس نیاورد که بد دردی است. به عمر ما، مردم هیچوقت این همه درگیر بدبختی و فلاکت نبوده‌اند. نه کاری، نه پولی، نه درآمدی و این همه خرج و این همه گرانی، خدا به داد برسد!"
این است وضع جامعه‌ای که قرار بود نه فقط قله‌های پیشرفت مادی را فتح کند، بلکه از حیث اخلاق و معنویت و نوع‌دوستی هم سرآمد جوامع دیگر باشد!
هر ایرانی که این وضع را در اطراف خود می‌بیند اما می‌شنود که منابع کشور به جای سرمایه‌گذاری در جهت توسعه‌ای متوازن و پایدار، صرفِ موضوعاتی همچون شناسایی و تعقیب زنانِ فاقد روسری می‌شود، آه از نهادش برمی‌آید که این چه روزگاری است که خداوند ما را بدان مبتلا کرده است؟
در روزهای مشرف به انقلاب، یک منبری برای تحریک مردم به انقلاب علیه حکومتِ وقت، فریاد می‌زد:
"امیرالمؤمنین علی در کوفه به بانویی بیوه با یتیمانی چند، برخورد کرد که بضاعتی نداشتند. علی از این وضع سراسیمه شد. کیسه‌ای آرد به خانۀ آنها برد، برایشان به دست خود خمیر کرد و نان پخت. هنگام آتش کردن تنور، علی صورتش را در معرضِ لهیب شعله‌های آتش گرفت و گفت؛ بچش این آتش را که در قلمرو تو، زنی بیوه با یتیمانش گرسنه بوده‌اند و تو خبر نداشتی! وای به حالت علی! آتش دوزخ را چگونه تحمل می‌کنی؟"
بعید می‌دانم برای سخن آن منبری، سند و مأخذ معتبری وجود داشته باشد، اما روحانیون انقلابی، با همین سنخ سخنان، مردم را علیه دولت پهلوی شوراندند و به آنها وعدۀ شرایط بهتر دادند.
اکنون گویی همۀ این حرف‌ها از یاد رفته و مسائلی مانند پوشش زنان به مسئلۀ اصلی جامعه تبدیل شده است! متأسفانه امروزه بعضاً کسانی به عنوان مؤمن و مذهبی در جامعۀ ما شهرت یافته‌اند که افتادن روسری یک زن، ایمان آنان را به لرزه می‌آورد، اما از صدها گزارش اجتماعی در بارۀ تن‌فروشی برخی از زنان و حتی پسران بر اثر فشار فقر و نداری، ککشان نمی‌گزد! این درد را باید به کجا برد که آنها حتی نگاهی به سورۀ ماعون نمی‌اندازند و از همین جهت، نمی‌دانند که "بر طعام شکستۀ محروم ترغیب نشدن" مترادف "تکذیب دین" است نه آنچه اینان از دین فهم کرده‌اند.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

🔸به مرگ گرفتن و به تب راضی کردن🔸

روزنامه‌ی اصول‌گرای "همشهری"، عکس خانم‌هایی را که حالا دیگر، از نظر اصول‌گرایان حجاب‌شان درست است، در کادر سبز گذاشته و پوشش آن‌ها را در مدار قانون شمرده است.
دیری نمی‌گذرد از آن ایام که همین سبک پوشش، خلاف قانون محسوب می‌شد و چه بسیار خانم‌ها که به جرم چنین پوششی، با حال و روزی که همه از آن باخبریم، سوار وَنِ کذایی می‌‌شدند.
عجبا‌! اینک ما از آن وضع، که از لحاظ زمانی شاید حتی یک سال هم با ما فاصله نداشته باشد، از لحاظ تاریخی و اجتماعی و البته روانی، چندان‌ دور شده‌ایم که گویی آدمیان عصری دیگریم.

#هومن_پناهنده
#روزنامه_همشهری
@gashthaa

‍ «چرا سعدی بخوانیم؟»
(سخنی به مناسبت روز #سعدی)
#جویا_جهانبخش

@talar_ayne

تحلیل قطعه‌ای از بوستان
نشست علمی روز سعدی در شیراز (۱۳۸۶)

حسین معصومی همدانی
@HMHamedani

✔️مصاحبه زیاد نخاله رهبر حرکت جهاد اسلامی فلسطین

امروز یا فردا که اسرائیل یک خانه در غزه را تخریب می‌کند پول بازسازی آن را حکومت ایران می‌پردازد. تمام سلاحهایی که در اختیار حماس و ... می‌بینید پولش را حکومت ایران داده یا تسلیحات را برایشان فراهم کرده است.
این عملیات ارسال پول و سلاح سی سال است که ادامه دارد. سی سال پول و بودجه پرداخت شده است. اگر حساب کنم که طی این سی سال، چقدر پول به گروه‌های فلسطینی داده؛ من به شما می‌گویم میلیاردها دلار.
احتمالا تعجب میکنید، حساب کنید خودتان ببینید میلیاردها دلار، این در حالیست که کشورهای عربی صد دلار هم پرداخت و کمک نمی‌کنند.
شما پرداخت ۱۵۰ میلیون دلار سالانه به حماس را در ده سال حساب کنید ببینید چقدر می‌شود؟!
یک و نیم میلیارد دلار که این را در بیست سال ضرب کنید می‌شود سه میلیارد دلار، این تنها بخش کوچکی از پرداخت پول تنها به حماس است.

لینک خبرگزاری مربوطه

مصاحبه ای دیگر از ایشان

@negahinou

... تا می شود انگور ما ...

لیلا:
«پوستر رسمی حزب جمهوری اسلامی به مناسبت اولین روز زن پس از پیروزی انقلاب» - ۱۳۵۸
.