🎼 موسیقی فیلم «عروس‌ها»
آهنگ‌ساز: اسماتیس اسپانوداکیس

📗شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

⭕️-اگر این فیلم نبود هیچگاه مضروب نمی‌توانست اثبات کند و نه کسی به ادعای او توجه می‌کرد.
‏-اگر این فیلم بود ولی منتشر نشده بود باز هم توجهی نمی‌شد.

‏نتیجه: اگر پلیس واقعا دنبال برخورد با چنین رفتارهایی است هم باید از فیلم‌برداری رفتارهای پلیس استقبال کند و هم از انتشار آنها.

🆔 @abdiabbas

درباره احوال و آثار عمر خیام
🎙سخنرانی ارزشمند دکتر #حسین_معصومی_همدانی در گفت‌و‌گوی با علی بهرامیان
🗓 ۲۶ آذر ۱۳۹۷
📍بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار

۲۸ اردیبهشت‌ماه زادروز حکیم عمر #خیام نیشابوری شاعر، فیلسوف، ریاضیدان، منجم و طبیب مشهور ایرانی و روز بزرگداشت وی
@Jaryaann

دوست تاریخدانی دربارهُ این پست چنین نظر داد:

"ممکن است متعلق به کاخ های دوره عیلامی در شوش باشد، که قطعا خشتهای لعاب داده شده داشته است."

این هم جواب ادمین محترم کانال "در یک فرصت باریک" به نظر دوست تاریخدان من:

"سلام آقای پناهنده. حق با ایشان بوده و اشتباه از من است. باید اصلاح کنم. ممنون از تذکر شما."

به بنده تذکر دادند که این پست حاوی اطلاعات غلط است. این تصاویر مربوط به کاخ داریوش در شوش است، نه تخت‌جمشید. از بی‌دقتی‌ام پوزش می‌خواهم.

همهُ پست‌های رد و بدل شده بین دو دوست دیگر و خودم را دربارهُ این نقش‌برجسته‌ گذاشتم تا بار دیگر معلوم‌مان شود که سخن محققانه گفتن چه اندازه دشوار است و در تحقیق چه دقت و حوصله‌ای لازم است و وای به حال کسانی که هر روز ده‌ها، بلکه صدها، پست و پیام را نجویده می‌بلعند.

دو فرسته دربارهُ نقش‌برجسته که دو تن از دوستانم، ضمن توضیحی برایم فرستاده‌اند.👇👇

Frieze of Archers in the Louvre Museum
https://louvrebible.org.uk/oeuvre/125/louvre_departement_antiquites_orientales

با سلام و احترام 
امیدوارم خوب باشید.
این پیوند به تصاویر نقشهای سنگی مربوط است و توضیحات کافی داده.

قصر  اپادانا، شوش، داریوش اول هخامنشی

اول این را بخوانید، تا بعد.👇👇👇

‍ 🖊گفتگو زندگینامه‌ای با محمود سریع‌القلم

📚پیوستگی اقتصاد و سیاست

🖇من همه تحصیلاتم را خارج از کشور بوده‌ام و همه دوره‌ها هم در علوم سیاسی-روابط بین‌الملل کار کرده‌ام. تفاوتی که آمریکا با اروپا در این دو رشته دارد این است که حداقل 30 درصد علوم سیاسی-روابط بین‌الملل آمریکا بحث اقتصاد است. من سال 1355 دانشجوی سال اول دانشگاه بودم و در سال 1366 هم دکترایم را گرفتم و در این سال‌ها به وضوح تجربه کردم که 30 درصد متون در رشته‌های علوم سیاسی و روابط بین‌الملل اقتصادی، اقتصاد سیاسی است.

🖇تقریبا یک سوم اساتید در دانشکده‌ای که من در آن درس خواندم اقتصاددان بودند؛ یعنی در مسایل تجارت، اقتصاد بین‌الملل، اقتصاد سیاسی بین‌الملل، مسایل مالی جهانی و امور بانکداری تخصص داشتند. این حوزه‌ها در دانشکده روابط بین‌الملل، جزو متون سیاسی محسوب می‌شدند. این امر به طور طبیعی بر دانشجویی که در آمریکا درس می‌خواند اثر می‌گذارد.

🖇 بخشی از تحصیلات چنین دانشجویی متون اقتصادی است که علاقه من به موضوع توسعه نیز از اینجا ناشی می‌شود. من در دانشکده‌ها و دانشگاه‌هایی درس خوانده‌ام که نیمی از متون درسی آنها در رابطه با مسایل اقتصاد سیاسی توسعه در جهان بوده است، حتی تاریخ آن، ادبیات آن و نظریه‌پردازی‌های آن به عنوان مثال، من در دوران تحصیل 8 واحد تاریخ توسعه اروپا خواندم؛ ضمن اینکه 8 واحد هم تاریخ روابط آمریکا-شوروی را در دوره دکترا گذراندم.

🖇در دوره دکترا، شما از ابتدا باید از یک زاویه بسیار تخصصی بر موضوعی کار کنید، ضمن اینکه دو سه زیرمجموعه را هم باید مورد توجه قرار دهید. من آن شاخه اصلی کارم اقتصاد سیاسی توسعه و بعد نظریه‌های روابط بین‌الملل بود. به تمام اینها از آن رو اشاره کردم که به موضوع دیگری برسم. آن مورد دیگر در رابطه با نظام آموزشی آمریکا است، در آمریکا تاکید بسیار جدی‌‌ای بر این است که دانشجو باید از مراکز فکر و تصمیم‌گیری و شکل‌گیری سیاست آگاهی داشته باشد و در مباحث انتزاعی صرف مغروق نگردد.

🖇آمریکایی‌ها می‌گویند یک استاد دانشگاه خوب کسی است که با حوزه عمل ارتباط داشته باشد. مثلا بارها می‌شد که وقتی در اتاق استادم، جیمز روزِنا، نشسته بودم و با ایشان صحبت می‌کردم؛ وزیرخارجه آمریکا به ایشان زنگ می‌زد و با ایشان صحبت و از ایشان سوال می‌کرد.

🖇خاطرم است سال‌ها پیش که در کنفرانسی شرکت کرده بودم، دبیر کنفرانس که آلمانی بود به من گفت که هنری کیسینجر هم در این کنفرانس است و می‌خواهد نظر یک دانشگاهی ایرانی را در رابطه با مسایل منطقه‌ای و بین‌المللی بداند که سه ساعت صحبت کردیم.

🖇 من طی ربع قرن که در رابطه با مسایل ژئوپلیتیک جهانی مطالعه و تحقیق می‌کنم مراودات بسیار خوبی با سیاست‌مداران و دانشگاهیان غیرایرانی داشته‌ام و بسیار آموخته‌ام. اما به جز چند نفر محدود، به خاطر ندارم در ایران با افرادی که در دستگاه‌های اجرایی هستند تبادل اندیشه‌ای داشته باشم. البته این یک مسئلة فرهنگی است. به ندرت کسی سئوال دارد. به ندرت کسی می‌خواهد مورد چالش قرار گیرد. به ندرت کسی تحمل نقد شدن را دارد. درحالی‌که میان افراد اجرایی و دانشگاهی در کشورهای صنعتی، یادگیری، بهتر فهمیدن و دقیق فهمیدن، اصل است. در آن نظام آموزشی، فرد مهم نیست. استدلال و قدرت آنالیز و دقیق صحبت کردن مهم است.

🔹متن کامل این مقاله را می‌توانید در شماره دوم و سوم سیاست‌نامه مطالعه کنید.

@goftemaann🦉

دوست صاحب‌نظری نقد کوتاهی بر این حرف‌ها نوشته و برایم فرستاده که عینآً نقل می‌کنم:

🔸گاهی به حرف‌هایی بر می‎‌خورم که مدت‌ها مایهُ خنده‌ام می‌شود. این مصاحبهُ آقای سریع‌القلم هم از آن حرف‌ها است. می‌فرمایند " بارها می‌شد که وقتی در اتاق استادم، جیمز روزِنا، نشسته بودم و با ایشان صحبت می‌کردم؛ وزیرخارجه آمریکا به ایشان زنگ می‌زد و با ایشان صحبت و از ایشان سوال می‌کرد." وقتی چند روز پیش این جمله‌ها را خواندم تمام روز می‌خندیدم. نمی‌گوید از دفتر وزیر تماس گرفتند، می‌گوید خود شخص شخیص وزیر تماس گرفت. آن هم نه یک بار، بلکه بارها وقتی آقای سریع‌القلم در دفتر استاد بودند شخص وزیر به استاد ایشان زنگ زده‌اند. لابد وزیر در سایر مواقع وقتی آقای سریع‌القلم در دفتر استاد نبودند هم زنگ می‌زنند. جیمز روزنا که معروف‌ترین و برجسته‌ترین آدم نبود، پس لابد آقای وزیر به سایر استادهای سایر دانشگاه‌ها هم زنگ می‌زنند. لابد آقای روزنا هم احتیاج به تفکر و تحقیق نداشت و فی‌البداهه پشت تلفن بحران طرح شده را حل می‌کرد و به سوالات وزیر پاسخ می‌دادند. از این حرف‌ها خنده‌‌ات نمی‌گیرد؟

کافی است آدم خاطرات یکی از وزرای خارجهُ امریکا را بخواند تا تصوری از عرض و طول وزارت خارجهُ امریکا، دوایر و دفاتر و حوزه‌های زیر دست آنها، و متخصصان مشغول به کار در هر یک از این دوایر به دست بیاورد. آن وقت با من هم عقیده خواهد شد که این حرف‌ها واقعا مضحک است. البته این اولین حرف مضحک این استاد دانشگاه نیست‌ و لابد آخری هم نخواهد بود.🔸

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔻صداقت، دروغ، سیاست

گرچه از منظر «اخلاق مطلق گرا» (که امانوئل کانت سخنگوی آن است)، دروغ گفتن به طور مطلق یک رذیلت است و هیچ شرایط و منافعی توجیه کننده دروغ نیست، از دیدگاه روانی_اجتماعی می‌توانیم دروغ‌ها را به دو دسته تقسیم کنیم:

گروه اول دروغ‌هایی هستند که ناشی از رانشگر (Driver) «دیگران را راضی کن» (Please others) هستند. از دیدگاه تحلیل رفتار متقابل (Transactional Analysis)  هر کدام از ما، در جریان تربیت «اوامر و مناهی» خاصی را از محیط دریافت می‌کنیم. این «امر و نهی‌ها» در سراسر زندگی، تعیین کنندهٔ تصمیمات ما هستند.

هنگامی که خانواده، آموزش و پرورش و رسانه دستور «دیگران را راضی کن» را در پیش‌نویس زندگی ما نوشته باشند، ما در سراسر عمر تلاش می‌کنیم «به هر قیمتی» دیگران را خوشنود کنیم. در نتیجه، هنگامی که حدس می‌زنیم گفتنِ حقیقت باعث رنجش خاطر دیگران شود، دروغ را جایگزین حقیقت می‌کنیم.

بارها پیش آمده است که در پاسخ سؤالات «این لباس به من میاد؟» ، «این رنگ مو به من میاد؟» ، «از غذا راضی بودین؟ نمکش خوب بود؟ خوب جا افتاده بود؟» پاسخ داده ایم: «بله، کاملاً، خیلی!» در حالی که نه آن رنگ لباس و رنگ مو به دوستمان می آمده و نه این غذا طعم رضایت بخشی داشته است. خیلی اوقات خودِ سؤال کننده هم به جای شنیدن حقیقت تلخ، توقع دارد دروغ شیرین را بشنود! انگار که او از شما می خواهد که «لطفاً به من دروغ بگویید، خواهش می کنم!» گرچه او در سطح خودآگاه و آشکار (Explicit) از شما تقاضای دروغ نمی‌کند اما در سطح ناخودآگاه و تلویحی (implicit) از شما تمنّای دروغ می‌کند و زبان بدن (Body Language) و لحن کلام (Prosody) او پر از این التماس است: «عزیزم، مرا با دروغ شیرین نوازش کن.»

کسانی که با گفتن چنین دروغ‌های شیرینی مخاطب خود را خوشنود می کنند، دچار دستورالعمل روانی «همه را خشنود کن» هستند. آن ها از این که دیگران را برنجانند، وحشت دارند. این نوع دروغ گفتن نه با طرّاحی قبلی صورت می‌گیرد و نه با قصد سوء استفاده از مخاطب، تنها تصمیمی است ناشی از آموزه‌های غلط تربیتی و ترس از رنجاندن دیگران.

اما در مقابل چنین دروغ‌هایی دسته دوّمی از دروغ‌ها وجود دارند. دروغ‌هایی که طرّاحی شده‌اند و گویندهٔ آن‌ها، نه به قصد نوازش کردن مخاطب، بلکه به منظور فریب دادن و سوء استفاده از او، این دروغهای نظام‌مند را طراحی کرده است.

در کتاب 1984، «جورج اورول» جامعه‌ای را ترسیم می‌کند که در آن وزارت خانه‌ای وجود دارد به نام وزارت حقيقت كه بر خلاف نامش، وظيفه‌اش پنهان كردن حقيقت و انتشار دروغ است!

دروغ‌هایی که باعث فریب ملت و اقتدار و ثبات حکومت شوند. چنین دروغ‌هایی ریشه در «کیش قدرت» دارند، و مذهبی که محور آن حفظ قدرت است. جورج اورول در همان کتاب به «مرام نامه» سازمانی که دروغ‌های نهادینه و سازمان‌مند تولید می‌کند می‌پردازد: «حفظ قدرت به هر بهایی!».

هنگامی که در جامعه‌ای نهادهای قدرت دچار چنین مذهبی شوند، گفتن حقيقت و پرده برداري از دروغ تبديل به يك عمل سياسی می‌شود و شما با نه گفتن به دروغ‌های بزرگ و كلان روايت‌ها يك اپوزيسيون محسوب می‌شويد!

هاناآرنت فیلسوف آلمانی در مقاله «حقیقت و سیاست» می‌نویسد:

«هنگامی که جامعه‌ای به دروغ گویی سازمان یافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند، صداقت به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی می شود و گويندهٔ حقيقت حتي اگر به دنبال كسب قدرت يا هيچ منفعتی ديگر هم نباشد يك كنشگر سياسی محسوب مي شود. در چنین شرایطی شما نمی توانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید، شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید:

یا باید به وزارت دروغ بپیوندید و متنعم از این رفتار و همراهی با جمع تابع دروغ، یا در اصرار بر حقیقت و دفاع از حقیقت یک مخالف سیاسی محسوب می‌شوید و هرچه در این راه بر حقیقت تاکید و تصریح نمایید به همان اندازه می شوید مخالفی سرسخت و قابل سرکوب و لایق محدودیت و محرومیت و زندان و شکنجه و اعدام...!»

#محمدرضا_سرگلزایی
#جرج_اورول
#هانا_آرنت
#دروغ
#حکمرانی_دروغ

جوش دریا

#بهزاد_غلامپور (سرمربی تیم فوتبال مردان بزرگسال استقلال):

داوری که بازنشسته شده است (خسروی)، نباید این همه حرف بزند تا مورد توجه قرار بگیرد. در هیچ کجای دنیا وجود ندارد که داوری بازنشسته باشد، پست هم بگیرد و بگوید مثلاً طرفدار رئال مادرید است یا بارسلونا. این آقا بهتر است در خانه بنشیند و ظرف‌ها را بشوید. هر کسی باید سر کار خودش باشد و در کار باشگاه دیگری دخالت نکند.

منبع
#ارسالی_خوانندگان

@Zabanejensiatzadeh

عادی‌سازی جنایت

سرمقاله هم‌میهن
۹ خرداد۱۴۰۳

🔹🔹این سرمقاله هم‌میهن است که با توجه به وضعیت تاسف‌بار موجود در غزه و رفح آن را در اینجا تقدیم می‌کنم.

اخبار و تصاویری که هر روز از غزه مخابره می‌شود، فراتر از یک جنایت عادی و جنگی است. مضمون واقعی آن را باید در نحوه رفتار غرب در این ماجرا جست‌وجو کرد؛ چه‌بسا هزینه اصلی آن در آینده را نیز کشورهای غربی خواهند پرداخت.

آنچه که درباره هولوکاست و با روایت مورخان غربی گفته می‌شود، فارغ از اینکه ابعاد آن چقدر باشد، حتی در کمترین ارقام قطعی نیز جنایتی انکارناپذیر بود؛ جنایتی که در آلمان و از سوی یکی از ستون‌های تمدن غرب علیه یهودیان روا داشته شد. ولی آن جنایت با آنچه که امروز در غزه می‌گذرد چند تفاوت فاحش دارد؛ اول اینکه آن جنایت اصالتاً فقط از سوی یک رژیم و کشور انجام می‌شد. درحالی‌که اکنون بخش اصلی کشورهای غربی مستقیم یا غیرمستقیم در این جنایت دخالت دارند؛ مستقیم با ارسال کمک نظامی و مالی و اطلاعاتی، و غیرمستقیم هم با حمایت رسانه‌ای و دیپلماتیک مسئولیت دارند.

تفاوت دیگر آشکار بودن جنایت در غزه در برابر ارتکاب پنهانی هولوکاست است. در واقع حتی هیتلر هم می‌کوشید که جنایت‌های خود را پنهان انجام دهد و زشتی و قباحت آن را درک می‌کرد، به همین دلیل ابعاد آن ماجرا فقط پس از پایان جنگ دوم روشن شد. درحالی‌که جنگ در غزه به‌طور مستقیم در حال نمایش است؛ این امری فراتر از جنایت و نسل‌کشی است.این قبح‌زدایی از معنای جنایت است.
این رفتار چند گام فراتر از اصل جنایت است. در واقع سکوت در برابر این اتفاقات، سکوت مصداقی نیست،
بلکه سکوت مفهومی یا عبور کردن غرب از معنا و مفهوم جنایت است. این وضع گرفتار شدن در تله معیارهای دوگانه است. نمونه روشن آن تهدید دادستان دادگاه کیفری بین‌المللی از سوی آمریکایی‌ها است.

تفاوت فاحش سوم صدور حکم علیه اسرائیل و شخص نتانیاهو و وزیر جنگ اوست.
این وضعیت به معنای آن است که شرایط جنگ غزه از مرحله سیاسی و اخلاقی عبور کرده و وارد مرحله حقوقی شده است. به عبارت دیگر جای بحث و مجادله و اما و اگر باقی نمی‌گذارد و در عین حال کشورهای غربی هنوز حاضر به انجام هیچ اقدام بازدارنده جدی‌ای علیه رژیم اسرائیل نشده‌اند.

روزی که ۱۱ سپتامبر رخ داد خیلی‌ها ناراحت شدند؛ هم به لحاظ ماهیت کار و اخلاق و هم به لحاظ تبعاتی که می‌توانست برای جهان داشته باشد. در نتیجه آن را اقدامی تروریستی دانستند. ولی هنگامی که گرد و خاک آن رخداد خوابید این پرسش جدی مطرح شد که آیا این اقدام ریشه در سیاست‌های منطقه‌ای ایالات متحده هم داشته است یا خیر؟

یکی از پاسخ‌های پرتکرار مواضع غرب در مورد فلسطین و اسرائیل بود. نقدی که کاملاً هم درست بوده. ریشه بخش مهمی از رادیکالیسم سیاسی در خاورمیانه در این سیاست‌های یکسویه در دفاع از اسرائیل بود. ولی اکنون که این حمایت حتی با نقض بدیهی‌ترین اصول و ارزش‌های ادعایی غرب همراه شده چه باید گفت؟ تردیدی نیست که هر کنش و سیاستی دیر یا زود با واکنشی مناسبِ خود مواجه خواهد شد. جوانان و کودکانی که تجربه وضعیت کنونی را دارند در ادامه چه رفتاری و چه شیوه سیاسی‌ای را پیش خواهند گرفت؟

مشکل اصلی غرب، حمایت از اسرائیل و پذیرش ضمنی این جنایت است که خود را در برابر بدترین اقدامات خلع سلاح و خلع منطق نموده است. آنان با چه رویی خواهند توانست که در آینده، حتی بدترین اقدامات علیه خود را با عناوینی چون تروریسم، و جنایت محکوم و با آنها از منظر اخلاقی مقابله کنند؟ حتی در دفاع از دموکراسی هم دچار لکنت زبانی خواهند شد. این چه نوع دموکراسی‌ای است که می‌تواند انجام جنایت علیه دیگران را به‌عنوان سیاست رسمی خود اجرایی کند؟

https://hammihanonline.ir/fa/tiny/news-16765

@hammihanonline