این ماجرا،
تا کجای چشم تو طول می‌کشد
این حادثه،
تا کجای دست‌های من
این قصه‌ها، تا کجای شب تکرار، تکرار می‌شود
ای یار، ای دلدار ...

🎼 @tarabesstaan 🎼

شباهت غیرتصادفي دو اثر:

گشودن رمان (۱۳۹۲ [۲۰۱۳]) و خواندن داستان: گشودن متن (۲۰۰۱)

لیلا صادقی

(جای نقد در دادگاه نیست. مراجع قضایی چگونه می خواهند به این شباهت ها بپردازند)

http://www.leilasadeghi.com/leila-sadeghis-work/academy-article/persian-papers/989-payandeh

@LS_leilasadeghi

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«دربارۀ اعتمادبه‌نفس»

🔹آنچه اغلب زندگیِ پربار را از زندگی بی‌ثمر متمایز می‌كند در كتاب‌های درسی‌مان نیامده است و شاید مبهم، احمقانه و توخالی به‌نظر برسد: آن چیز اعتمادبه‌نفس است.

غرورمان کم می‌شود وقتی می‌فهمیم چه تعداد از دستاوردهای بزرگ نتیجۀ توانایی فوق‌العاده یا دانش فنی نبوده‌ است، بلكه صرفاً نتیجۀ آن سبكبالی عجیبِ روان ماست كه اعتمادبه‌نفس می‌نامیمش.

🔹چرا نداشتن اعتمادبه‌نفس این‌قدر راحت است؟ این كمبود تا اندازه‌ای بقایای گذشته است. هزاران سال، برای بیشترمان، مطلقاً مجالی برای امید نبود: ما رعیت و برده بودیم و مهارت روانی اصلی برای بقا این بود كه سرمان و انتظاراتمان را پایین نگه‌ داریم.
هركداممان هنوز اندكی از این میراث را با خود داریم؛ میراث احساس بندگی در درون كه روانمان را تا همین دوران مدرن دموکراتیک و تکنولوژیک تهدید می‌کند.
امید خطرناك به‌نظر می‌رسد.

🔹شاید هم والدینی بوده‌اند كه به ما پیام‌های نامحسوس ارسال كرده‌اند:
«آدم‌هایی مثل ما .... نمی‌كنند»
«فكر كردی كی هستی؟»
باید نسبت به منشأ این پیام‌های دفاعی پدرانه و مادرانه احساس شفقت كنیم: آنها نوعی دفاع، یك استراتژی حمایتی برای بقا و فرار از تحقیر بودند.

🔹مدرسه هم كمكی به ما نكرد. از ما خواست دختر و پسری خوب باشیم؛ و یادمان داد به قدرت رسمی اعتماد كنیم.
اما شاید خودمان هم از سر سادگی زیاده‌روی كرده‌ و بیش‌ازحد به نهادهای موجود اعتماد كرده‌ایم و اكنون در رنج‌ایم که وقتی کاری از ما می‌خواهند، کمی بیش‌ازحد فرمان‌برداری به خرج می‌دهیم.
جنبه‌ای از رشدیافتگی و بیرون آمدن از عالم کودکی رسیدن به این درک دردناک است كه بزرگسالان واقعاً همۀ جواب‌ها را نمی‌دانند — و بنابراین حق داریم، حتی وظیفه داریم که بعضی قوانین را زیر پا بگذاریم و خودمان ته‌وتوی همۀ قضایا را درآوریم. باید شكلی حساب‌شده از بی‌احترامی را یاد بگیریم كه بعد از کمابیش بیست سال فرمان‌برداری اجباری می‌تواند امری شگفت‌انگیز باشد.
باید یاد بگیریم به‌شكلی سازنده نسبت به قدرت بدگمان باشیم و در مسیری میان اطاعت مطلق از یک‌ طرف و شكاكیت سرسختانه از طرف دیگر گام برداریم.

🔹به‌علاوه، اعتمادبه‌نفس ظاهراً مستلزم شهامت پذیرش نقص است. وقتی معتقد باشیم که همه‌چیز باید بی‌نقص باشد، وسوسه‌ می‌شویم هیچ‌وقت كاری را شروع نكنیم؛ این یعنی دستورالعمل ماندن در رختخواب. و با این‌ همه، گاه‌گاهی می‌بینیم كه زندگی افرادِ به‌اصطلاح برجسته غرق در خطاهایی است كه درعین‌حال مانع موفقیتشان نشده است. اعتمادبه‌نفس با این توانایی آغاز می‌شود كه وحشت‌های اولین حركت را بر خودمان ببخشیم.

🔹فكر مرگ هم به دردمان می‌خورد و باید از آن استفاده كنیم؛ نه برای اینكه بر غم‌مان بیفزاید؛ بلكه به این منظور که به‌شكلی مؤثر با تهدیدش ما را به عمل وادارد.
در‌نهایت خطر بی‌عملی بیشتر از خطر خرابكاری است.
ترس ما از خرابكاری باید جای خود را به تنها خطر واقعی بدهد: اینكه هیچ‌وقت اقدامی نكنیم.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/38cUT8w

@literature9



بر کدام جنازه زار می‌زند این ساز؟
بر کدام مُرده‌ی پنهان می‌گرید
این سازِ بی‌زمان؟

در کدام غار
بر کدام تاریخ می‌موید این سیم و زِه، این پنجه‌ی نادان؟

بگذار برخیزد مردمِ بی‌لبخند
بگذار برخیزد!

زاری در باغچه بس تلخ است
زاری بر چشمه‌ی صافی
زاری بر لقاحِ شکوفه بس تلخ است
زاری بر شراعِ بلندِ نسیم
زاری بر سپیدارِ سبزبالا بس تلخ است.
بر برکه‌ی لاجوردینِ ماهی و باد چه می‌کند این مدیحه‌گوی تباهی؟
مطربِ گورخانه به شهر اندر چه می‌کند
زیرِ دریچه‌های بی‌گناهی؟

بگذار برخیزد مردمِ بی‌لبخند
بگذار برخیزد!




۱۸ شهریور ۱۳۷۲
- #احمدشاملو ، بر کدام جنازه زار می‌زند؟، در آستانه، انتشارات نگاه، 1376

زنان بیوه، پنهان با دردی دو چندان 🔻

لیلا ۴۳ ساله بود که همسرش را در یک تصادف رانندگی مرگبار از دست داد و ناگهان با دختری ۶ ساله بیوه شد. همسرش بیمار نبود، جوان بود، سالم بود و مثل بیشتر آدم‌ها هیچ‌یک از آنها به مرگی چنین زودهنگام اصلاً فکر هم نکرده بودند و برای هزار و یک مسئله‌ی حقوقی و غیرحقوقی زندگی بعد از مرگ دیگری، برنامه‌ای نریخته بودند. مرگ، به‌نظر از آنها خیلی دور بود. هنوز چهلمین روز بعد از مرگ همسرش هم نرسیده بود که دردسرهای لیلا شروع شد. پدر همسرش که از ابتدا با ازدواج آنها مخالف بود، شروع به سنگ‌اندازی کرد. لیلا هنوز در شوک مرگ همسر بود که فهمید سهم او از ارث و دارایی‌های همسر، تنها یک هشتم است و حضانت فرزندش که به سن قانونی نرسیده، با پدر همسرش. پدربزرگی که نه تنها چشم دیدن لیلا را ندارد و از هیچ فرصتی برای آزار او نمی‌گذرد، که باورها و عقایدش هم زمین تا آسمان با عقاید پسر و عروس متفاوت است و لیلا و همسر از دست‌رفته‌اش هرگز تمایلی نداشتند که فرزند آنها با چنین نگاه واپس‌گرا، سنتی و جنسیت‌زده‌ای بزرگ شود و چنین فردی برای او تصمیم‌های حیاتی بگیرد. در مراسم اولین سالگرد فوت همسر، پدربزرگ به سمت لیلا آمد و او را تهدید کرد که یک وقت دور برندارد که می‌تواند در سال‌های بعد ازدواج کند، چون به محض این‌که چنین کاری کند، ولیّ قهری که او باشد، فرزند لیلا را از او می‌گیرد و «حسرت زندگی با فرزند» را به دل لیلا می‌گذارد. لیلا یکی از میلیون‌ها زن در سراسر جهان است که با از دست دادن همسر و بیوه شدن، با لایه‌‌های دیگری از قوانین، سنت و عرف مردسالار و تبعیض‌آمیز مواجه می‌شوند که زندگی آنها را با ده‌ها چالش و سختی تازه روبرو می‌کند.

دیروز، روز جهانی بیوه‌ها بود. سازمان ملل می‌گوید در عمل تقریبا همیشه زن‌هایند که با بیوه شدن، فقیرتر و آسیب پذیرتر شده و خشونت‌های پیچیده‌‌ی قانونی، عرفی و سنتی را تحمل می‌کنند. اکثر مردم چنان غافل از این خشونت‌ها و تبعیض‌های قانونی و عرفی‌اند که سازمان ملل متحد زنان بیوه را «زنان پنهان» می‌نامد. این درحالی است که از هر ۱۰ زن، ۱ زن بیوه است و این رقم در کشورهایی مثل افغانستان به ۱ زن از میان هر ۵ زن می‌رسد.

یکی از رایج‌ترین تبعیض‌هایی که زنان بیوه در سراسر جهان تجربه می‌کنند، از دست دادن خانه و زمین و اموال غیرمنقول است. در بسیاری از کشورها قوانین ارث هنوز به شکلی است که زن بیوه حداقل ارث را از اموال غیرمنقول می‌برد یا در مواردی هیچ حقی ندارد و به آسانی ممکن است بی‌خانمان شود. در بسیاری از کشورها زنان برای تأمین حداقل مایحتاج و گذران زندگی، وابسته به کمک مالی خانواده‌ی همسر از دست‌رفته می‌شوند و اغلب مردان خانواده‌ی همسر، بابت این چندرغاز کمک، به زن بیوه زور می‌گویند، برای او تعیینِ تکلیف می‌کنند و یا با او به خشونت رفتار می‌کنند.

برای نوشتن این مقاله و در جست‌وجو برای تحقیقات درباره‌ی زنان بیوه در ایران به یک نمونه‌ی کپی‌کاری از رو دست هم بدون هیچ ارجاع و جستجو برای مدرک اصلی و سمبل‌کاری عجیب رسانه‌ای رسیدم که حتا تا روزنامه‌ی معروف «هشت صبح» افغانستان هم رسیده! مطلبم را با ذکر این کپی‌کاری و سمبل‌کاری رسانه‌ای تمام کردم که هم نمادی است از کم‌اهمیت بودن تحقیق و ارجاع درست در رسانه‌های فارسی و هم بی‌ارزش بودن بحث زنان بیوه در ایران.

این مقاله را در لینک زیر می‌توانید بخوانید:
زنان بیوه، پنهان با دردی دو چندان
@FarnazSeifi

🔸️سوال اکبر اعلمی از حمید رسایی درباره‌ی ریشه‌ی مشکلات کشور🔸️

نام و مرام مصدق!

حسام الدین آشنا، مشاور فرهنگی رئیس جمهور با اشاره به سخنرانی وزیر امور خارجه در جلسه شب گذشته شورای امنیت سازمان ملل؛ در توئیتی نوشت: "ایران به قامت تاریخ بلندش برای دفاع از حقوق و منافع خود در شورای امنیت ایستاد. ظریف نام و مرام مصدق را در استدلال حقوقی و بین‌المللی زنده کرد."
از آقای آشنا باید پرسید؛ یعنی کارویژۀ مصدق برای دوستان شما فقط همین شده است که در مجامع بین‌المللی با استناد به نام و مرام او استدلال حقوقی کنید؟ مصدق در سیاست داخلی مرامی نداشته است؟ یاد او در داخل کشور اهمیتی ندارد؟ لااقل درِ قلعۀ احمدآباد را به روی دوستداران او باز کنید تا طرفِ خارجی نگوید که در مصاف با آنها، در صدد استفادۀ ابزاری از دکتر مصدق و نام و مرام او برآمده‌اید!
@ahmadzeidabad

چند روز پيش يكي از همكاران تصويري از يك برگه دفترچه بيمه برايم فرستاد كه روي آن با خط نستعليق يک بيت شعر زيبا خطاطي شده بود. آن بيت دلنشين اين بيت بود:


دكتر اين بار برايم نم باران بنويس
دو سه شب پرسه زدن توي خيابان بنويس


من ديدم چه بيت زيبايي است و تصميم گرفتم ابياتي به آن اضافه كنم. حاصل قصيده ي ذيل شد. نامش را هم گذاشتم كلينيك ويژه!


🏚  كلينيك ويژه  🏚


"دكتر اين بار برايم نم باران بنويس
دو سه شب پرسه زدن توي خيابان بنويس"


دوسه روزي نه! دوسه هفته و شايد هم بيش
"سر" نهادن به در و دشت و بيابان بنويس


عكسي از اين دل پژمرده برايم تو بگير
تستي از سينه ي افسرده ي ياران بنويس


اسكني از دل ريشم بنما جانِ طبيب
عشق تجويز نما، مهر فراوان بنويس


اي حكيم از حسد و حرص تو پرهيزم ده
سوپي از سادگي و پاكي انسان بنويس


سايه دستي كه شوم دور ز كين و نخوت
نسخه اي ناب ز بخشيدن آسان بنويس


گاهگاهي تو مرا پيش مشاور بفرست
دست برداشتن از رزق فراوان بنويس


مشي درويشي و آداب قناعت كردن
شادمان زيستن و مسلك رندان بنويس


بنويسيد مرتب بروم كوه و كمر
گاهگاهي سفر نهر لواسان بنويس


يزد بِنْويس كه با جمع رفيقان بروم
سفر دور نشد گردش تهران بنويس


گر ميسّر نشدم خارجه و هند و فرنگ
بهتر از چين و ختن گردش ايران بنويس


نسخه بنويس هوايي بخورد احساسم
سايه ي نارون و زلف پريشان بنويس


به پريشاني احوال و دل زار نگر
طَرْف باغ و چمن و لاله و ريحان بنويس


فصل گرما چو شود توصيه كن آبتني
كرسي و چاي ذغالي به زمستان بنويس


چو بهار آيد و فصل گل و بلبل گردد
سايه ي نسترن و صوت هَزاران بنويس
ز گراني خبرت هست حكيم دانا
لطف فرموده مرا نسخه ي ارزان بنويس

✍ دکتر کیوان همایون

@Roshanfkrane

👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆👆
بیژن نامدار زنگنه وزیر نفت دولت روحانی که از ابتدای تاسیس جمهوری اسلامی در سمت های مختلف حضور داشته، بسیار حاضر جواب است و در این حاضر جوابی اغلب از طنز نیز استفاده می کند. او کرمانشاهی است و کارشناس انرژی و فارغ التحصیل دانشکده فنی دانشگاه تهران.
سال ۱۳۵۹ وارد کابینه محمدعلی رجایی شد. با سمت معاون فرهنگی وزیر فرهنگ و ارشاد و تمام دوران نخست‌وزیری میرحسین موسوی نیز در کابینه او بود. ۵ سال وزیر جهاد سازندگی و یک سال نیز وزیر نیرو بود. در کابینه‌ی هاشمی رفسنجانی وزیر نیرو و در دولت محمد خاتمی وزیر نفت شد.
با این سوابق، اخیرا در پاسخ به سئوال یک خبرنگار جوابی به قالیباف داد که می شنوید.

📝 املانويسي با خطاهاي بنيادين

كسي كتابي يا مقاله‌اي منتشر كرده است. متوجه خطاهاي جدي در آن مي‌شويم و به نويسنده انتقاد مي‌كنيم. پاسخ مي‌دهد: «املاي ننوشته غلط ندارد.» يعني كسي كه كاري نمي‌كند، طبيعتا اشتباهي هم مرتكب نمي‌شود و اشتباه ‌زاده اقدام و عمل است. اين سخن تا اندازه‌اي درست است، ولي مقصود گوينده گويا آن است كه هر خطايي در اين نوشته يا عمل ديديد، موجه است. اين جمله دهان منتقد را مي‌بندد و به او مي‌گويد كه خطاكاري لازمه اقدام است. اما اين نتيجه، خودْ خطاست و هر كس مي‌تواند هر كاري بكند و بعد بگويد «املاي نانوشته غلط ندارد». مديرعامل شركتي منابع آن شركت را هدر مي‌دهد و هنگامي كه به او انتقاد مي‌كنند، مي‌گويد املاي نانوشته غلط ندارد. رييس دانشگاهي با سياستگذاري غلطي استادان خوب را بركنار مي‌كند و اعتبار دانشگاه را به باد مي‌دهد و چون او را نقد مي‌كنند، مي‌گويد املاي ننوشته غلط ندارد. مترجمي كتابي را به شكلي نامناسب روانه بازار مي‌كند و چون بر او خرده مي‌گيرند، مي‌گويد املاي ننوشته غلط ندارد.


درس املا را در مدارس ابتدايي براي آن مي‌آموزيم تا مرتكب غلط املايي نشويم. گويي انتظار مي‌رود كه دست‌كم بياموزيم از برخي خطاهاي فاحش و آشكار دوري كنيم. با اين همه، هر كاري كنيم باز راه خطا بر هر عمل انساني گشوده است. براي همين گفته‌اند انسان جايزالخطاست، يعني همواره در معرض خطا قرار دارد. هيچ انساني معصوم نيست و هر چه هم بكوشد باز ممكن است خطايي از او سر بزند.

با اين همه، مي‌توان بين خطاها تفاوت گذاشت. برخي خطاها طبيعي است و مي‌توان آنها را توجيه يا تحمل كرد.اما برخي چنين نيست و وجود حتي يك خطا از اين دست، به ما اجازه مي‌دهد در اعتبار علمي آن املانويسان ترديد جدي كنيم.

تصور كنيد كسي كتابي با مضامين فلسفي را ترجمه مي‌كند و در آن مي‌نويسد «رنه دسكارتز» و مقصودش همان «دكارت» خودمان! باشد. در اينجا منِ خواننده حق دارم به دلايل نيرومندي اعتمادم را از اين ترجمه سلب كنم. بيش از يك قرن است كه نام دكارت در آثار فلسفي و عمومي ما وارد شده است و شايد اولين فيلسوف اروپايي باشد كه ايرانيان با او آشنا شدند. از ترجمه رساله «گفتار در روش»، به دست مرحوم فروغي بيش از 80 سال مي‌گذرد. عمده آثار او ترجمه شده است، مقالات و كتاب‌هاي گوناگون درباره او به زبان فارسي نوشته شده است.

حال كسي كتابي در دست گرفته و ترجمه كرده اما انگار نام دكارت به گوشش نخورده است. از آن بالاتر زحمت جست‌وجوي اين نام را به خودش نمي‌دهد. اينجاست كه ما با خطايي بنيادين روبه‌رو هستيم كه باتوجه به آن مي‌توانيم با ضريب اطمينان بالايي درباره اعتبار/بي‌اعتباري اين اثر داوري كنيم. اينجا سخن از يك خطاي چاپي، يا تفاوت تلفظ يا افتادگي يا بدخواني كلمه نيست، مساله آن است كه مترجم گويي به تعبير قدماي ما «برّاني» است و به تعبير عاميانه «تو باغ» نيست. نمونه ديگري از اين دست آن است كه مترجم هنگام سخن از فلسفه سارتر بنويسد «نفاق معصوم». به واقع، مترجمان تعبير «mauvaise foi» را كه معمولا به سوءنيت يا ايمان بد يا گاه خودفريبي ترجمه مي‌شود به اين شكل ترجمه كرده‌اند. اينها نشان مي‌دهد كه كاش چنين كساني اصلا املا ننويسند، چون وجود اين ترجمه عملا از رغبت مترجمان جدي به ترجمه مجدد آن را خواهد كاست.

با اميدي بسيار كتاب اميد بدون خوش‌بيني، نوشته‌ تري ايگلتون (ترجمه معظم وطن‌خواه و مسعود شيربچه، تهران، نشر گستره، 1398) را به دست گرفتم تا بخوانم. هر چه پيش رفتم، ديدم قادر به همراهي با متن و ترجمه نيستم. مترجمان از همان اول در مقدمه خود به درشتناك بودن كار ترجمه اين‌گونه اشاره كرده بودند: «سختي و دشواري ترجمه آثار ايگلتون بر مترجمان پوشيده نيست» (ص 14). من هم همدلانه خواندن را ادامه دادم تا آنكه رسيدم به نمونه‌هايي كه اشاره كردم. در اينجا بحث بر سر دشواري مضامين فلسفي كتاب يا دشوارنويسي ايگلتون نيست تا به شكل ضمني به املاي نانوشته استناد كنيم. هرقدر هم نوشته ايگلتون دشوار باشد، از «ژيلبرت رايلي» (ص 103) كه بگذريم، دكارت را نبايد به «رنه دسكارتز» (ص 101) يا اصطلاح خاص سارتر را نبايد به «نفاق معصوم» (ص 130) ترجمه كرد.

سید حسن اسلامی اردکانی
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، سه‌شنبه 11 تیر ۱۳۹۹

www.hassaneslami.ir
@hassan_eslami

🔴مقررات کاغذی علاج کار نیست (کاغذ علاج خانه خرابی نیست)
منتشرشده در شرق 99/4/10
🔸یک دستور، تصویب‌نامه باشد یا دستورالعمل یا قانون، زمانی واقعا دستور است و در جامعه و برقراری نظم اثر می‌گذارد که اجرا‌شدنی باشد. اگر قانون یا تصویب‌نامه‌ای اجرا‌شدنی نباشد، اسمش قانون یا تصویب‌نامه است؛ ولی در عمل چیزی نخواهد بود. این نوع مصوبات، مقررات کاغذی‌اند.
🔸 آخرین نمونه این نوع مقررات چیزی است که رئیس‌جمهور برای مهار روند رو به افزایش خانه‌خراب‌کن اجاره‌بها اعلام کرد. ایشان گفته است: «مقرر کردیم اجاره‌بها از فردا در تهران نمی‌تواند 25 درصد بیشتر از سال قبل باشد. در دیگر کلان‌شهرها از 20 درصد بیشتر نباید باشد و در بقیه شهرها هم بیشتر از 15 درصد. این مبنایی برای افزایش اجاره‌بهاست».
🔸این تصمیم را چه مرجعی گرفته است؟ آن مرجع آیا اختیار قانونی برای وضع چنین مقرره‌ای داشته است؟ مداخله در قیمت‌گذاری مسکن بر چه مبنای حقوقی و اقتصادی انجام شده است؟ همه این پرسش‌ها به جای خود؛ اما نکته اصلی یک چیز دیگر است. دولت، یا هر مرجع دیگری، چگونه می‌خواهد این تصمیم را اجرا کند؟ صاحبان املاک چقدر به این تصمیم گردن می‌نهند؟ اگر مالکان آن را رعایت نکنند، دولت می‌خواهد چه کند؟ دولت یا دادگاه‌ها چه ابزاری برای نظارت بر اجرای این «مقرره» در اختیار دارند و چگونه اجرای این مقرره را تضمین کنند؟
🔸این نوع تصمیم‌ها بیش از هر چیز نشان‌دهنده فقدان تفکر و تأمل و تعمقی برای دیدن مشکلات موجود و آلام مردمان و مقابله با بحران‌هاست.
با دو مثال این پرسش‌ها روشن‌تر می‌شوند.
🔸مثال اول: موجر (مالک) با مستأجر به توافق می‌رسند که مبلغ اجاره‌بها برای سال جدید، مثلا 30 درصد افزایش پیدا کند. هر دو رضایت دارند. وقتی هر دو رضایت دارند، دولت یا دادگاه‌ها چه می‌توانند بکنند؟ مستأجر که راضی باشد و نرود اعتراض بکند، دولت می‌خواهد چه بگوید؟ اگر دولت از این قرارداد باخبر شد، می‌خواهد با آن موجر و مستأجر و آن قرارداد اجاره چه کند؟
مثال دوم: موجر و مستأجر به توافقی برای میزان افزایش اجاره‌بها نمی‌رسند. بعد موجر می‌گوید نمی‌خواهم قرارداد اجاره را تمدید کنم. مستأجر با استناد به این مصوبه که خبر داده‌اند، به یک جا عرض حال می‌برد. آن مرجع می‌خواهد چه کند؟ می‌خواهد همه اصول اساسی حقوقی و فقهی قراردادها را زیر پا بگذارد و موجر را ملزم و مجبور به تمدید اجاره کند؟ چگونه؟ معلوم است که ناممکن است.
🔸چنین «مقرره»ای که البته متن کامل آن هنوز منتشر نشده است، نمی‌تواند صورت عملی به خود بگیرد و نمی‌توان آن را اجرا کرد و یکی از همان «مقررات کاغذی» است؛ مقرراتی که فقط روی کاغذ زنده‌اند و بیشتر به طنزی نابجا و تلخ شباهت دارد تا یک دستور حقوقی.
🔸برای آنکه معلوم شود این نوع تصمیم‌ها تا چه حد بی‌اثر و غیرعملی‌اند، می‌توانیم به وضعیت بهای سکه و ارز در کشور نگاهی بیندازیم.‌نبض اصلی ارز در اختیار دولت است. بیشترین درآمد ارزی ایران از محل صادرات نفت است. در ایران ارز ابتدا به دست دولت می‌رسد و بعد دولت است که با خرج‌کردنش آن را وارد بازار می‌کند. چندین قانون غلاظ و شدادی هم وجود دارد که معاملات غیرقانونی را گاه تا حد مرگ مجازات می‌کند؛ اما کدام دستگاه توانسته است جلوی انفجار قیمت ارز در همه این سال‌ها و به‌ویژه دو سال اخیر را بگیرد.
🔸سکه طلا از سوی بانک مرکزی ضرب و عرضه می‌شود. همه مدیریت سیاست‌گذاری و قیمت‌گذاری اولیه سکه در اختیار بانک مرکزی است، قیمت اولیه آن را هم بانک مرکزی معلوم می‌کند. در کمتر از دو سال بهای سکه طلا از یک میلیون تومان سر می‌کشد به هشت میلیون تومان. چه کرد؟ چه می‌تواند بکند؟
🔸 این دو قلم کالاست که همه اختیار و سررشته آنها دست دولت است و دولت همچنان ناتوان از هر مدیریت و کنترل است. قیمت ارز و سکه روی کشتی بی‌لنگر مدام کژومژ می‌شود و بر امواج بلند توفان اقتصاد کشور خانه می‌کند. حالا دولت با این «مقرر کردیم...» روی کالایی مانند مسکن که تقریبا هیچ‌چیز آن در اختیار دولت نیست، چگونه می‌خواهد بر افزایش ویرانگر اجاره‌بها اثر بگذارد؟
🔸مشکل اساسی دولت این است که نمی‌خواهد با مشکلات خود و نظم فروریخته اقتصاد برخورد ریشه‌ای کند، مقررات زیان‌بار را برچیند، مدیریت‌های ناکارآمد را اصلاح کند، با فساد مبارزه واقعی کند، کانون‌های فساد را افشا کند و از همه مهم‌تر واقعیت خود را بشناسد. نظم و حقوق با مقررات کاغذی شکل نمی‌گیرد. این شیوه وضع مقررات، چه در قانون‌گذاری و چه در تصمیم‌های دولتی بیشتر به توسعه بی‌نظمی و اغتشاش حقوقی در اقتصاد کشور کمک می‌کند تا مهار این اوضاع بحرانی.
https://t.me/kambiznouroozi

نصیحت نوری!


سال 88 در منزل شیخ عبدالله نوری جلسه‌ای برگزار شد تا در مورد شرکت وی در انتخابات ریاست جمهوری تصمیم نهایی گرفته شود.
من پیش از آن جلسه، به این نتیجه رسیده بودم که زمینه‌های اجماع احتمالیِ مجموعۀ نیروهای تحول‌خواه در مورد نامزدی آقای نوری از بین رفته و بنابراین قصدی برای صحبت در این باره نداشتم.
با این حال، سخنان یکی دوستان حاضر در جلسه که از نظر من تکرار یک "مناقشۀ تمام شده" بود، چنان مرا به خشم آورد که وقت گرفتم تا صحبت کنم.
چون نمی‌خواستم مستقیم با آن دوست برخورد کنم و از طرفی بسیار هم خشمگین بودم، مشتی الفاظ مبهم و بی سر و ته پشت سر هم تکرار کردم که هیچکدام از حاضران نه چیزی از آن سر در آوردند و نه به منظور نظرم واقف شدند!
در پایان جلسه، آقای نوری ضمن اشاره به سرخ شدن چهره‌ام در هنگام صحبت، توصیه کرد که از آن پس هر وقت خشمگین شدم، از حرف زدن بپرهیزم!
توصیۀ نوری در واقع یکی از بهترین و کارسازترین نصایحِ طول عمرم بوده است و از آن به بعد کوشیدم تا آن پند و اندرز گران را در حد توان‌ام به کار بندم.
همه می‌دانیم که این روزها شرایط کشور و وضعیت معیشتی و روانی مردم بسیار سخت و دشوار است و همین کافی است تا نه فقط افراد عادی بلکه اهل سیاست و اندیشه را که عموماً احساس نوعی بن‌بست می‌کنند، سر هر موضوع کوچک و بزرگی به خشم آورد و بعضاً به جان هم اندازد.
چنین خشمی را این روزها می‌توان در منازعات کلامی و لفظی مربوط به نامۀ سرگشادۀ سید محمد موسوی خوئینی‌ها مشاهده کرد.
به نظر من اظهارات خشم‌آلود بخصوص در دایرۀ بی حد و مرز اصلاح‌طلبان علیه یکدیگر، کمکی به بهبود شرایط جامعۀ ما نمی‌کند؛ بخصوص اینکه این نامه ظاهراً ابتکاری فردی و به قصد نوعی انجام تکلیف شرعی یا اجتماعی بوده و قرار نیست با آن اتفاق محیرالعقولی بیفتد.
از این گذشته، اصولاً چرا خشم؟ چه مشکلی با خشم حل می‌شود جز آنکه بر دامنۀ نقارهای بی‌دلیل و بی‌حاصل بیفزاید؟ به نظرم نصیحت نوری واقعاً نصحیت خوبی بود!
#احمد_زیدآبادی
#انتخابات_88
#عبدالله_نوری
#موسوی_خوئینی‌ها
#نامه_سرگشاده
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

🔳⭕️ ایرانیان؛ ملت همیشه در آستانه!
امیر ناظمی

اخیرا در نظرسنجی «شبکه توسعه» در خصوص تصور ایرانیان از ده سال آینده‌شان پرسش شده است؛ و ۹۰۸۱ نفر در این نظرسنجی شرکت کرده‌اند. از میان آنان ۲۹٪ باور دارند که وضعیت‌شان بهتر می‌شود و ۱۸٪ گفته‌اند بدتر؛ خب ممکن است این سوال را بپرسید که بقیه چه گفتند؟

بقیه یعنی ۵۳٪ گفته‌اند نمی‌دانم! یعنی بیش از نیمی از آنان در حقیقت گفته‌اند: «صبر کن ببینیم چه می‌شود!» تمامی آن‌ها یعنی در وضعیت عدم‌قطعیت ایستاده‌اند؛ جایی که نمی‌دانند چه می‌شود؛ جایی که آینده برایشان پیش‌بینی‌پذیر نیست!
این جمله برای شما آشنا نیست؟ «صبر کن ببینیم چه می‌شود!» این جمله‌ این چند دهه زندگی همه ما بوده است. هنوز برخی از افراد که در فکر مهاجرت هستند یا کسانی که می‌خواهند روی ایده‌هایشان سرمایه‌گذاری کنند؛ می‌رسند به همین جمله‌: «صبر کن ببینیم چه می‌شود»!

مشکل آن است که هیچ‌وقت هم هیچ چیز قطعی نمی‌شود! نه ما آنقدر خوشبخت می‌شویم که منتظرش هستیم؛ و نه آن‌قدر بدبخت که اصلا نشود کاری کرد! مشکل آن است که ما همیشه در آستانه‌ ایم! ما همان‌قدر که در آستانه‌ توسعه‌ی اقتصادی هستیم، در آستانه‌ رکود هم هستیم! همان‌قدر که در آستانه‌ یک جهش بزرگ؛ در آستانه‌ یک جنگ بزرگ! ما همان‌قدر که در آستانه‌ پیوستن به جهان هستیم، در آستانه‌ گسستن از جهان هم هستیم! ما اصولا همیشه در آستانه‌ هرچیزی هستیم! ما همیشه در آستانه زندگی می‌کنیم! بالاخره تکلیف ما معلوم نمی شود!

⭕️ عدم‌قطعیت چرا آزار دهنده است؟
عدم‌قطعیت یعنی ایستادن در جایی که نمی‌دانیم چه می‌شود! ممکن است شما فکر کنید آینده بهتر یا بدتر می‌شود. پیش‌بینی‌ناپذیری یعنی زیستن در شرایطی که می‌تواند به هر چیزی ختم شود؛ و عدم‌قطعیت یعنی احتمال اینکه چه خواهد شد نیز مشخص نیست! اما واقعیت زندگی آن است که در زندگی، شما برای به دست آوردن هرچیزی نیاز به سرمایه‌گذاری دارید؛ یا دارایی‌هایتان سرمایه شماست یا ایده و زمانی که می‌گذارید.

اما هر سرمایه‌گذاری، یعنی هزینه کردن در امروز به امید بازگشت بیشتر در آینده. حالا می خواهد پول تان را سرمایه گذاری کنید یا اعتبارتان را یا زمان تان را. به همین دلیل است که سرمایه‌گذاری همیشه بر پایه‌ برآورد ما از آینده است؛ و ما که همیشه در آستانه زندگی می‌کنیم!، چگونه می‌توانیم آینده را پیش‌بینی می‌کنیم؛ وقتی هیچ چیز پیش‌بینی‌پذیر نیست.

انگار تمامی آن‌ها که نمی‌دانند وضع‌شان از هر دوگروهی که بدبین یا خوش‌بین به آینده هستند بدتر است. آن‌ها به دلیل همین ندانستن‌شان در وضعیت چیزی مثل فلج شدن هستند؛ آن‌ها نه پای رفتن دارند نه دل امید بستن!

☑️ تحلیل و تجویز راهبردی
مطالعات مختلف نشان می‌دهد: پیش‌بینی‌ناپذیری و عدم‌قطعیت در زندگی فردی منجر به افزایش تشویش و به دنبال آن افزایش نفرت افراد به همدیگر می‌شود. وقتی شما نمی‌توانید مثلا همسرتان را پیش‌بینی کنید؛ از او می‌ترسید و به همین ترتیب اگر در جامعه‌ای پیش‌بینی‌ناپذیری افزایش یابد یعنی افراد هراس جمعی می‌یابند و گاه به نفرت از پیش‌بینی‌ناپذیر زندگی خود می‌رسند.

وقتی در سطح ملی تا این اندازه پیش‌بینی‌ناپذیر باشیم، یعنی سرمایه‌گذاری از یک تصمیم‌گیری منطقی به یک قمار تبدیل شده است. یعنی دل بسته‌ایم به شگفتی‌سازها! رونق سوداگری به جای سرمایه گذاری ریشه دار در ایران معاصر نشانه همین بیماری ملت همیشه در آستانه است!

البته برای گریز از بیماری «همیشه در آستانه»، بیش از هر چیزی نیاز داریم به پیش‌بینی‌پذیری در سطح ملی و سیاست‌هایی که ثبات را می‌آورند. برای توسعه یافتن باید در سطح ملی پیش‌بینی‌پذیر شویم. تنها آن کشورهایی که برای مردم خود و جهان پیش‌بینی‌پذیر هستند؛ می‌توانند سرمایه‌گذاری داخلی و خارجی را جذب نمایند؛ باید تکلیف را روشن کرد. تصمیم‌های سخت گرفت و از آن‌جا به بعد دیگر پیش‌بینی‌پذیرتر شد.

توسعه، امنیت می‌خواهد، امنیت، یعنی پیش‌بینی پذیری و پیش بینی پذیری در گرو سیاست.های روشن و ثبات آفرین است. حداقل ۵۳% از جامعه همچنان منتظرند بییند چه می‌شود!


(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید)
@I_D_Network
@ShareNovate

عمل سزارین داره انجام میشه و این فسقلی در حالیکه بدنش هنوز تو دل مامانشه، کله‌شو بیرون آورده و با چشمای باز داره به آقای دکتر نگاه میکنه 😄😍

@Roshanfkrane

این فیلم را هی می‌بینم و هی بیشتر دردم می‌گیرد. از زمین خوردن آن زن، از صدای خنده‌های این سوی شیشه و از حال و روزگار خودمان دردم می‌گیرد.
اینجا گویا پاساژ فردوسی تهران در ۱۵ تیرماه ۹۹ است و مردم عجله می‌کنند تا در صف خرید دلار ۲۲ هزار تومانی جلوتر باشند.

این روزها درد دارند.....
@Roshanfkrane

«آشغال‌های دوست‌داشتنی»

سال ۸۸ است. انتخابات برگزار شده و در جریان درگیری‌های خیابانی جمعی از معترضان چند ساعتی به خانۀ پیرزنی به نام منیر پناه برده‌اند. منیر می‌ترسد چون به معترضان پناه داده به سراغش بیایند، برای همین خانه را از تمام یادگاری‌های نزدیکانش که حتی مرده‌اند پاکسازی می‌کند. منیر دچار پریشانی روانی است و عادت دارد با قاب‌های خانه‌اش حرف بزند: برادر کمونیستش که در دهۀ شصت اعدام شده؛ پسر جوانش که در جنگ شهید شده؛ همسر شاه‌دوستش که عرقخوری‌اش ترک نمی‌شد و چند سال پیش سکته کرده و مرده است، و پسر دیگرش که جنبش‌‌سبزی است و سال‌هاست در خارج زندگی می‌کند.

قاب‌ها با هم بحث می‌کنند، دعوا می‌کنند... محسن امیریوسفی، کارگردان ایرانی، در فیلم «آشغال‌های دوست‌داشتنی» با چیدن این قاب‌ها کنار هم... با ایجاد پیوستاری میان برهه‌های تاریخی ــ از کشف حجاب و ۲۸ مرداد و انقلاب ۵۷ تا انتخابات ۸۸ ــ میان بازیگران تاریخی در دوره‌های مختلف تاریخ معاصر ایران دیالوگ ایجاد کرده است.

این چند دقیقۀ دیدنی از فیلم را ببینید...

ازکانال مهدی تدینی
@Roshanfkrane

✔️علی جدبابایی، دانشجوی سابق مهندسی برق صنعتی شریف، بعنوان رئیس بخش مهندسی عمران و محیط زیست ام‌آی‌تی منصوب شد.
@sahandiranmehr
http://news.mit.edu/2020/ali-jadbabaie-named-mit-department-civil-environmental-engineering-head-0626

🔴بهتر بود سکوت می‌کردید

🔻منتشر شده در اعتماد ۱۸ تیر ۱۳۹۹

🔘سخنان آقای ظریف در مجلس به دلیل حواشی آن بازتاب‌های فراوانی داشت. اگرچه این نشست در واقع به نفع دولت و ظریف شد، چون نحوه‌ی واکنش نمایندگان و فریادهای عجیب و غریب و حتی توهین‌های آنان چنان بود که صدای اصول‌گرایان را هم درآورد. به تعبیر دیگر آش چنان شور بود که آشپز نیز نمی‌توانست آن را انکار کند. مجلسی که در همین یک ماه گذشته رفتارهایی داشته که شایسته‌ی نقد و برائت جستن از آن بوده است، ولی این بار چنان رفتار کردند که دیگر جای سکوت را برای دوستان خودشان نیز باقی نگذاشتند و اصول‌گرایان نیز مجبور به انتقاد شدند.

🔘نکته‌ی مهم ماجرا این است که اتفاقاً استدلال‌های آقای ظریف به نسبت ضعیف بود و اگر افراد قدرتمندی که درک خوبی از مسائل داشتند، جلوی او قرار می‌گرفتند، می‌توانستند به خوبی از پس ماجرا برآیند و منطق آقای ظریف را به چالش بکشند. در اینجا می‌خواهم علت این ضعف را توضیح دهم.

🔘یکی از مستندات و دفاعیه‌ی وی از سیاست خارجی کشور، ارجاع به حمایت‌های رهبری نظام و صمیمیت رفتاری با سردار سلیمانی بود. اول این که این دو دلیل، حتی اگر درست هم باشد، کافی برای دفاع از یک سیاست نیست. مگر این که خواسته باشید جلوی نمایندگانی که این دو دلیل را مهم می‌دانند، برگ برنده‌ای را رو کرده باشید. ولی این منطق جواب نمی‌داد. زیرا که طرف مقابل می‌تواند شواهدی را علیه آن بیاورد به‌علاوه برای آن حمایت‌ها نیز توجیه می‌آورد و این منطق را نمی‌پذیرد. و از همه مهم‌تر این که در عرصه‌ی عمومی باید علل دفاع به طور مستقیم مربوط به ماجرا باشد و نه ارجاع به حمایت دیگران.

🔘نکته‌ی دوم این که از کی تا حالا امکان آن وجود دارد که بتوان نقد و ارزیابی سیاست خارجی را در فضای عمومی مطرح کرد؟ اگر چنین امری قابل رخ دادن بود، به طرایق اولی کسان دیگری بودند که آقای ظریف را به چالش بکشند. نه فقط آقای ظریف را، که مجموعه برنامه‌های سیاست خارجی را نقد کنند. بنابراین پذیرش حضور در مجلس برای نقد علنی و شفاف سیاست خارجی کشور از اساس اشتباه بود و فقط در موارد خاص و با توضیحات محدود می‌توان چنین کرد.

🔘ولی مهم‌ترین نقد به آقای ظریف این است که مگر او تعیین‌کننده‌ی سیاست خارجی کشور است که از آن دفاع می‌کند؟ اگر هست که با این دفاع ضعیف، نشان داد که این سیاست قابل دفاع نیست، ولی اگر نیست آيا می‌توانست میان وظیفه‌ی اجرایی خودش و سیاست‌گذاری‌ در امر سیاست خارجی تمایز قایل شود و این دو موضوع را برای مخاطب روشن کند؟ پاسخ منفی است. چرا؟

🔘این روزها گفتگو‌هایی از آقای ولی‌الله سیف، رئیس سابق بانک مرکزی منتشر شده است که نشان‌دهنده‌ی ساختار معیوب تصمیم‌گیری در سیاست‌های پولی و اقتصادی کشور و شکاف میان قدرت و مسئولیت در این زمینه است. چرا سیف این موارد را هنگامی که مسئول بود نگفت؟ چرا اکنون و پس از این همه مشکلات برای کشور و خودش به زبان می‌آورد؟

🔘حتماً این‌ها علتی دارد. مهم‌ترین علت آن این است که با گفتن آن‌ها، طرف باید از کار کنار رود. البته یقین دارم که ناگفته‌های دیگری نیز دارد که به احتمال فراوان در آینده‌ی دور خواهد گفت یا هیچ‌گاه نخواهد گفت. با این حساب آيا باید منتظر باشیم که آقای ظریف نیز دو یا چند سال دیگر به سخن بیاید؟ هنگامی که نتوانی واقعیت را بگویی و دیگران تو را نقد می‌کنند، بهتر است سکوت کنیم تا حرف بزنیم.