‍ 🍃🌸🍃🌸

این عکس، زیرِ پوستِ مردمِ ایران است. به دور از سانسورها و دستورالعمل‌های سفارشی، به دور از آتشِ زهد و ریا که خرمنِ دین را سوزانده است. از وقتی که صدا و سیما بر روالِ معمولش، مریضی‌اش را با سانسورِ این صحنهٔ بسیار معمولیِ بازیِ امشب دوباره نشان داده است، هر جایی را که جستجو می‌کنم این عکس را می‌بینم. فضای توییتر، کانال‌های تلگرامی، عکس‌های اینستاگرام و ... . گروهی هم دنبالِ این شادیِ پس از گُل در جستجو هستند. تقدیرِ ما را ببین که ما را از چه چیزهایی منع کردند و بر چه چیزهایی حریص! یکی در توییتر عکسی از فیلم "الرساله" #مصطفی_عقاد گذاشته بود که بازیگر نقشِ بلال حبشی، در همین هیأت و بی پیراهن بر فراز کعبه در حال اذان گفتن است، همان تصویری که هزاران بار از همین صدا و سیما، همین رسانهٔ بی‌مایه و مبتذل پخش شده است.

حقیقتاً این میزان مریضی حیرت‌آور است. از حذفِ عکسِ دختران از جلدِ کتابِ ریاضی گرفته تا سانسور این تصویرِ کاملاً عادی از عیسی آل‌کثیر. این تصویر عیسی آل‌کثیر نمادی از شادی بود در این روزهای ماتم‌زده، همان‌گونه که دختران، نمادِ نشاط و شادی‌اند. حرف، همان است که بیش از یک دهه پیش، #شفیعی_کدکنی گفت: "طفلی به نامِ شادی دیری‌ست گم شده‌ست". از آن سال، آن طفلِ عزیز، گمشده‌تر شده است و بی‌پناه‌تر. غمِ آن طفل به کنار، من مانده‌ام این جماعتی که این تصویرهای ساده را برنمی‌تابند، در آینه چه می‌بینند؟
آنانی که این شادمانی‌های کوچک را بر این سرزمینِ مصیبت‌زده نمی‌پسندند، مصداقِ این بیتِ #اسماعیل_خویی هستند که گفت:

زان‌گونه عبوسید که گویی میِ نوروز
در جامِ همه ریزد و در جامِ شما نه

اما روزی عاقبت، سرانجام و در نهایت، شادمانی برخواهد گشت
گیرم هزار سال پس از روزگارِ من

#جویا_معروفی
@Roshanfkrane

«دمیتری شوستاکوویچ»
(والس شماره ٢)

یکی از آثار فوق‌العاده زیبای مردم پسند شوستاکوویچ که مهارتش رو در ساختن ملودی های به یادماندنی نشون میده، موسیقی فیلم «طرح مخالف» ساخته آرنشتام و ارملر است که در سال ۱۹۳۲ بر پرده رفت

داستان فیلم درباره کارگری است که در مخالفت با طرح مدیریت کارخانه طرح دیگه ای ارائه میکنه که موجب افزایش تولید میشه، ایده شورشیِ مدرنیست ها که در نمایش های مایاکوفسکی به صورت طغیان در برابر بوروکرات ها نمایان میشد به شکلی مثله شده در مرکز روایت این اثر قرار داشت، ترانه ای از
این فیلم به نام «ترانه مخالف خوان» بر اساس شعر بوریس کورنیلف آواز محبوب روس ها شد، بسیاری از مردم اون رو در خانه و خیابان زمزمه میکردند و شهرت فراوانی برای شوستاکوویچ به بار آورد، ده سال بعد، در سال ۱۹۴۲، هارولد روم شعر تازه ای به زبان انگلیسی جایگزین شعر روسی کرد و با عنوان «ملل متحد» تبدیل به ترانه محبوب عامه آمریکاییان شد، یک سال بعد، این ترانه باز با شعر تازه ای همراه شد و در فیلم «هزار هورا» که بازیگرانش جودی گارلند و جین کلی بودن خوانده شد.

🆔 @ClassicMusic3

«دمیتری شوستاکوویچ»
(والس شماره ٢)
🎼🎼🥀🦋

🆔 @ClassicMusic3

ارمغان مینوی

محمد دهقانی، استاد ادبیات و مترجم و ویراستار، چندی است به کتابخانۀ روان‌شاد مجتبی مینوی دست یافته و مشغول تحقیق در یادداشت‌ها و حاشیه‌نویسی‌هایی است که او در کتاب‌هایش از خود به جا گذاشته است. بخشی از این حاشیه‌نویسی‌ها به ویرایش متن و پیشنهادهای اصلاحی او اختصاص دارد و بعضاً حاوی نکته‌هایی است آموزنده.

پیش از این، دهقانی گزارشی از حاشیه‌نویسی‌های مینوی در کتاب عرفان و منطق برتراند راسل به‌ترجمۀ نجف دریابندری را در قالب یادداشتی منتشر کرد و در این کانال نیز من آن را بازنشر کردم. اکنون به‌همت اندیشگاه کتابخانۀ ملی، برنامه‌ای با عنوان «ارمغان مینوی» ترتیب داده شده و دهقانی پاره‌ای دیگر از نکته‌های زبانی‌ویرایشی را که مینوی در حاشیۀ کتاب‌ها نوشته، به‌صورت تصویری گزارش کرده است. تا امروز دو قسمت از این برنامه در صفحۀ اینستاگرام اندیشگاه کتابخانۀ ملی منتشر شده است. دیدنش را به ویرایش‌دوستان توصیه می‌کنم.

قسمت اول ارمغان مینوی
قسمت دوم ارمغان مینوی

📄ویرِ ویرایش📄
محمد یوسفی‌شیرازی
t.me/virevirayesh

📝📝📝آیت‌الله سیستانی و نقد مدیر مسئول کیهان!

✍️احمد زیدآبادی

✅مدیر مسئول کیهان موضع آیت‌الله سید علی سیستانی را در بارۀ ضرورت نظارت سازمان ملل بر انتخابات عراق مورد انتقاد قرار داده است. در همین ابتدا باید یادآوری کرد که نه آیت‌الله سیستانی خارج از قلمرو نقد قرار دارد و نه می‌توان حق نقد را از هیچ فردی از جمله حسین شریعتمداری سلب کرد. بنابراین، اصلِ موضوع محل مناقشه نیست.

✅آنچه اما نقد مدیر مسئول کیهان را از یک طرف تناقض‌آمیز و از طرف دیگر بی‌پایه و اساس می‌کند، نوع نگاه و رویکرد خودِ او به مسائل است.
او از یک سو، موضع عالی‌ترین مرجع شیعی را به صراحت نقد می‌کند اما در همان حال، هیچ حقی برای نقد بسیاری از چهره‌های مذهبی و سیاسی بسیار پایین‌تر از آیت‌ا‌لله سیستانی از سوی دیگران قائل نیست به طوری که هر نقدی را در این زمینه، به اعتبارزدایی از آنها و خدمت به آمریکا و اسرائیل نسبت می‌دهد! واکنش‌های عصبی و تندخویانۀ مدیر مسئول کیهان در برابر نقد مواضع کسانی مانند شیخ احمد جنتی و یا اعضای جامعۀ مدرسین حوزۀ علمیۀ قم، گواه این رفتار تناقض‌آمیز است. او قاعدتاً باید پاسخ دهد که چطور نقد مرجعی در حد آیت‌الله سیستانی از سوی خودِ او مباح و مشروع اما نقد مواضع فردی مانند شیخ احمد جنتی از سوی دیگران، در حد کفر ابلیس حرام و ممنوع است؟

✅گذشته از این، نقد آقای شریعتمداری به درخواست آیت‌الله سیستانی برای نظارت سازمان ملل بر انتخابات آتی عراق هم به کلی نادرست و بر اساس پیش‌فرض‌های کاملاً باطل است. او نوشته است:
"امروزه کمترین تردیدی وجود ندارد که سازمان ملل برخلاف آنچه ادعا می‌کند، نه فقط در جهت تأمین صلح جهانی حرکت نمی‌کند بلکه به صورت یک اهرم فشار، در اختیار قدرت‌های زورگو، مخصوصاً آمریکا و متحدان غربی و عبری و عربی آن قرار دارد."

✅اگر در مورد آنچه شریعتمداری دربارۀ ماهیت سازمان ملل ادعا کرده است، به قول او "هیچ تردیدی وجود ندارد" پس حضور جمهوری اسلامی در سازمان ملل چه توجیهی دارد؟ چرا او بر خروج جمهوری اسلامی از سازمانی که صرفاً به صورت اهرم فشار قدرت‌های زورگو بخصوص آمریکا و متحدان آن عمل می‌کند، اصرار نمی‌ورزد و مقاله نمی‌نویسد؟

✅افزون بر این، با وصفی که شریعتمداری از هویت سازمان ملل کرده است، او لاجرم باید اصل دیدار آیت‌الله سیستانی را با نمایندۀ این سازمان مورد نقد قرار می‌داد اما او در این مورد انتقادی را متوجه آقای سیستانی نکرده بلکه با بخشی از سخنان ایشان در آن دیدار به مخالفت برخاسته است!
در واقع، تمام ناراحتی مدیر مسئول کیهان این است که چرا آیت‌الله سیستانی خواهان نظارت سازمان ملل بر روند انتخابات عراق شده است! او در این مورد نوشته است:
"دعوت از سازمان ملل برای نظارت بر انتخابات یک کشور، اعلام ورشکستگی آن کشور، بدبینی به ملت و خوشبینی به بیگانگان است و بدیهی است که این دو مقوله از ساحت ‌قدسی حضرت آیت‌الله سیستانی مرجع عالیقدر جهان تشیع به دور است."

✅در واقع تمام پیش‌فرض‌های مدیر مسئول کیهان در پاراگراف فوق فاسد و باطل است! دعوت از سازمان ملل برای نظارت بر انتخابات یک کشور در واقع اطمینان آن کشور به برگزاری انتخاباتی عادلانه و آزاد زیر نظر داوران بی‌طرف است و از همین رو، کشورهایی که از این حیث به خود اطمینان دارند، خواهان نظارت سازمان ملل بر روند انتخابات خود می‌شوند تا مشروعیت بین‌المللی انتخابات خود را تضمین کنند. از قضا برخی از همان کشورهایی که مدیر مسئول کیهان رهبران آن را می‌ستاید و آنها را نمونۀ استقلال در دنیای معاصر معرفی می‌کند، در دعوت از سازمان ملل برای نظارت بر انتخابات خود پیشگام بوده‌اند.

✅برای نمونه، در سال 1990 دولت ساندنیست حاکم بر نیکاراگوئه به رهبری دانیل اورتگا انتخابات ریاست جمهوری خود را تحت نظارت سازمان ملل برگزار کرد و خانم ویولتا چامورو نیز برندۀ آن انتخابات شد. در همین روزهای اخیر نیز نیکولاس مادورو رئیس جمهور ونزوئلا از نهادهای بین‌المللی از جمله سازمان ملل خواسته است که بر انتخابات پارلمانی این کشور نظارت کنند! حال آیا از نگاه حسین شریعتمداری، مادورو بااین اقدام، ورشکستگی ونزوئلا را اعلام کرده و به ملت خود بدبین و به بیگانگان خوشبین شده است؟

✅در حقیقت، حسین شریعتمداری از نظارت سازمان ملل بر انتخابات دیگر کشورها از جمله انتخابات عراق هم چندان نگران به نظر نمی‌رسد. نگرانی اصلی او این است که درخواست آقای سیستانی در این مورد، زمینه‌ساز و مشروعیت‌بخش درخواست‌هایی مشابه در داخل ایران شود!
به نظرم او از ابتدا باید همین را می‌گفت دیگر آسمان و ریسمان را به هم بافتن، چه ضروتی داشت؟


@ahmadzeidabad
🆔@MostafaTajzadeh
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

🔴قابل توجه اصولگرایان

🔘مواظب باشید مرتکب اشتباه این آقا در روسیه نشوید. از ما گفتن.

✅ در انتخابات محلي روسيه نظافتچي جاي رئيس شورا را گرفت !

یک زن مستخدم که دفتر شورای محلی را در روستای 'پووالیخینو' در شمال شرق مسکو تمیز می‌کرد، در انتخابات محلی رقیب خود و رئیسش را شکست داد.
مارینا اودگادسکایا که ۳۵ ساله است، از فردا جارو را کنار می‌گذارد و پشت میزی می‌نشیند که چهار سال تمیزش می‌کرده است. ‌

در انتخابات محلی ماه گذشته، چون رقیبی برای نیکولای لوکتف، نماینده حزب طرفدار ولادیمیر پوتین، در روستا پیدا نشده بود، آقای لوکتف از نظافت‌چی دفتر می‌خواهد که نامزد شود تا شرایط برگزاری انتخابات با دست‌کم دو نامزد فراهم شود. ‌
‌
اما آقای لوکتف انتظار نداشت که نظافت‌چی او رای بیاورد و او را شکست دهد. ‌‌
خانم اودگاسکایا هم که نه تبلیغی کرده بود و نه مبارزه انتخاباتی راه انداخته بود، از این نتیجه متعجب شده است.
حالا مارینا اودگادسکایا، با به دست آوردن ۶۲ درصد آرا به قدرت رسیده، از فردا که قسم می‌خورد باید سی روستای منطقه را که ۲۴۲ نفر جمعیت دارد، مدیریت کند. ‌

‍ 🔸پیام تسلیت عبدالکریم سروش به مناسبت درگذشت استاد اواز ایران


إنّا لله وإنّا إليهِ رَاجعُون

خرم آن روز کزین منزل ویران بروم
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

✔️سیمرغی از شاخسار هنر پرید
شجریانِ بزرگ دیگر بر شجره ادب آواز نمی‌خواند. آنکه بانگ حافظ و مولانا و عطّار و سعدی و خیّام را دراین منزل ویران طنین‌انداز کرد دیگر بانگ نمی‌زند. تنش را به خاک و جانش را به جانان و نغمه‌های جاودانه و گلبانگ‌های عاشقانه‌اش را به بادها سپرد تا به گوشه‌های جهان روند و گوشها را بنوازند

✔️مردی منعِم و متنعّم بود که نعمت حق را شاکرانه بذل کرد و "درّ دری" را در پای خوکان نریخت. برای مردم خواند و از اقبال مردم برخوردار شد. خلعت شیب را به تشریف شباب آلوده نکرد. پاک و صافی از چاه طبیعت به در آمد و به ماوراء طبیعت شتافت.

✔️عارفانِ عظام به ما آموخته‌اند که راهیان دیار عدم و مسافرانِ جهان غیب، در آنجا همان می‌کنند که در مسافرخانه دنیا می‌کردند. پس گمان می‌برم که شجریان اینک چون مرغی بهشتی در "جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَار"، رها از تعلقات تن، سبکروح و سپیدجامه، با فرشتگان و بهشتیان می‌خندد و می‌خواند. این چنین شیرینی آن خسرو کند.
روانش شاد و منزل نو بر او مبارک

@sahandiranmehr

هنرمندان خارجی در بارۀ شجریان چه می گویند؟

تعداد دانشگاههای برخی کشورها:
ژاپن ۹۸۰
آلمان ۴۶۵
انگلیس ۲۸۰
استرالیا ۱۸۸
کانادا ۳۵۵
چین۲۲۰۸
ایران ۲۵۶۹

تعداد دانشگاه‌های ایران از مجموع تمام دانشگاه‌های کشورهای انگلستان، استرالیا، کانادا، آلمان، هلند، سوئیس، دانمارک، بلژیک و هنگ کنگ بیشتر است اما به یک جایزه نوبل [علمی] نزدیک هم نشده است، در صنعت توان تولید یک پراید ندارد و در علوم انسانی هم کلا در هپروت سیر کرده و در تعطیلات تاریخ به سر می برد.

البته چگونگی حل این تناقض و ابهام چندان دشوار نیست. دانشگاه در ایران نه بنگاه تولید علم و دانش بلکه بنگاه اقتصادی و وسیله تجارت و کسب ثروت مافیاهای آموزش، آقازاده ها و دلالان کنکور است.
@kharmagaas

رود را از کتابفروشی‌ها بخواهید...
@roodbookreview97

#در_دست_آماده‌سازی

«آكراسیا (ضعف اراده) — یا چرا به آنچه باور داریم عمل نمی‌کنیم» (قسمت دوم و پایانی)

از کتاب اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

فرهنگ رایج ما معمولاً آیین‌ها را شکل منسوخی از تجاوز به آزادی فردی تلقی می‌کند، آن را فرمانی مستبدانه می‌شمرد كه افكارمان را در زمان‌هایی مشخص به جهت‌هایی مشخص هدایت می‌کند. اما مدافعانِ آیین نظری دیگر دارند:‌ آیین‌ها از ما نمی‌خواهند به چیزی كه قبول نداریم فكر كنیم؛ آنها ما را باظرافت به باورهای قلبی همیشگی‌مان بازمی‌گردانند و به‌این‌ترتیب توسط یك نیروی جمعی، به نسخه‌ای وفادارتر و قابل‌اعتمادتر از خود بازمی‌گردیم.

عظیم‌ترین نهاد‌های انسانی كه تلاش كرده‌اند به مشكل آكراسیا بپردازند ادیان بوده‌اند. ادیان خواسته‌اند كاری جدی‌تر از ترویج صرف افكار انتزاعی انجام دهند؛ خواسته‌اند مردم را وادارند طبق آن افكار رفتار كنند که چیزی کاملاً متفاوت است. ادیان نخواستند صرفاً فكر كنیم که مهربانی یا گذشت خوب است (كه معمولاً خودمان از قبل این‌طور فكر می‌كنیم)؛ از ما خواسته‌اند بیشتر روزهای سال مهربان و باگذشت باشیم و این به ابداع انبوهی از مكانیسم‌های نبوغ‌آمیز برای جنباندن اراده انجامید. برای همین است كه در بیشتر نقاط جهان زیباترین آثار هنری و ساختمان‌ها، فریبنده‌ترین موسیقی‌ها و تأثیرگذارترین و تكان‌دهنده‌ترین آیین‌ها همگی دینی بوده‌اند. دین ماشینی است غول‌پیكر برای مقابله با مشكل آكراسیا. برای همین است كه دنیای بیشتر غیردینی الآن با مسئله‌ای بغرنج مواجه است. شكلِ بدِ فرایند غیردینی‌سازی، خرافات مذهبی را با تدبیر‌های ضد آكراسیای مذهب از یك قماش می‌داند و در كنار ایده‌های ماوراء‌الطبیعی ادیان دربارۀ ایمان، نگرش‌های عاقلانه‌ترشان را در مورد نقش‌های انگیزشی هنر و آیین‌ها هم رد می‌كند.

شكل هوشمندانه‌تر فرایند مذکور میان دین به‌عنوان مجموعه‌ای از ادعاهای نظری دربارۀ خدا و زندگی پس از مرگ (از یک‌ طرف)، و جاه‌طلبی همیشه موجهمان برای رشد زندگی اجتماعی و روانی‌ از طریق مبارزه با ضعف ارادۀ وحشتناکمان (از طرف دیگر)، تفاوتی فاحش قائل می‌شود. چالش دنیای غیردینی امروز این است كه روایت خودش را از هنر و آیین‌های هدفمند ایجاد كند تا از این طریق بتوانیم همیشه به تعهدهای واقعی‌مان پایبند بمانیم و شاید از این‌ پس افزون بر اعتقاد به رفتارهای خردمندانه، هرروز كمی بیشتر از این بخت برخوردار باشیم كه خرد در زندگی‌مان نقش ایفا كند.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/35d7U0O

استاد دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی
استاد دانشگاه تهران

نوشته‌اند که در صورت امکان نحوه‌ی تبدیل رساله (پایان‌نامه) به کتاب را توضیح دهید. شاید مهمترین سوال برای دانشجویان دکتری و فوق لیسانس باشد. واقعیت این است که ما مشکلات خیلی خیلی زیادی در آموزش عالی داریم. این سوال نیز از عوارض ذاتی همان مسائل است.

این تولید انبوه دانشگاه‌ها، و این تلقی بعد از سقوط سلطنت از دانشگاه‌ها، شاید پیش از ان هم بود، اما حقاً به این وسعت نبود. الان پشیمان شده‌اند. الان آثار طبیعی گسترش دانشگاه‌ها [مشخص می‌شود]. نیست که دولت مبهوت بازار است، نگاهش به علم عین نگاهش به سالن مرغداری است! یک جایی یک زمینی پیدا کند و چند اتاق ... همان‌طور که می‌توان در اینجا یک سالن مرغداری زد که جوجه و مرغ تولید کند، خوب می‌تواند دانشگاه بزند. یک روز احوال دختری از شاگردانم را که پدرشان از دوستان مشترک من و شادروان ایرج افشار بود از یکی از همکلاسی‌هایش پرسیدم. گفتم که همکلاسی شما کجاست؟ گفت رفته شهرشان دانشگاه زده است! (خنده‌ی استاد و حضار) عیناً مثل اینکه سالن مرغداری زده است. آموزش عالی ما تقریبا مثل مرغداری است. دقیقا سالن مرغداری! تصور برنامه‌ریزان دانشگاهی و وزارت علوم، این است که پولی می‌گیریم و ثبت‌نام می‌کنیم و کاغذی دست بچه‌ها می‌دهیم ... ولی اینکه این تلقی از آموزش عالی چقدر در آینده‌ی این مملکت و آینده‌ی این جوانها می‌تواند سودمند باشد، جای حرف دارد؛ ولی زیانش مسلم و صد درصد است.

کاش دولت، برنامه‌ریزان آموزش عالی را می‌برد به کمبریج و آکسفوردِ انگلستان یا ام‌آی‌تی یا پرینستونِ آمریکا تا بفهمند آموزش عالی یعنی چه! فقط در و دیوار این دانشگاه‌ها را می‌دیدند، کافی بود که بدانند با تلقی مرغداری فرق می‌کند. آکسفورد مال پانصدسال پیش است. آنها اگر کوچکترین توسعه‌ای بخواهند انجام دهند، آنقدر مشکلات دارد، شورا دارد، برآورد دارد و ... خوب اینجا نه. اینجا یک بخش‌نامه آقای وزیر اعلام می‌کنند که مثلا در کدکن ما، دوره‌ی دکتری فلسفه غرب [دایر کنند]. فکر نمی‌کنند که دکترای فلسفه غرب در کدکن که یک دبیرستان بیشتر ندارد چه جوری [ممکن] می‌شود! با کدام کتابخانه؟ با کدام استاد؟ .... متاسفانه هیچ کاری‌اش نمی‌توان کرد. هیچ‌کاری! طبعاً این نوع آموزش عالی آثار سوئی دارد. هنوز آثار سوء آن شروع نشده است. آثار سوءاَش بعداً مشخص می‌شود.

همین حال و روز را من به چشم خودم در مصر دیدم. در قاهره. من بعد از چند سال که در آکسفورد و پرینستون بودم برگشتم. خیلی از بچگی عاشق مصر بودم. نمی‌دانم گفته‌ام به شما یا نه که اخوان [ثالث] یک شوخی برای من درست کرده بود که شفیعی رفته توی خیابان نادری و به یکی از فروشندگان رادیو گفته است یک رادیو بدهید که قاهره را بگیرد. فرصتی بود برای من. زن و بچه را در آکسفورد گذاشتم. بلیت گرفتم و سه هفته در قاهره و اسکندریه و آنجاها بودم. هرکی را در خیابان می‌دیدم، جوان بیکار. ... بعد از شکست مفتضحانه [در جنگ اعراب با اسرائیل] ... من شدیداً تا صبح گریه کردم و رادیوهای عربی را یکی یکی گوش می‌کردم همه‌شان هم ادعا می‌کردند ... صبح که شد معلوم شد تماماً فضیحت است. جوانان ساده‌ی مصری می‌آمدند پیش من که آقا ما بیاییم ایران برای ما کار هست؟
آن وقت در ایران تقریباً بیکار نداشتیم. واقعا نداشتیم. ما از کشورهایی مثل هند و پاکستان پزشک و حتی کُلفت و نوکر می‌آوردیم.
می‌گفتم من سال‌ها در مملکت خودم نبودم ... می‌پرسیدم تو چه درسی خوانده‌ای؟ می‌گفت من فوق لیسانس ادبیات فارسی دارم. ۴۰۰ مرکز در مصر فوق‌لیسانس ادبیات فارسی می‌دادند! دانشجویانی که از ادبیات فارسی فقط یک جمله با لهجه عربی یاد گرفته بودند که من «دانشگوی» زبان هستم.
دکتر شفیعی کدکنی
۱۱ اردیبهشت ۱۳۹۷ - دانشگاه تهران

📃شکاف میان نام گذاری مدارس دولتی و غیردولتی
✍️رحیم زایرکعبه، دکترای جامعه‌شناسی

دکتر حسین بشیریه، دولت در نظام جمهوری اسلامی ایران را در قالب دولتهای ایدئولوژیک تقسیم بندی می کند. از نظر وی هدف اصلی این گونه دولتها اجرای اصول ایدئولوژی کم و بیش فراگیر و همه جانبه به منظور ایجاد تحول در خودفهمی ها و کردارهای اجتماعی و فرهنگی مردم است. از نظر بشیریه در دولتهای ایدئولوژیک، میان ایدئولوژی دولتی (هنجارهای رسمی) با کردارها و گرایش های عمومی (هنجارهای غیررسمی) شکاف فزاینده ای به وجود می آید. به عبارت ساده تر بین افکار، باورها و گرایشات مردم یا افکار عمومی با افکار، باورها، برنامه ها و گرایشات دولت، نوعی ناهمگرایی و ناسازگاری به وجود آمده و به تدریج موجب شکافی و فاصله ای فزاینده بین آن دو می گردد. بنابراین شکاف میان ایدئولوژی دولتی با کردارها و افکار عمومی می تواند دو پیامد مهم را در بر داشته باشد: نخست، ایدئولوژی گریزی فعال به شیوه ای که در انتخابات 1376 و 1378 در دوره اصلاحات رخ داد. دوم، ایدئولوژی منفعلانه که به بی هنجاری اجتماعی و انفعال سیاسی و یا پیدایش جامعه توده ای منتهی می شود.

شکاف میان ایدئولوژی دولتی با کردهای مردمی را می توان در شکاف میان نام گذاری مدارس دولتی و غیردولتی در کشور مشاهده کرد. به این معنی که میان نام گذاری مدارس دولتی با مدارس غیردولتی در کشور، شکافی کاملا مشهود وجود دارد. چنانکه می دانیم مؤسس یا موسسان مدارس غیردولتی، فرد یا افراد حقیقی و حقوقی هستند که بر طبق مفاد قانون اقدام به تاسیس واحد آموزشی می‌نمایند و طبق قوانین آموزش و پرورش به اداره آنها می پیددازند. موسسان این مدارس از اختیاراتی چون انتخاب نام برای مدرسه خود برخوردارند. شکاف و فاصله بین نام هایی که توسط موسسان مدارس غیردولتی انتخاب می شود با نام هایی که توسط مسئولین آموزش و پرورش برای مدارس دولتی انتخاب می شود، مورد مقایسه قرار می گیرد. برای این منظور نام مدارس دولتی با نام مدارس غیردولتی در مقطع ابتدایی در یکی از نواحی شهر تبریز با یکدیگر مقایسه می گردد.

نام مدارس دولتی: آيت اله كاشاني، ابن سينا، امام علی (ع)، حضرت ابوالفضل، حضرت امام حسین (ع) ، حضرت مهدی (ع)، رضوان، شهيد احمدی روشن، شهيد بهشتي، شهيد رحيمي، شهيد چمران، شهید شفیع زاده، شهيد محموديان، شهيد مدرس، شهيد هاشمي نژاد، شهیدان صبوری، صدوق ، علامه حلي، مسلم بن عقیل، ام ابیها، ام البنين، ايثار، حضرت سكينه، خديجه كبري، شهید باکری، شهيد حسين زاده، شهيد ستار داداشي، عفاف، علامه اميني، پروین اعتصامی، غزالي، فدک، ولایت و...

نام مدارس غیردولتی: آرام خلاق، آزادگان، آفتاب مهر، ارسطو، ارمغان، امید آینده، امیدان فردا، پیام دانش، تمدن ، حكمت، دانش عصمت، دهخدا، ساعي، سامان، ستارگان، سحر، سرآمد، سما، شفق روشن، شفق مهر، طرح نو، عترت، فارابی، فرهنگ، گلستان فلق، گلستان کوثر، متفکران، معرفت، ستارگان منیر، مولود، نسیم، نورشهاب، نورفکور، نیایش، نیکو، يگانه، فراست، راه نور، اندیشه ناب، مبین، رهنمون، همام تبریزی، ترنم شادی، دانش مادر، سرزمین فرشتگان، مهر تابان، پدیده دانش، سپاس و...

با تامل بروی نام گذاری مدارس دولتی و غیردولتی مشاهده می شود که نام مدارس دولتی شامل نام امامان چون امام علی (ع) و حضرت امام حسین (ع)؛ نام شهدای انقلابی چون شهيد هاشمي نژاد و شهيد احمدی روشن؛ نام شخصیت های مذهبی چون علامه حلي و مسلم بن عقیل؛ واژه های انقلابی-اسلامی چون ولایت، فدک و ايثار می باشد. در مقابل، نام مدارس غیردولتی شامل نام مشاهیر و دانشمندان غیرحکومتی چون ارسطو، دهخدا و همام تبریزی؛ نام های مرتبط با علم و پیشرفت همچون پدیده دانش، اندیشه ناب، پیام دانش، تمدن، فرهنگ و متفکران می باشد. بنابراین به وضوح مشاهده می شود که نام گذاری مدارس دولتی و غیردولتی بر اساس معیارهای کاملا متفاوتی انجام می گیرد که نشانگر شکاف بین ایدئولوژی دولتی با افکار مردمی در نام گذاری مدارس دولتی و غیردولتی در ایران است. این امر به قدری عیان است که افراد به راحتی قادرند با شنیدن نام یک مدرسه ناآشنا، دولتی یا غیردولتی بودن آن را تشخیص دهند.

🌏جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY

lملودی شوبرت با صدای روح نواز نانا موسکوری👇👇👇

آن ملک چون مرغ بال و پر گرفت
وین خرد بگذاشت پر و فر گرفت
لاجرم هر دو مناصر آمدند
هر دو خوش رو پشت همدیگر شدند
@kultur

«جهنم راه بهشت است.»
امام خمینی، سید حسن آقامیری و فرجام عرفان عامه‌پسند

برای جلوگیری از آشفتگی گفتار در این یادداشت عرفان به گونه‌ای از دیانت گفته می‌شود که در آن هر نوع مخلوقی و به‌ویژه انسان از هر نوع مکتوبی (حتی متون مقدس) اصیل‌تر شمرده می‌شود و متون مقدس در خدمت و مشورت انسان قرار دارند و هنگامی که ناچار به انتخاب میان یک مخلوق و یک متن مقدس باشیم، مخلوق ترجیح می‌یابد. و فقه به گونه‌ای از دیانت گفته می‌شود که متون مقدس بر مخلوقات حاکم‌اند و انسان در مقام خدمت و مشورت به متون مقدس است و هنگامی که ناچار به انتخاب میان یک متن مقدس و یک مخلوق باشیم، متن مقدس ترجیح می‌یابد.

«جهنم راه بهشت است [۱]». «اگر خدای ناکرده هم [یک فرد،] جهنمی باشد در جهنم شستشو می‌شود [۲]». «جهنم، رحمتى است در صورت غضب، براى كسانى كه لياقت رسيدن به سعادت دارند، اگر تطهيراتى كه در جهنم مى‌شود نبود، آن اشخاص هرگز روى سعادت را نمى‌ديدند [۳]». «جهنم از اعمال ما درست می‌شود. بهشت هم از اعمال ما درست می‌شود. همه‌اش عمل ماست [۴]». «این‌طور نیست که عذاب آخرت شبیه عذاب‌های دنیایی باشد که مأمورین بیایند، بکشندش و ببرندش. از باطن خود انسان، ذات انسان، آتش طلوع می‌کند. اساس جهنم، انسان است [۵]». جملات پیشین از امام خمینی هستند؛ جملاتی که این سال‌ها ترجیع‌بند صحبت‌های سید حسن آقامیری است. اما نمی‌دانم آقای آقامیری چه تعمدی دارد که کم‌تر به امام ارجاع می‌دهد. حدس‌هایی می‌زنم ولی فقط حدس است و نمی‌گویمشان. در هر صورت، بدون آن‌که بخواهم این دو شخصیت را از جهات دیگر با هم مقایسه کنم، می‌خواهم بگویم این دو بی‌شک برآمده از یک مکتب عرفانی هستند و یک حرف می‌زنند. کسی که صحبت‌های آقای آقامیری در این حوزه‌ها را انکار می‌کند، یا امام خمینی را نمی‌شناسد و یا منکر حرف‌های امام خمینی نیز هست. شاید بپرسید مگر می‌شود؟! بله، قدرت اردوگاه مخالف امام خمینی در حوزه‌ی عرفان را دست‌کم نگیرید. این‌ها جلسات تفسیر سوره‌ی حمد امام را “بعد از انقلاب” تعطیل کردند! یکی از جملاتی که نقل شد نیز مربوط به همان جلسات است. مکتب عرفانی که امام خمینی و سید حسن آقامیری درس‌خوانده و سخن‌گوی آن هستند، مکتب به‌غایت مشاجره‌برانگیز ابن عربی است که لابد می‌دانید استاد مولانا نیز بوده است. مکتبی که مدعی است تمام جهان از نام رحمان خداوند سرشته شده و امام خمینی آن را این‌گونه توضیح می‌دهد:«وجود حیات و تمام برکات و آثار آن از رحمت‌ها و موهبت‌های الهی بر موجودات است و گفته‌اند: کلُّ موجودٍ مرحومٌ [۶]» پس بدین ترتیب جهنم نیز به اصطلاح امام «دارالشفای گناه‌کاران است [۷]» و گناه‌کاران پس از آن‌که با شکنجه‌های بی‌شمار به بی‌هودگی همه‌ی دل‌بستگی‌هایشان غیر از خداوند پی بردند به بهشت خواهند رفت. در واقع خود آن دل‌بستگی‌های غیر الهی جهنم هستند و خود دل‌بستگی به آن یگانه، بهشت است. همه‌ی این حرف‌ها برای چیست؟ برای این‌که اعتبار پیشینی امام خمینی و مولانا و ابن عربی را در ذهن مخاطب جمع بزنم و سید حسن آقامیری را از چاه اتهام بی‌سوادی و انحراف بیرون بکشم؟ نه. فقط می‌خواستم بگویم این‌ها در یک گفت‌مان زندگی می‌کنند. قطعا بسیار با هم متفاوت‌اند اما با یک عینک به جهان می‌نگرند. با عینک: جهان در پایان به بهشت خواهد انجامید و گرچه جهنمی هست اما جهنم راه بهشت است.

«جهنم راه بهشت است». اگر قرار بود جملات نیز به اسیدی و بازی تقسیم شوند، این جمله می‌توانست اوج جملات اسیدی تعیین شود. این جمله را روی «هر» قانونی بریزید ذوب می‌شود. فقه که جای خود دارد! به همین علت فقیهان و حاکمان و اصولا هر کس قانون‌گذار یا تجسم قانون یا بهره‌مند از قانون است، سخت از ابن عربی و هم‌خانه‌هایش می‌ترسند. لابد می‌پرسید چنین جمله‌ی اسیدی و خطرناکی به چه کار می‌آید؟ خیلی ساده است: به کار تغییر. ابن عربی، مولانا، امام و آقامیری در بن‌بست ظهور می‌کنند. در لحظه‌ی خفگی. ابن عربی و مولانا در زمانه‌ی حمله‌ی مغول از شرق و جنگ‌های صلیبی از غرب ظهور کردند. امام در زمانه‌ی حمله‌ی مدرنیته به هویت شیعی ظهور کرد. و آقامیری امروز. وقتی راه تنفس مردمان بسته می‌شود یک نفر که این مواد و قدرت حل‌کنندگی شدیدشان را خوب می‌شناسد می‌آید و سعی می‌کند راه تنفس را با تزریق اسید باز کند. ولو سوختگی در بافت تنفسی به وجود بیاید. در نهایت یک زنده با نای سوخته بهتر از یک مرده با نای سالم است! لحظه‌ای که دیگر هیچ بیننده‌ی سالمی تردید ندارد که جهان جهنم شده، آخرین سنگر آن است که بگوییم جهنم راه بهشت است.

[ادامه در بخش دوم]