آزاده اخلاقی تاریخ را با جزئیات به صورت عکس نشان می‌دهد. او برای تولید این عکس‌ها همراه با یک گروه ِ دستیار ده‌ها ساعت تحقیق می‌کند تا گزارش ِ مصور ِ دقیقی از آنچه واقعاً رخ داده ارائه کند. جزئیات موجود در این عکس‌ها ،مثلاً طرح و رنگ پتو، مدل ِدمپایی، تعداد فایل‌های قفسه‌ی کتاب، تعداد اوراق پخش شده روی زمین و... سنجیده و حاصل مصاحبه‌ها، مطالعات و کندوکاوهای طاقت‌فرسا است.👇👇👇

✍#هومن_پناهنده
@gashthaa

محمد مصدق – ۱۴ اسفند ۱۳۴۵ – احمدآباد، ایران

میرزاده عشقی – ۱۲ تیر ۱۳۰۳ – تهران

غلامرضا تختی – ۱۷ دی ۱۳۴۶ – هتل آتلانتیک، تهران

مهدی باکری – ۲۵ بهمن ۱۳۶۳ – جزیره‌ی مجنون، ایران

آذر شریعت‌رضوی، مصطفا بزرگ‌نیا، احمد قندچی – ۱۶ آذر ۱۳۳۲ – دانشکده‌ی فنی، دانشگاه تهران، تهران

صمد بهرنگی – ۱۲ شهریور ۱۳۴۷ – رودخانه ارس، ایران

فروغ فرخزاد – ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ – تهران

سهراب شهید ثالث – ۱۰ تیر ۱۳۷۷ – شیکاگو

حمید اشرف – ۸ تیر ۱۳۵۵ – خانه‌ی مهرآباد جنوبی، تهران

جهانگیرخان صوراسرافیل، نصرالله ملک‌المتکلمین – ۳ تیر ۱۲۸۷ – باغ شاه، تهران

مرضیه احمدی اسکویی – ۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ – تهران

محمد فرخی‌یزدی – ۲۵ مهر ۱۳۱۸ – زندان قصر، تهران

تقی ارانی – ۱۴ بهمن ۱۳۱۸ – تهران

کلیه صحنه هایی که می بینید توسط بانوی هنرمند آزاده اخلاقی در طی یک پروژه ی بازنمایش آماده شده و عکسبرداری شده است.
بعضی از عکسها که صحنه ی توقف زمان در یک حالت متحرک است واقعاً بی نظیر است.

نام پروژه "به روایت یک شاهد عینی" و شامل ۱۷ صحنه از مرگهای تراژیک بوده است که طی سه سال صحنه ها باز آفرینی و عکس برداری شده است.

آزاده اخلاقی (زاده ۱۳۵۷، شیراز) عکاس و کارگردان ایرانی در زمینه تاریخ و فارغ‌التحصیل دانشگاه RMIT ملبورن استرالیا است.

آزاده اخلاقی در رشته علوم رایانه‌ای تحصیل کرده اما به خاطر فعالیت و موفقیت چشمگیرش در زمینه هنرهای مفهومی شناخته شده‌است. او از سال ۸۰ تاکنون نمایشگاه‌های مختلفی در ایران، ترکیه و استرالیا برگزار کرده‌است.

جایزه بین‌المللی «اسکان» سازمان ملل UNHABITAT در حوزه عکاسی فیلم‌های کوتاه این هنرمند در جشنواره‌های اسلو و پوسان نمایش داده شده‌اند و مورد استقبال قرار گرفته‌اند.جایزه نخست و تقدیر به عنوان ارائه دهنده بهترین اثر در مسابقه «زنان و زندگی شهری».




http://t.me/anarestanshomal

می روی و گریه می آید مرا
ساعتی بنشین
که باران بگذرد!

امیرخسرو دهلوی
Charing cross Road, London, 1937 by Wolf Suschitzky
@sahandiranmehr

پدری که مرزهای مربیگری را جابجا کرد! فیل هتیلد، پدر اوشن شش ساله برای اینکه پسرش که درون دروازه، حواسش به شوت همبازیش نبود، گل نخورد او را «هدایت» کرد.
اما وقتی داشت پسرش را در مسیر توپ می‌انداخت نمی‌دانست که این صحنه بیش از ۲۷ میلیون بار در شبکه‌های اجتماعی دیده می‌شود. https://instagram.com/p/BqHfys-h4d2/

‌Radio Zamaneh:
#جان_بولتون می‌گوید آمریکا با #تحریم‌_ها چنان به #ایران فشار می‌آورد تا صدای خردشدن دنده‌هایش را بشنود
radiozamaneh

چیزی که رویترز نقل کرده:
Reuters Iran:
U.S. to step up sanctions on Iran, 'squeeze them until the pips squeak'
ReutersIran
چند جور مختلف ترجمه شده:
«... پوستشان بشکافد و شیره‌شان بیرون بزند»
«... تا شیره‌اش کشیده شود»
«... تا (له شده) مغزشان بیرون زند»
«... صدای له شدنش درآید»
«... رُس‌‌اش کشیده شود»
«... تا ناله کند»
تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی: «... تا جانشان بالا بیاید»

Ali Mohtadi:
جان بولتون تعبیری در مورد فشار دادن ایران به کار برده که هزار جور ترجمه شده. به نظرم نباید حرف‌های سیاست‌مدارها رو پاکیزه کرد یا کلمه به کلمه ترجمه کرد. تعبیر فارسی خوبی براش داریم که مثل حرف خود بولتون فاقد نزاکت دیپلماتیکه:
اون‌قدر ایران رو فشار میدیم تا ریقش دربیاد
MohtadiAli

📡 @VahidOnline

bbcpersian

"To squeeze (someone) until the pips squeak" meaning to exert heavy pressure on someone in order to exstract money , information or simply obedience.

با این حساب ترجمه ی درست حرف بولتون چیزی است در این حدود:
"تحریم های آمریکا آن قدر بِهِشان فشار می آورد تا تسلیم شوند" یا "تحریم های آمریکا آن قدر بهشان فشار می آورد تا باب میل مان رفتار کنند."