دو کودک افغان در نورآباد ممسنی استان فارس روز هشتم بهمن بر اثر تصادف با یک خودروی پژو جان باختند. بنا بر گزارش‌ها، مراسم خاکسپاری این دو کودک در نورآباد به صحنه همدلی و همبستگی ایرانیان و افغان‌ها بدل شد. راننده خودرو نیز صبح همان روز خود را به مراجع انتظامی معرفی کرد.

تصاویری از این مراسم را که ابوذر سهرابی، وحید سیفی و وحید انصاری ثبت و تهیه کرده‌اند، می‌بینید.

@BBCPersian

سخنرانی دکتر سروش درباره اپوزیسیون خارج از کشور:
"من وقتی به اپوزیسیون، نگاه می‌کنم می‌بینم ما یک قدم، یک اینچ، یک سانتیمتر جلو نیامدیم. ما همانیم؛ همه‌مان لاف زن، همه‌مان یقه‌بگیر، همه‌مان بی‌گذشت و همه‌مان بی‌حرمت نسبت به انسان. اینها بالاترین رذایل است دیگر، شما ببینید دو نفر وقتی سر یک مسئله ساده‌ای به هم می‌افتند، لباس زیر همدیگر را به قول معروف هوا می‌دهند، رحم به یکدیگر نمی‌کنند. از هیچ چیزی برای تخریب دیگری فروگذار نیستند، این همان استبداد است دیگر، مگر چیست؟ منتهی در یک کشور قانونی زندگی می کنیم چاقو نمی گذاریم و سر طرف را نمی بریم.
این خلق و خوی ما رسوبات آن استبداد ۲۵۰۰ ساله است"
@kharmagaas

زاگاه:
«مونا حیدری نام زن نوجوان هفده‌ساله‌ای است که روز گذشته، توسط همسرش در اهواز کشته شد. خبرهای تکمیلی نشان می‌دهد که او در دوازده‌سالگی به ازدواج پسرعمویش درآمده، در سیزده‌سالگی باردار شده و در هفده‌سالگی در حالی که از دست خشونت‌های همسرش به ترکیه فرار کرده بود، دوباره به ایران بازگردانده شد و سپس به قتل رسیده است. مرگ او فارغ از شکل وقوعش به حد کافی هولناک است. او در دوازده‌سالگی، قربانی #تجاوز شده است، تجاوز در بستر #زناشویی. درحالیکه یک کودک سیزده‌ساله بوده، #باردار شده و زایمان کرده است.
عباس حسینی‌پویا، دادستان اهواز، در رابطه با قتل او گفته است؛ تصاویری که او از ترکیه برای همسرش فرستاده، عامل تحریک احساسات همسرش شده است! این مقام قضایی اهواز که می‌بایست در چنین پرونده‌ای، علیه قاتل کیفرخواست ارائه کند و برای دفاع از حقوق قربانی تلاش کند، پیش از هر محاکمه‌ای تکلیف را روشن کرده است. قربانی که سرش بریده شده و در خیابان به نمایش درآمده، مقصر است، چون باعث تحریک احساسات همسرش شده است. قتل هولناک او درحالی اتفاق می‌افتد که سالهاست طرح ممنوعیت ازدواج دختران زیر ۱۵ سال در سد شورای نگهبان مانده است و به تازگی نیز با قانون جوانی جمعیت و حمایت از خانواده، ازدواج زیر سن و فرزندآوری در سنین پایین نه تنها تقبیح نمی‌شود که مورد تشویق قرار می‌گیرد. اما ما نام این زنان را فراموش نمیکنیم. زنانی که برخی‌شان را تنها به نام می‌شناسیم. برخیشان را به داستان مرگ و قتل‌شان، اما همه آنان را به رنجی مشترک. رنج ناموسِ کسی بودن. رنج زیستن در جامعه مردسالار ناموسپرست. و نامشان را بارهاوبارها تکرار می‌کنیم تا روزی که هیچ زنی برای ارضای غیرت مردان اطرافش به مسلخ برده نشود #رومینا_اشرفی #فاطمه_برحی #ریحانه_عامری #زهرا_نصوری #اعظم #مبینا_سوری #نگین_درویشی.»
.

روایت هوشنگ نهاوندی از آخرین دیدارهایش با شاه پیش از خروج او از کشور

آخرین روزهای کابینه ازهاری با اولین روزهای کابینه بختیار بود. ولی هنوز ۱۶ ژانویه [روز خروج شاه] نشده بود و بختیار کابینه‌اش را معرفی نکرده بود. [البته] بختیار مأمور غیررسمی تشکیل کابینه شده بود.

[قرار شد با گروهی از استادهای دانشگاه و اشخاص مختلف] برویم در کاخ و به اعلی‌حضرت بگوییم که ما می‌خواهیم اینجا متحصن بشویم که شما از ایران نروید. و برنامه ما این بود که اگر ممکن است شب آنجا اطراق بکنیم همان سیستم قدیمی، و کم‌کم یک عده‌ای به ما ملحق بشوند... خلاصه یک قالی راه بیندازیم که جلوی رفتن شاه را از ایران بگیریم.

گروهی رفتیم به‌‌هرحال به دربار که عبارت بودند از افرادی که تا جایی که بنده الان خاطرم هست. دکتر باهری، دکتر قاسم معتمدی، بنده دکتر حمید اعتبار استاد جراحی دانشکده پزشکی، دکتر رستم میرسپاسی استاد جراحی دانشکده پزشکی، دکتر مظاهر مصفا، خانم دکتر مصفا، دختر [کریم] امیری فیروزکوهی که استاد دانشکده ادبیات بود. دکتر جمال رضایی معاون سابق دانشگاه تهران. سیزده چهارده نفر بودیم. بنده صحبت نکردم. قرار بر این شد که من و باهری و معتمدی چون سابق متصدی مقاماتی بودیم صحبت نکنیم، اعتبار و مصفا سخنگوی جمعیت، مصفا هم اصولاً خیلی موافق اعلی‌حضرت نبود مصدقی بود به‌اصطلاح، ولی به‌هرحال معتقد بود به اینکه الان باید جلوی [رفتن شاه را گرفت] و خیلی هم با [دکتر غلامحسین] صدیقی نزدیک بود.

مصفا شعر خواند و که پدر بچه‌اش را نمی‌گذارد و فلان و فلان. دکتر اعتبار خیلی قشنگ صحبت کرد. علیاحضرت شروع کردند به گریه کردن که بنده معنای گریه ایشان را نفهمیدم، و اعلی‌حضرت عصبانی شدند گفتند «شما به ما دارید درس سیاست می‌دهید که ما نرویم یا برویم؟» ما هم راستش را بخواهید هنوز از ایشان می‌ترسیدیم. جا زدیم و مثل سگ دم‌مان را گذاشتیم روی کولمان و برگشتیم آمدیم بیرون و خلاصه هیچی.

بنده مع‌ذلک گفتم که چه کنیم؟ چه نکنیم؟ فردا با دکتر باهری باز هم تلفنی مشاوره کردیم. دکتر باهری گفت «خوب هر کدام‌مان جداگانه برویم دوباره.» بنده وقت خواستم رفتم پهلوی اعلی‌حضرت. شبانگاهی بود، سه‌شنبه قبل از حرکت ایشان بود از ایران. شش هفت روز بود قبل از رفتن. آخرین، گفتم، «بنده والله»، شب بود خیلی هم وضع خراب. شهر تاریک. آخر شبی رفتم و دیدیم اتومبیل سفیر انگلیس و اتومبیل سفیر آمریکا در جلوی کاخ ایستاده. اتفاقاً پرچم هم زده بودند هر دوتای‌شان.

شاه مدتی با تأخیر مرا پذیرفت. خیلی خسته بود. گفتم «قربان می‌دانم اعلی‌حضرت خسته هستید و حرف بنده را هم می‌دانید. من از روی صمیمیت آمدم با شما صحبت کنم. [از ایران] نروید.» گفتند که «اگر نروم کشتار می‌شود.» گفتم که «اگر هم تشریف ببرید باز هم کشتار می‌شود منتها ماها کشته می‌شویم. ولی اگر تشریف ببرید ارتش متلاشی می‌شود و اجازه بفرمایید که دیگر این دفعه ارتش اصلاً نه به صورت حکومت ازهاری سابق، [بلکه] به صورت کودتای قانونی کارها را در دست بگیرد بزند وگرنه مملکت از بین می‌رود. از ایران تشریف نبرید.» گفتند که «بله دکتر صدیقی هم همین را می‌گفت. محض همین ما قبولش نکردیم. خارجی‌ها هم دلشان می‌خواهد ما از ایران برویم.» گفتم، «این دو نفر [سفیر انگلیس و امریکا] همین را خواسته بودند؟» گفتند که «بله، شما از کجا می‌دانید؟» گفتم، «خوب اتومبیل‌شان پایین بود.» گفت «عجب! با اتومبیل رسمی آمده بودند؟» گفتم، «بله.» گفت، «خجالت نمی‌کشند؟» «نه خیر.» سؤال جواب‌ها اصلاً خیلی پراکنده بود.

بعد گفتند، «خوب، من اگر بخواهم»، باز هم یک چیزی که اصلاً معلوم بود ایشان دیگر قاطی کرده. «من اگر بخواهم از اینجا بروم به کیش یا بروم به خارک مراسم نظامی در فرودگاه چه می‌شود؟» هر چه فکر کردم دیدم اصلاً [سوال بی‌ربطی است]. گفتم، «قربان نمی‌دانم. بنده مراسم نظامی را نمی‌دانم چطور می‌شود؟» گفتم، «بنده تمام این مطالب را از روی صمیمیت به شما می‌گویم و حضور مبارکتان عرض می‌کنم به‌هرحال. از بین می‌رویم همه‌مان. دیگر حالا مسئله بود و نبود خودمان است.» یک مرتبه شاه با نهایت عصبانیت از پشت میزش بلند شد دستش را این‌جوری کرد به کله‌اش، گفت، «آقای نهاوندی»، وقتی یک کسی را آقای نهاوندی خطاب می‌کرد یعنی دیگر خیلی عصبانی است. «آقای نهاوندی؛ این کله را می‌بینید؟ این دیگر کار نمی‌کند. ولم کنید. می‌خواهم بروم. ارتش هم هر غلطی می‌خواهد بکند خودش بکند از دست من دیگر کاری برنمی‌آید.» دست دراز کرد به طرف من و من هم ادب کردم به ایشان و از اتاق خارج شدم. و شب بدی را گذراندم.


بخشی از مصاحبه هوشنگ نهاوندی (۱۳۱۲) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار سیزدهم
تاریخ مصاحبه: ۷ فروردین ۱۳۶۵
مصاحبه‌کننده: شاهرخ مسکوب

#تکه_مصاحبه

https://t.me/tarikh_shafahi_iran_project

عاشق‌ها هم دیگه اعصاب ندارند!



ﺗﻮ ﻏﻠﻂ می‌کنی ﺍﯾﻦ ﮔﻮﻧﻪ ﺩﻝ ﺍﺯ ﻣﺎ ﺑﺒﺮﯼ
ﺳﺮ ﺧﻮﺩ ﺁﯾﻨﻪ ﺭﺍ ﻏﺮﻕ ﺗﻤﺎﺷﺎ ﺑﺒﺮﯼ

ﻣﺮﺩﻩ ﺷﻮﺭ ﻣﻦ ِ ﻋﺎﺷﻖ، ﮐﻪ ﺗﻮ ﺭﺍ می‌خواهم
ﮔﻮﺭ ﺑﺎﺑﺎﯼ ﺩﻟﯽ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺍﻏﻮﺍ ﺑﺒﺮﯼ

ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺩﺍﺩ ﺍﺟﺎﺯﻩ ﮐﻪ ﮐﻨﯽ ﻣﺠﻨﻮﻧﻢ؟
ﺑﻪ ﭼﻪ ﺣﻘﯽ مثلاً ﺷﻬﺮﺕ ﻟﯿﻼ ﺑﺒﺮﯼ؟

ﺑﻪ ﻣﻦ ﺍصلاً ﭼﻪ ﮐﻪ ﻣﻬﺘﺎﺑﯽ ﻭ ﻣﻮﯼ ﺗﻮ ﺑﻠﻨﺪ؟
ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﺮﺍ ﺗﺎ ﺷﺐ ﯾﻠﺪﺍ ﺑﺒﺮﯼ؟

ﺑﺨﻮﺭﺩ ﺗﻮﯼ ﺳﺮﻡ ﭘﯿﮏ ﺳﻼﻣﺖ ﺑﺎﺩﺕ
ﺁﻩ ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺷﺮﺍﺑﯽ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺑﺎﻻ ﺑﺒﺮﯼ

ﮐﺒﮏ ﮐﻮﻫﯽ ﺧﺮﺍﻣﺎﻥ! ﺳﺮ ﺟﺎﯾﺖ ﺑﺘﻤﺮﮒ
ﻫﯽ ﻧﺨﻮﺍﻩ ﺍین‌همه ﺻﯿّﺎﺩ ﺑﻪ ﺻﺤﺮﺍ ﺑﺒﺮﯼ

ﺁﺧﺮﯾﻦ ﺑﺎﺭ ِ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ می‌آﯾﯽ ﺩﺭ ﺧﻮﺍﺏ
ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﭘﻠﮏ ﻧﺒﻨﺪﻡ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺭؤﯾﺎ ﺑﺒﺮﯼ

ﻟﻌﻨﺘﯽ! ﻋﻤﺮ ﻣﮕﺮ ﺍﺯ ﺳﺮ ﺭﺍﻩ ﺁﻭﺭﺩﻡ
ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﻭﻋﺪهٔ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺑﻪ ﻓﺮﺩﺍ ﺑﺒﺮﯼ؟

ﺍﯾﻦ ﻏﺰﻝ ﻣﺎﻝ ﺗﻮ، ﻭﺭﺩﺍﺭ ﻭ ﺍﺯ ﺍین‌جا ﮔﻢ ﺷﻮ
ﺑﻪ ﺩﺭﮎ ﺑﺎ ﺧﻮﺩﺕ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺒﺮﯼ ﯾﺎ ﺑﺒﺮی!

شهراد میدری

منظور چیست؟


سید احمد خاتمی: "کسانی که در این ۴۳ سال قدرت دست آنها بود و ریل گذاری می‌کردند فقر و مشکلات نتیجه کار آنها است که در کمال ناسپاسی نظام را متهم می‌کنند."
عبارت فوق سه گزارۀ زیر را در بر دارد:
1. فقر و مشکلات در کشور وجود دارد.
2. این فقر و مشکلات نتیجۀ کار کسانی است که 43 سال قدرت در دست‌شان بوده است.
3. عملکرد کسانی که قدرت در دستشان بوده است، ربطی به نظام ندارد.
برای شفاف‌تر شدن موضوع، آقای خاتمی خوب است توضیح دهد که منظور او از "نظام" دقیقاً چیست؟ زیرا مخاطب در فهم اینکه نظام چیزی کاملاً سوای از "کسانی است که در تمام 43 سال گذشته قدرت دست آنها بوده و ریل‌گذاری کرده‌اند" واقعاً درمانده می‌شود.
با این نوع استدلال طبعاً می‌توان چنین نتیجه گرفت که تمام نظام‌های عالم از مسئولان آنها و مشکلات ناشی از عملکردشان به کلی جدایند و هیچ نقطه ضعفی در کار هیچ نظامی نیست!
اگر سید احمدی خاتمی خطاب به آن دسته از مسئولانی که مدتی بر سر کار بوده‌اند اما امروز منتقد وضع موجود شده‌اند، گفته بود: "به چه اعتراض می‌کنید؟ شما خود داخل نظام و بخشی از آن بوده‌اید" باز یک چیزی! اما تفکیک کامل نظام از "کسانی که 43 سال قدرت در دست آنها بوده است" یعنی اینکه نظام پدیده‌ای هیچکاره و کاملاً بلااثر است و بود و نبودش توفیری ندارد.
#احمد_زیدآبادی
#احمد_خاتمی
#نظام_سیاسی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

نشست‌های گفتار و اندیشه
جلسه ۵۷

معرفی و بررسی کتاب ناگهان انقلاب
نویسنده: چارلز کورزمن

با حضور:
رامین کریمیان (مترجم کتاب)
مهران صولتی

شنبه ۲۳ بهمن‌ماه ۱۴۰۰
ساعت ۲۱

بصورت زنده از : 🔻🔻
instagram.com/goftar_andisheh

حزب اتحاد ملت ایران اسلامی (شعبه فارس)
@goftar_andisheh

🏙 آیا کلانشهرها برای روح و روان ما مضرند؟

🖊 تیم برینکوف

🔸ساکنین شهرها بیشتر از روستاییان مستعد عوارض روحی هستند. به عقیدهٔ جورج زیمل جامعه‌شناس آلمانی دلیلش این است که در شهرهای بزرگ ‌ــ‌ جایی که حواس ما به شدت برانگیخته می‌شود ‌ــ‌ آدم‌ها نسبت به دنیای اطراف‌شان بی‌احساس می‌شوند؛ و در حالی که در شهرهای کوچکْ روابط آدم‌ها عاطفی و احساسی است، در شهرهای بزرگْ روابطْ صرفا اقتصادی‌ست و ساکنین آن به همین دلیل ضعیف‌ترند. گرچه نگاه زیمل به شهرهای کوچک، نگاهی رمانتیک است، مقایسه‌های او هنوز به قوت خود باقی‌ست.

🔸بنا به تحقیقات مرکز طراحی شهری و سلامت روان، مردمی که در شهرهای بزرگ زندگی می‌کنند بسیار بیشتر از کسانی که در نواحی آرام‌تر روستایی زندگی می‌کنند مستعد ابتلاء به بیماری‌های روحی هستند. خصوصا شهرنشین‌ها تقریبا ۴۰درصد بیشتر در معرض ابتلاء به افسردگی و دیگر اختلالات خُلقی و دوبرابر بیشتر مستعد ابتلاء به شیزوفرنی هستند.

🔸برای دهه‌ها، روان‌شناسان و فیلسوفان و مسئولان برنامه‌ریزی شهری، دربارهٔ رابطهٔ معضلات روحی/روانی یا محیط‌های شهری نظریه‌های فراوانی پرداخته‌اند. طی این سال‌ها، توضیحات محتمل زیادی مطرح شده است. مثلا این‌که شهرنشینان به‌طور مرتب در حالاتِ عاطفی‌ای قرار می‌گیرند ‌ــ‌ حالاتی مثل استرس، انزوا، و بلاتکلیفی ‌ــ‌ که رفاهِ روانیِ آن‌ها را تحلیل می‌برد.

🔸هنوز کاملا معلوم نیست که حیاتِ شهری چگونه موجب چنین عوارض سلامتی می‌شود. در حالی که عده‌ای از مردم در جستجوی فرصت‌های بیشتر به شهرها نقل مکان می‌کنند، عده‌ای دیگر هم برای فرار از شرایطِ غیرقابل تحملی مثل جنگ، فقر یا اذیت و آزار به شهرها مهاجرت می‌کنند. ولی مخاطرات و دام‌های حیات شهری، به جای آن‌که روان‌رنجوریِ این افراد را درمان کند، ممکن است آن را تشدید هم بکند.

🔸در عین حال، صرف‌نظر از آن‌که این افراد قبل از آمدن به محیط شهر به ضایعات روحی مبتلا بوده‌اند یا نه، گویا چیزی در خودِ شهرها نهفته است که بیش از هر چیز دیگری تاثیر منفی روی افراد می‌گذارد. یکی از متون علمی که از نزدیک به توضیح این «چیز» پرداخته، مقاله‌ای با عنوان «کلانشهر و حیات ذهن» به قلم جورج زیمل جامعه‌شناس آلمانی‌ست که در سال ۱۹۰۳ منتشر شد.

منبع: نبشت

متن کامل را در میدان بخوانید👇🏾
🔗https://meidaan.com/archive/82381

🔸کیم‌جونگ‌اون، رهبر کره‌شمالی با ژنرال‌های عالیرتبه ارتش در حال ورود به مراسمی بودند که با دقت و‌نکته‌بینی خاص خودشان متوجه می‌شوند، رنگ زنجیرهای دوسوی فرش قرمز اندکی با هم متفاوت است، اینجاست که در راستای رهبری داهیانه خویش، یکی از مقامات را سوال پیچ می‌کنند و مقام مسئول هم درصدد توجیه است حال آنکه نمی‌داند در سیستم مدیریتی بی‌نقص رهبر کره، اگرچه میلیونها کره‌ای به دلیل سوء‌تغذیه تحمیلی از سوی دشمن رو‌ موتند اما تفاوت رنگ زنجیر و کم‌کاری و فریب‌دادن رهبر، قابل تحمل نیست و توجیه هم مصداق پیش کیم‌جونگ و معلق‌بازی است. لذا ماکیاولی در « شهریار» خوب گفت:
"فضایلی که شهریار می نمایاند، تظاهرند، حتا می‌گویم که فضایل برای او زیانبارند و تظاهر بیشتر به کار او می‌آید".
ماکیاولی،"شهریار"

@Aalijnab

📌 یکی برای همه

🇲🇰 رئیس جمهور مقدونیه شمالی دختر ۱۱ ساله مبتلا به سندروم داون را، پس از شنیدن اینکه او روزانه مورد آزار و اذیت قرار می گیرد، تا مدرسه اسکورت کرد.
وی همچنین با خانواده این دختر در حدود ۶۵ کیلومتری جنوب غربی پایتخت دیدار کرد تا در مورد چالش های پیش روی آنها و راه حل های ممکن گفتگو کند.

#بین_الملل #مقدونیه
#زمزمه_محبتی #سیاست
#سلامت_روان #معلولیت
🔻🔻🔻
یادگیرنده مادام العمر باشیم:
@TeacherasLLL
📚@nasiri42

❇️ تیم جلوهای ویژه فیلم پدرخوانده قصد داشتند صحنه قتل ویرجیل سولوتسو را با خشونت و خون‌باری درخشانی به تصویر بکشند، به همین دلیل لوله مخصوصی از پودر قرمز را پشت سر هنرپیشه، ال لتیِری، جاسازی کردند. وقتی زمان قتل فرا می‌رسد، یک انفجار از فشار هوا، پودر خون را به هوا می‌فرستد. البته اول یک نفر باید به سر لتیِری با گلوله مومی شلیک کند و به همچنین مواظب باشد که گلوله به چشمان او نخورد.

جالب است بدانید سران استودیو از هیچ‌کدام از صحنه‌های اولیه فیلم پدرخوانده خوششان نیامده بود و صحبت‌هایی جدی درباره اخراج فرانسیس فورد کاپولا وجود داشت. خوشبختانه همین #سکانس رستوران همه‌چیز را عوض کرد. هنگامی که مدیران استودیو صحنه به قتل رسیدن دو رقیب سر یک میز شام ایتالیایی توسط مایکل کورلئونه را می‌بینند، شدیداً تحت تأثیر بازی ال پاچینو قرار می‌گیرند. اکنون که متقاعد شده بودند که کاپولا می‌داند که دارد چه‌کار می‌کند، عقب‌نشینی می‌کنند. بعدها کاپولا اقرار کرد که: “این صحنه مطمئناً مرا نجات داد“.

#Movie_Points

@Motion_Picture_Love

نواری که گویاست

اکنون که صحت و اصالت نوار گفتگوی دو تن از فرماندهان سپاه محرز شده است، می‌توان فارغ از برخی رویکردهای جناحی در بارۀ آن، پاره‌ای مطالب را مطرح کرد.
موضوع اصلی نوار، بحث دو فرمانده در بارۀ وقوع فساد و تخلف در برخی شرکت‌های تابع سپاه و حرف و حدیث‌های پیرامون آن است. نظر منصفانه در بارۀ حجم و ماهیت این فسادها قاعدتاً در صلاحیت حقوق‌دانان مرتبط با این نوع پرونده‌ها و کارشناسان اقتصادی آشنا به موضوع است و بنابراین، فهم دقیق آن برای یک فرد عادی چندان مقدور نیست.
مشکل اما این است که وقتی پای ارگان‌های نظامی بخصوص سپاه در میان باشد، امکان رسیدگی علنی به این پرونده‌ها و آگاهی عموم از نتیجۀ نهایی کار و همینطور اظهارنظر آزاد متخصصان امر در این زمینه‌ها فراهم نیست و معمولاً اصل ماجرا و نوع مواجهۀ نهادهای ناظر و قانونی با این دستاویز که پای مسائل حساس امنیتی و اسرار نظامی در میان است، از چشم عموم پنهان می‌ماند و این به نوبۀ خود راه هرنوع گمانه‌زنی را در این باره می‌گشاید.
درست به همین دلیل، ارگان‌های نظامی و امنیتی، حق ورود به حوزۀ فعالیت‌های اقتصادی خارج از عرف معمول در دنیا را ندارند و در هیج شرایطی نباید وارد چنین عرصه‌ای شوند.
سلامتِ اقتصاد در گروی شفافیت کامل آن است و گرنه زمینۀ بروز فساد و تخلف در آن به طور اتوماتیک پدید می‌آید. این در حالی است که فعالیت‌های نظامی و امنیتی، معمولاً در پشت پرده صورت می‌گیرد و در هیچ کشوری کار در این حوزه‌ها علنی و شفاف نیست. بدین ترتیب، هنگامی که نیروهای نظامی و امنیتی وارد قلمرو اقتصاد می‌شوند به خودی خود، پنهانکاری و عدم شفافیت را وارد این عرصه می‌کنند و عواقب چنین کاری هم روشن‌تر از آفتاب است؛ همانطور که مفادِ نوار درز یافته هم به آن گواهی می‌دهد.
افزون بر این، در هر ارگانی که پای سود و منفعت اقتصادی در میان باشد، تفرقه و تشتت بین اجزای آن ارگان هم بر سر تقسیم آن، خواه ناخواه بروز می‌کند. قاعدتاً اختلاف در بنگاه‌های تولیدی و تجاری بر سر تقسیم سود، امری عادی است، اما تفرقه در بین اجزاء مختلف ارگان‌های نظامی و امنیتی از هر جهت مخرب است و دود آن اغلب به چشم مردم می‌رود. نوار درز یافته، به روشنی از تفرقه بر سر نوع تقسیم سود در بین بخش‌های مختلف سپاه پرده برمی‌دارد و این یکی دیگر از عوارض ورود این ارگان به فعالیت‌های اقتصادی است.
کسانی که تن به مسئولیت‌های نظامی می‌دهند، طبعاً باید شش دانگ حواس‌شان را به وظایف حساس خود در حوزۀ امنیت عمومی معطوف و متمرکز کنند. دخالت آنها در هر حوزۀ دیگری، این تمرکز را به هم می‌زند و آنها را درگیر جزئیات بی‌پایانی از مناقشات و درگیری‌ها و اختلافات مالی و سیاسی و حقوقی مرتبط با آنها می‌کند، چیزی که در نوار افشا شده نیز عیان‌تر از آن است که نیاز به توضیح داشته باشد!
نوار درز یافته به رسانه‌ها، در عین حال دو نکتۀ دیگر را نیز به صورتی برجسته برملا می‌کند. نخست رواج نوعی روابط محفلی و کدخدامنشی و خارج از مناسبات بروکراتیک شفاف در بین برخی از سپاهیان است. در واقع همین واقعیت به برگزاری چنان جلسه‌ای منجر شده است. این نوع روابط غیر بروکراتیک نه فقط به انضباط پرسنلی آسیب می‌زند بلکه برخی اختلافاتِ مالی و پرونده‌های مربوط به آن را چنان پیچیده و کشدار می‌کند که نهایتاً کسی از واقعیت آن سر در نمی‌آورد!
نکتۀ دوم اما سیطرۀ نگاه سیاسی بخصوص بر بخش‌های امنیتی سپاه است به طوری که حتی ملاقات یک فرمانده با شهردار وقت پایتخت، در چارچوب کشمکش‌های جناحی و سیاسی تعبیر و تفسیر می‌شود و پای تسویه‌حساب سیاسی را پیش می‌کشد.
این قبیل مسائل، پیش از این بر اهل نظر چندان پوشیده نبود، اما نوارِ افشا شده آن را مسجل می‌کند.
حال که این نوار به هر دلیل و انگیزه‌ای سر از رسانه‌ها درآورده است، امکان آسیب‌شناسی و کشف گلوگاه‌های مشکل نیز فراهم آمده است. اگر مسئولانی به جد خواهان برخورد با این قبیل مشکلاتند، راه برخورد با آن روشن است. گام نخست فرمان به خروج ارگان‌های نظامی از فعالیت‌های اقتصادی و پرهیز از ورود به مناقشات سیاسی داخلی است.
#احمد_زیدآبادی
#سپاه_پاسداران
#نوار_فرماندهان
#فساد_اقتصادی
#نظامیان_و_سیاست
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

📝📝 آموزش‌عالی با صند‌‌‌‌‌لی‌های خالى!!

✍مریم شکرانی
@TahlilZamane

🔰نکته ظریف 👈 (در کشور دکترهایی داریم که حتی به یک زبان بین المللی اشراف ندارند و نمی توانند منابع اصلی علم را مطالعه کنند !!
تا بخواهید دکتر داریم اما حتی از نوشتن و بیان درد یک ملت در حوزه خود در جامعه عاجزند !!!!)

♈️ایران ٥ برابر کشورهای پیشرفته د‌‌‌‌‌انشگاه د‌‌‌‌‌ارد.‌‌‌‌‌ ایران ٢٦٤٠ د‌‌‌‌‌انشگاه د‌‌‌‌‌ارد‌‌‌‌‌ د‌‌‌‌‌ر حالی که چین ٢٤٨١ و هند‌‌‌‌‌‌ ١٦٢٠ د‌‌‌‌‌انشگاه د‌‌‌‌‌ایر کرد‌‌‌‌‌ه است!

♈️مدرک گرایی ایرانی‌ها، وضع دردناکی برای اقتصاد ایران رقم زده است.

♈️حالا کشور ما بیشتر از هند و چین یک‌میلیارد و چند صد‌میلیون نفری دانشگاه و مراکز آموزش عالی دارد.

♈️ بنا به آخرین گزارش وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، 👈در ایران ٢٦٤٠ دانشگاه وجود دارد که از این میان سهم وزارت علوم از جمعیت دانشجویی ٦٨‌ درصد و سهم دانشگاه آزاد ٣٢‌ درصد است.

♈️این درحالی است که براساس اعلام موسسه اسپانیایی CISC چین تنها ٢٤٨١ و هند‌ ١٦٢٠ دانشگاه دایر کرده است. این تعداد دانشگاه، حدود ٥‌ هزار‌میلیارد تومان از بودجه کل کشور را می‌بلعد و نزدیک به ٥٠‌ درصد از جمعیت بیکار کشور را تولید می‌کند.

♈️اما ماجرا به همین جا ختم نمی‌شود و نکته دیگر اینجاست که درنهایت بدنه اداری ایران نخبگان را به حاشیه می‌راند و متوسط‌ها و فارغ‌ التحصیلان رشته‌های غیرمرتبط را به خود جذب می‌کند.

♈️بنا به اعلام مهدی سیدی رئیس کارگروه نخبگان شورایعالی انقلاب فرهنگی 👈❗️در‌سال ٢٠١٥ حدود ١١٣٠٠ دانشجوی نخبه از ایران مهاجرت کرده‌اند که این تعداد حاکی از رشد ١٦‌درصدی مهاجرت نخبگان از کشور نسبت به‌ سال ٢٠١٤ است و پدیده مدرک گرایی در بین مدیران و معضل دکتری کوتاه مدت امکان رقابت سالم در بدنه اداری ایران را محدود و محدودتر کرده است.

♈️بیشتر از ٨٠‌ درصد وزرای انگلیس لیسانسيه‌اند و در ایران بیشتر مدیران ما مدرک دکتری دارند.

♈️ خروجی بدنه اداری انگلیس این است که آنها به‌عنوان یک اقتصاد بزرگ جهان مطرح شوند ....

♈️ این موضوع جایی تبدیل به بحران می‌شود که ما با سرریز دانشگاه مواجه هستیم ودر جایی با فقر مدرسه...

♈️کدام عقل اقتصادی می‌پذیرد که تایپیست یک اداره مدرک لیسانس بگیرد و به پست کارشناسی برسد اما نه کارشناس توانایی باشد و نه دیگر مثل گذشته کار تایپ انجام دهد؟

♈️در ایران احراز مدارک دانشگاهی ارزش افزوده اقتصادی به دنبال ندارد. درواقع پرسشی که مطرح می‌شود این است که

⁉️خروجی آن همه دکتر در ایران چیست؟

♈️در ایران بی‌شمار دکتر داریم که حتی به یک زبان بین‌المللی اشراف ندارند و نمی‌توانند منابع اصلی علم را مطالعه کنند.

#تحلیل_زمانه
🌎 @TahlilZamane

با دوست محترمی در مورد وضعیت فلسفه در ایران صحبت می‌کردیم. او در حال تحصیل در دانشگاه شریف است و می‌گفت که در دوره‌ی ارشد اساتید به آنها جزوه می‌گویند! در دوره ارشد شما می‌بایست در «سمینار» شرکت کنید. یعنی قرار است مقاله یا فصل کتابی که برای هر جلسه تعیین شده را به بحث بگذارند و هر دانشجو نیز در آن بحث مشارکت کند. طبعا چون ممکن است دانشجو به بیراهه برود یا ممکن است اختلاف نظری درگیرد، استاد در این مواقع به هدایت بحث می‌پردازد. اما مسئله صرفا همین نبود، وقتی نگاهی به برخی از جزوه‌های کلاسهایش انداختم واقعا وحشت‌زده شدم. فی‌المثل جزوه‌ی درس فلسفه‌ی تحلیلی را که دیدم، با «متنی» بسیار آشفته و بی‌سر و ته و ضعیف مواجه شدم که دانشجوی بی‌نوا می‌بایست احتمالا آن را حفظ کند. (متأسفانه اجازه نداد فایل پی‌دی‌اف آن جزوه‌های کذایی را در کانال قرار دهیم که شما نیز بهره‌مند شوید). در ادامه‌ی حرفهایمان، دوست گرام گفت به همین دلیل است که حتی دانشجویان ارشد و دکترا در ایران پیگیر مباحث روشنفکرانی مثل ملکیان هستند. اگرچه اغلب بحثهای او حالت عمومی دارد و چندان تخصصی نیست ولی دستکم حرفهایش انسجام دارد و سر و تهی دارد.

@philosopherin

در واکنش به این فرسته، مخاطب محترمی مطلب زیر را برایم فرستاد. سه نقطه‌ی آغاز نوشته را، من به جای اسم ایشان نهادم.

سلام و وقت‌بخیر جناب آقای پناهنده گرامی.

... هستم. احتمالا مرا به خاطر ندارید. چند سال پیش سر کلاس ترجمه شما در خانه کتاب حضور داشتم.

همیشه پیگیر پست‌های کانال‌تون هستم، اما این پست آخری‌ درباره جزوه‌های فلسفه داغ دلم رو تازه کرد و نتوانستم جلوی خودم رو بگیرم که پیام ندم.

من کارشناسی ارشد سینما از دانشگاه تربیت مدرس دارم. سطح آموزش در این دوره، از نظر بی‌کیفیت و نازل بودن، در نوع خودش اعجاب‌انگیز بود.

یکی از به‌ظاهر استادان، که درس کارگردانی سینما با ما داشت، در کل یک ترم حتی نتوانست ساده‌ترین و مقدماتی‌ترین اصول فنی رو آموزش بده. کلاس به‌قدری ملال‌آور بود که چند تا از بچه‌ها که خودشون رو اصغر فرهادی بعدی می‌دونستند، از جایی به بعد بنای تمسخر استاد رو در حضور خودش گذاشتند و کار به یقه‌گیری هم رسید.

کل واحدهای سینما در تربیت مدرس توسط سه استاد ارائه می‌شود، با این توجیه که باید ساعت موظفی تدریس‌شان را پر کنند.

یکی از این استادان یک‌بار به من گفت، مقطع ارشد جای وقت گذاشتن نیست و باید از آن رد شد و برای دکتری وقت گذاشت.

استادان معمولا کتابی معرفی نمی‌کردند و حتی از چاپ کتاب‌های تازه بی‌خبر بودند. همان استاد درس کارگردانی، در درس جامعه‌شناسی سینما، کتابی رو تدریس می‌کرد که برای بیش از ۵۰ سال قبل بود. به ایشون گفتم چرا کتاب "سینما، کنش اجتماعی" گریم ترنر رو که ازش دو ترجمه در ایران داریم و کتاب معتبر و جدید‌تریه تدریس نمی‌کند؟ گفت از چاپ این کتاب بی‌اطلاعم. اگه میشه شما برای من این کتاب رو بخر بیار.

از سایر دانشگاه‌ها هم خبر دارم که وضع تدریس سینما خیلی قاراشمیشه و گویا قرار است برای اولین بار مقطع دکتری این رشته هم راه بیفتد.

در سینمایی که هر روز بیشتر به پول‌های مشکوک یا بودجه دولتی وابسته‌ می‌شود، معلوم نیست این‌همه فارغ‌التحصیل کارشناسی و کارشناسی ارشد سینما، که راهی به بدنه سینما ندارند و کاری متناسب با درسی که خوانده‌اند پیدا نمی‌کنند، به چه کار می‌آیند.

طولانی شد. عذر میخوام.

ارادتمند.

🔸نظرِ گادامر درباره‌ی درک کردنِ دیگری🔸

#هومن_پناهنده
@gashthaa

وقتی از فرماندهان شهید جنگ خاصه آنها که با عظمتشان محیطی معنوی برای دفاع ساختند، صحبت می‌کنیم، سخت باید مراقب بود که آیا آن روح را توانسته‌ایم احضار کنیم و به نسل پس از جنگ منتقل کنیم، یا نه.
آقای دکتر جبارزاده، استاندار سابق آذربایجان شرقی و مسئول بهداری لشکر عاشورا که همین دو روز پیش به رحمت خدا رفتند؛ در این فیلم روایتی از مهدی باکری به دست می‌دهد که به نظرم تصویری است بی آلایش، از آنچه مهدی باکری بود. تعبیر خودش زیبا و دلگشاست: ما را تسخیر کرده بود.
خداوند آقای دکتر جبارزاده را غریق رحمت کند.