🔴دولتمردی به مثابه یک حرفه

🔲ریشه های شکاف میان فقر مردم و غنای مدیران

🔺تجارت فردا ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘دوستان مجله پرسشی را به عنوان موضوع یادداشت پیشنهادی طرح کرده‌اند: «ریشه‌های شکاف فقر مردم و غنای مدیران چیست و برای به پایان رساندن مدل دولتمردان مرفه و مردم فقیر چه راهی پیش روی حاکمیت وجود دارد؟»

🔘به نظر می‌رسد که با توجه به وضعیت ایران موضوع جالبی برای نوشتن است. به طور کلی این پرسش در نظام‌های سیاسی جدید، حاشیه‌ای است، و پرداختن به چنین شکافی موضوعیت ندارد. دقیقاً مثل اینکه از شکاف رفاه و فقر میان پزشک و بیمار سخن بگوییم. انتخاب دولتمردان براساس فقیر و ساده‌زیست بودن آنان همان قدر عجیب است که پزشک یا آموزگار یا لوله‌کش را بر این اساس انتخاب کنیم. گر چه قدری میان دو مقوله سیاست‌مدار و دولتمرد با سایر حرفه‌ها تفاوت وجود دارد، ولی در کلیت و براساس آنچه که در ادامه گفته خواهد شد، تفاوتی ذاتی ندارند.

https://telegra.ph/دولتمردی-به-مثابه-یک-حرفه-05-22-3

اینجا یزد میدان میرچخماق| عزاداری برای آبادان پس از فاجعه متروپل
@AkhbareFori

‌از نگاه شما- پدر یکی از کشته شدگان ساختمان متروپل آبادان، رو به خرابه‌های ساختمان ویران: «بابا کشتنت...»
#متروپل_آبادان
🇺🇸 🇨🇿 RadioFarda_

🤖 @VahidHeadLine
‏📹

مرثیه ای برای آبادان!

زیر خروارها خروار رانت و رشوه داره دنبال برادرش میگرده💔

Join → @Gilin_Gilin

📛جای خالی «ملیکا» شهروند مینوشهری در مدرسه که همکلاسی های وی با بغض و گریه و گذاشتن عکس گرامی داشتند

ملیکا در جریان حادثه متروپل جان خود را از دست داد./جماران

🔴 #تلخندسیاسی‌ 👇
@Talkhand_Siyasi2

✅ سناتور آمریکایی:

📍به داستان ایران یک‌طرفه نگاه می‌کنیم و فکر می‌کنیم دستان پاکی داریم/کمک کردیم یک نخست وزیر ایرانی ساقط شود/از صدام حمایت کردیم تا حملات شیمیایی علیه مردم ایران انجام دهد/این‌ها را نادیده گرفته و میگوییم چرا ایران اینقدر به آمریکا بی اعتماد است؟

🆔 @kavoshmedia

🔹عملیات نجات🔹

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔺دانش کمتر اعتماد به نفس بیشتر


✅اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang

ای درختانِ عقیمِ ریشه تان در خاک‌های هرزگی مستور
یک جوانه ی ارجمند
از هیچ جاتان رست نتواند
ای گروهی
برگ چرکین تار چرکین پود
یادگارِ خشکسالی‌های گردآلود
هیچ بارانی شما را شُست نتواند ...

#شعر_واپسین_شب
منبع:«زردشت اخوان ثالث»‌و‌نشر زمستان
@sahandiranmehr

از کوچه‌های آشتی‌کنانِ یزد.

بخشی از تصنیفِ مصیبت‌نامهٔ عشق
با صدای استاد #بنان
آهنگ از #روح_الله_خالقی

#محمدرضا_شجریان
پیرامون این تصنیف می‌گوید:

#خالقی این اثر را فقط برای
# بنان ساخت و
فقط #بنان آنرا اجرا کرد...

باتشکر از کانال فاخر استاد بنان

# جان_عشاق
@Jane_oshaagh

مصیبت نامه عشق
آهنگی شاهکار از #روح_الله_خالقی
در افشاری
که به «شب هجران»
نیز معروف است و بر روی شعر
دکتر #رعدی_آذرخشی
با صدای ملکوتی ومخملین #بنان
و
همراهی ارکستر جاودان گلها
گر امشب می رسيدی بر سر من 
  و گر می آرميدی در بر من

# جان_عشاق
@Jane_oshaagh

کجایند مردان بی ادعا
-----
نظام سیاسی بدون وجود مخالفین، خوابی است که هیچ‌گاه تعبیر نشده و نمی‌شود. اما مخالف کیست؟ موضوع جدال و مخالفت چیست؟ ابزارهای جدال و منازعه کدامند؟ منازعه در چه سطحی جریان دارد؟ غایت منازعه چیست؟
چهل و اندی سال از عمر نظام جمهوری اسلامی می‌گذرد. از همان روز نخست، میدان‌های نقد و منازعه و ستیز برقرار بوده است. پرسش‌های مذکور طی این چهل و اندی سال، پاسخ‌های گوناگون دریافت کرده‌اند. نظام جمهوری اسلامی در هر منزل کسانی را به قول خودش از قطار انقلاب یا به کلی از قطار زندگی پیاده کرده است. در همه این میادین منازعه نیز کم و بیش پیروز بوده است. اما به سریال این میادین منازعه تا انتها که می‌نگری، غم سراسر وجودت را فرامی‌گیرد.
از اول هم موافقان و مخالفان فرصت طلب و حقیر وجود داشتند. اما تعداد مردان و زنان شریف و صادق و اهل خرد در هر دو سوی میدان بیشتر بودند. فضائل و ارزش‌های اخلاقی و آرمان‌های چپ و راست، در میان بود. کسانی بودند که در موضع دفاع یا حمله به نظام، نمی‌خواهند ساکت و خاموش بمانند. مهم نیست در موضع درست ایستاده بودند و سخن راست می‌گفتند یا نه. هیچ بازیگری نیست که در عمل اشتباه نکرده باشد. اما مهم این بود که عاشق بودند، از خود گذشته بودند و کمتر کیسه‌ برای خود دوخته بودند. آدم‌ها بزرگ‌ بودند قطع نظر از اینکه چه می‌گفتند و چه می‌کردند. مخالفین عاشق ارزش‌های بلند بودند و هر کدام به نحوی مخالفت می‌کردند. بعضی با کلیت جمهوری اسلامی مخالفت می‌کردند، بعضی با اصل نظام مخالفتی نداشتند اما نمی‌توانستند از کاستی‌ها بگذرند جوانمردانه ایستادگی می‌کردند. بعضی اهل گفتگو بودند، بعضی اهل نصیحت‌های مشفقانه، بعضی تند تر بودند. به حساب نحو و صورت مخالفت‌شان باید رسیدگی کرد، اما اغلب با همه کمی و کاستی‌هاشان بزرگ بودند. مشکل همه شان این بود که راه و روش زندگی در میدان ارزش‌های اخلاقی ناسازگار را نمی‌دانستند.
سر همه بی استثنا به سنگ کوبیده شد. حتی سر کسانی که می‌خواستند از سر خرد از نظام دفاع کنند. بعضی از دنیا رفتند، بعضی جلای وطن کردند، بعضی در گوشه عزلت پیر شدند، بعضی محصور و بعضی مجبور به سکوت. در میان موافقین و مخالفین، مبارزان پر سابقه بودند، مردان و زنانی که شرط آزادی را در اعلام مخالفت با سیاست‌های جاری یافته بودند. به تردید افتاده بودند، سوال می‌کردند و پاسخ می‌خواستند. شمار فراوانی از دختران و پسران جوان و دانشجو هم بودند که در مخیله‌شان تصاحب قدرت نمی‌گنجید، هستی اخلاقی‌شان را در پی گیری آرمان‌هایی جستجو می‌کردند که به آنها ایمان آورده بودند. اما همه تنها به جرم آنکه اهل ارادت نبودند، رانده شدند و خاموش.
جلوتر که می‌آیی به تدریج صحنه دگرگون می‌شود. میدان‌های منازعه بازهم گشوده می‌شود اما هم آنها که در جبهه دفاع از نظام ایستاده‌اند هم آنها که در جبهه مخالفت علم هدایت و رهبری بر دست گرفته‌اند، نازل‌اند. نان به نرخ روز خورند. بازیچه‌اند. نااصیل و بی ریشه‌اند. سر ها به سنگ کوبیده شد. اما سطح منازعه نیز هر روز نازل و نازل‌تر شد. طرفین از هیچ ارزش والایی دفاع نمی‌کنند. حقیقتی در میان نیست. هر چه هست جدال میان بازیگرانی است که دل سپرده هیچ امر والایی نیستند. نه از دل‌های پر از اشتیاق حقیقت خبری هست نه از خردمندانی که اندیشیده‌اند و از سر درد به میدان آمده‌اند.
خردمندان و عاشقان و دلسپردگان به حقیقت هنوز هم هستند، اما خسته، در حاشیه، پیر و نابازیگرند.
رویای جمهوری اسلامی برای زندگی بدون مخالف هیچ گاه تعبیر نشد. اما میدان منازعه با مخالفین‌اش را هر روز در سطح نازل‌تری گشود. مدافعان و مخالفان نازل را بر موافقان و مخالفان والا ترجیح داد. حاصل این شد که بسیاری از مردمان نمی‌دانند در این میدان نازل ستیز چه کسی ارزش دفاع دارد؟ از چه چیز باید دفاع کنند؟ از غلبه این یا آن، چه چیز می‌تواند دگرگون شود؟
راه خروج از این میدان ابتدال، ارتفاع گرفتن است و ارتقاء سطح ستیز. راه خروج مردان و زنان بزرگ را به میدان فراخواندن است. موضوع و غایت منازعه را بازتعریف خردمندانه کردن است. با ارتفاع گرفتن سطح منازعه، فضیلت‌های سیاسی است که دوباره ظهور می‌کنند قطع نظر از آنکه چه کسی میدان را فتح خواهد کرد. آنگاه مردم هر سویی را که اختیار کنند، چشم اندازی از زندگی نیک را بر چشم انداز دیگر ترجیح داده‌اند. یکی را اختیار کرده‌اند بی آنکه طرف دیگر را به کلی از چشم دور کنند.
راز همگرایی در حیات سیاسی، همین سطح والای منازعه است که هر سوی آن، با نظامی از ارزش‌های والا شناخته شود.

نظر دکتر عباس زریاب خویی (۱۲۹۸-۱۳۷۳)، تاریخ‌نگار و ادیب و محقق بزرگ معاصر دربارهٔ پهلوی اول


دورهٔ جوانی من در یک حکومت پلیسی سپری شد و این حکومت پلیسی تا ۱۳۲۰ ادامه داشت. شبح و قیافهٔ پلیس برای ما رعب‌آور و وحشت‌آور بود و غیر از پلیس با لباس رسمی، افراد پلیس در لباس عادی هم بودند که افعال و اقوال مردم را به‌شدت زیر نظر داشتند و گزارش می‌دادند.
این حکومت پلیسی، نظم و ترتیب خشکِ ظاهری به همراه داشت. دستگاه دولتی به‌طور منظم کار می‌کرد و مردم بدون اعتراض به کار خود مشغول بودند. اما در باطن چنین نبود. رعب و وحشت از دستگاه دولتی نفرت و انزجار شدید از آن را به همراه داشت.
روشنفکران که عدهٔ ایشان بسیار معدود بود، از نبودن آزادی فکر و قلم می‌نالیدند؛ ولی این امر برای تودهٔ عظیم مردم اهمیتی چندان نداشت و یا اصلاً اهمیت نداشت. آنچه مردم را سخت ناراحت می‌کرد و به بغض و خصومت با دستگاه دولتی وامی‌داشت این بود که می‌پنداشتند دولت، ضد دین و ضد دین مبین اسلام است و می‌خواهد ریشهٔ این دین را برکند.
در حقیقت این مسأله اساسی نداشت. دولت و حکومت نمی‌توانست با دین مخالف باشد ولی چون ساده‌اندیش بود و خیال می‌کرد که مثلاً عزاداری علنی برای سیدالشهدا مخالف با تمدن اروپایی است از آن جلوگیری می‌کرد. از سال ۱۳۰۸ به بعد در شهر خوی تشکیل دسته‌های عزاداری و مخصوصاً زنجیرزنی غدغن شد. تعزیه که در خوی «شبیه‌گردانی» نام داشت ممنوع گردید و لباس‌ها و وسایل تعزیه‌گردانیِ دسته‌های عزاداری از طرف شهربانی توقیف گردید. پس از آن، عزاداری علنی نیز به‌تدریج در ایام محرم و صفر ممنوع شد.
منع عزاداری حسینی، خشم و نفرت مردم را از دستگاه دولتی سخت برانگیخت و این خشم و نفرت به خصومت و دشمنی بدل گردید. مردم، دولت را همچون دست‌نشاندهٔ اجنبی می‌دیدند که هدفش هَدْمِ [=ویرانی] بنیان دین اسلام است.
کشف حجاب که از سال ۱۳۱۴ معمول شد بر این پندار دامن زد. دولت به جای آن‌که کشف حجاب را امری خصوصی اعلام کند و آن را امری اختیاری بداند، امری الزامی دانست. پاسبان‌ها مأمور بودند که در کوچه‌ها و شَوارع [=راه‌ها]، زنانی را که حتی روسری به سر داشتند مورد شَتْم [=دشنام] و آزار قرار دهند و حتی روسری‌شان را پاره کنند.
این سیاست‌های غلطِ احمقانهٔ دولت، فاصله و شکاف میان دولت و مردم را روزبه‌روز زیادتر کرد تا جایی که در روز هجوم قوای متفقین به ایران در شهریور ۱۳۲۰ مردم بازتابی نشان ندادند و بلکه خوشحال شدند و اشغال وطن خود را نادیده گرفتند.
حکومت پهلوی، تشکیلات اداری منظمی در سرتاسر مملکت ایجاد کرد. سپاه منظمی بر اساس سربازی اجباری و خدمت وظیفه به وجود آورد. راه‌های تازه درست کرد و راه‌های قدیم را مرمت کرد، اقدام به بنای راه‌آهن سرتاسری نمود و خلیج‌فارس را به دریای خزر از طریق راه‌آهن وصل کرد. ثبت احوال و املاک را در سرتاسر مملکت اجرا کرد و مدارس جدید و دانشگاه تأسیس کرد و کارهای سودمند زیادی از این قبیل در جهت نفع عامه انجام داد. اما بازی کردن با روح و اعتقادات عمیق مردم کار شوخی نیست و به همین جهت بود که تودهٔ مردم هیچ‌یک از این کارهای سودمند را ارج ننهادند و از آن سپاسگزاری نکردند. سهل است که بسیاری از ایشان در اثر القائات و تلقینات بد، معتقد شدند که این کارها به دستور خارجیان و مخصوصاً انگلیسی‌ها بوده است.
من در اوج قدرت دولت پهلوی و بحران سختگیری‌های آن‌که مخصوصاً پس از واقعهٔ مشهد و کشته شدن عده‌ای در صحن مطهر حضرت رضا به وجود آمد به قم رفتم. رفتن من به قم در حقیقت معلول بحران روحی ناشی از محیط خفقان‌آور شدید آن زمان بود.


منبع: زریاب خویی، عباس، «زندگانی من»، دوماهنامهٔ بخارا، ش ۱۰۴، بهمن و اسفند ۱۳۹۳، ص ۲۰۰، ۲۰۱.
@shahab_rouyanian

🎥ناله های پدر در فراق فرزندانش

🔹نعمت بهبهانی پدری که متروپل دو‌ فرزندش را از او گرفت.

🔹در رثای فرزندانش ضجه می‌زند و صدای فغان و ناله‌اش به آسمان است.

✅ @akhbare_fouri

صائب تبریزی گوید:

ز سادگی است، به فرزند هر که خرسند است
که مادر و پدرِ غم، وجودِ فرزند است

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مسعود اسناب هستم... از کشورم نروژ!
✍️ محمود فرجامی
هر از چندی آقای مسعود قره‌خانی، رییس پارلمان نروژ، دست به کمر ویدیویی پر می‌کند به زبان فارسی برای ایرانیان که ای ملت شریف ایران شما لیاقت بهتر از اینها را دارید و اگر جزو مردم نروژ می‌بودید، یا اگر حکومتتان دست دولت نروژ بود وضعتان خیلی بهتر از این بود و من امیدوارم مثل مردم «کشور من نروژ» که امکانات فراوانی در اختیار من گذاشت و من خیلی سپاسگزارم، شما هم خوشبخت شوید.
جناب قره‌خانی احتمالا نه با پروتکل‌ها و دیسیپلین سیاسی آشناست و نه راه‌ورسم مراودات انسانی را می‌داند.
ایشان رسما و همه‌جا خودش را نروژی معرفی می‌کند و نه ایرانی-نروژی. به عبارت دیگر بزرگوار ایرانی نیست (همانطور که در پاسخ به انتقادها برای ریاستش به پارلمان گفت) بلکه صرفا ایران به دنیا آمده و زبان فارسی بلد است و همانطور که هر بار دست‌کم دو بار در هر پیامی به فارسی یادآور می شود «کشورم نروژ» بوده که همه چیز در اختیار او گذاشته تا به اینجا برسد. او تا پیش از اینکه مورد توجه رسانه‌ها قرار بگیرد هیچ اقدامی، همدلی‌ای، کنشگری‌ای چیزی در رابطه با ایران و ایرانی‌ها نداشت.
اگر از دو لمپن عرصه سیاست، ترامپ و نتانیاهو بگذریم، بسیار غریب و خلاف پروتکل‌های دیپلماتیک است که در هر ماجرایی، از جمله به تلخی ماجرای آبادان، یک مقام رسمی کشور برای مردم کشور دیگری بجای پیام همدردی، پیام دلسوزی و ترحم بفرستد که آخ اگر شما بجای ما بودید چقدر خوشبخت می‌بودید! (بماند که آمریکا و اسراییل عملا کشور متخاصم هستند و نروژ کشور بی‌طرف است)
از جنبه آداب انسانی وضعیت حتی بدتر است. کار قره‌خانی مثل این است که یکی از جنوب شهر برود محله اعیانی بالای شهر، آن وقت هر مصیبتی برای پایین‌شهری‌ها پیش آمد دست به کمر بزند و بگوید آخی... طفلکی‌ها... اگه شما اینجا بودید وضعتون بهتر بود ها (ضمنا یادش هم نرود که بگوید هیچ نسبتی با بچه‌های پایین ندارد، فقط از بد حادثه آنجا به دنیا آمده بوده و هر چه دارد از برکت شمال شهری‌هاست و در پیام ۴۵ ثانیه‌ای دو بار از آنها تشکر کند.)
سیاست خارجی نروژ همواره بی‌طرفی و صلح و پادرمیانی بوده، از پیمان صلح اسلو بگیر تا دعوت از طالبان. نمی‌دانم کشور آقای قره‌خانی، یا حزب کارگر به ایشان در زمینه پلوتیکال کورکتنس چی یاد داده ولی وقوع چنین رفتاری در هر کشور وموقعیت دیگری تقریبا محال است. قدرتمندترین اقلیت خارجی در نروژ پاکستانی‌ها هستند با کلی سیاستمدار ارشد و وزیر. حتی تصور اینکه فلان وزیر پاکستانی‌الاصل در مثلا سیل پاکستان دست به کمر بزند و به زبان اردو به مردم پاکستان پیام بدهد که اگر چنین اتفاقی در «کشور من نروژ» افتاده بود چنین و چنان می‌شد دشوار است. نه در نروژ و نه در هیچ کشور دیگری. به چالش دعوت می‌کنم تمام خارج‌نشینان را که یک نمونه مشابه نشان دهند.
به نظرم زمانش فرا رسیده یک نفر به آقای قره‌خانی گوشزد کند اینکه مردم ایران گیر حکومت نامناسبی افتاده‌اند، اینکه رسانه‌ها هر حرکت خلاف عرفی را بخاطر آجندای سیاسی پوشش می‌دهند و به چالش نمی‌کشند، اینکه سیاستهای کلان در جهت تحقیر و عاصی کردن و فروپاشی روانی مردم ایران است... جوازی بر کار خلاف آداب سیاسی و انسانی ایشان نیست. اسناب بودن همیشه چیپ و سخیف است، اگر از بالا به پایین و در مصایب باشد، تهوع‌آور هم هست. کاش در کشورشان نروژ که مهد آزادی و دمکراسی است، این را هم به ایشان یاد می‌دادند. شاید هم باز اشکال از ایران و ایرانیان باشد و باید دست کم در خانواده یاد می‌دادند که این میزان نمایش تازه‌بدوران‌رسیدگی، فخرفروشی در قالب ترحم، و چاپلوسی مردم کشور خود (نروژ) به زبان و در مقابل کشوری دیگر (ایران) سخیف و زننده است.
به قول حسین صفا: «از این درشکه بیا پایین، تو نیز شیهه بکش گاهی!»
------
ویدیو👇
https://www.instagram.com/tv/CegPNNfKq4I/?igshid=YmMyMTA2M2Y=