حسین الله‎کرم پست دانشگاهی گرفت

حسین الله کرم، از سران گروه موسوم به انصار حزب الله، با حکم رئیس دانشگاه آزاد اسلامی تهران و تهران مرکزی، به عنوان "سرپرست گروه آموزشی اندیشه سیاسی و مسائل ایران" دانشکده علوم سیاسی منصوب شد.

https://fararu.com/fa/news/569829

اسرائیل به دو دلیل به دنبال یک وضعیت «نزاع دائمی» میان ایران و غرب است:

۱- تا بتواند یک رقیب منطقه‌ای را زیر بار فشار فرسایشی تحریم‌های غرب نگه دارد.

۲- تا توجه را از موارد نقض سیستماتیک حقوق بشر و جنایاتی که برای حفظ یک سیستم آپارتابد مرتکب می‌شود منحرف سازد.

منافع اسرائیل با منافع مردم آمریکا و اروپا منافات دارد.

باغ محتشم، قدیمی ترین پارک شهر رشت
https://www.eligasht.com/Blog/travelguide/%d8%a8%d8%a7%d8%ba-%d9%85%d8%ad%d8%aa%d8%b4%d9%85-%d8%b1%d8%b4%d8%aa

چرا "باغ محتشم" ؟

هومن پناهنده

باغ محتشم رشت در ذهن من و هم‌شهریان ِ هم‌نسلم یادآور بهترین خاطرات کودکی و نوجوانی و جوانی ما است. آنجا برای رشتی‌ها پارکی معمولی نیست، مثل خانه‌ عزیز و دوست‌داشتنی است. تعرض به آن، تعرض به خانه‌شان و تجاوز به لطیف‌ترین خاطرات شادی و بازی و نشاط و سرزندگیشان است. باغی وسیع با درختانی سر به فلک‌کشیده که "سایه‌"های خنک و آسایش‌بخش ِ درختانش یادآور زندگی است، نه مرگ.
یکی از نشانه‌های ذهن ِ نا‌آزموده ناتوانی در تفکیک چیزها است. ناتوانی در تفکیک، به خلطِ مفاهیم در عالم ذهن محدود نمی‌شود، بلکه طبعاً به خلطِ امور در جهان‌ِ بیرون هم می‌انجامد. ذهن منظم ِ فرهیخته در می‌یابد که هر چیز به جای خویش نیکو است. باغی که تفرجگاه است جای اندوه و عزاداری نیست. وادی خاموشان است که جای تامل در احوال ِ رفتگان و اندیشیدن به عاقبت خویش است. خوب است که فرزانگان رشت، به پاس اهمیت ِ باغ‌ محتشم، در مقام تفرجگاهی نادر، مانع تدفین ِ مرحوم سایه در آنجا شوند. با این کار، حرمت آقای ابتهاج هم از چندین لحاظ حفظ می‌شود؛ یک لحاظ ِ آن به حکایتی بر می‌گردد که دوستی اهل سبزوار درباره‌ی آرامگاه آقای حمید سبزواری برایم نقل کرده است. آقای سبزواری، بر پایه‌ی تصمیمی نادرست، در پارکی در سبزوار تدفین شده‌ است و متاسفانه سنگ گور ایشان برای کسانی، جز نیمکت، کارکرد ِ دیگری ندارد. آقای ابتهاج که رشت را بسیار دوست می‌داشت طبعاً نمی‌خواست خاطرات همشهریانش را زخمی کند و از گفته‌ی فرزند ایشان هم نمی‌توان استنباط کرد که تدفین در باغ محتشم جزء وصیت ایشان بوده است، و اصلاً چه بسا اگر این طرح ِ خام را با خود او در میان می‌گذاشتند، طراح ِ ناپخته را حتی از به زبان آوردن طرحش( چه جای اجرا) پشیمان می‌کرد. دوستی می‌گفت خوب است مانند مورد مرحوم قیصر امین‌پور جای وسیعی را برای مزار در نظر بگیرند و، به یاد وی، مرکزی فرهنگی در پیرامون آن بسازند.
آرزو می‌کنم آقای ابتهاج در جایی آرام گیرد که بیشترین طلب آمرزش ِ مردم ِ رشت را برایش در پی داشته باشد.

#هومن_پناهنده
#رشت
#باغ_محتشم
#پارک_شهر
#سایه
#هوشنگ_ابتهاج

@gashthaa

آگهی مرگ جلال ال احمد در مجله یغما سال 1348





@Oldax

تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

واعظی غیرمتعظ، در کانال خود، عین آنچه را در زیر ِ ویدیوی مربوط به سکانسی از فیلم دانتون نوشته بودم آورده، اما ذکر ماخذ را لازم ندیده.
👇👇👇👇👇

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📌مکالمه‌ی روبسپیر با قاضی در سکانسی از دانتون
▫️اثر آندری وایدا.

ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی "وحشت"، در اوج قدرت بود؛

🔚قدرت اگر مطلق شود، سازوکارش فردِ فسادناپذیر را، نیز فاسد می‌کند.

◇کانال دکترخدایی
https://t.me/joinchat/AAAAAE8YIAzg31v4jcc47w

این‌ هم نمونه‌ای از دغدغه‌ی صد البته "مخلصانه‌اش" در باب دین و اخلاق:
👇👇👇👇👇

دین یک برادر بزرگ دارد بنام اخلاق،
که وقتی با قدرت ازدواج میکنند،
صاحب فرزندی میشوند بنام
«مصلحت»
🔚که این فرزند
هم دین را میکشد
و هم اخلاق را
دفتر تاریخ پر است از این وصلتهای شوم !

◇کانال دکترخدایی
https://t.me/joinchat/AAAAAE8YIAzg31v4jcc47w

نامش یحیی شد
درگذشت عباس معروفی پس از تحمل رنج یک دوره بیماری طولانی در دیار غربت واقعاً ناراحت‌کننده و غم‌انگیز است.
مردمان یک کشور هیچکدام مثل هم نیستند و هر کدام افکار و عقاید و علایق و سلایق خود را دارند. وطن به دلیل وطن بودنش، باید مأمن تمامی فرزندان خود باشد، یعنی همۀ کسانی که در دامن آن زاده شده یا نیاکانشان در زیر خاک آن آرمیده‌اند.
وطن ما اما گویی منحصر به باورمندان عقاید خاصی شده و بقیه حکم بیگانه را پیدا کرده‌اند. آنها که در وطن خویش بیگانه می‌شوند، آسایش و امنیت خود را در دیار بیگانه می‌جویند و بعضاً نمی‌یابند.
این هم بخشی از تلخی‌های روزگار ماست.
به امید خداوند سرنوشت ما ایرانیان به گونه‌ای رقم خورَد که دیگر هیچ یک از فرزندان وطن مجبور به ترک خاک آن نشوند و رفتگان نیز به تمامی بازگردند.
دل ما ماندگانِ در اینجا از دوری دوستانی که از وطن دور افتاده‌اند، سخت می‌گیرد، از دلِ آنها نیز خدا آگاه است.
برای زنده‌یاد عباس معروفی از خداوند طلب آرامش ابدی می‌کنم و صبر و اجر خانواده و دوستانش را از او می‌خواهم.
@ahmadzeidabad

🔴فقر، فساد، محیط زیست

🔺اعتماد ۱۲ شهریور ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘هنگامی که به محیط زیست نگاه می‌کنیم، متوجه می‌شویم که آلودگی آن در بیشتر موارد، ناشی از کوشش برای رسیدن به رفاه و مصرف است. اروپا و آمریکای قرن ۱۹ و نیمه اول قرن ۲۰ که چهار نعل به سوی رفاه می‌رفت، هم‌زمان محیط زیست را با مشکل مواجه می‌کرد. آلودگی شهرها، حتی آلودگی اقیانوس‌ها و بحث لایه اُزُن دستاورد این رفاه بود که اکنون می‌کوشند آنها را به کنترل در آورند.

🔘نمونه قرن ۲۱ آن چین است که با سرعت به سوی پیشرفت و به تبع آن تخریب محیط زیست می‌رود. ایران نیز از این قافله عقب نمانده و متاسفانه بیش از پیشرفت و توان تولیدی خود در تخریب محیط زیست نقش دارد. در کنار نقش منفی رفاه و‌ مراحل اولیه پیشرفت در محیط زیست؛ فقر نیز به نحو دیگری در این وضع نقش دارد.

🔘تخریب جنگل‌ها، و تبدیل چوب به زغال، یا نداشتن منابع لازم برای امحای مناسب زباله‌های شهری و... نمودهایی از تأثیر فقر عمومی بر تخریب محیط زیست هستند.

🔘پایین بودن استانداردهای تولید نمونه دیگری از این ماجرا است. چون فقر هست، به وجود خودروهای با استاندارد پایین که آلایندگی بالایی دارند تن می‌دهیم. در واقع محیط زیست را فدای فقر خود می‌کنیم.

🔘ولی خطرناک‌ترین حالت ماجرا هنگامی است که فساد هم وارد این فرآیند شود و فروش محیط زیست به امری قانونی تبدیل شود. نمونه آن را باید در مناطقی جستجو کرد که کارخانه‌های آلاینده سیمان، پتروشیمی و پالایشگاهی هستند و فیلترهای مناسب برای جلوگیری از آلودگی هوا ندارند، فیلتر
ها یا گران است یا در تحریم قرار دارند، یا به صرفه نیست که از آن استفاده کنند.

🔘مشابه این وضع در کارخانه‌هایی است که پساب‌های آلوده‌کننده دارند و محیط اطراف و زمین و آب را آلوده می‌کنند. همه این کارخانجات ترجیح می‌دهند که بجای استفاده از تجهیزات ضدالودگی، جریمه لازم را به سازمان محیط زیست پرداخت کنند. این رضایت در پرداخت با استقبال محیط زیست هم همراه می‌شود. چرا؟ چون ضعف بودجه موجب می‌شود که آنان هم دریافت جرایم را در همه زمینه‌ها به رعایت استانداردها ترجیح دهند.

🔘فقر عمومی جامعه از طریق ضعف بودجه دولتی؛ نهادها و وزارتخانه‌ها را در مسیر نادرست و زیان‌باری قرار می‌دهد که نه تنها به وظایف خود عمل نمی‌کنند، بلکه از راه فروش وظایف و تکالیف عمومی، نهاد تحت امر خود را اداره می‌کنند.

🔘این کار را از طریق صدور مجوز برای تولید وسایل غیر استاندارد و یا اخذ جریمه از کارخانجات آلوده‌کننده محیط زیست، قانونی کرده‌اند. حتی در مواردی هم که وجود برخی فیلترها روی کامیون‌ها ضروری است و بدون آن اجازه تولید خودرو را نمی‌دهند، به علت فقر عمومی و تحریم، رانندگان آن فیلتر را پس از خرید خودرو می‌فروشند و مقررات الزامی بودن فیلتر در عمل بلاموضوع و به یک امر صوری تبدیل می‌شود. گستره وسیع فساد نادیده گرفتن این ضوابط زیست محیطی نیز نیازی به بیان نیست.

🔘تا کنون همه توجه ما به فقر به عنوان پدیده‌ای است که افراد خانواده با آن درگیر هستند، ولی اکنون باید توجه را به موضوع فقر عمومی و نهادهای جامعه نیز سرایت داد. اینکه فقیر شویم، به طوری که قادر به نگهداری خودروی خود در حد استاندارد نشویم، و از لاستیک‌های صاف و مستعمل استفاده کنیم، عوارض عمومی و خطرناکی دارد.

🔘گفته می‌شود که حتی هواپیماها که باید از استاندارد بالایی برخوردار باشند دچار این نوع فقر شده‌اند اگر اثرات این نوع فقر را در مجموعه نظام خدمت‌دهی دولت و بخش عمومی بررسی کنیم، به موارد عجیبی برخورد می‌کنیم.

🔘چندی پیش فیلمی را دیدم که بُتُن پل کوچکی با دهنه مثلاً دو متری را از زیر تخریب کرده بودند تا میل‌گردهای آن را بردارند. این فقط یک نماد است از اینکه فقر چه بلاهایی را می‌تواند بر سر جامعه بیاورد.

🔘البته فقری که بعد از رفاه نسبی به وجود آید و الا جوامعی که به طور عادی هنوز در مراحل اولیه رشد اقتصادی هستند و فقر تاریخی دارند کمتر با این مسایل مواجه می‌شوند. آن جوامع اتفاقاً از محیط زیست خود نگهداری می‌کنند،

🔘مشکل از هنگامی آغاز می‌شود که جامعه در مسیر رشد اقتصادی می‌افتد، سپس تحت شرایطی، دچار این وضع می‌شود. بویژه در شرایط نابرابری فزاینده، و فقدان دولتی که نزد افکار عمومی مورد اعتماد باشد، و بدتر از همه توقف و عقب‌گرد اقتصادی عوامل اصلی این وضع هستند.

🔘در چنین جوامعی محیط زیست، قربانی فقر و تخریب می‌شود و در کنار فساد، بصورت فزاینده تشدید می‌شود.
https://t.me/abdiabbas

هفته‌ی پیش داشتم می‌رفتم آن سر شهر بابت یک کار بیخود. موقع رانندگی پادکست گوش می‌دادم. کدام پادکست؟ کتابگرد. مهمان‌شان کی بود؟ آقای مرادی کرمانی. چی می‌گفتند؟ از کتاب و نوشتن و خمره و مجید و بی‌بی و الخ حرف زدند. یک جایی وسط حرف‌هایشان آقای کرمانی گفت که دو سال است که دیگر نمی‌نویسد. دلیلش چی بود؟ من که نعل به نعل یادم نیست چه گفت اما خلاصه‌اش این بود که نمی‌نویسد چون دیگر هیچ چیزی در جهان نیست که او را متعجب کند. گفت که نویسنده باید از یک چیزی تعجب کند تا بتواند آن را بنویسد. این حرف از آن دسته حرف‌ها بود که یکهو چراغ یک اتاق تاریک را در مغزم روشن کرد. از آن اتاق‌های تاریکی که همیشه آن‌جا بوده اما من ازش بی‌خبر بوده‌ام. آقا هوشنگ با یک جمله چراغ‌مان را روشن کرد.

مغز تعمیم‌گرِ من یاد «دار رابینسون» افتاد. کی هست؟ یک بدل‌کار هالیوودی بود که گمان کنم سر یکی از همین بدل‌کاری‌هایش جدی جدی مرد. یک بار ازش پرسیدند که تو این همه کار خطرناک می‌کنی، نمی‌ترسی؟ جواب داد که هر بار می‌ترسم و بابت همین ترسش هم هست که عاشق این کار هستم. گفت آن روزی که دیگر نترسد، بدل‌کاری را می‌گذارد کنار. یا یک چیزی شبیه به این. حالا این را گذاشتم کنار حرف‌های هوشنگ جان. گمان کردم که حرف حساب دو نفرشان یکی است. اگر هم که نیست که هیچ.

دیگر چه؟عشق. پای عشق را هم وسط کشید این مغز تعمیم‌گرِ من. پیرو حرف هوشنگ و رابینسون، آدم تا روزی دچار است که مرادِ دلش او را متعجب کند. لابد تا روزی که از توی کلاه‌اش، خرگوشِ سفیدِ نادیده‌ای را بکشد بیرون. یا تا روزی که از تصور نبودنش خوف کند. تا روزی که خوف یا تعجب آدم را شگفت‌زده کند. بعد از آن آدم تبدیل می‌شود که یک بدل‌کار بازنشسته که از چیزی دیگر نمی‌ترسد. خوفناک‌ترین حالت ممکن همین است که آدم دیگر از چیزی نترسد تا تعجب نکند. کجای ماجرا ترسناک است؟ همین که آدم ببیند که می‌توانید زیر دریای سکون نفس بکشد.

باز تعمیمش بدهیم به ظلم. لابد مظلوم تا جایی تقلا می‌کند به نجات که درد و ترس را تجربه کند. تا جایی که از عمق قساوت ظالم متعجب شود. آنجاست که شورش می‌کند و امید دارد به تغییر. لابد ظالم بابت بقای خودش باید ابتکار عمل را بگیرد به دستش. باید آن‌قدر ظلمش را مثل یک رودخانه‌ی گل‌آلود، آرام جاری کند توی دل‌ها، که عادی شود. تا جایی که هیچ ظلمی دیگر آدم را متعجب نکند. مثل دستی که زیرِ تن صاحبِ به خواب رفته‌اش بی‌حس شده باشد و دیگر هیچ میخ و سیخی اذیتش نکند.

قرار نبود این‌قدر دراماتیکش کنم. می‌خواستم کل ماجرا را برای خودم به یادگار در دو خط بنویسم که اگر روزی روزگاری چهار نفر قلچماق افتادند دنبالم و من را ته یک کوچه بن‌بست گرفتار کردند، اول آسمان را نگاه کنم و ببینم هنوز با دیدن ابر و رنگین‌کمان متعجب می‌شوم یا نه. اگر شدم که بروم توی سینه‌ی آن قلچماق‌های الدنگ. اما اگر متعجب نشدم، دست‌هام را بزنم به دیوار و توکل کنم به خدا. چرا که دیگر چیزی برای باختن ندارم. ببین یک جمله‌ی هوشنگ‌جان ما را تا کجا کشاند.

#فهیم_عطار
@fahimattar

یادداشت محمد علی فروغی در پاریس، به تاریخ  هفدهم دسامبر ۱۹۱۹:

  ...حاصل اینکه حرف همان است که همیشه می‌گفتیم: ایران نه دولت دارد و نه ملت. جماعتی که قدرت دارند و کار از دستشان ساخته است مصلحت شخص خود را در این ترتیب حالیه می‌پندارند. باقی هم که در خوابند....باری این حرف ها بیهوده است و این همان عقایدی است که من در ایران داشتم و می‌گفتم...ایران افکارِ عامه ندارد. اگر افکارِ عامه داشت به این روز نمی‌افتاد و همه مقاصد حاصل می‌شد. اصلاح حال ایران و وجود آن متعلق به افکار عامه است... مقصود این بود که از اوضاع اطلاع پیدا کنید. سررشته به دست باشد و الا اینها که گفتم تازگی نداشت و همه می‌دانند ولی باز می‌گویم ولو اسباب ملامت خاطر باشد.
(یادداشت های محمدعلی فروغی، به کوشش محمد افشین وفایی و پژمان فیروزبخش)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

https://hammihanonline.ir/4918/
لینک یادداشت امروزم در روزنامۀ هم‌میهن با عنوان "ناشایسته‎سالاری و ریشه‌های آن"
در این یادداشت آمده است:
"آنچه آقای محسنی‌اژه‌‌ای به عنوان به‌کارگیری افراد فاقد تجربه و توانمندی مطرح کرده و در کنار آن به تبعیض و عدم شایسته‌سالاری اشاره داشته است، ریشه‌‌های بسیار عمیق نظری و عملی دارد که شناسایی و رفع آنها نیازمند تغییر نگرش و روش حکمرانی در جامعۀ ماست. واقعیت این است که شایسته‌سالاری و رفع تبعیض مستلزم نگاهی ملی به موضوع حکمرانی است؛ نگاهی که همۀ اتباع و شهروندان را فارغ از انواع تفاوت‌‌های آنها به یک چشم بنگرد و حقوق واحدی برای هر یک از آنها قائل باشد. تصور اینکه مدیریت بر جامعه باید در انحصار قشر یا گروه یا باورمندان به ایدۀ خاصی باشد، با شایسته‌سالاری و رفع تبعیض و استقرار عدالت سازگار نیست و خواه‌ناخواه به تسلط افراد فاقد تجربه و توانمندی بر پست‌‌های مدیریتی منجر می‌‌شود و به قول آقای محسنی‌اژه‌ای، گرفتاری و عقب‌ماندگی و خرابکاری به بار می‌‌آورد. به نظرم این موضوعِ نظری نیاز به شفاف‌سازی دارد و مادامی که تکلیف آن مشخص نشود، بنیانی‌‌ترین مانع شایسته‌سالاری و رفع تبعیض در کشور به شمار می‌‌آید....."
@ahmadzeidabad

مرز گُهرآلود!

ماییم و دلی ساده و مرزی گُهرآلود
بینِ دو سه تا کشورِ خوف و خطرآلود!

زیرِ دِلِمان دردِ خلیجِ عرب‌آگین
روی سَرمان سایه‌ٔ روسِ خزرآلود!

سرشاخ شدن با دو سه تا گاوِ خراَندیش!
در رابطه‌ٔ خارجیِ دردسرآلود..

یک نیمهٔ‌مان مَحوِ مُدرنیته‌ی دنیا
یک نیمهٔ‌مان غرقه‌ٔ عصرِ حجرآلود!

یک ملتِ بی آتیه اما اَلکی خوش!
هشتاد و دو میلیون سَرِحالِ پَکرآلود

گفتند بنوشید هلاهل که ثواب است
این است که تلخیم در این نیشکرآلود!

ای کاش که آهنگرِ بلخی شده بودیم
مِسگر شده‌ایم آه، در این شوشترآلود

چندیست درختان همه در فکرِ فرارند
از بیشه‌ٔ بی روزن و باغِ تبرآلود..

پرسید یکی وضع چجوری‌ست عزیزم؟
گفتم ضرر اندر ضرر اندر ضررآلود!

#شروین_سلیمانی
@ShervinSoleimani

رسانه بولا وی‌آی‌پی کلمبیا: «وقتی احساس ناامیدی کردید، به کارلوس کی‌روش فکر کنید که علیرغم ناکامی با دو تیم در راه‌یابی به جام جهانی (کلمبیا و مصر)، هدایت ایران در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر را بر عهده خواهد داشت.»

🆔 @perspolis_fans

"بدون شرح" | اثر حمزه حجاج

بیشتر ببینید:
@karimzadehstudio

کانال بزم موسیقی

«بی تو»

آهنگساز،ترانه‌سرا و خواننده:
جمشید شیبانی

ترانه‌ی «بی تو» از نخستین اجراهای مدرنِ پاپ در ایران به شمار می‌رود که همزمان با تأسیس رادیو در سال ۱۳۱۹ اجرا شده است.

ز من نپرسی از چه حال زارم؟
که بی تو چون گذشته روزگارم!
بدون روی ماهت ای نگارم
برفته صبر و طاقت و قرارم
زان شب که رفته‌ای تو از کنارم
با خود بردی همه دار و ندارم
به جز دلی شکسته و پر از غم
بَرگو دِگر ز عشقِ تو چه دارم؟
رفتی و مهر من بُردی تو از یاد
دلِ بی‌مهرت از مِهرم شد آزاد
چگونه عشقت از این دل برون می‌کنی؟
که دارم وفا به عشقت همچو فرهاد
بی تو شادی بر من حرام است
بی تو بَرگو شادی کدام است؟
بی تو روزم سیه چو شام است
بی تو روزم سیه چو شام است

🎼 بهترینهای موسیقی اینجاست
@bazmemousighi
🎵🌹