⭕️این سند الزامی شدن وثیقه برای خروج دانشجویان رشته‌های پزشکی است نشانه روشن از اوجگیری خروج نیروی متخصص از کشور است.
‏سیاستگذار باید ببیند این پدیده جدید به علت چه مسائلی رخ داده؟ آنها را حل کند، نه این که مانع تراشی بیهوده کند.
‏نیرویی که بخواهد برود ماندنش هم لزوما فایده‌ای ندارد.

کمیته اخلاق ورزش خواستار محدودیت بیشتر برای ورود زنان به ورزشگاه شد!

دبیر کمیسیون اخلاق در ورزش در نامه‌ای به مهدی تاج، رییس فدراسیون فوتبال نوشت:
🔹انطباق الزامات فدراسیون‌های جهانی با ارزش‌های اخلاقی پذیرفته شده جامعه از وظایف مدیران ورزش است.
🔹انتشار برخی تصاویر مرتبط با حضور بانوان در مسابقات لیگ برتر موجب تشویش خاطر جامعه اخلاق‌مدار کشور شده
🔹انتظار می‌رود تمهیدات لازم برای مدیریت صحیح حضور زنان در ورزشگاه فراهم شود و با هرگونه هنجارشکنی و رفتارهای خلاف اخلاق برخورد بشود. #ورزشی
✅ @Khabar_Fouri

🔺مهران صولتی به خوانش مقاله مهم «افول اجتماع در ایران» اثر مشترک آقایان عبدالمحمد کاظمی‌پور و محسن گودرزی می‌پردازد که در آن با الهام از افول اجتماع در آمریکای پس از ۱۹۶۰، وقوع پدیده مشابهی در ایران پس از انقلاب مورد بررسی قرار گرفته است.

#افول_اجتماع
#مهران_صولتی
#عبدالمجید_کاظمی_پور
#محسن_گودرزی

#هم‌میهن
@hammihannewspaper

کاسۀ داغ‌تر از آش، آیا ماییم؟

امیر ترکاشوند، ۱۴۰۱/۰۶/۲۳
@baznegari
هم اینک در خبرها آمد که:

《شوک به تیم؛ اولين حذفى قبل از مسابقه؟
اميرمحمد يزدانى در قرعه كشى کشتی قهرمانی جهان با بدشانسى محض مواجه شد و در دور اول با قرعه‌اى مواجه شد كه او را عملا اولين حذف شده ايران لقب مى دهد.
طبق قرعه كشى وزن ٧٠ کیلوگرم در دور نخست بايد با حريفى از اسرائیل مبارزه كند.
غیر از امیرمحمد یزدانی که در وزن ٧٠ کیلوگرم با حریف رژيم صهيونيستى برخورد کرد، در دو وزن دیگر (٧۴ کیلوگرم: یونس امامی و ٧٩ کیلوگرم: محمد نخودی) هم احتمال برخورد با نماینده‌ای از اسرائیل وجود دارد》(منبع: "این‌جا")


پرسش
خوب است دبیرخانه شورای‌عالی امنیت ملی پاسخ دهد که؛

۱- آیا ورزشکاران و تیم‌های خودِ فلسطین (کرانه باختری ، نوار غزه) از رویارویی با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیل خودداری می‌کنند؟

۲- آیا ورزشکاران فلسطینیِ مهاجر و آواره و ساکن در کشورهای ثالث از رقابت با ورزشکاران اسرائیلی خودداری می‌کنند؟

۳- آیا شنیده‌های جسته و گریختۀ مردم دال بر این‌که خودِ فلسطینی‌ها با اسرائیلی‌ها مسابقه می‌دهند درست است؟

اگر پاسخ آن دبیرخانه به دو پرسش نخست منفی است (و شنیده‌ها صحت دارد) در این صورت چرا ورزشکاران و تیم‌های ما اجازۀ مسابقه ندارند؟ آیا با این وصف ما را نباید کاسۀ داغ‌تر از آش نامید؟ مگر مسابقۀ خودِ فلسطینی‌ها با ورزشکاران و تیم‌های اسرائیلی لزوما دلالت بر آن دارد که آنان اسرائیل را با وضعیت موجود به رسمیت می‌شناسند؟ اگر نه پس چرا ما نیز مطابق همین منطق عمل نکنیم؟
آیا رفتار ما باعث بیشتر دیده شدنِ اسرائیل نشده است؟

https://t.me/baznegari/853

.

قلدری بد است؟

سید ابراهیم رئیسی گفته است در مقابل "قلدری" آمریکا کوتاه نخواهد آمد.
واقعاً مسئله قلدری است و مقاومت در برابر آن؟
اگر اینطور است، پس چرا در برابر رفتار ارگان‌ها و مسئولانی که در داخل کشور در مقابل مردم قلدری می‌کنند، کمترین مقاومتی نمی‌شود؟
امام جمعۀ کلان‌شهری به خود حق می‌دهد که برای مردم آنجا و دیگر شهروندان کشور، به دلخواه خود انواع قید و بندها و محدودیت‌ها و مقررات را تعیین و اعلام کند و منکر مبانی شهروندی و حق گردشگری مردم شود؛ بدون آنکه حتی کوچکترین تذکری دریافت کند. آخر کشوری گفتند، دولتی گفتند، قانون و مقرراتی گفتند!
مگر می‌شود تمام مبانی حکمرانی را لوث کرد و به بازی و تمسخر گرفت و بعد مدعی بهترین نوع حکمرانی در دنیا هم شد؟
پسرم می‌گوید؛ چرا نمی‌شود؟ خیلی راحت هم می‌شود! اگر نمی‌شد که نمی‌کردند!
#احمد_زیدآبادی
#ابراهیم_رئیسی
#قلدری
#حق_شهروندی
#مبانی_جکمرانی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

چیزی برای مرگ یدالله رویایی گفته‌بودم که خبر این دختر بینوا، یکی از قربانیان وحشیت و جهالت، #مهسا_امینی رسید و از انتشارش فعلا منصرف شدم. حوصله شعر گفتن ندارم، یا بهتر است بگویم شدت فاجعه فوق طاقت من است و از هاضمهٔ طبعم نمی‌گذرد. اگر کسی حوصله و هاضمه را دارد و چیزی گفته به دستم برساند که منتشر کنم.


@Befshar

از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است


#هومن_پناهنده
@gashthaa

یک نفر زنده بود دیگر نیست
بر لبش خنده بود دیگر نیست

از خوشی، از امید، از شادی
دلش آکنده بود دیگر نیست

تا شما را ندیده بود به راه
شاد و سرزنده بود دیگر نیست

آفتابی که بر سیاهی‌تان
پرتو افکنده بود دیگر نیست

ای به خاک آرمیده، قامتِ سرو
به تو ماننده بود دیگر نیست

ای رُخت رنگ باخته، گلِ سرخ
از تو شرمنده بود دیگر نیست

زندگی بعدِ تو چه می‌ارزد؟
آنچه ارزنده بود دیگر نیست

وحید عیدگاه طرقبه‌ای

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴دزد و پلیس
این فیلم که امروز در فضای مجازی دست به دست می‌شود هولناک است و باید از آن ترسید. نمی‌دانیم کسی که گوشی موبایل را از دست رانندهء خودروی نیروی انتظامی می‌دزدد کیست و چه انگیزه‌ای دارد. تماشاچیان کنار خیابان هم نمی‌دانند. هول و هراس این فیلم آنجاست که مردم برای سارق دست می‌زنند و او را تشویق می‌کنند. ترس این فیلم آنجاست که گویی تماشاچیان دزد را به پلیس ترجیح می‌دهند. مقصر مردم نیستند. مقصر کسانی هستند که با تنگ‌نظری و بی تدبیری و بی‌کفایتی، چنان پلیس را مقابل مردم کشاندند که از اعتبار مأموران و این نهاد مهم چنین کاستند. هیچگاه دزد به پلیس ارجحیت ندارد. اما شما هم کاری نکنید که مردم چنین واکنشی پیدا کنند. حرمت امام‌زاده را خود متولی است که باید حفظ کند.
https://t.me/kambiznouroozi

دیگر برای همیشه بس است!

پیش از این بارها در کلاب‌هاوس توضیح داده بودم که اگر خشم و هیجان بر فضا غالب شود، کمیت امثال من لنگ می‌شود و حرفهایمان اگر هم سبب ناراحتی و انزجار طرف‌های مختلفِ صحنۀ بازی نشود، عمدتاً نادیده گرفته می‌شود.
در واقع اینک سه نیروست که در صحنۀ بازی حضور دارند. نخست جوانانی که احساس عمیقِ نادیده‌انگاری فرهنگی، طردشدگی سیاسی، حاشیه‌نشینی اقتصادی و در یک کلام، احساس حذف از روند تصمیم‌گیری و سلب اراده و آزادی خود برای انتخاب نوع زندگی خود می‌کنند.
من فشارِ ناشی از این تحقیرشدگی و نادیده‌انگاری و خشم و طغیان ناشی از آن را با پوست و گوشت و استخوانم لمس می‌کنم و کمال همدردی را با آن دارم.
سرزمین ملی یعنی جغرافیایی که فرصت برابر برای تک تک شهروندان خود بدون هرگونه تبعیضی فراهم باشد و این مهمترین نکته‌ای است که نظام حاکم بر کشور ما گویی اصلاً آن را به رسمیت هم نمی‌شناسد چه رسد به آنکه بدان عمل کند. در واقع، قشر محدودی با عناوینی چون مکتبی، حزب‌اللهی، ارزشی، انقلابی.. تمام نظام تصمیم‌گیری و مدیریت‌های منبعث از آن را در همۀ سطوحش، گونه‌ای ارث ازلی و خدادادی برای خود می‌داند و تنها معیارِ زندگی عمومی و خصوصی را نیز منحصر به شیوۀ زندگی خود می‌شناسد و بقیۀ اقشار جامعه را به تقلید از آن شیوه فرا می‌خواند و یا آنها را کلاً بیگانه به شمار می‌آورد؛ چنانکه گویی حق و حقوقی از این سرزمین ملی ندارند و هر فریاد اعتراض‌شان باید خفه شود!
بسیاری از افراد این قشر، چنان در پیله‌های ذهنی خود محدود مانده‌اند که اصلاً امکان ارتباط ذهنی با دیگر اقشار جامعه را ندارند و برخورداری از مناصب و مکاسب و منزلت‌های دولتی نیز به کام‌شان به قدری شیرین آمده است که حس محرومیت و حذف‌شدگی دیگر مردم را مطلقاً احساس نمی‌کنند.
از این افراد چگونه می‌توان انتظار همدردی با جوانانی را داشت که از شدت خشم مربوط به محرومیتِ سیاسی و تنگنای اقتصادی و فشار فرهنگی، دست به طغیان زده‌اند تا راهی برای مسالمت و صلح و آشتی با آنها بگشایند. از نگاه آنان هرکس شعار نابهنجاری داد "عامل دشمن" است و باید به هر بهایی سر جای خود نشانده شود.
متأسفانه انواع محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی برای امثال من، امکان تماس و ارتباط با این قشر جوان محذوف را از بین برده است. سال‌های سال حتی برای یک بحث و گفتگوی ساده به دانشگاه و دیگر محیط‌های جمعی در هیچ نقطه‌ای از این کشور راه نداشته‌ایم، بنابراین، آنان اصلاً ما را نمی‌شناسند چه رسد به اینکه بخواهند به نگرانی‌ها و دغدغه‌هایمان در مورد رفتار هدفمند سیاسی یا اجتماعی توجه نشان دهند.
در این بین، بدبختانه نیروی دیگری هم در آن سوی مرزهاست که بخشی از آن، هر نوع اعتراض و حرکت اجتماعی داخلی را به معنای سقوط قریب‌الوقوع حکومت و آماده شدن فرش قرمز برای پهن شدن زیر پای آنان به قصد بالا رفتن از پله‌های قدرت تعبیر می‌کنند و با چنان حرارتی به تحریک مخاطبان خود مشغول می‌شوند که پنداری هدف غایی یک کشور، فقط نبودن یک نظام است و میزانِ هزینه و نوع نظم و یا بی‌نظمی پس از آن دیگر کوچکترین ارزشی ندارد.
این افراد چندان در این زمینه بی‌تاب به نظر می‌رسند که به زبان بی‌زبانی مردم به خشم آمده را حتی به جنگ داخلی فرا می‌خوانند! برای آنها گویی سرنوشت یک کشور باستانی و زندگی 85 میلیون ایرانی مطلقاً اهمیتی ندارد. فقط اصرار دارند که این نظام باید برود؛ حتی اگر میلیون‌ها خون ریخته شود و یا جز خاکستر و ویرانی از این سرزمین به جا نماند.
تصور آنها بر آن است که چون 44 سال پیش یک انقلاب تقریباً سریع در ایران رخ داد، اکنون هم می‌تواند رخ دهد! به همین راحتی! هر کس هم جز این بگوید و یا دغدغه و نگرانی دیگری را مطرح کند، فوری به "حمایت از رژیم" متهم و در دنیای مجازی ترور شخصیت می‌شود.
گاهی فکر می‌کنم جامعۀ ایران برای این دسته افراد همچون صحنۀ نمایش یا فیلمی است که هر چه مهیج‌تر و خشن‌تر باشد، آنان را سرگرم‌تر می‌کند! ماجرا برای آنان پنداری نوعی تفنن است اما برای ما دراینجا مسئلۀ مرگ و زندگی و سرنوشت یک سرزمین باستانی است. به همین دلیل نیز ما در اینجا برای برداشتن هر گامی مجبور به صدها ساعت فکر و تأمل هستیم اما آنان بی‌محابا و پی در پی دستورالعمل‌های منجر به خونریزی صادر می‌کنند.
هر خونی که در این سرزمین به خاک ریخته شود، خون سیاوش است. به همان اندازه حرمت دارد. در تاریخ خونبارمان، فرزندان بسیاری از مردم ما در خون خود غلتیده‌اند و مادران بسیاری داغدار شده‌اند. ادبیات خون و خونریزی را باید از فرهنگ این سرزمین ریشه‌کن کنیم. دیگر برای همیشه بس است!
بدرود تا درودی دیگر
#احمد_زیدآبادی
#طغیان_خشم_جوانان
#سرزمین_ملی
#خون_سیاوش
#ادبیات_خونریزی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

زور فراوان برای یک خواست مشخص
-------
مردم معترض انحلال گشت ارشاد را طلب می‌کردند. هنوز هم بخش مهمی از آن‌ها تقاضایی بیش از این ندارند. همه چیز می‌توانست به نحو دیگری رقم بخورد. مردم تقاضای خود را طرح کنند، متولیان امر بشنوند، رسیدگی کنند و تقاضای مردم را پاسخ دهند. اگر چنان می‌شد، فصلی از ارتباط تازه میان مردم با یکدیگر و میان مردم و ساختار سیاسی برقرار می‌شد.
چنین نشد. چرا که نظام نمی‌خواهد یاد هم نگرفته با مردم گفتگو کند. همیشه خیال می‌کند یک قدم عقب بگذارد فرومی‌ریزد. فورا به درون یک قلعه فرار می‌کند. در و پنجره‌ها را می‌بندد و چشم تیز می‌کند تا مردم را کنترل کند. اگر کنترل نشدند به سمت‌شان هدف‌گیری می‌کند. معلوم نیست چرا هیچ‌وقت با مردم حرف نمی‌زند.
مردم هم در تجربه چند دهه گذشته چیز دیگری یاد گرفته‌اند. ابتدا برای حل یک مساله خاص به میدان می‌آیند. درست مثل ماجرای اخیر که مرگ جانسوز یک دختر کرد جوان آنها را به عرصه کشانید. در همان زمان که برای حل مساله خاص شعار می‌دادند می‌دانستند هیچ نتیجه‌ای ندارد. گوش شنوایی در کار نیست. پس عصبانی می‌شوند یکباره به اصل و فرع نظام ناسزا می‌گویند. دیگر خواست مشخصی ندارند، خواست‌شان ویرانی تام همه سازوکارهای موجود و بنای یک وضعیت تازه است.
آنچه مردم یاد گرفته‌اند با آنچه نظام یادگرفته یکدیگر را تکمیل می‌کنند. مردم بقاء نظام را هدف می‌گیرند، آنها هم با شتاب به درون قلعه‌های خود فرار می‌کنند، در و پنجره‌ها را می‌بندند و همه توان خود را در جهت سرکوب مردم به کار می‌بندند.
به حسب تجربیات گذشته، بالاخره ماجرا خاتمه پیدا می‌کند. در حالیکه قهری عمیق در میان افتاده و همه چیز به زمان دیگری موکول شده است. نظام دستگاه‌های اطلاعاتی امنیتی خود را برای رویدادهای بعدی تجهیز می‌کند و دستگاه‌های تبلیغاتی خود را فعال می‌کند. نه برای اقناع مردم، بلکه برای کسب اعتماد و اطمینان درونی خودش. از شب تا صبح تبلیغ می‌کند تا جایی که خودش خیال کند تمام حق از آن اوست و مردم جز به باطل اعتراض نکرده‌اند. مردم نیز منتظر روزی می‌مانند که نظام ضعیف‌تر شده باشد و آنها شاید نیرومندتر.
هر دو سو، یا دستکم یک سوی ماجرا باید یک بازی تازه بکند. یک بازی خارج از آنچه تاکنون آموخته است. متاسفانه امیدی به نظام نیست که یکبار هم شده با مردم گفتگو کند و از نهاد گشت ارشاد برای جلب رضایت مردم عقب بنشیند. اجازه بدهد مردم احساس پیروزی کنند. وحشت نکند از اینکه یک قدم عقب نشسته است. اگر در حوزه خصوصی این علامت ضعف باشد، در حوزه عمومی این کار به معنای نمایندگی کردن مردم است. متاسفانه به نظام مستقر امیدی نیست اما می‌توان از مردم خواست تجربه تازه‌ای بکنند.
جنبشی که اینک در میان است، در سرشت خود یک اتفاق زنانه برای انحلال گشت ارشاد بود. اما اقشار مختلف مردم به دلایل متعدد، به این جنبش پیوسته‌اند. کسانی مسائل دیگری دارند و در خواست‌شان محق‌اند. گسترش جنبش، احساس قدرت بیشتری در جمع تولید می‌کند، به نحوی که دیگر آن خواست اولیه را ناچیز می‌شمارند. ماجرا از یک رویداد معطوف به یک هدف خاص، به یک رویداد عمیق تبدیل می‌شود. یک نسل تحقیر شده برای اثبات خود خیابان‌ها را پر می‌کند. لاجرم آن دور پر هزینه تکرار می‌شود. نظام قلعه نشین می‌شود و مردم سرکوب. همه چیز به سرعت به مبارزه برای بقاء تبدیل می‌شود.
این دور باطل خطرناک، منابع زیرزمینی خشم و کینه تولید کرده است. با هر دور تازه، بر حجم و گستره این منابع افزوده می‌شود. کاش مردم یک تجربه تازه را رقم بزنند. این جنبش را در همان سرشت زنانه‌اش حراست کنند و خواست دختران و زنان را از نظام بخواهند. اجازه دهند یک فرصت برای معامله و کسب امتیاز مدنی فراهم شود. همه چیز خواستن به معنای هیچ چیز به دست نیاوردن است. همه چیز خواستن ذخیره آتش برای یک روز خطرناک است.
زور فراوان برای کسب یک امتیاز مشخص، سیاست را دوباره حیات می‌بخشد. افق آینده تنها در پرتو حیات سیاسی زنده امکان پذیر است. ما در حال نزول به قلمرو پیشاسیاسی هستیم.
@javadkashi

عضو کمیسیون امنیت ملی: دولت می‌تواند رویه فعلی گشت ارشاد را متوقف کند/ پلیس ابزار امر به معروف و نهی از منکر نیست

شهریار حیدری:
🔹پلیس یک دستگاهی است برای تامین امنیت عمومی و در مواردی با ابزاری که دارد کنترل وضعیت را انجام می‌دهد اما در حال حاضر هم امر به معروف‌کننده است هم برخوردکننده، امر به معروف‌شان همان تنش، برخورد و درگیری است که پیش می‌آید.
🔹بنابراین بهتر است چون اجرای این قانون در حال حاضر به مصالح و نفع کشور نیست و صرفا تنشی بین مردم و پلیس است و نهایتا باعث سوءاستفاده مخالفان و معاندان پشت مرزها می‌شود، این قانون اصلاح شود./ ایلنا
@AkhbareFori

🔻عزت‌الله ضرغامی، یکی از وزیران کابینه ابراهیم رئیسی و رئیس سابق سازمان صداوسیما، خواهان «تجدیدنظر در قوانین و روش‌های ناکارآمد» شده است.

او گفته چنین کاری برخلاف تصور رایج باعث «سقوط دومینووار نظام» نمی‌شود.

با بالا گرفتن اعتراضات به حجاب اجباری و گشت ارشاد، برخی تحلیلگران می‌گویند حکومت ایران از آن واهمه دارد که با عقب‌نشینی در مساله حجاب ناگزیر به اعطای آزادی‌های بیشتر در موارد دیگر شود.

در روزهای اخیر منابع رسمی در ایران گفته‌اند که شورای عالی انقلاب فرهنگی به زودی مصوبه جدیدی درباره گشت ارشاد ابلاغ خواهد کرد.

📸etemadonline
https://bbc.in/3fhaQBS
@BBCPersian

فاضلی، جامعه‌شناس: جامعه ایران به شدت بالغ شده، اما ساختار حکمرانی دائم دارد توانش را از دست می دهد

◻️ محمد فاضلی در برنامه «شیوه» در تلویزیون:

♦️ جامعه ایران به دلیل آنچه برای خانم مهسا امینی پیش آمد بسیار داغدار و ملتهب است

♦️باید بدانیم جامعه ایران در چه وضعیتی است. فقط 14 درصد مال سالهای قبل از انقلاب هستند، 86 در صد پس انقلاب به دنیا آمده اند

♦️این جامعه گسترش یافته و رشید و بالغ شده و تحصیل کرده است

♦️این جامعه از برخی عارضه ها رنج می برد. نرخ بیکاری بسیار بالاست، حتی با نرخ های پایین مشارکت این بیکاری بالاست

♦️بیکاری به شکل نابرابری بین زن و مرد تقسیم شده؛ مردان پنج برابر زنان شاغل هستند!

♦️نرخ بیکاری زنان 13 درصد، نرخ بیکاری مردان 7.2 درصد.

♦️در جوانان 18 تا 35 سال، نرخ بیکاری مردان 13.8 و نرخ بیکاری زنان 28.3 درصد. جوان 18 تا 35 سال دو برابر کل بیکار است!

♦️تعداد دانشجویان زن 20 هزار بیش از مردان است، زنان بیشتر دانشجو شده اند، اما نرخ بیکاری آنها دو برابر است. نرخ مشارکت اقتصادی آنها هم یک پنجم است. طبیعی است من مثل زنان اسم این را بگذارم یک تبعیض ساختاری علیه زنان.

♦️همین جامعه در 10 سال گذشته میزان برخورداری ثروتمندترین دهک به فقیرترین دهکش از 11 برابر شده 14 برابر؛ یعنی نابرابری هم گسترش یافته است.

♦️طبق گزارش دو سال پیش مرکز پژوهش های مجلس، ما در طول دهه 90 یک افول اقتصادی وحشتناک را تجربه کردیم. این افول در حدی است که اگر تا سال 1405 ما سالی 8 درصد رشد اقتصادی داشته باشیم، شش سال متوالی رشد 8 درصد، آن هم برای اقتصادی که از اول دهه نود رشد اقتصادی آن میانگین صفر بوده این گزارش می گوید تازه آن سال می رسیم به جایی که سال نود بودیم! و می دانیم این غیرممکن است!

♦️این جامعه ای است که 60 درصد شاغلانش پوشش بیمه ندارند!

♦️این جامعه دچار 18.4 درصد فقر است، یعنی از هر پنج نفری که از کنار شما رد می شود یکی در فقر مطلق به سر می برد!

♦️در این جامعه دولتش به شدت کسر بودجه دارد و جایگاه جهانی اش این است. ما باید ببینیم داریم کجا زندگی می کنیم!

♦️در جایی داریم زندگی می کنیم که در فاصله سالهای 80 تا 97، در سال 80 هشتاد درصد تجارت ما با 23 کشور بوده است. رسیدیم به جایی که در سال 97، پنجاه و چهار درصد تجارت کشور با سه کشور بوده است (چین، عراق، امارات). اگر شما به این نمی گویید جداافتادگی از جهان، پس چه می گویید؟!

♦️در داخل به شدت تضعیف شده اید از نظر اقتصادی و به مردم فشار آمده است، در حالی که کشور 10 میلیون جمعیت افزایش یافته 40 درصد درآمد سرانه اش را از دست داده است. میانگین تورم در جهان در سال 2018، 2.4 درصد بوده است، و تورم بلندمدت ایران 20 درصد بوده و فقط سه کشور ونزوئلا، زیمباوه و آرژانتین تورم بیشتری داشته اند!

♦️روایت من از جامعه امروز من این است که جامعه ای است که به شدت بالغ شده، از 36 میلیون نفر شده 84 میلیون، تحصیلاتش به شدت رفته بالاتر، به لحاظ آگاهی بسیار پیشرفت کرده. این جامعه به شدت جهانی شده، به شدت می تواند خودش را مقایسه کند. به شدت مردمش به سفر می روند و خودشان را با جهان مقایسه می کنند. این جامعه مواجه شده با یک ساختار حکمرانی که دائم دارد توانش را از دست می دهد و به شدت بر سر موضوعات مختلف انرژِی خود را هدر داده است./ جماران

#هم‌میهن
@hammihannewspaper

"مانی حقیقی، بازیگر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس روز سه‌شنبه در واکنشی تند از اعتراضات مردمی در ایران حمایت کرد و به انتقاد از جمهوری اسلامی پرداخت.

او با انتشار پیامی ویدئویی گفت که جمهوری اسلامی خود، بیش از چهار دهه است که مفهوم نافرمانی مدنی را در تقویم برای روزهایی مانند پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ و ۲۲ بهمن ۵۷ جشن می‌گیرد ولی امروز مردم ایران را از همین امر منع می‌کند."

واکنش‌های ایموجی:
@VahidHeadline, @VahidOOnLine

📡 @VahidOnline

🔴فرصت يا تهديد؟

🔺اعتماد ۶ مهر ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘پرسشي كه بايد روي ميز هر حكومتی گذاشت، اين است كه آيا هيچ احتمالي مي‌دهيد كه سياست‌هاي جاري يا حداقل بخشي از آن‌ها منجر به نتایج رسمی تعیین شده یا مورد ادعا نمي‌شود؟ به عبارت ديگر آيا مي‌پذيريد كه احتمال خطاي اساسي و راهبردي در سياست‌هاي جاري يا بخشي از آن وجود دارد يا خير؟

🔘اگر نه، كه ديگر بحثي نمي‌ماند. هر چند در این صورت نیز مي‌توان پرسش دیگری را پرسيد. این که پس، اين همه ضعف‌ها و كاستي‌ها در كنار نقدها و اعتراضات مردم از چه روست؟ آيا همه آنها ناشي از توطئه بيگانگان است؟

🔘حتي اگر چنين باشد، چرا بيگانگان مي‌توانند تا اين حد صاحب اثرگذاری در امور داخلی شوند؟ ولي اگر پاسخ مثبت است، در اين صورت معيار مناسب و كارآمد براي شناخت يك سياست غلط و سپس اصلاح آن چيست؟

🔘هر سياستي از دو جهت مي‌تواند نقد شود، اول از حيث اهداف، دوم از حيث ابزار و شيوه‌های اجرایی. براي مثال سياست خودكفايي در محصولات استراتژيك کشاورزی از نظر عده‌اي نادرست است و آن را غير موثر و پرهزينه مي‌دانند. اين نقد به هدف است.

🔘همچنين ممكن است با يك هدف معين مخالفتي نباشد، ولي با شيوه اجراي آن مخالفت شود. نمونه آن بحث حجاب است كه به احتمال زياد بخش زیادي از جامعه با اين هدف‌گذاری موافق هستند ولي سیاست کنونی در جرم انگاری موضوع حجاب و گشت ارشاد را درست نمي‌دانند و اين سیاست را نه در جهت رسيدن به اين هدف، بلكه در جهت معكوس آن ارزيابي می‌كنند.

🔘از اين رو اتفاقاتي مثل آنچه كه در روزهای پس از فوت خانم مهسا اميني رخ داد، نقطه عطفي بود در زدن تلنگر به اين ذهنيت نادرست و زیر سوال بردن این گزاره كه گشت ارشاد مانع از بي‌حجابي شده و وجود آن به گسترش و پذیرش حجاب عمومي كمك مي‌كند.

🔘اگر از اين زاويه به مساله نگاه كنيم اين اتفاقات فرصتي مهم براي ساختار سياسي است تا با تغيير اين سياست، كارايي خود را بيشتر و اميد مردم را افزايش دهند. در واقع اين فرصتي است كه نشان داده شود، حكومت متصلب و غيرمنعطف نيست، و هر جا كه ديد ايراد و اشكالي وجود دارد اقدام به اصلاح آن مي‌كند و اين نقطه قوت آن است و اجازه نمي‌دهد كه فرصت‌ها از دست بروند.

🔘اين رويكرد نشان مي‌دهد كه در برابر نقد فروتن است. در نقطه مقابل تاكید بر اين كه، مرغ يك پا دارد و سياست ما نيز ثابت است، حتي اگر همه مردم يا اكثريت مخالف باشند، به معناي بي‌اعتباري مجموعه سياست‌های رسمی نيز هست.

🔘متاسفانه برخوردي كه تاكنون با اين اعتراضات شده آن را تهديد تلقي كرده و با پرداختن به مسايل حاشيه‌اي كه احتمالا ساخته برخي از تندروها است مثل آتش زدن پرچم، كه بر فرض هم يك نفر نادان چنين كرده چه ربطي به مردم معترض دارد؟ با این اتهامات خواسته‌اند اين اعتراضات را به تهديد تبديل كنند و اين نافي درايت و هوشمندي سياسي است.

🔘سياست‌ورزي هوشمندانه مي‌كوشد كه مردم را همراه و هم‌راي خود كرده و اعتراض انان را به ويژه اگر از جوانان باشند، محترم شمرده و با توصيف آن به عنوان فرصت از يك سو سياست نادرست را اصلاح كند و از سوي ديگر متعرضين را جذب و ظرفیت اعتراضات را تخلیه كند.

🔘اعتراضات روزهای گذشته، علي‌رغم آن كه تلفات تاثرآوري داشت، و هر خوني كه از هر طرف به زمين ريخته مي‌شود، درخت كينه و نفرت را آبياري مي‌كند و ميوه اين درخت تلخ و مسموم‌كننده است ولي نسبت به رويدادهاي ۹۶ و ۹۸ چندين گام به پيش بود و شايسته بود كه در مواجهه با آن خويشتن‌داري پیشه شود و ميان آنها با گذشته تفاوت قايل شود و از همه مهمتر اين كه باید به انان كه درخواست مجوز براي تجمع اعتراضي داشتند، اجازه داده مي‌شد تا شاهد اين وقايع نباشيم.

🔘وقايعي كه ظاهرا سياست‌ورزان تندرو و البته ساده‌لوح متوجه تبعات آن نيستند. فقط دو بازتاب اعتراضات اخیر را ذكر مي‌كنيم تا درس عبرتي باشد بر اين كه فرصت‌ها را نبايد به تهديد تبديل كرد.

🔘اول، بازتاب بسيار گسترده و همدلانه با اين مساله در داخل و به ويژه در سطوح جهاني بود كه عوارض سياسي و اقتصادي فراواني براي كشور دارد.

🔘دوم، کیفیت حضور خياباني براي محكوم كردن اعتراضات. اين دو مورد در نوع خود براي اولين بار بود كه در اين اندازه رخ مي‌داد و بايد عبرتي باشد كه در رويكردشان به فرصت‌ها و تهديدات تجديدنظر كنند.