مشاهدات عینی‌ام از اعتراضات خیابانی-۹
بگو با علی‌نژادی، اینترنشنال، بی‌بی‌سی یا سالومه!

تهران: ۱۴۰۱/۷/۱۴
امروز خبری از nonumber نبود. اداره تعطیل است! رفت برای شنبه!
پیامک آمد: «لامصب! اسم دقیق منابعت را نده! فکر ما هم باش!»
دنبال مدرسه‌ای دخترانه میگردم؛ نت پر است از فیلم‌های کوتاه. برای روایت کافی نیست. زنگ زدم دانیال (معلم نیمه‌معترض) رفیق دبیرستان. آدرس مدرسه‌‌شان را داد؛ پسرانه.
گفت «بچه‌ها آمدند بیرون. با بسیجی‌های محل به زدوخورد کشید. یک‌ساعت بعد مدیر عزل و معلم را پلیس امنیت دستگیر کرد»
آدرس مدرسه را داد. کسی نبود. رفتم حراست آموزش‌و پروش. کارت خبرنگاری خواست؛ ندارم!
زنگ زدم حامد: «کارت تسنیم می‌خوای یا فارس؟ عکس بفرست سریع برایت میزنم.»
غرضش جعلی بود!
امروز کاری پیش نرفت. برگشتم مدرسه! سرایدار مذهبی است: «بی‌خود می‌گویند! سر صبحی بچه‌ها را تحریک کرده بودند.»
یحتمل سرایدار آمار داده!
اعتراض دانش‌آموز بدترین رویارویی با حاکمیت است؛ چیزی شبیه ارره! گرچه عمق و طول ندارد ولی هزینه‌زاست. نوجوانی که از مدرسه پایش به اردوکشی خیابانی باز شود، در دانشگاه چه خواهد کرد؟
رفتم «قهوه‌خانه عموحیدر» سرقرار مصاحبه. دوتا آمدند؛ تبریزی و کرجی. هر دو یگان ویژه ناجا.
تبریزی: «مرخصی بودم در تبریز. بعداز ۲۰روز ماموریت در مهران. از خانه آمدم بیرون که شلوغ شد. تا به خودم آمدم دو بسیجی انداختنم در ون. گفتم همکاریم! با لگد زد به پهلویم و گفت «همه ‌همکاریم!»
در ون چند نفر اغتشاش‌گر هم بودند. ترسیدم میان آنها بگویم مامورم! بردند در باغی در بیرون شهر. همه را رو به دیوار کردند. بردنم اتاق بازجویی. فرمی را گذاشت جلویم:
-بگو با علی‌نژادی، اینترنشنال، بی‌بی‌سی یا سالومه!
-آقا آقا
-حرف نزن. فقط تیک گزینه‌ها رو بزن!
-دست‌کن توی جیبم، مدارکم را ببین.
کارت ناجا را که دیدید گفت: عجب! کارت هم جعل میکنی؟
-جعل چیه؟ مامورم، استعلام بگیر.
-حرف نزن، فقط تیک بزن!
داد زدم میگم مامورم!
کمی تعدیل شد. گفت: «کی‌ها رو میشناسی در شهر؟»
مسئول اطلاعات ناجا و سپاه استان را اسم بردم.
گفت «عجب! یعنی انقدر کار اطلاعاتی روی ما کردی؟»
گیر افتاده بودم. هرچه می‌گفتم بدتر میشد!
تهدید کردم بوالله! میرم حفاظت شکایت!
بالاخره کوتاه آمد و استعلام کرد. گفت «رفیق ببخشید!»
حالا شدم رفیق!
دو روز بعد که تهران شلوغ‌تر شد، مرخصی تمام نشده، آماده‌باش دادند برگشتم تهران. الان ۱۸روزه در خیابان درگیریم. دیروز چند نفری در کوچه‌ گیر کردیم. هرچه در خانه بود را پرت می‌کردند روی سرمان! از جعبه‌نوشابه تا قابلمه!
شیشه‌قلیان خورد تو سر پسر‌عمه‌ام! الان با ۳۰-۴۰بخیه بستریست.

#جواد_موگویی
https://t.me/javadmogoei

کور خویش و بینای مردم!

در محله‌ای که در دوران نوجوانی‌ام زندگی می‌کردیم، مردی سکونت داشت که به "کورِ خویش و بینای مردم" شهرت یافته بود.
معمولاً وقتی صدای دعوایی از کوچه بلند می‌شد؛ این مرد می‌پرسید؛ کیه تو کوچه داره پارس می‌کنه؟ اگر به او می‌گفتند؛ بچه‌های همسایه‌شان مراد، بلافاصله صدایش را در گلو می‌انداخت و می‌گفت؛ نگفتم این حرومزاده‌ها بویی از ادب و تربیت و اخلاق و انسانیت نبرده‌اند و مثل حیوان به پای این و آن می‌پیچند! اما اگر به او گفته می‌شد که بچه‌های خودش دعوا راه انداخته‌اند، قیافۀ حق به جانبی می‌گرفت و می‌گفت؛ برم ببینم کی اعصاب بچه‌ها را خرد کرده که مجبور به دعوا شده‌اند!
همینطور هنگامی که فحشی از کوچه می‌شنید، با برافروختگی فریاد می‌زد؛ ببینید این حرام لقمه کیه؟ اگر می‌شنید که بچه‌های مراد فحش می‌دهند، می‌گفت؛ بروید همچین تو دهن کثیف‌شان بکوبید که تا عمر دارن فحش و فضیحت یادشون بره، اما اگر می‌شنید که بچه‌های خودش هستند؛ می‌گفت؛ حتماً یک نفر چیزی به بچه‌ها گفته که طفلکی‌ها اینطور واکنش نشان می‌دهند.
خلاصه او در هر موضوعی از اهانت و تهمت و غیبت گرفته تا کتک‌کاری و چاقوکشی و هر عمل خلاف دیگری، اگر بچه‌های همسایه عاملش بودند آن را دلیل طینت رذل و سرشت تربیت ناشدۀ آنها می‌دانست؛ اما اگر بچه‌های خودش عامل بودند، آن را موجه می‌شمرد و از کنارش می‌گذشت!
واقعیت این است که در صحنۀ سیاست ایران هم داستان همین است! همۀ اطراف منازعات سیاسی از هر دسته و گروه و گرایشی پنداری اصل و ماهیتِ کاری را بد یا خوب نمی‌دانند. نگاه می‌کنند که آن کار از کدام طرف سر زده است. اگر از طرف رقیب و خصم باشد که واویلا، ولی اگر از طرف خودی‌ها باشد، آن را با هزار سفسطه و مغلطه توجیه می‌کنند!
مادامی که کور خویش باشیم و بینای مردم، داستان همین است که هست و هیچ اتفاقی هم ماهیت این وضع را تغییر نمی‌دهد.
#احمد_زیدآبادی
#منازعه_سیاسی
#کور_خویش
#بینای_مردم
#سفسطه
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

🔴راه سوم؛
🔹خطاب به هر آن کس که مربوط است

🔺 هم‌میهن ۲۵ مهر ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘به عنوان سرمقاله باید درباره اتفاقات زندان اوین چیزی می نوشتیم ولی تکراری است و کم اثر، لذا در این متن از منظری همدلانه به مجموعه اتفاقات گذشته و آینده پرداخته خواهد شد.

🔘اکنون حدود یک ماه است که ایران درگیر اعتراضات شده است. تا کنون چند بار گفتند مسأله پایان یافت، ولی نیافت. شاید هم روزی دیگر و فقط برای مدتی پایان یابد ولی احتمالا فقط برای مدتی پایان خواهد یافت و دوباره چون آتشی در زیر خاکستر است با وزش باد یا حتی نسیمی، خاکستر را کنار زده و شعله‌ور خواهد شد و به میزانی که بجای گیاهان سبز و با نشاط، شاخه‌های خشک و برگهای پژمرده در اطرافش باشند شعله‌های آن بزرگتر و سوزانده‌تر خواهد شد.

🔘متاسفانه تا همین‌جا هم خسارات انسانی زیادی بوده که یکی از آن هم زیاد است چه رسد به دهها و شاید صدها نفر. از سوی دیگر مسأله منحصر به فوت مهسا نیست و از ابتدا هم نبود. آن فقط آخرین قطره‌ای بود که به این مخزن اعتراض و نارضایتی اضافه و موجب سرریز آن شد و الا این مخزن پیشتر در حال پر شدن بود ولی سرریز نشده بود.

🔘ادامه این وضع چه نتیجه‌ای دارد؟ جز افزایش خسارات، استهلاک نیروها و تعمیق بیشتر نفرت و شکاف‌ها؟

🔘چه باید کرد؟ برخی معتقدند که فقط دو راه یا چشم‌انداز در پیش است. اول ایستادگی معترضین و افزایش حمایت از آنان و خشن‌تر شدن اعتراضات. نتیجه این روشن است، زمین سوخته؛ فارغ از این که در پایان این منازعه کدام‌یک از طرفین، مالک این زمین سوخته شود.

🔘راه دوم پایان اعتراضات از طریق افزایش هزینه به معترضین و یا خسته شدن آنان است. مثل آنچه که در ۷۸ و ۸۸ و ۹۶ و ۹۸ رخ داد.
راه دوم هم در عمل, یکی از گام‌های نزدیک شدن به راه اول است. زیرا ماهیت این اعتراضات به گونه‌ای نیست که با شیوه‌های انتظامی و زندان حل شود.

🔘همه می‌دانند که بزرگترین هزینه‌های نیروی انسانی در درگیری با گروههای مسلح ابتدای انقلاب بوجود آمد. ولی همان وقت همه می‌دانستند که راه مواجهه با گروههای مسلح در نهایت عملیات نظامی بود و به همین طریق هم حل شد.‌ چون آنان حامل مطالبه ای عمومی نبودند. می‌خواستند قدرت را داشته باشند. پس سرکوب شدند. با سرکوب پرهزینه آنان، غائله نیز خاتمه یافت.

🔘ولی امروز و در اعتراضات جاری کسی دنبال کسب قدرت نیست. عمدتا انسان‌هائی هستند که مطالبه‌ای ملموس و بحق و مورد حمایت اکثریت مردم را دارند. چه سیاسی و چه فرهنگی یا اقتصادی. باید با آنان حرف زد. مهمتر از حرف زدن، باید عمل کرد.

🔘پس آیا می‌توان گفت که تقدیر ما همین است؟ خیر. ساختار سیاسی خیلی اصرار دارد که دیگران را نادیده بینگارد. گویی با ندیدن یا نادیده گرفتن دیگران آنان کوچک یا ناپدید می‌شوند. این رویکرد نادرستی است که در ساختار صدا و سیما بازتاب می‌یافت و آن را برای جهت‌دهی افراطی به افکار عمومی در خدمت خود گرفتند. این در عمل، افکار خودی‌هایشان را تحت تاثیر قرار داده و باور می‌کنند که مسأله ای نیست. این باور اعتیاد آور است و فرد هنگامی از ابعاد ماجرا مطلع می‌شود که دیگر دیر شده است.

🔘من همچنان معتقدم که راهی جز اصلاح‌طلبی نیست. نه به معنای پرچمداری اصلاح‌طلبان، همچنان که طرفداران انقلاب پرچم خود را برداشته‌اند البته نه پرچم انقلابیون قبلی را. باز شدن و پیمودن این راه اکنون مستلزم نشان دادن حدی از عقلانیت در ساختار سیاسی است.

🔘همه شواهد و قرائن گویای آن است که بخش بزرگی از بدنه اصولگرایی نیز خواهان اغاز چنین روندی هستند. چون همه می‌دانند که این سرزمین در موقعیت خطیری است و بدون حمایت و مشارکت همه فرزندان این کشور مساله‌ای حل نخواهد شد.

🔘شاید تغییر فرمان اداره کشور ابتدا سخت به نظر آید، ولی بطور قطع حرکت بسوی آرامش خاطر بعدی آن چنان لذت‌بخش است که این سختی اولیه فراموش خواهد شد. صادقانه باید گفت این نحوه حکمرانی با هیچ اصولی قابل دفاع نیست.

🔘اگر مردم را معیار واقعی می‌دانیم کافی است به یک نظرخواهی عمومی تن داده شود. حداقل به نتایج یک نظرسنجی معتبر تن دهید که اگر ندهید همه ادعاهای‌تان خلاف واقع است وعاقبت کار مبهم.

🔴 نهری که برکه شد

✍️ محمد جواد غلامرضا کاشی

🔺آنها نمی‌دانستند آب نهر برکه شده به تدریج کیفیت خود را از دست خواهد داد. دیگر قابل شرب نیست، بوی نامطبوعی خواهد گرفت. نه تنها به مثابه یک رژیم حقیقت، تولید امید و قدرت نخواهد کرد، بلکه از دست می‌رود. خشک می‌شود و دیگر برکه‌ای در میان نخواهد ماند. آنگاه باید دست به دامان دروغ و ریا شوند. مدعی آب گوارایی شوند که نیست. جرعه‌های خالی به کام مردم بریزند. دروغ جانشین رژیم حقیقت می‌شود و به تخریب خود و جهانش می‌پردازد.

🔺برادران بزرگ این نسل که امروز در خیابان هستند، در سال ۱۳۸۸ همین واقعیت را برملا کردند. شعار خصلت نمای جنبش ۸۸ انکار دروغ بود. نه به دروغ، دعوتی برای گشودن راه بود، شاید آن برکه نیمه خشک، دوباره به سرشت نهر گونه‌اش بازگردد. اما نشد که نشد و برادران بزرگ این نسل هم توفیقی پیدا نکردند.

🔺نسل امروز در تداوم تجربه پیشینیانش، از امید به جوشش آن نهر چشم پوشیده است. به جای آنکه راه پیشینیانش را تداوم دهد، در جستجوی آغاز است. می‌خواهد خود آغازگر باشد. آغاز کردن، یک لحظه تاریخی پر مساله و اضطراب است. مثل پریدن در تاریکی است. اما این راهی است که درهای بسته و دیوارهای بلند پیش روی نسل‌های بشری گذاشته‌اند.

🔺زن، زندگی آزادی، خصلت نمای این جنبش است. دستمایه‌های اولیه برای احداث یک جهان جدید. تا آن روز صبر بسیار باید کرد. اما اجمالا می‌توان فهمید جهان جدید با مشارکت بیشتر زنان شکل خواهد یافت. تصور اردوگاهی از جامعه به پایان رسیده است. هیچ غایت و هدف مقدس یا نامقدسی قرار نیست گریبان جامعه را بگیرد. اصالت زندگی مثل یک نهر خروشان قرار است همه جا را در اشغال خود درآورد.

📎منبع و متن کامل


T.me/social_transparence

دهقانی، معاون سیاسی سپاه الغدیر یزد:

🔷مردم برای محکوم کردن این حوادث مانند گذشته به خیابان نیامدند…

🔹برخی دستگیر شدگان در حوادث اخیر به علت نارضایتی از شرایط اقتصادی در تجمعات حاضر شده بودند.

🔹قبول داریم که مشکلاتی در کشور وجود دارد و چه بسا همین نارضایتی‌ها سبب شد که اگر چه مردم در حوادث اخیر به حمایت از دشمن به میدان نیامدند اما از آن طرف هم برای محکوم کردن این حوادث مانند گذشته به خیابان نیایند.

✅ @akhbare_fouri

فیاض زاهد، فعال سیاسی اصلاح‌طلب: دعوت به آرامش، گفت‌وگو و اصلاح به اتمام رسیده/ جامعه جوان از ما گذر کرده است

فیاض زاهد در روزنامه اعتماد نوشت:

🔹باورتان نمی‌شود که چقدر دعوت به آرامش، گفت‌وگو، اصلاح، مذاکره، منطق . . . سخت شده است. سخت نه؛ به اتمام رسیده است. این بزرگ‌ترین تهدید علیه ثبات روانی و سیاسی کشور است. از حکومت سخن نمی‌گویم که به تعبیر من خود را به دست باد داده است. از کلیت جریان ملی در داخل و خارج سخن می‌گویم.

🔹اگر منصفانه پاسخ دهم که مسئول این وضعیت کیست؟ پاسخ می‌دهم بی‌تردید سهم جمهوری اسلامی ایران بیش از بقیه است. این سیستم سیاسی که امثال من همه جوانی‌اش را در جبهه‌ها برای اعتلای آن صرف کرد، با بی‌تدبیری منحصربه‌فردی به نابودی خویش همت گماشته است!

🔹تجربه این روزهای من در گفت‌وگوها، گعده‌ها، نوشته‌ها... آن است که جامعه جوان از ما گذر کرده است. دیگران را نمی‌دانم. اما من فهمیده‌ام که دوره ما تمام شده است./ اعتماد

✅ @akhbare_fouri

📝 حاکمیت و "قانون برادرکشی"

✍ حسن حضرتی

✅ به باور صاحب نظران تاریخ عثمانی، یکی از علل فروپاشی این امپراتوری که ادعای خلافت اسلامی را نیز داشت، اجرای "قانون برادرکشی" بود. این قانون را محمد دوم (فاتح) ابلاغ کرد: "هـر يـك از اولاد عثمـانی كـه سلطنت بر وی ميسّر گردد، برای بقای نظام عالم [دولت علیّه عثمانی] شايسته است بـرادرانش را بـه قتـل برساند." خود سلطان هم با صدور دستور قتل برادر شيرخواره خود، احمـد، اجرای قانون ابلاغی را آغاز کرد. این قانون چیزی در حدود صدوپنجاه سال در تاریخ عثمانی دوام داشت، تا این که احمد اول در سال‌های آغازین سده هفده آن را باطل کرد. علت اصلی لغو این قانون قتل شمار زیادی از فرزندان ذکور خاندان آل عثمان در مدت اجرای آن بود. این امر بابعالی را به شدت با قحط‌الرجال روبه‌رو کرد. دیگر شاهزاده‌ای که جسم و روان سالمی داشته باشد و بتواند بر تخت بنشیند، یافت نمی‌‌شد. زندگی قفسی شاهزاده‌ها و ترس مدام از این که کِی یکی از برادران‌ پس از مرگ پدر به تخت می‌نشیند و در نخستین اقدام حکم قتل بقیه برادرانش را می‌دهد، آنها را گرفتار انواع و اقسام بیماری‌های جسمی و روحی می کرد. کار بدانجا رسیده بود که دیگر بر تخت سلطنت عثمان و اورخان و مرادها و بایزیدها و سلیم و سلیمان باشکوه، سلاطین بیمار و سبک عقلی چون سلیم دوم و مصطفای یکم (معروف به دیوانه) و محمد سوم و ابراهیم یکم (این هم معروف به دیوانه) تکیه زدند که از عهده اداره حرمسرای خود هم برنمی‌آمدند، چه رسد به اداره امپراتوری.
✅ اگر این قانون در قرن هفده لغو نمی‌شد و به دنبال آن بی‌درنگ اصلاحات بنیادی در ساختار دولت عثمانی در دستور کار قرار نمی‌گرفت، بعید بود عمر این دولت به قرن هیجده هم برسد. بازگشت بابعالی از یک تصیم غلط و چند رویه ناصواب و آغاز اصلاحات بنیادی، به این "مرد بیمار" دویست سال دیگر هم عمر بخشید و آن را تا 1923م. زنده نگه داشت.
✅ نبش تاریخ کردم تا بگویم آنچه اینک در ساختار سیاسی کشور دیده می‌شود اجرای عیان و آشکار قانون برادرکشی است. حاکمیت با این استدلال که حفظ نظام از اوجب واجبات است، دولتمردان و کارگزاران -حتا معتمد- خود را با شتاب زیاد خانه‌نشین می‌کند؛ از موسوی و کروبی و خاتمی و ظریف گرفته تا ناطق نوری و علی لاریجانی و... . این افراد یک زمانی یا نخست‌وزیر بودند یا رئیس‌جمهور و یا رئیس مجلس. یعنی در ساختار جمهوری اسلامی مناصب بالایی داشتند. این افراد هنوز هم به مبانی این ساختار وفادارند و به همین جهت الان حکم چوب دو سر طلا را دارند و از هر طرف فحش و ناسزا می‌خورند. اما ساختار آنها را در فهرست خلعا قرار داده است.
✅ نتیجه آن شده است که اینک سیاست‌ورزی و سیاستگذاری در ایران به دست گروهی افتاده است که حتا الفبای آن را هم نمی‌دانند. حقایق و مصالح مملکت را درک نمی‌کنند. بی‌تجربه‌اند. حکمرانی را شوخی گرفته‌اند. رمز و رموز نظام بین‌الملل را نمی‌شناسند. هیچ چیزی را مهم نمی‌دانند جز اظهار وفاداری به ساختار. حتا در این اظهار هم صادق نیستند که اگر بودند گاهی زبان به نقد کنش‌های غلط ساختار باز می‌کردند تا وفادارانه زوال و فروپاشی آن را مانع شوند. در زمانی که کشور با بحران‌های بزرگ اجتماعی و زیست محیطی روبه روست، نمایندگان آن در مجلس به دنبال تصویب قانون برای سگ و گربه خانگی باشند، به این معناست که کشورداری را به کارگزارانی سپرده‌ایم که سخت با آن غریبه‌اند.
این اتفاق یک پیامد خیلی بدی را هم پیش چشم ما گذاشته است. همانند عثمانی، در ساختار سیاسی ایران امروز، به سبب همان قانون نخبه‌کشی که با قدرت در حال اجراست، اهل قلم (دیوانیان) آنقدر ضعیف و ناتوان شده است که در عمل اتخاذ تصمیمات اساسی به دست اهل شمشیر افتاده است.
✅ این که تبعات چنین وضعیتی که در آن قرار گرفته‌ایم چه خواهد بود برای تاریخ‌نادانان روشن نیست؛ اما آنکه تاریخ خوانده است می‌داند که ساختار سیاسی دو راه بیشتر ندارد: یا بر ادامه این رویه غلط اصرار بورزد و تبعاتش را بپذیرد و یا این که خطای خود را بپذیرد و قانون برادرکشی (=نخبه‌کشی) را وانهد و تن به اصلاحات بنیادی و ساختاری بدهد تا مردم خود را از دست ندهد و مشروعیت خود را زایل نکند؛ بلکه ایران عزیزمان نجات یابد. رستگاری این مُلک و ملّت در عزیز شمردن نخبگان و به حاشیه راندن نادانان است و بس.

🆔@Hassanhazrati50

🔴 رفتارهای تند عصبی = حداقلی شدن مشارکت در اعتراضها

✍شهاب الدین حائری شیرازی

بنده 25سال است به سیاستهای حکام نقد مینویسم اما سعی میکنم اعتراضم به ظلم الوده نشود.
اعتراضهایم گزنده وصریح است اما مراقبم فحش وتوهین بی اثرش نکند.
اعتراض با کیفیت موثر است.

به میزانی که عکس العمل اعتراضی به عملکردحکام غیرمنطقی شود، کمیت و کیفیت مشارکت کنندگان در اعتراضها کاهش یافته به اصل اعتراض آسیب می رسد.

مردم به حق، از شیوه حکمرانی عصبانی اند این احساس عصبانیت انرژی تولید میکند اگر این انرژی اعتراضی بجای ایجاد حرکت مفید در راستای ایستادگی در مقابل ظلم حکام، بصورتهای خاص بعضا شوک آور تخلیه شود موجب فاصله گرفتن عموم مردم از معترضین گردیده نمی گذارد اعتراضهای به حق، در مسیر اصلاح گری و بهبود اوضاع مثمر ثمر واقع شود.
احتمالا عده ای اصلا برای ضربه زدن به حرکت اعتراضی به میان معترضین نفوذ کرده رفتارهای افراطی انجام می دهند، مردم بایست محکم و با اقتدار با این طیف نفوذی یا افراطی برخورد کنند.
اعتراض حق ماست اما ظلم نه حق حاکمیت است نه ما.

🎞روحانی عابر با فحش و برداشتن عمامه توسط افراطیون بدرقه میشود!!


https://t.me/virayeshe_zehn

🔺اگر روزی هزار زنا بشود...

[بعد از انقلاب] من از امام خمینی سؤال کردم که راجع به بعضی از مسائل [قضائی] می توانم سراغ آیة الله سید احمد خوانساری رفته و از ایشان سؤال کنم؟ فرمودند: ایرادی ندارد، اتفاقاً نظرات ایشان به فکر تو نزدیکتر است!!

وقتی من رفتم خدمت آقای خوانساری فرمودند: اگر روزی هزار زنا بشود گناهش کمتر از آن است که خون یک نفر بیگناه ریخته شود.

اخلاق و مبارزه خاطرات سید مهدی طباطبائی ج 1 ص 111.

@bazmeghodsian

افکار عمومی جهان برای
چه هدفی آماده می‌شود؟
 
یک. حجم جهت دهی افکار عمومی جهان، علیه جمهوری اسلامی، با هیچ‌کدام از حوادث قبلی که در ایران روی‌داده قابل مقایسه نیست و نظیر ندارد؛ در هیچ پرونده‌ای، در هیچ مقطعی. از ماجرای سفارت آمریکا گرفته تا وقایعی مانند قتل‌های زنجیره‌ای، حمله به کوی دانشگاه، هولوکاست به روایت احمدی‌نژاد، وقایع سال‌ 88 و...
دو. در دنیای امروز بسیاری از طراحان تحولات بزرگ تا هنگامی که مطمئن نشوند اکثریت افکار عمومی (حدود ۸۰ درصد) با یک تصمیم همراه هستند، آن تصمیم را اجرایی نخواهد کرد.
سه. جهت دهی به افکار عمومی در چنین سطحی بسیار پرهزینه است و سخت بتوان پذیرفت که این هزینه‌ها،  برنامه‌ی دیگری را از پی نداشته باشد.
چهار. حجم فراوان فعالیت‌های رسانه‌ای برای جهت‌دهی به افکار عمومی چنان قوی و پرشدت است که به‌نظر می‌رسد هر تصمیمی برای ایران می‌تواند با تایید اکثریت افکار عمومی در جهان همراه شود؛ هر تصمیمی.
پنج. مطالعه‌ی موارد مشابه مانند حمله به عراق و افغانستان، گزینه‌ی حمله‌ی نظامی را به ذهن نزدیک می‌کند اما به نظر می‌رسد، منطقه و جهان آمادگی یک جنگ دیگر را ندارد از سوی دیگر شاید جنگ داخلی و تجزیه نیز با سیاست غرب در این مقطع همخوانی نداشته باشد؛ شرق را نمی‌دانم.
شش. شاید شاهد نوع تازه‌ای از یک برنامه و دخالت خارجی، برای ایجاد تغییرات بنیادین در ایران باشیم، این تغییر بنیادی ممکن است حتی با حفظ کلیت جمهوری اسلامی انجام شود.
هفت. هر برنامه‌ی خارجی علاوه بر همراهی اکثریت افکار عمومی در خارج از مرزها، نیازمند همراهی افکار عمومی اکثریت، در داخل کشور نیز هست. اگر در کشور سیاست رسانه‌ای و میدانی صحیحی وجود داشته باشد، شاید بتوان مانع جهت‌دهی به افکار عمومی داخل ایران شد، اما شواهد نشان می‌دهد چنین سیاستی در داخل وجود ندارد. حتی هنوز جنس جدید رسانه‌ای و نمادین ماجرا تا حد زیادی درک نشده و هنوز ارزیابی‌ها بر اساس مدل‌های قدیمی است و عده‌ای هنوز خیابان را مهم‌تر از رسانه می‌بینند.
هشت. همیشه ممکن است برخی اتفاقات طراحی‌ها را بر هم بزند، اتفاقاتی مانند از کنترل خارج شدن درگیری‌های داخلی یا حتی یک درگیری و جنگ مرزی کوچک که به تدریج ابعاد بزرگی پیدا کند. در این صورت ممکن است اوضاع، خطرناک، غیر قابل پیش‌بینی و غیر قابل کنترل شود.
نه. نتیجه‌ی بندهای بالا این نیست که از ترس دخالت دشمن مردم معترض به سکوت دعوت شوند، اعتراض و انتقاد از ویژگی‌های یک جامعه‌ی زنده است و سرکوب اعتراض و نشنیدن انتقاد، وضعیت جوامع را به چنین شرایطی می‌کشاند. اگر مردم اعتراض کنند، ‌هزینه بدهند، اما هیچ دستاوردی نداشته باشند، اوضاع هر بار خطرناک‌تر خواهد شد.
اگر بناست گرهی گشوده شود، انتظار از مسئولان است. کاش اصلاحات بنیادی، بر اساس خواست مردم در داخل کشور کلید بخورد پیش از آن‌که از روی اجبار و دیر به تغییرات بنیادی تن دهند. سال‌هاست مردم را از دشمن ترسانده‌اید و خوب است این ‌بار چشمان خودتان را باز کنید تا مبادا در مسیر دشمن گام بردارید. امید که مدل اصلاحی قابل درکی پیش روی مردم قرار دهید.
ده. روزهای تلخ و سختی را سپری می‌کنیم اما شاید، رویدادهای ماه‌های آینده غافلگیرکننده‌تر باشد.
 
جعفر شیرعلی‌نیا
پاییز ۱۴۰۱



https://t.me/jafarshiralinia

غزل


هلا که خواب نمانید با خطر طرفیم
شب است و با شبی از این سیاه‌تر طرفیم

چه اژدهای مهیبی‌ست سر بچرخانید
که از هزارطرف با هزار سر طرفیم

برای زندگی ساده با هزار «ولی»
برای شرط بقا با هزار «اگر» طرفیم

بِبُر بِبُر که بریدم دل از یمین و یسار
به هوش باش که با ارهٔ دوسر طرفیم

بگو بیاید و دستی به شانه‌ام بزند
پدر کجاست که با قومِ بی‌پدر طرفیم

هنر میار و زبان‌آوری مکن شاعر!
که با جماعتِ بی ذوقِ بی‌هنر طرفیم

#جواد_زهتاب


@sbiabanaki

نشانی دریافت نظرات شما:
@sbyabanaky

💢وضعیت طوری شده است که خود بسیجی‌ها فیلم میگیرن و خودشون رو از اراذل و اوباشی که برای سرکوب دانشجوها فرستادن جدا می کنند.
📌ما بسیجی ها و انقلابی ها کاری نداریم ،اینا از ما نیستن اراذل و اوباش و قمه بدست لباس شخصی ها از بیرون اومدن

دانشگاه اصفحان ۷ آبان

@tahkimmelat

💡بیایید یک آزمایش بکنیم لطفن. قدری سخت است و به تمرکز نیاز دارد. لطفاً این پیام را حداقل دو بار بخوانید.

من بعد از این پست دو تا نظرسنجی می‌گذارم. در اولی نظر شما را راجع به نظر اکثریت مردم ایران می‌پرسم. (دقت کنید که نظر خودتان را نمی‌پرسم). سعی کنید حدس بزنید که حدس غالب چیست. حدس بزنید که پیش‌بینی عمدۀ مردم ایران راجع به آیندۀ ایران چیست (دقت کنید که نظر شما را راجع به نظر اکثریت مردم می‌پرسم). در نظرسنجی بعدی (با فاصلۀ یکی دو روز) نظر خودتان را می‌پرسم و اینکه حدس خود شما راجع به آیندۀ ایران چیست. سعی کنید این دو را مستقل از هم جواب دهید. می‌دانم کار بسیار سختی است (شاید حتی امکان‌ناپذیر!) اما تلاش کنید لطفن.

@sadeghekazeb

🔴جعفرزاده ایمن آبادی نماینده سابق رشت: اخطار داده بودم که بودجه ۱۴۰۱ مردم را به کف خیابان می‌آورد

دولت دستش را تا کتف در جیب مردم برده است/ بودجه امسال بالای ۲۸۰ هزار میلیارد تومان بدهکاری برای دولت‌های بعدی ایجاد می‌کند/ دولت در بودجه بیشتر به فکر سفره خودش بود تا سفره مردم/ برخی مدام می‌خواهند آدم‌های کف خیابان را تحقیر کنند و با سیاست تحقیر پیش روند/مجلس اساسا به وظیفه اصلی خود که نظارت است عمل نمی‌کند

✔️اولا واقعا چیزی به نام جراحی اقتصادی نبود. این که چیزی را نبینید و قدرت خود را افزایش دهید که جراحی اقتصادی نمی‌شود. این چه جراحی است که به درد بیمار نمی‌خورد؟ یعنی جراحی اقتصادی شده که حال خود پزشک خوب شود. دولتی که می‌خواست در تحریم، بنیه خودش را تقویت کند، دستش را تا کتف در جیب مردم فرو برد.

✔️ بودجه هنوز هم کسری دارد. همان زمان که بودجه توسط دولت آقای رئیسی به مجلس داده شد، اعلام کردیم بالای ۴۲۰ هزار میلیارد تومان کسری دارد و عدد و رقم‌هایش هست، مشخص است. متاسفانه گزارش‌های خلاف هم داده شد. بودجه همین امسال بالای ۲۸۰ هزار میلیارد تومان بدهکاری برای دولت‌های بعدی ایجاد می‌کند.

✔️ از ارقام چاپ پول به طور دقیق بی اطلاع هستم، اما می‌دانم که این اتفاق می‌افتد. چیزی که می‌خواهم بگویم این است که در این دولت، با این نظام بودجه نویسی، بیشترین تورم، بیشترین گرانی، بیشترین فقر...، را شاهد هستیم. اصلا توجه کنید که چرا اکنون دولت باید لایحه برای افزایش حقوق بدهد؟ مگر افزایش حقوق نباید در بودجه سالیانه دیده شود؟ چرا در زمان بودجه سالیانه با سیاست سرکوب حقوق، جلو رفتند که امروز پشیمان شوند؟

✔️بدتر این که باعث تاسف است که برخی مدام می‌خواهند آدم‌های کف خیابان را تحقیر کنند و با سیاست تحقیر پیش روند. در حالی که اکنون باید با گفتمان تفاهم با هم صحبت کنیم تا مرحمی بر زخمی شود که در جامعه وجود دارد.

✔️در مقابل مدام با سیاست تحقیر پیش می‌روند. مثلا می‌گویند این بچه‌ها گیم بازی می‌کنند. واقعا این گیم بازی است؟ این بچه‌ها که امروز کف خیابان هستند، امید به آینده ندارد. هیچ امیدی ندارند. یعنی در مورد آینده، هیچ کس نمی‌تواند برای آنان تضمین کند که درس بخوانید، شغلی وجود دارد، ازدواجی وجود دارد. وقتی این نوجوانان و جوانان می‌بینند که ۴۱ درصد فارغ التحصیلان، بیکار مطلق هستند؛ تازه با تعریف بیکاری که خودشان دارند و اگر این تعریف بیکاری، اصلاح شود، امکان دارد که حتی بیشتر شود، چطور امیدوار باشند.

🔹متن کامل

https://t.me/virayeshe_zehn

اطلاعات: اینترنت را محدود می کنید و انتظار دارید گردشگر خارجی در آستانه جام جهانی قطر به ایران بیاید؟ / هنوز یک بلیت سفر به ایران خریداری نشده

روزنامه اطلاعات نوشت:
🔹کمتر از ۲۰ روز به شروع بزرگترین رویداد ورزشی، فرهنگی و اقتصادی جهان در کنار مرزهای جنوبی ایران باقی مانده و ما منفعلانه نظاره گر برنامه ریزی کشورهای دور و نزدیک برای بهره مندی از این فرصت طلایی هستیم.

🔹به گواه آمار رسمی هنوز حتی یک بلیت سفر به ایران خریداری نشده یا یک تخت مراکز اقامتی از سوی مسافران خارجی رزرو نشده است. حتی یک بنگاه اقتصادی در داخل کشور هم سفارش جدیدی برای کالا یا خدمات تولیدی خود دریافت نکرده تا به مسافران جام جهانی قطر عرضه کند.

🔹بدون شک تا پایان دوره برگزاری مسابقات فوتبال قطر هم نباید منتظر تحول ویژه ای در این حوزه باشیم و باید بپذیریم که فرصت هم سفرگی با برخورداران اقتصادی این رویداد جهانی را از دست داده ایم.

🔹قطع یا محدودیت دسترسی به اینترنت و شبکه های اجتماعی در ایران، آن هم در بحبوحه برپایی بزرگترین رویداد فرهنگی – ورزشی فرامرزی خلیج فارس، نه تنها زمینه نقش آفرینی کسب و کارهای الکترونیک را برای بهره مندی از منافع اقتصادی این رویداد جهانی نابود کرده، بلکه امکان ارتباطات بین المللی برای گردشگران خارجی را از بین برده و بدیهی است با چنین چشم انداز مدیریتی، هیچ گردشگر یا سرمایه گذاری رغبت سفر به ایران را نخواهد داشت.

✅ @akhbare_fouri

There is nothing more dangerous than to build a society, with a large segment of people in that society, who feel that they have no stake in it; who feel that they have nothing to lose. People who have a stake in their society, protect that society, but when they don’t have it, they unconsciously want to destroy it
هیچ چیز خطرناکتر از این نیست که جامعه ای بسازیم که در آن بیشتر مردم حس کنند که هیچ سهمی در آن ندارند. مردمی که حس میکنند سهمی در جامعه دارند از آن جامعه محافظت می کنند، ولی اگر چنین احساسی نداشته باشند، ناخودآگاه میخواهند که آن جامعه را نابود کنند.
@kharmagaas
مارتین لوتر کینگ

.
اخراج خاموش استادان در میانۀ هیاهو

امروز به دکتر ایرج مهرکی زنگ زدم برای احوال‌پرسی. خبر داد که از دانشگاه اخراج شده.
پرسیدم چطور؟ چی شده؟
گفت: بعد از نامه‌ای که در اعتراض به ماجرای لغتنامه دهخدا به همراه استاد انوری و دیگر مولفان لغتنامه امضا کردیم، نهاد امنیتی اجبارم می‌کرد که باید بگویی من امضا نکرده‌ام. زیر بار نرفتم.
در ماجراهای اخیر هم بیانیه‌ای در حمایت از دانشجویان بازداشتی امضا کردیم.
حراست مرا احضار کرد که چرا امضا کرده‌ای؟ باید انکار کنی.
گفتم این کمترین کاری است که به عنوان معلم برای شاگردهایم می‌توانستم انجام بدهم.

صبح چهارشنبه گذشته اجازه ندادند بروم سر کلاس. گفتند «صلاحیت تدریس نداری».

ایرج را از سال ۱۳۷۴ می‌شناسم. همیشه مرجع من در مشکلات متون ادب کهن فارسی بویژه شاهنامه حکیم فردوسی بوده است.
او زندگی‌اش را صرف فرهنگ‌نویسی و آموزش و پژوهش ادبیات ایران کرده است.
دانشگاه آزاد کرج و لغتنامه دهخدا، پاداش خدمت چندساله به زبان و فرهنگ ایران را به این خدمتگزار دادند.
این چه سیستمی است که سرمایه‌های علمی و فرهنگ ملی را به این راحتی طرد می‌کند؟
دنبال کدام ارزشها برای ایران است؟
استادان و دانشجویان زیادی را می‌شناسم که این سالها مانند ایرج از دانشگاه اخراج شدند، اما هیچ کس از جفاهایی که برآنان رفت چیزی نشنید. آنها اهل تریبون و وابستۀ حزب و گروه نبودند تا صدایشان را کسی بشنود.

امیدوارم جوانان امروز، آینده‌ای برای کشور رقم بزنند که خادمان ایران و فرهنگ ایرانی با احساس امنیت به میهن خود خدمت کنند.

ایدون باد و ایدون باد
.