🔴 نهری که برکه شد

✍️ محمد جواد غلامرضا کاشی

🔺آنها نمی‌دانستند آب نهر برکه شده به تدریج کیفیت خود را از دست خواهد داد. دیگر قابل شرب نیست، بوی نامطبوعی خواهد گرفت. نه تنها به مثابه یک رژیم حقیقت، تولید امید و قدرت نخواهد کرد، بلکه از دست می‌رود. خشک می‌شود و دیگر برکه‌ای در میان نخواهد ماند. آنگاه باید دست به دامان دروغ و ریا شوند. مدعی آب گوارایی شوند که نیست. جرعه‌های خالی به کام مردم بریزند. دروغ جانشین رژیم حقیقت می‌شود و به تخریب خود و جهانش می‌پردازد.

🔺برادران بزرگ این نسل که امروز در خیابان هستند، در سال ۱۳۸۸ همین واقعیت را برملا کردند. شعار خصلت نمای جنبش ۸۸ انکار دروغ بود. نه به دروغ، دعوتی برای گشودن راه بود، شاید آن برکه نیمه خشک، دوباره به سرشت نهر گونه‌اش بازگردد. اما نشد که نشد و برادران بزرگ این نسل هم توفیقی پیدا نکردند.

🔺نسل امروز در تداوم تجربه پیشینیانش، از امید به جوشش آن نهر چشم پوشیده است. به جای آنکه راه پیشینیانش را تداوم دهد، در جستجوی آغاز است. می‌خواهد خود آغازگر باشد. آغاز کردن، یک لحظه تاریخی پر مساله و اضطراب است. مثل پریدن در تاریکی است. اما این راهی است که درهای بسته و دیوارهای بلند پیش روی نسل‌های بشری گذاشته‌اند.

🔺زن، زندگی آزادی، خصلت نمای این جنبش است. دستمایه‌های اولیه برای احداث یک جهان جدید. تا آن روز صبر بسیار باید کرد. اما اجمالا می‌توان فهمید جهان جدید با مشارکت بیشتر زنان شکل خواهد یافت. تصور اردوگاهی از جامعه به پایان رسیده است. هیچ غایت و هدف مقدس یا نامقدسی قرار نیست گریبان جامعه را بگیرد. اصالت زندگی مثل یک نهر خروشان قرار است همه جا را در اشغال خود درآورد.

📎منبع و متن کامل


T.me/social_transparence

دهقانی، معاون سیاسی سپاه الغدیر یزد:

🔷مردم برای محکوم کردن این حوادث مانند گذشته به خیابان نیامدند…

🔹برخی دستگیر شدگان در حوادث اخیر به علت نارضایتی از شرایط اقتصادی در تجمعات حاضر شده بودند.

🔹قبول داریم که مشکلاتی در کشور وجود دارد و چه بسا همین نارضایتی‌ها سبب شد که اگر چه مردم در حوادث اخیر به حمایت از دشمن به میدان نیامدند اما از آن طرف هم برای محکوم کردن این حوادث مانند گذشته به خیابان نیایند.

✅ @akhbare_fouri

فیاض زاهد، فعال سیاسی اصلاح‌طلب: دعوت به آرامش، گفت‌وگو و اصلاح به اتمام رسیده/ جامعه جوان از ما گذر کرده است

فیاض زاهد در روزنامه اعتماد نوشت:

🔹باورتان نمی‌شود که چقدر دعوت به آرامش، گفت‌وگو، اصلاح، مذاکره، منطق . . . سخت شده است. سخت نه؛ به اتمام رسیده است. این بزرگ‌ترین تهدید علیه ثبات روانی و سیاسی کشور است. از حکومت سخن نمی‌گویم که به تعبیر من خود را به دست باد داده است. از کلیت جریان ملی در داخل و خارج سخن می‌گویم.

🔹اگر منصفانه پاسخ دهم که مسئول این وضعیت کیست؟ پاسخ می‌دهم بی‌تردید سهم جمهوری اسلامی ایران بیش از بقیه است. این سیستم سیاسی که امثال من همه جوانی‌اش را در جبهه‌ها برای اعتلای آن صرف کرد، با بی‌تدبیری منحصربه‌فردی به نابودی خویش همت گماشته است!

🔹تجربه این روزهای من در گفت‌وگوها، گعده‌ها، نوشته‌ها... آن است که جامعه جوان از ما گذر کرده است. دیگران را نمی‌دانم. اما من فهمیده‌ام که دوره ما تمام شده است./ اعتماد

✅ @akhbare_fouri

📝 حاکمیت و "قانون برادرکشی"

✍ حسن حضرتی

✅ به باور صاحب نظران تاریخ عثمانی، یکی از علل فروپاشی این امپراتوری که ادعای خلافت اسلامی را نیز داشت، اجرای "قانون برادرکشی" بود. این قانون را محمد دوم (فاتح) ابلاغ کرد: "هـر يـك از اولاد عثمـانی كـه سلطنت بر وی ميسّر گردد، برای بقای نظام عالم [دولت علیّه عثمانی] شايسته است بـرادرانش را بـه قتـل برساند." خود سلطان هم با صدور دستور قتل برادر شيرخواره خود، احمـد، اجرای قانون ابلاغی را آغاز کرد. این قانون چیزی در حدود صدوپنجاه سال در تاریخ عثمانی دوام داشت، تا این که احمد اول در سال‌های آغازین سده هفده آن را باطل کرد. علت اصلی لغو این قانون قتل شمار زیادی از فرزندان ذکور خاندان آل عثمان در مدت اجرای آن بود. این امر بابعالی را به شدت با قحط‌الرجال روبه‌رو کرد. دیگر شاهزاده‌ای که جسم و روان سالمی داشته باشد و بتواند بر تخت بنشیند، یافت نمی‌‌شد. زندگی قفسی شاهزاده‌ها و ترس مدام از این که کِی یکی از برادران‌ پس از مرگ پدر به تخت می‌نشیند و در نخستین اقدام حکم قتل بقیه برادرانش را می‌دهد، آنها را گرفتار انواع و اقسام بیماری‌های جسمی و روحی می کرد. کار بدانجا رسیده بود که دیگر بر تخت سلطنت عثمان و اورخان و مرادها و بایزیدها و سلیم و سلیمان باشکوه، سلاطین بیمار و سبک عقلی چون سلیم دوم و مصطفای یکم (معروف به دیوانه) و محمد سوم و ابراهیم یکم (این هم معروف به دیوانه) تکیه زدند که از عهده اداره حرمسرای خود هم برنمی‌آمدند، چه رسد به اداره امپراتوری.
✅ اگر این قانون در قرن هفده لغو نمی‌شد و به دنبال آن بی‌درنگ اصلاحات بنیادی در ساختار دولت عثمانی در دستور کار قرار نمی‌گرفت، بعید بود عمر این دولت به قرن هیجده هم برسد. بازگشت بابعالی از یک تصیم غلط و چند رویه ناصواب و آغاز اصلاحات بنیادی، به این "مرد بیمار" دویست سال دیگر هم عمر بخشید و آن را تا 1923م. زنده نگه داشت.
✅ نبش تاریخ کردم تا بگویم آنچه اینک در ساختار سیاسی کشور دیده می‌شود اجرای عیان و آشکار قانون برادرکشی است. حاکمیت با این استدلال که حفظ نظام از اوجب واجبات است، دولتمردان و کارگزاران -حتا معتمد- خود را با شتاب زیاد خانه‌نشین می‌کند؛ از موسوی و کروبی و خاتمی و ظریف گرفته تا ناطق نوری و علی لاریجانی و... . این افراد یک زمانی یا نخست‌وزیر بودند یا رئیس‌جمهور و یا رئیس مجلس. یعنی در ساختار جمهوری اسلامی مناصب بالایی داشتند. این افراد هنوز هم به مبانی این ساختار وفادارند و به همین جهت الان حکم چوب دو سر طلا را دارند و از هر طرف فحش و ناسزا می‌خورند. اما ساختار آنها را در فهرست خلعا قرار داده است.
✅ نتیجه آن شده است که اینک سیاست‌ورزی و سیاستگذاری در ایران به دست گروهی افتاده است که حتا الفبای آن را هم نمی‌دانند. حقایق و مصالح مملکت را درک نمی‌کنند. بی‌تجربه‌اند. حکمرانی را شوخی گرفته‌اند. رمز و رموز نظام بین‌الملل را نمی‌شناسند. هیچ چیزی را مهم نمی‌دانند جز اظهار وفاداری به ساختار. حتا در این اظهار هم صادق نیستند که اگر بودند گاهی زبان به نقد کنش‌های غلط ساختار باز می‌کردند تا وفادارانه زوال و فروپاشی آن را مانع شوند. در زمانی که کشور با بحران‌های بزرگ اجتماعی و زیست محیطی روبه روست، نمایندگان آن در مجلس به دنبال تصویب قانون برای سگ و گربه خانگی باشند، به این معناست که کشورداری را به کارگزارانی سپرده‌ایم که سخت با آن غریبه‌اند.
این اتفاق یک پیامد خیلی بدی را هم پیش چشم ما گذاشته است. همانند عثمانی، در ساختار سیاسی ایران امروز، به سبب همان قانون نخبه‌کشی که با قدرت در حال اجراست، اهل قلم (دیوانیان) آنقدر ضعیف و ناتوان شده است که در عمل اتخاذ تصمیمات اساسی به دست اهل شمشیر افتاده است.
✅ این که تبعات چنین وضعیتی که در آن قرار گرفته‌ایم چه خواهد بود برای تاریخ‌نادانان روشن نیست؛ اما آنکه تاریخ خوانده است می‌داند که ساختار سیاسی دو راه بیشتر ندارد: یا بر ادامه این رویه غلط اصرار بورزد و تبعاتش را بپذیرد و یا این که خطای خود را بپذیرد و قانون برادرکشی (=نخبه‌کشی) را وانهد و تن به اصلاحات بنیادی و ساختاری بدهد تا مردم خود را از دست ندهد و مشروعیت خود را زایل نکند؛ بلکه ایران عزیزمان نجات یابد. رستگاری این مُلک و ملّت در عزیز شمردن نخبگان و به حاشیه راندن نادانان است و بس.

🆔@Hassanhazrati50

🔴 رفتارهای تند عصبی = حداقلی شدن مشارکت در اعتراضها

✍شهاب الدین حائری شیرازی

بنده 25سال است به سیاستهای حکام نقد مینویسم اما سعی میکنم اعتراضم به ظلم الوده نشود.
اعتراضهایم گزنده وصریح است اما مراقبم فحش وتوهین بی اثرش نکند.
اعتراض با کیفیت موثر است.

به میزانی که عکس العمل اعتراضی به عملکردحکام غیرمنطقی شود، کمیت و کیفیت مشارکت کنندگان در اعتراضها کاهش یافته به اصل اعتراض آسیب می رسد.

مردم به حق، از شیوه حکمرانی عصبانی اند این احساس عصبانیت انرژی تولید میکند اگر این انرژی اعتراضی بجای ایجاد حرکت مفید در راستای ایستادگی در مقابل ظلم حکام، بصورتهای خاص بعضا شوک آور تخلیه شود موجب فاصله گرفتن عموم مردم از معترضین گردیده نمی گذارد اعتراضهای به حق، در مسیر اصلاح گری و بهبود اوضاع مثمر ثمر واقع شود.
احتمالا عده ای اصلا برای ضربه زدن به حرکت اعتراضی به میان معترضین نفوذ کرده رفتارهای افراطی انجام می دهند، مردم بایست محکم و با اقتدار با این طیف نفوذی یا افراطی برخورد کنند.
اعتراض حق ماست اما ظلم نه حق حاکمیت است نه ما.

🎞روحانی عابر با فحش و برداشتن عمامه توسط افراطیون بدرقه میشود!!


https://t.me/virayeshe_zehn

🔺اگر روزی هزار زنا بشود...

[بعد از انقلاب] من از امام خمینی سؤال کردم که راجع به بعضی از مسائل [قضائی] می توانم سراغ آیة الله سید احمد خوانساری رفته و از ایشان سؤال کنم؟ فرمودند: ایرادی ندارد، اتفاقاً نظرات ایشان به فکر تو نزدیکتر است!!

وقتی من رفتم خدمت آقای خوانساری فرمودند: اگر روزی هزار زنا بشود گناهش کمتر از آن است که خون یک نفر بیگناه ریخته شود.

اخلاق و مبارزه خاطرات سید مهدی طباطبائی ج 1 ص 111.

@bazmeghodsian

افکار عمومی جهان برای
چه هدفی آماده می‌شود؟
 
یک. حجم جهت دهی افکار عمومی جهان، علیه جمهوری اسلامی، با هیچ‌کدام از حوادث قبلی که در ایران روی‌داده قابل مقایسه نیست و نظیر ندارد؛ در هیچ پرونده‌ای، در هیچ مقطعی. از ماجرای سفارت آمریکا گرفته تا وقایعی مانند قتل‌های زنجیره‌ای، حمله به کوی دانشگاه، هولوکاست به روایت احمدی‌نژاد، وقایع سال‌ 88 و...
دو. در دنیای امروز بسیاری از طراحان تحولات بزرگ تا هنگامی که مطمئن نشوند اکثریت افکار عمومی (حدود ۸۰ درصد) با یک تصمیم همراه هستند، آن تصمیم را اجرایی نخواهد کرد.
سه. جهت دهی به افکار عمومی در چنین سطحی بسیار پرهزینه است و سخت بتوان پذیرفت که این هزینه‌ها،  برنامه‌ی دیگری را از پی نداشته باشد.
چهار. حجم فراوان فعالیت‌های رسانه‌ای برای جهت‌دهی به افکار عمومی چنان قوی و پرشدت است که به‌نظر می‌رسد هر تصمیمی برای ایران می‌تواند با تایید اکثریت افکار عمومی در جهان همراه شود؛ هر تصمیمی.
پنج. مطالعه‌ی موارد مشابه مانند حمله به عراق و افغانستان، گزینه‌ی حمله‌ی نظامی را به ذهن نزدیک می‌کند اما به نظر می‌رسد، منطقه و جهان آمادگی یک جنگ دیگر را ندارد از سوی دیگر شاید جنگ داخلی و تجزیه نیز با سیاست غرب در این مقطع همخوانی نداشته باشد؛ شرق را نمی‌دانم.
شش. شاید شاهد نوع تازه‌ای از یک برنامه و دخالت خارجی، برای ایجاد تغییرات بنیادین در ایران باشیم، این تغییر بنیادی ممکن است حتی با حفظ کلیت جمهوری اسلامی انجام شود.
هفت. هر برنامه‌ی خارجی علاوه بر همراهی اکثریت افکار عمومی در خارج از مرزها، نیازمند همراهی افکار عمومی اکثریت، در داخل کشور نیز هست. اگر در کشور سیاست رسانه‌ای و میدانی صحیحی وجود داشته باشد، شاید بتوان مانع جهت‌دهی به افکار عمومی داخل ایران شد، اما شواهد نشان می‌دهد چنین سیاستی در داخل وجود ندارد. حتی هنوز جنس جدید رسانه‌ای و نمادین ماجرا تا حد زیادی درک نشده و هنوز ارزیابی‌ها بر اساس مدل‌های قدیمی است و عده‌ای هنوز خیابان را مهم‌تر از رسانه می‌بینند.
هشت. همیشه ممکن است برخی اتفاقات طراحی‌ها را بر هم بزند، اتفاقاتی مانند از کنترل خارج شدن درگیری‌های داخلی یا حتی یک درگیری و جنگ مرزی کوچک که به تدریج ابعاد بزرگی پیدا کند. در این صورت ممکن است اوضاع، خطرناک، غیر قابل پیش‌بینی و غیر قابل کنترل شود.
نه. نتیجه‌ی بندهای بالا این نیست که از ترس دخالت دشمن مردم معترض به سکوت دعوت شوند، اعتراض و انتقاد از ویژگی‌های یک جامعه‌ی زنده است و سرکوب اعتراض و نشنیدن انتقاد، وضعیت جوامع را به چنین شرایطی می‌کشاند. اگر مردم اعتراض کنند، ‌هزینه بدهند، اما هیچ دستاوردی نداشته باشند، اوضاع هر بار خطرناک‌تر خواهد شد.
اگر بناست گرهی گشوده شود، انتظار از مسئولان است. کاش اصلاحات بنیادی، بر اساس خواست مردم در داخل کشور کلید بخورد پیش از آن‌که از روی اجبار و دیر به تغییرات بنیادی تن دهند. سال‌هاست مردم را از دشمن ترسانده‌اید و خوب است این ‌بار چشمان خودتان را باز کنید تا مبادا در مسیر دشمن گام بردارید. امید که مدل اصلاحی قابل درکی پیش روی مردم قرار دهید.
ده. روزهای تلخ و سختی را سپری می‌کنیم اما شاید، رویدادهای ماه‌های آینده غافلگیرکننده‌تر باشد.
 
جعفر شیرعلی‌نیا
پاییز ۱۴۰۱



https://t.me/jafarshiralinia

غزل


هلا که خواب نمانید با خطر طرفیم
شب است و با شبی از این سیاه‌تر طرفیم

چه اژدهای مهیبی‌ست سر بچرخانید
که از هزارطرف با هزار سر طرفیم

برای زندگی ساده با هزار «ولی»
برای شرط بقا با هزار «اگر» طرفیم

بِبُر بِبُر که بریدم دل از یمین و یسار
به هوش باش که با ارهٔ دوسر طرفیم

بگو بیاید و دستی به شانه‌ام بزند
پدر کجاست که با قومِ بی‌پدر طرفیم

هنر میار و زبان‌آوری مکن شاعر!
که با جماعتِ بی ذوقِ بی‌هنر طرفیم

#جواد_زهتاب


@sbiabanaki

نشانی دریافت نظرات شما:
@sbyabanaky

💢وضعیت طوری شده است که خود بسیجی‌ها فیلم میگیرن و خودشون رو از اراذل و اوباشی که برای سرکوب دانشجوها فرستادن جدا می کنند.
📌ما بسیجی ها و انقلابی ها کاری نداریم ،اینا از ما نیستن اراذل و اوباش و قمه بدست لباس شخصی ها از بیرون اومدن

دانشگاه اصفحان ۷ آبان

@tahkimmelat

💡بیایید یک آزمایش بکنیم لطفن. قدری سخت است و به تمرکز نیاز دارد. لطفاً این پیام را حداقل دو بار بخوانید.

من بعد از این پست دو تا نظرسنجی می‌گذارم. در اولی نظر شما را راجع به نظر اکثریت مردم ایران می‌پرسم. (دقت کنید که نظر خودتان را نمی‌پرسم). سعی کنید حدس بزنید که حدس غالب چیست. حدس بزنید که پیش‌بینی عمدۀ مردم ایران راجع به آیندۀ ایران چیست (دقت کنید که نظر شما را راجع به نظر اکثریت مردم می‌پرسم). در نظرسنجی بعدی (با فاصلۀ یکی دو روز) نظر خودتان را می‌پرسم و اینکه حدس خود شما راجع به آیندۀ ایران چیست. سعی کنید این دو را مستقل از هم جواب دهید. می‌دانم کار بسیار سختی است (شاید حتی امکان‌ناپذیر!) اما تلاش کنید لطفن.

@sadeghekazeb

🔴جعفرزاده ایمن آبادی نماینده سابق رشت: اخطار داده بودم که بودجه ۱۴۰۱ مردم را به کف خیابان می‌آورد

دولت دستش را تا کتف در جیب مردم برده است/ بودجه امسال بالای ۲۸۰ هزار میلیارد تومان بدهکاری برای دولت‌های بعدی ایجاد می‌کند/ دولت در بودجه بیشتر به فکر سفره خودش بود تا سفره مردم/ برخی مدام می‌خواهند آدم‌های کف خیابان را تحقیر کنند و با سیاست تحقیر پیش روند/مجلس اساسا به وظیفه اصلی خود که نظارت است عمل نمی‌کند

✔️اولا واقعا چیزی به نام جراحی اقتصادی نبود. این که چیزی را نبینید و قدرت خود را افزایش دهید که جراحی اقتصادی نمی‌شود. این چه جراحی است که به درد بیمار نمی‌خورد؟ یعنی جراحی اقتصادی شده که حال خود پزشک خوب شود. دولتی که می‌خواست در تحریم، بنیه خودش را تقویت کند، دستش را تا کتف در جیب مردم فرو برد.

✔️ بودجه هنوز هم کسری دارد. همان زمان که بودجه توسط دولت آقای رئیسی به مجلس داده شد، اعلام کردیم بالای ۴۲۰ هزار میلیارد تومان کسری دارد و عدد و رقم‌هایش هست، مشخص است. متاسفانه گزارش‌های خلاف هم داده شد. بودجه همین امسال بالای ۲۸۰ هزار میلیارد تومان بدهکاری برای دولت‌های بعدی ایجاد می‌کند.

✔️ از ارقام چاپ پول به طور دقیق بی اطلاع هستم، اما می‌دانم که این اتفاق می‌افتد. چیزی که می‌خواهم بگویم این است که در این دولت، با این نظام بودجه نویسی، بیشترین تورم، بیشترین گرانی، بیشترین فقر...، را شاهد هستیم. اصلا توجه کنید که چرا اکنون دولت باید لایحه برای افزایش حقوق بدهد؟ مگر افزایش حقوق نباید در بودجه سالیانه دیده شود؟ چرا در زمان بودجه سالیانه با سیاست سرکوب حقوق، جلو رفتند که امروز پشیمان شوند؟

✔️بدتر این که باعث تاسف است که برخی مدام می‌خواهند آدم‌های کف خیابان را تحقیر کنند و با سیاست تحقیر پیش روند. در حالی که اکنون باید با گفتمان تفاهم با هم صحبت کنیم تا مرحمی بر زخمی شود که در جامعه وجود دارد.

✔️در مقابل مدام با سیاست تحقیر پیش می‌روند. مثلا می‌گویند این بچه‌ها گیم بازی می‌کنند. واقعا این گیم بازی است؟ این بچه‌ها که امروز کف خیابان هستند، امید به آینده ندارد. هیچ امیدی ندارند. یعنی در مورد آینده، هیچ کس نمی‌تواند برای آنان تضمین کند که درس بخوانید، شغلی وجود دارد، ازدواجی وجود دارد. وقتی این نوجوانان و جوانان می‌بینند که ۴۱ درصد فارغ التحصیلان، بیکار مطلق هستند؛ تازه با تعریف بیکاری که خودشان دارند و اگر این تعریف بیکاری، اصلاح شود، امکان دارد که حتی بیشتر شود، چطور امیدوار باشند.

🔹متن کامل

https://t.me/virayeshe_zehn

اطلاعات: اینترنت را محدود می کنید و انتظار دارید گردشگر خارجی در آستانه جام جهانی قطر به ایران بیاید؟ / هنوز یک بلیت سفر به ایران خریداری نشده

روزنامه اطلاعات نوشت:
🔹کمتر از ۲۰ روز به شروع بزرگترین رویداد ورزشی، فرهنگی و اقتصادی جهان در کنار مرزهای جنوبی ایران باقی مانده و ما منفعلانه نظاره گر برنامه ریزی کشورهای دور و نزدیک برای بهره مندی از این فرصت طلایی هستیم.

🔹به گواه آمار رسمی هنوز حتی یک بلیت سفر به ایران خریداری نشده یا یک تخت مراکز اقامتی از سوی مسافران خارجی رزرو نشده است. حتی یک بنگاه اقتصادی در داخل کشور هم سفارش جدیدی برای کالا یا خدمات تولیدی خود دریافت نکرده تا به مسافران جام جهانی قطر عرضه کند.

🔹بدون شک تا پایان دوره برگزاری مسابقات فوتبال قطر هم نباید منتظر تحول ویژه ای در این حوزه باشیم و باید بپذیریم که فرصت هم سفرگی با برخورداران اقتصادی این رویداد جهانی را از دست داده ایم.

🔹قطع یا محدودیت دسترسی به اینترنت و شبکه های اجتماعی در ایران، آن هم در بحبوحه برپایی بزرگترین رویداد فرهنگی – ورزشی فرامرزی خلیج فارس، نه تنها زمینه نقش آفرینی کسب و کارهای الکترونیک را برای بهره مندی از منافع اقتصادی این رویداد جهانی نابود کرده، بلکه امکان ارتباطات بین المللی برای گردشگران خارجی را از بین برده و بدیهی است با چنین چشم انداز مدیریتی، هیچ گردشگر یا سرمایه گذاری رغبت سفر به ایران را نخواهد داشت.

✅ @akhbare_fouri

There is nothing more dangerous than to build a society, with a large segment of people in that society, who feel that they have no stake in it; who feel that they have nothing to lose. People who have a stake in their society, protect that society, but when they don’t have it, they unconsciously want to destroy it
هیچ چیز خطرناکتر از این نیست که جامعه ای بسازیم که در آن بیشتر مردم حس کنند که هیچ سهمی در آن ندارند. مردمی که حس میکنند سهمی در جامعه دارند از آن جامعه محافظت می کنند، ولی اگر چنین احساسی نداشته باشند، ناخودآگاه میخواهند که آن جامعه را نابود کنند.
@kharmagaas
مارتین لوتر کینگ

.
اخراج خاموش استادان در میانۀ هیاهو

امروز به دکتر ایرج مهرکی زنگ زدم برای احوال‌پرسی. خبر داد که از دانشگاه اخراج شده.
پرسیدم چطور؟ چی شده؟
گفت: بعد از نامه‌ای که در اعتراض به ماجرای لغتنامه دهخدا به همراه استاد انوری و دیگر مولفان لغتنامه امضا کردیم، نهاد امنیتی اجبارم می‌کرد که باید بگویی من امضا نکرده‌ام. زیر بار نرفتم.
در ماجراهای اخیر هم بیانیه‌ای در حمایت از دانشجویان بازداشتی امضا کردیم.
حراست مرا احضار کرد که چرا امضا کرده‌ای؟ باید انکار کنی.
گفتم این کمترین کاری است که به عنوان معلم برای شاگردهایم می‌توانستم انجام بدهم.

صبح چهارشنبه گذشته اجازه ندادند بروم سر کلاس. گفتند «صلاحیت تدریس نداری».

ایرج را از سال ۱۳۷۴ می‌شناسم. همیشه مرجع من در مشکلات متون ادب کهن فارسی بویژه شاهنامه حکیم فردوسی بوده است.
او زندگی‌اش را صرف فرهنگ‌نویسی و آموزش و پژوهش ادبیات ایران کرده است.
دانشگاه آزاد کرج و لغتنامه دهخدا، پاداش خدمت چندساله به زبان و فرهنگ ایران را به این خدمتگزار دادند.
این چه سیستمی است که سرمایه‌های علمی و فرهنگ ملی را به این راحتی طرد می‌کند؟
دنبال کدام ارزشها برای ایران است؟
استادان و دانشجویان زیادی را می‌شناسم که این سالها مانند ایرج از دانشگاه اخراج شدند، اما هیچ کس از جفاهایی که برآنان رفت چیزی نشنید. آنها اهل تریبون و وابستۀ حزب و گروه نبودند تا صدایشان را کسی بشنود.

امیدوارم جوانان امروز، آینده‌ای برای کشور رقم بزنند که خادمان ایران و فرهنگ ایرانی با احساس امنیت به میهن خود خدمت کنند.

ایدون باد و ایدون باد
.

🔻مسأله‌ی رهبری (leadership) و جنبش‌های اعتراضی جدید در جامعه شبکه‌ای
✍🏻محمد رهبری

🔹رشد و توسعه اینترنت و شبکه‌های اجتماعی، باعث شکل‌گیری و تولد جنبش‌های اجتماعی جدیدی در همه جوامع شد که مهم‌ترین ویژگی آن، بی‌نیازی از رهبران سیاسی بود. ویژگی «بی‌رهبر» بودن جنبش‌های اجتماعی جدید موضوعی است که کاستلز در کتاب‌هایش چندین بار بر آن تأکید می‌کند. او می‌گوید این امر به دلیل بی‌اعتمادی عمیق اکثر مشارکت‌کنندگان جنبش نسبت به هرگونه نمایندگی و تفویض قدرت است. همچنین افقی بودن شبکه‌ها، همکاری و همبستگی را تقویت می‌کند و نیاز به رهبری رسمی را کاهش می‌دهد. او در یکی دیگر از آثارش در همین زمینه نوشت: «جنبش‌های اجتماعی جدید، نیازمند رهبران نیست چرا که هرکس می‌تواند برای به اشتراک‌گذاشتن خشم خود به هر کس دیگری دسترسی داشته باشد».

🔸الکساندرا سگربرگ و همکارانش نیز، عقیده دارند که در بسیاری از جنبش‌های اعتراضی معاصر هیچ سلسله‌مراتب یا هماهنگی سازمانی‌ای وجود ندارد و رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی «نقش سازمان‌های سیاسی مستقر را ایفا می‌کنند».

🔹مارگتس و همکارانش نیز در کتاب «آشفتگی سیاسی» نشان دادند که هر فرد از طریق شبکه‌های اجتماعی اطلاعاتی به‌دست می‌آورد که هزینه هماهنگی و سازماندهی را کم می‌کند و بر کنش جمعی آن‌ها در محیط آنلاین اثر می‌گذارد چرا که افراد از طریق این اطلاعات از مشارکت دیگران در جنبش مطلع می‌شوند. بدین ترتیب، بدون نیاز به یک رهبر سنتی که آغازکننده یک جنبش اعتراضی بزرگ باشد، کاربران از طریق اطلاعاتی که از درون شبکه می‌گیرند، تشویق به مشارکت می‌شوند.

🔸این توصیفات در خصوص جنبش‌های اعتراضی در یک دهه اخیر در ایران نیز صادق است؛ بسیاری از این اعتراضات نیازی به رهبر سیاسی نداشت و هماهنگی و سازماندهی آن بدون نیاز به هیچ سازمان یا سلسله‌مراتبی، از طریق شبکه‌های اجتماعی صورت می‌گرفت. اما آیا جنبش اعتراضی اخیر پس از مرگ مهسا امینی نیز بدون رهبر است؟ آیا کسی می‌تواند رهبری آن را به‌دست گیرد؟

🔹برای پاسخ به این سؤالات، ابتدا باید یکی دیگر از ویژگی‌های مهم جنبش‌های اعتراضی جدید را مدنظر قرار داد. این جنبش‌ها، به نوعی «نه» گفتن به تمام رهبران سیاسی سابق تلقی می‌شوند. به همین جهت است که می‌توان جنبش اعتراضی پس از مرگ مهسا امینی را یک نه به تمام رهبران سیاسی سابق در داخل و خارج تلقی کرد؛ این «نه» فقط به سمت نیروهای سیاسی در داخل نیست، بلکه به سمت اوپوزوسیون خارج از کشور نیز هست که سال‌ها ادعای رهبری معترضان را داشتند و خود را در قامت یک رهبر سیاسی می‌دیدند اما ناتوان از ساماندهی یک اعتراض ساده بودند.

🔸واقعیت آن است که تولد یک «رهبر انقلابی» در دوران جدید بسیار سخت‌تر از گذشته است. در این دوران، به قول کاستلز، شایعه‌های شبکه‌سازی‌شده دیجیتال، در فضای اینترنت به سرعت گسترش می‌یابد و این خصیصه جامعه شبکه‌ای است. او می‌گوید «موثرترین شکل از حمله سیاسی، نابودکردن این اعتماد از طریق تخریب اخلاقی شخصیت و تصویر کسی به عنوان رهبر است» و سیاست رسوایی به علت ایجاد سهولت در تخریب رهبران و زیر سوال بردن جایگاه اخلاقی آن‌ها در میان مردم به راحتی این نوع حمله سیاسی را امکان‌پذیر کرده است.

🔹مسأله‌ی «اعتماد» یک مسأله‌ی کلیدی است. در جامعه شبکه‌ای، اعتماد به یک رهبر انقلابی سخت‌تر شکل‌میگیرد. به‌دنبال غلبه‌ی سیاست رسوایی، امکان تولد رهبر انقلابی بسیار دشوارتر گذشته است؛ چرا که به محض آن که یک نفر در میان مردم محبوب شود، گروه‌های مخالف با آن شخص، نقاط ضعف او را برجسته کرده و اقدام به تخریب وی می‌کنند و آن را در سطح گسترده منتشر می‌کنند تا جایگاه اخلاقی آن شخص را تنزل دهند. درنتیجه رهبر کاریزماتیک و انقلابی سخت‌تر از قبل متولد می‌شود. این درحالی است که همان گونه که بشیریه می‌گوید، وجود رهبر انقلابی یکی از الزامات تحقق انقلاب در کشورهاست.

🔸در چنین شرایطی، کسی که گذشته مبهم یا سفیدی داشته باشد، شانس بیشتری دارد که مورد اقبال قرار گیرد چرا که امکان رسوا شدنش سخت‌تر است؛ با این حال، همه کنش‌های او زیر ذره‌بین است و کوچکترین اشتباهی از او می‌تواند منجر به از دست رفتن اعتبارش شود. به همین جهت پیش‌بینی این که آیا رهبر انقلابی امکان تولد دارد، سخت است اما می‌توان گفت که تحقق این امر دشوارتر از دهه‌های پیش است.

🔹اما اگر رهبر انقلابی متولد نشود، این اعتراضات به چه سمتی می‌رود؟ وقوع انقلاب بدون «رهبر» خیلی دور از ذهن است چرا که در هر حال باید فرد یا گروهی باشد که قدرت را در دست بگیرد. بنابراین، در غیاب رهبر انقلابی، اساسا تحقق انقلاب خیلی ضعیف است و حتی اگر حکومت مرکزی نیز به‌دلیل بحران‌های پیاپی و اعتراضات شدید اجتماعی، نتواند خود را حفظ کند، فروپاشی دولت (failed state) محتمل‌تر از انقلاب خواهد بود.
❇️@MostafaTajzadeh
📲 @socialMediaAnalysis

از قوسِ سقوط تا قوس صعود

الکسی دوتوکویل، متفکر فرانسوی در قرن نوزدهم است. دو کتاب بسیار تاثیر گذار او یکی دمکراسی در امریکا و دیگری انقلاب فرانسه و رژیم پیشین، از منابع مهم در فهم جامعه جدید و چرایی جنبش‌های اجتماعی است. در کتاب دمکراسی در امریکا، بر آن است که تمرین برای دمکراسی یا (excersis for democracy) و انتخابی بودن بسیاری از سِمَت‌ها و مسئولیتها، یکی از رمزهای ثبات و اعتبار نظام سیاسی است و این بر خلاف جامعه فرانسه بود که دهه‌ها از انقلاب ۱۷۸۹ می‌گذشت و هنوز اسیر تصفیه حساب‌های انقلابی و خشونت شده بود. در کتاب انقلاب فرانسه و رژیم پیشین، معتقد است، وقتی افراد یک جامعه دارای قدرت مقایسه بشوند و داشته‌هایی جدید پیدا کنند، دیگر بازگرداندن جامعه به دوران پیش از مقایسه ناممکن است یعنی ممانعت یا مخالفت نظام حاکم با اندیشه و شیوه و داشته جدید، ناشدنی است و موجب اعتراض می‌شود. این امکان و مقایسه‌گری میان داشته و نداشته‌است که بقول دوتوکویل موجب نارضایتی و اعتراض علیه لویی شانزدهم و انقلاب فرانسه شد. وقتی مردم ایران در نهضت مشروطیت، به قدرت مطلقه پشت کردند و برای اولین بار طعم شیرین مشارکت در قدرت و داشتن پارلمان را چشیدند، دیگر نمی‌توانستند به دوران پیشامشروطه و استبداد بازگشت کنند. اگر چه محمدعلی شاه از باغ شاه، خط و نشان کشید و قاطعانه بیانیه داد و گفت: ما تشخیص داده‌ایم که این مشروطیت، نه به درد دین شما می خورد و نه به درد دنیای شما.
با این هشدار شاه، لیاخوف روسی دستور یافت تا مجلس را به توپ ببندد و نمایندگان و آزادیخواهان بسیاری را مصدوم و محبوس سازد.
محمدعلی شاه با آن شقاوت و کیش شخصیت خویش، نمی‌دانست مردمی که با انقلاب مشروطه، قدرت مقایسه پیدا کرده‌اند دیگر زیر بار قدرت مطلقه محمدعلی شاهی نمی‌روند. اگر چه آزادیخواهانی چون صور اسرافیل و ملک المتکلمین و سید جمال واعظ به دست ناخدای استبداد کشته شدند اما خدای آزادی، حامی مرام مردم گرایی بود و استبداد محمدعلی شاهی، استبداد صغیر شد و سرنگون شد.
واقعیت این است که امروز، فضای مجازی و انقلابِ دات. کام، موجب کُن فَیَکون و تکانش بسیاری شده‌است. اگر تا دیروز، منبع و مرجع و رفرنس، منحصر در صدا و سیما و حوزه علمیه و مرجعیت و مراکز سخن پراکنی حکومتی بود اما امروز، فضای مجازی، قدرتی جریان ساز و شبکه ساز شده و سیاست را شیشه‌ای ساخته است و انحصار و انسداد را دچار گسست کرده است. این یعنی بازیگری و نقش آفرین شدن تماشاچی‌ها و مخاطبان. این یعنی شکسته شدن انحصار و یکسویه نگری. این یعنی هویت یافتن و موضوعیت داشتن دیگری.
نسل امروز یک هویت دیجیتالی یافته است، برای همین بینش و منش و شیوه آنها تغییر یافته است. دهه هشتادی‌ها، دارای یک شخصیت شناور شده‌اند. نگرش آنها به سیاست و حکومت و حتی دیانت متفاوت است. از همه چیز می‌خواهند عبور کنند یا عبور کرده‌اند، برای همین نسبت به سیاست و حکومت و حتی دیانت، سرشار از پرسش و لبریز از شورش‌اند. این سیل شناور را با سد استبداد و التیماتوم و تهدید نمی‌توان منسد و سرکوب کرد.
انقلاب و اعتراض دیجیتالی، همانند انقلاب کلاسیک نیست تا شما حضرات بدنبال مقتدا و رهبر و پیشوای ایشان بگردید و او را بگیرید. آنها، اینجا و آن‌جا و هرجا مجتمع می‌شوند و خودشان پیشگام شده‌اند.
نمی‌شود گاز انبری عمل کرد و به آنها شبیخون زد. باید به پیشواز رفت و آنها را درک کرد و با آنها گفتگو کرد. اینها اهل موعظه و وعده‌های مستقبل و منبرهای غیر همسطح نیستند تا خرواری از وعظ بر آنها آوار کرد. آنها را نمی‌شود تهدید کرد. مگر از عشق و شادمانی و دوست داشتن و امید و آینده و زندگی، چه سهم و نصیبی به آنها داده‌ایم تا ترس از دست دادن داشته باشند؟ باید حاکمیت و سلسله روحانیت از این ادعای الوهیت و معصومیت و مصونیت خود ساخته و پاسخگو نبودن و مادام‌العمر شمردن منصب بدر آید. اگر در روزهای نخستین، نخبگان و نظریه پردازانی چون مطهری، منتظری، بازرگان، با صداقت و استدلال سخن می‌گفتند اما در یک قوس نزول، نوبت به نظریه پردازانی چون شریعتمداری و پناهیان و عباسی رسیده است که تنها با درفش و دشنام و تهدید و تکفیر، تئوری سازی می‌کنند. از این قوس نزول و بحران ساز، با گفتگو و پذیرش دیگری و آشتی می‌توان به قوس صعود رسید. حقیقت، موقوفه و منحصر در قبیله شما نیست. قبیله، یک نفر نیست. ایران به تمامی ایرانیان تعلق دارد، مجرد از قومیت و جنسیت و حتی دیانت. تا فرصت هست از همه دعوت کنید و دیگر خودی و غیر خودی نکنید.
این نسل می‌خواهد شهروند جهانی باشد. برای پرسش‌های امروزین او، پاسخ‌های دیروز ندهید. باز گشت به پیشامقایسه و فیلترینگ، ممکن نیست.
برای این نسل، از حقیقت بگویید نه از عقیده. از امر متعال بگویید. اعتلای انسان و ایران و ایمان
مگذارید که ایران برود


✍سیدمحسن دوازده امامی

📚@nasiri42

🔺گرە کار کجاست؟ ریش یا ریشە!

✔️ریشی سوناک، رنگین پوست هندی الاصل، نخست وزیر بریتانیا شد. اولین رهبر غیر سفیدپوست و غیر مسیحی کشوری که از بسیاری جهات، سرمشق غربی شدن و مدرنیته به حساب می آید.
قبل از او صادق خان، مسلمان پاکستانی تبار شهردار لندن شده بود.
لندن  یکی از مهم ترین پایتخت های سیاسی جهان و یک متروپل مهم جهان غربی است.
جالب آن است که پدران و مادران این دو نفر، اتباع هند شرقی، مستعمره اصلی بریتانیا در قرون نوزده و بیست بوده اند.
سوناک که امروز کلید خانه شماره 10 داونینگ را گرفت، بر جای غول های سیاست و اسطوره های تاریخی بریتانیا یعنی چرچیل و تاچر می نشیند.
این تحول را چگونه باید ارزیابی کرد؟
آیا این هبوط سیاست و عبور از عصر اسطوره ها به دوران بروکرات های حزبی و سیاستمداران میان مایه است؟
یا اینکه تغییری بزرگ در فرهنگ سیاسی این کشور و رهیافت های مرتبط با هویت ملی رخ داده است؟
نه ریشی سوناک، نه صادق خان و نه ندیم الزهاوی کرد عراقی، "انگلیسی الاصل " نیستند، پیرو کلیسای انگلیکان محسوب نمی شوند و مدت اقامتشان در این کشور حتا به نیم قرن نمی رسد.
اما آنها "شهروند" بریتانیا هستند و برابری راستین میان اتباع کشور در هر دو ساختار حقیقی و حقوقی، اجازه می دهد،  "لردها" و "سرها"ی جدید  سیاست آن شوند.
تفوق رهیافت های سیاسی از مقوله ملت و هویت ملی، عرصه را بر برداشت های تنگ نظرانه فرهنگی و نژادپرستی های احتمالی متعاقب آن تنگ می کند.
افراد با پیشینه های مختلف قومی، مذهبی، نژادی و ...به صرف شایستگی ترقی و از فرصت های برابر برای تعالی، بهره مند می شوند.
همین است که انگلیس، مقصدی محبوب برای مهاجرانی است که با وجود شایستگی در جامعه خود قدر ندیده اند.
✔️وارث غیر سفیدپوست چرچیل و تاچر و رهبر جدید بریتانیا، جوانی 42 ساله است، زمانی کمتر از عمر انقلاب 1357.
43 سال قبل، زمانی که هنوز ریشی هندو بدنیا نیامده بود، در ایران نویسندگان قانون اساسی، منصب ریاست جمهوری را به مردان شیعه مذهب منحصر کردند.
وقتی پاره ای امتیازات مهم به نفع مذهب و جنسیتی خاص تدوین می گردد، دانسته و ندانسته پایه یک نظام تبعیض ساختاری بنا نهاده می شود.
سامانه ی تبعیض هم مانند قفس بروکراسی تمایل به گسترش عمودی و افقی دارد، مگر اینکه توسط سرعت گیرهای یک نظام حقیقی و حقوقی  دمکراتیک متوقف شود.
اما اگر با قدرتی نامحدود و لایزال ترکیب شود، چه؟
آن موقع تبعیض ساختاری، ابعاد کارکردی و زاینده هم یافته و جنبه های نانوشته و فراقانونی هم می یابد.
در حالیکه ایرانیان سنی و زنان رسما از تصدی پست های رهبری و ریاست جمهوری منع شدند، اما دامنه محرومیت ها عملا تا مدیریت های میانی و استانداری و حتی تا این اواخر فرمانداری هم کشیده شد.
✔️باز می گردم به جدول اعداد پیشگفته از طریق بازگویی یک تجربه شخصی!
شخصا یک ربع قرن است که گاه و بیگاه به نگارش مطالبی موسوم به مطالبات اقوام و مذاهب می پردازم. یعنی از زمانی که قلم بدست گرفته ام!
اکنون هم دولت فعلی، هفتمین دولتی است که از زمان اولین دولت خاتمی در سال 76 یعنی از 17 سالگی ریشی! مخاطب این نوشته ها قرار می گیرد. سقف مطالبات هم خیلی بالا نیست و عمدتا شامل انتصاب استانداری سنی در سنندج و دو سه نفر مدیرکل کرد در ارومیه می شود!
زهی خیال باطل! شما چقدر چشمتان به جمال این "مهمات" روشن شد، ما هم همینقدر!
هر بار هم عملا دریافتیم این مهمات ما، مهملات آنهاست!
✔️مشکل چیست؟ همانگونه که گفته شد وقتی رانت و تبعیض به سود گروهی جمعیتی، نهادینه شد، فساد هم همراه آن می آید.
فساد هم عامل اصلی " ناشایست سالاری " است.
درست مانند یارانه های کالایی و ارزی و مرزی، یارانه بخشی در عرصه سیاست، بازاری غیر رسمی ایجاد و مناصب و مسئولیت ها را به کالاهای قابل خرید و فروش مبدل می سازد.
واکاوی بسیاری از انتصاب ها از عرصه های ارشد و میانی تا پایین، بیانگر قسمی اقتصاد سیاسی فاسد است.
حتی نظام تایید و رد صلاحیت هم نرخ و بازار ویژه خود را دارد.
طبعا محتکران قدرت و بازاریان سیاست که مشغول مبادله و معامله کالاها و منابع کمیاب هستند، مایل نباشند، نخبگان راستین، زنان، جوانان و ایرانیان غیر شیعه، وارد این حیطه شوند و نظام انحصارات را تهدید کنند.
در این آشفته بازار، آنچه اهمیت نخواهد داشت، اهلیت و آنچه مغتنم است، بند بازی، رابطه سالاری و بده بستان است.
متضرر اصلی هم مملکت بیچاره و ملت است که داشته های مادی و معنوی اش به یغما می رود و شایستگانش سر از بلاد دیگر در می آورند.
✔️سابقا، کشورهای متروپل متهم بودند که منابع طبیعی کشورهای حاشیه را به ثمن بخس می برند و با تبدیل آنها به کالا، دوباره آن را با بهایی گزاف به مبدا بر می گردانند.
اما امروز کسی نمی گوید چرا از کشورهای حاشیه ای، یک خط رایگان صادرات مغزهای انسانی به کشورهای مرکز راه افتاده است؟
#صلاح_الدین_خدیو
@sharname1
📚@nasiri42