Forwarded from کانال مهدی نصیری
از قوسِ سقوط تا قوس صعود
الکسی دوتوکویل، متفکر فرانسوی در قرن نوزدهم است. دو کتاب بسیار تاثیر گذار او یکی دمکراسی در امریکا و دیگری انقلاب فرانسه و رژیم پیشین، از منابع مهم در فهم جامعه جدید و چرایی جنبش‌های اجتماعی است. در کتاب دمکراسی در امریکا، بر آن است که تمرین برای دمکراسی یا (excersis for democracy) و انتخابی بودن بسیاری از سِمَت‌ها و مسئولیتها، یکی از رمزهای ثبات و اعتبار نظام سیاسی است و این بر خلاف جامعه فرانسه بود که دهه‌ها از انقلاب ۱۷۸۹ می‌گذشت و هنوز اسیر تصفیه حساب‌های انقلابی و خشونت شده بود. در کتاب انقلاب فرانسه و رژیم پیشین، معتقد است، وقتی افراد یک جامعه دارای قدرت مقایسه بشوند و داشته‌هایی جدید پیدا کنند، دیگر بازگرداندن جامعه به دوران پیش از مقایسه ناممکن است یعنی ممانعت یا مخالفت نظام حاکم با اندیشه و شیوه و داشته جدید، ناشدنی است و موجب اعتراض می‌شود. این امکان و مقایسه‌گری میان داشته و نداشته‌است که بقول دوتوکویل موجب نارضایتی و اعتراض علیه لویی شانزدهم و انقلاب فرانسه شد. وقتی مردم ایران در نهضت مشروطیت، به قدرت مطلقه پشت کردند و برای اولین بار طعم شیرین مشارکت در قدرت و داشتن پارلمان را چشیدند، دیگر نمی‌توانستند به دوران پیشامشروطه و استبداد بازگشت کنند. اگر چه محمدعلی شاه از باغ شاه، خط و نشان کشید و قاطعانه بیانیه داد و گفت: ما تشخیص داده‌ایم که این مشروطیت، نه به درد دین شما می خورد و نه به درد دنیای شما.
با این هشدار شاه، لیاخوف روسی دستور یافت تا مجلس را به توپ ببندد و نمایندگان و آزادیخواهان بسیاری را مصدوم و محبوس سازد.
محمدعلی شاه با آن شقاوت و کیش شخصیت خویش، نمی‌دانست مردمی که با انقلاب مشروطه، قدرت مقایسه پیدا کرده‌اند دیگر زیر بار قدرت مطلقه محمدعلی شاهی نمی‌روند. اگر چه آزادیخواهانی چون صور اسرافیل و ملک المتکلمین و سید جمال واعظ به دست ناخدای استبداد کشته شدند اما خدای آزادی، حامی مرام مردم گرایی بود و استبداد محمدعلی شاهی، استبداد صغیر شد و سرنگون شد.
واقعیت این است که امروز، فضای مجازی و انقلابِ دات. کام، موجب کُن فَیَکون و تکانش بسیاری شده‌است. اگر تا دیروز، منبع و مرجع و رفرنس، منحصر در صدا و سیما و حوزه علمیه و مرجعیت و مراکز سخن پراکنی حکومتی بود اما امروز، فضای مجازی، قدرتی جریان ساز و شبکه ساز شده و سیاست را شیشه‌ای ساخته است و انحصار و انسداد را دچار گسست کرده است. این یعنی بازیگری و نقش آفرین شدن تماشاچی‌ها و مخاطبان. این یعنی شکسته شدن انحصار و یکسویه نگری. این یعنی هویت یافتن و موضوعیت داشتن دیگری.
نسل امروز یک هویت دیجیتالی یافته است، برای همین بینش و منش و شیوه آنها تغییر یافته است. دهه هشتادی‌ها، دارای یک شخصیت شناور شده‌اند. نگرش آنها به سیاست و حکومت و حتی دیانت متفاوت است. از همه چیز می‌خواهند عبور کنند یا عبور کرده‌اند، برای همین نسبت به سیاست و حکومت و حتی دیانت، سرشار از پرسش و لبریز از شورش‌اند. این سیل شناور را با سد استبداد و التیماتوم و تهدید نمی‌توان منسد و سرکوب کرد.
انقلاب و اعتراض دیجیتالی، همانند انقلاب کلاسیک نیست تا شما حضرات بدنبال مقتدا و رهبر و پیشوای ایشان بگردید و او را بگیرید. آنها، اینجا و آن‌جا و هرجا مجتمع می‌شوند و خودشان پیشگام شده‌اند.
نمی‌شود گاز انبری عمل کرد و به آنها شبیخون زد. باید به پیشواز رفت و آنها را درک کرد و با آنها گفتگو کرد. اینها اهل موعظه و وعده‌های مستقبل و منبرهای غیر همسطح نیستند تا خرواری از وعظ بر آنها آوار کرد. آنها را نمی‌شود تهدید کرد. مگر از عشق و شادمانی و دوست داشتن و امید و آینده و زندگی، چه سهم و نصیبی به آنها داده‌ایم تا ترس از دست دادن داشته باشند؟ باید حاکمیت و سلسله روحانیت از این ادعای الوهیت و معصومیت و مصونیت خود ساخته و پاسخگو نبودن و مادام‌العمر شمردن منصب بدر آید. اگر در روزهای نخستین، نخبگان و نظریه پردازانی چون مطهری، منتظری، بازرگان، با صداقت و استدلال سخن می‌گفتند اما در یک قوس نزول، نوبت به نظریه پردازانی چون شریعتمداری و پناهیان و عباسی رسیده است که تنها با درفش و دشنام و تهدید و تکفیر، تئوری سازی می‌کنند. از این قوس نزول و بحران ساز، با گفتگو و پذیرش دیگری و آشتی می‌توان به قوس صعود رسید. حقیقت، موقوفه و منحصر در قبیله شما نیست. قبیله، یک نفر نیست. ایران به تمامی ایرانیان تعلق دارد، مجرد از قومیت و جنسیت و حتی دیانت. تا فرصت هست از همه دعوت کنید و دیگر خودی و غیر خودی نکنید.
این نسل می‌خواهد شهروند جهانی باشد. برای پرسش‌های امروزین او، پاسخ‌های دیروز ندهید. باز گشت به پیشامقایسه و فیلترینگ، ممکن نیست.
برای این نسل، از حقیقت بگویید نه از عقیده. از امر متعال بگویید. اعتلای انسان و ایران و ایمان
مگذارید که ایران برود
✍سیدمحسن دوازده امامی
📚@nasiri42
الکسی دوتوکویل، متفکر فرانسوی در قرن نوزدهم است. دو کتاب بسیار تاثیر گذار او یکی دمکراسی در امریکا و دیگری انقلاب فرانسه و رژیم پیشین، از منابع مهم در فهم جامعه جدید و چرایی جنبش‌های اجتماعی است. در کتاب دمکراسی در امریکا، بر آن است که تمرین برای دمکراسی یا (excersis for democracy) و انتخابی بودن بسیاری از سِمَت‌ها و مسئولیتها، یکی از رمزهای ثبات و اعتبار نظام سیاسی است و این بر خلاف جامعه فرانسه بود که دهه‌ها از انقلاب ۱۷۸۹ می‌گذشت و هنوز اسیر تصفیه حساب‌های انقلابی و خشونت شده بود. در کتاب انقلاب فرانسه و رژیم پیشین، معتقد است، وقتی افراد یک جامعه دارای قدرت مقایسه بشوند و داشته‌هایی جدید پیدا کنند، دیگر بازگرداندن جامعه به دوران پیش از مقایسه ناممکن است یعنی ممانعت یا مخالفت نظام حاکم با اندیشه و شیوه و داشته جدید، ناشدنی است و موجب اعتراض می‌شود. این امکان و مقایسه‌گری میان داشته و نداشته‌است که بقول دوتوکویل موجب نارضایتی و اعتراض علیه لویی شانزدهم و انقلاب فرانسه شد. وقتی مردم ایران در نهضت مشروطیت، به قدرت مطلقه پشت کردند و برای اولین بار طعم شیرین مشارکت در قدرت و داشتن پارلمان را چشیدند، دیگر نمی‌توانستند به دوران پیشامشروطه و استبداد بازگشت کنند. اگر چه محمدعلی شاه از باغ شاه، خط و نشان کشید و قاطعانه بیانیه داد و گفت: ما تشخیص داده‌ایم که این مشروطیت، نه به درد دین شما می خورد و نه به درد دنیای شما.
با این هشدار شاه، لیاخوف روسی دستور یافت تا مجلس را به توپ ببندد و نمایندگان و آزادیخواهان بسیاری را مصدوم و محبوس سازد.
محمدعلی شاه با آن شقاوت و کیش شخصیت خویش، نمی‌دانست مردمی که با انقلاب مشروطه، قدرت مقایسه پیدا کرده‌اند دیگر زیر بار قدرت مطلقه محمدعلی شاهی نمی‌روند. اگر چه آزادیخواهانی چون صور اسرافیل و ملک المتکلمین و سید جمال واعظ به دست ناخدای استبداد کشته شدند اما خدای آزادی، حامی مرام مردم گرایی بود و استبداد محمدعلی شاهی، استبداد صغیر شد و سرنگون شد.
واقعیت این است که امروز، فضای مجازی و انقلابِ دات. کام، موجب کُن فَیَکون و تکانش بسیاری شده‌است. اگر تا دیروز، منبع و مرجع و رفرنس، منحصر در صدا و سیما و حوزه علمیه و مرجعیت و مراکز سخن پراکنی حکومتی بود اما امروز، فضای مجازی، قدرتی جریان ساز و شبکه ساز شده و سیاست را شیشه‌ای ساخته است و انحصار و انسداد را دچار گسست کرده است. این یعنی بازیگری و نقش آفرین شدن تماشاچی‌ها و مخاطبان. این یعنی شکسته شدن انحصار و یکسویه نگری. این یعنی هویت یافتن و موضوعیت داشتن دیگری.
نسل امروز یک هویت دیجیتالی یافته است، برای همین بینش و منش و شیوه آنها تغییر یافته است. دهه هشتادی‌ها، دارای یک شخصیت شناور شده‌اند. نگرش آنها به سیاست و حکومت و حتی دیانت متفاوت است. از همه چیز می‌خواهند عبور کنند یا عبور کرده‌اند، برای همین نسبت به سیاست و حکومت و حتی دیانت، سرشار از پرسش و لبریز از شورش‌اند. این سیل شناور را با سد استبداد و التیماتوم و تهدید نمی‌توان منسد و سرکوب کرد.
انقلاب و اعتراض دیجیتالی، همانند انقلاب کلاسیک نیست تا شما حضرات بدنبال مقتدا و رهبر و پیشوای ایشان بگردید و او را بگیرید. آنها، اینجا و آن‌جا و هرجا مجتمع می‌شوند و خودشان پیشگام شده‌اند.
نمی‌شود گاز انبری عمل کرد و به آنها شبیخون زد. باید به پیشواز رفت و آنها را درک کرد و با آنها گفتگو کرد. اینها اهل موعظه و وعده‌های مستقبل و منبرهای غیر همسطح نیستند تا خرواری از وعظ بر آنها آوار کرد. آنها را نمی‌شود تهدید کرد. مگر از عشق و شادمانی و دوست داشتن و امید و آینده و زندگی، چه سهم و نصیبی به آنها داده‌ایم تا ترس از دست دادن داشته باشند؟ باید حاکمیت و سلسله روحانیت از این ادعای الوهیت و معصومیت و مصونیت خود ساخته و پاسخگو نبودن و مادام‌العمر شمردن منصب بدر آید. اگر در روزهای نخستین، نخبگان و نظریه پردازانی چون مطهری، منتظری، بازرگان، با صداقت و استدلال سخن می‌گفتند اما در یک قوس نزول، نوبت به نظریه پردازانی چون شریعتمداری و پناهیان و عباسی رسیده است که تنها با درفش و دشنام و تهدید و تکفیر، تئوری سازی می‌کنند. از این قوس نزول و بحران ساز، با گفتگو و پذیرش دیگری و آشتی می‌توان به قوس صعود رسید. حقیقت، موقوفه و منحصر در قبیله شما نیست. قبیله، یک نفر نیست. ایران به تمامی ایرانیان تعلق دارد، مجرد از قومیت و جنسیت و حتی دیانت. تا فرصت هست از همه دعوت کنید و دیگر خودی و غیر خودی نکنید.
این نسل می‌خواهد شهروند جهانی باشد. برای پرسش‌های امروزین او، پاسخ‌های دیروز ندهید. باز گشت به پیشامقایسه و فیلترینگ، ممکن نیست.
برای این نسل، از حقیقت بگویید نه از عقیده. از امر متعال بگویید. اعتلای انسان و ایران و ایمان
مگذارید که ایران برود
✍سیدمحسن دوازده امامی
📚@nasiri42
Forwarded from کانال مهدی نصیری
🔺گرە کار کجاست؟ ریش یا ریشە!
✔️ریشی سوناک، رنگین پوست هندی الاصل، نخست وزیر بریتانیا شد. اولین رهبر غیر سفیدپوست و غیر مسیحی کشوری که از بسیاری جهات، سرمشق غربی شدن و مدرنیته به حساب می آید.
قبل از او صادق خان، مسلمان پاکستانی تبار شهردار لندن شده بود.
لندن یکی از مهم ترین پایتخت های سیاسی جهان و یک متروپل مهم جهان غربی است.
جالب آن است که پدران و مادران این دو نفر، اتباع هند شرقی، مستعمره اصلی بریتانیا در قرون نوزده و بیست بوده اند.
سوناک که امروز کلید خانه شماره 10 داونینگ را گرفت، بر جای غول های سیاست و اسطوره های تاریخی بریتانیا یعنی چرچیل و تاچر می نشیند.
این تحول را چگونه باید ارزیابی کرد؟
آیا این هبوط سیاست و عبور از عصر اسطوره ها به دوران بروکرات های حزبی و سیاستمداران میان مایه است؟
یا اینکه تغییری بزرگ در فرهنگ سیاسی این کشور و رهیافت های مرتبط با هویت ملی رخ داده است؟
نه ریشی سوناک، نه صادق خان و نه ندیم الزهاوی کرد عراقی، "انگلیسی الاصل " نیستند، پیرو کلیسای انگلیکان محسوب نمی شوند و مدت اقامتشان در این کشور حتا به نیم قرن نمی رسد.
اما آنها "شهروند" بریتانیا هستند و برابری راستین میان اتباع کشور در هر دو ساختار حقیقی و حقوقی، اجازه می دهد، "لردها" و "سرها"ی جدید سیاست آن شوند.
تفوق رهیافت های سیاسی از مقوله ملت و هویت ملی، عرصه را بر برداشت های تنگ نظرانه فرهنگی و نژادپرستی های احتمالی متعاقب آن تنگ می کند.
افراد با پیشینه های مختلف قومی، مذهبی، نژادی و ...به صرف شایستگی ترقی و از فرصت های برابر برای تعالی، بهره مند می شوند.
همین است که انگلیس، مقصدی محبوب برای مهاجرانی است که با وجود شایستگی در جامعه خود قدر ندیده اند.
✔️وارث غیر سفیدپوست چرچیل و تاچر و رهبر جدید بریتانیا، جوانی 42 ساله است، زمانی کمتر از عمر انقلاب 1357.
43 سال قبل، زمانی که هنوز ریشی هندو بدنیا نیامده بود، در ایران نویسندگان قانون اساسی، منصب ریاست جمهوری را به مردان شیعه مذهب منحصر کردند.
وقتی پاره ای امتیازات مهم به نفع مذهب و جنسیتی خاص تدوین می گردد، دانسته و ندانسته پایه یک نظام تبعیض ساختاری بنا نهاده می شود.
سامانه ی تبعیض هم مانند قفس بروکراسی تمایل به گسترش عمودی و افقی دارد، مگر اینکه توسط سرعت گیرهای یک نظام حقیقی و حقوقی دمکراتیک متوقف شود.
اما اگر با قدرتی نامحدود و لایزال ترکیب شود، چه؟
آن موقع تبعیض ساختاری، ابعاد کارکردی و زاینده هم یافته و جنبه های نانوشته و فراقانونی هم می یابد.
در حالیکه ایرانیان سنی و زنان رسما از تصدی پست های رهبری و ریاست جمهوری منع شدند، اما دامنه محرومیت ها عملا تا مدیریت های میانی و استانداری و حتی تا این اواخر فرمانداری هم کشیده شد.
✔️باز می گردم به جدول اعداد پیشگفته از طریق بازگویی یک تجربه شخصی!
شخصا یک ربع قرن است که گاه و بیگاه به نگارش مطالبی موسوم به مطالبات اقوام و مذاهب می پردازم. یعنی از زمانی که قلم بدست گرفته ام!
اکنون هم دولت فعلی، هفتمین دولتی است که از زمان اولین دولت خاتمی در سال 76 یعنی از 17 سالگی ریشی! مخاطب این نوشته ها قرار می گیرد. سقف مطالبات هم خیلی بالا نیست و عمدتا شامل انتصاب استانداری سنی در سنندج و دو سه نفر مدیرکل کرد در ارومیه می شود!
زهی خیال باطل! شما چقدر چشمتان به جمال این "مهمات" روشن شد، ما هم همینقدر!
هر بار هم عملا دریافتیم این مهمات ما، مهملات آنهاست!
✔️مشکل چیست؟ همانگونه که گفته شد وقتی رانت و تبعیض به سود گروهی جمعیتی، نهادینه شد، فساد هم همراه آن می آید.
فساد هم عامل اصلی " ناشایست سالاری " است.
درست مانند یارانه های کالایی و ارزی و مرزی، یارانه بخشی در عرصه سیاست، بازاری غیر رسمی ایجاد و مناصب و مسئولیت ها را به کالاهای قابل خرید و فروش مبدل می سازد.
واکاوی بسیاری از انتصاب ها از عرصه های ارشد و میانی تا پایین، بیانگر قسمی اقتصاد سیاسی فاسد است.
حتی نظام تایید و رد صلاحیت هم نرخ و بازار ویژه خود را دارد.
طبعا محتکران قدرت و بازاریان سیاست که مشغول مبادله و معامله کالاها و منابع کمیاب هستند، مایل نباشند، نخبگان راستین، زنان، جوانان و ایرانیان غیر شیعه، وارد این حیطه شوند و نظام انحصارات را تهدید کنند.
در این آشفته بازار، آنچه اهمیت نخواهد داشت، اهلیت و آنچه مغتنم است، بند بازی، رابطه سالاری و بده بستان است.
متضرر اصلی هم مملکت بیچاره و ملت است که داشته های مادی و معنوی اش به یغما می رود و شایستگانش سر از بلاد دیگر در می آورند.
✔️سابقا، کشورهای متروپل متهم بودند که منابع طبیعی کشورهای حاشیه را به ثمن بخس می برند و با تبدیل آنها به کالا، دوباره آن را با بهایی گزاف به مبدا بر می گردانند.
اما امروز کسی نمی گوید چرا از کشورهای حاشیه ای، یک خط رایگان صادرات مغزهای انسانی به کشورهای مرکز راه افتاده است؟
#صلاح_الدین_خدیو
@sharname1
📚@nasiri42
✔️ریشی سوناک، رنگین پوست هندی الاصل، نخست وزیر بریتانیا شد. اولین رهبر غیر سفیدپوست و غیر مسیحی کشوری که از بسیاری جهات، سرمشق غربی شدن و مدرنیته به حساب می آید.
قبل از او صادق خان، مسلمان پاکستانی تبار شهردار لندن شده بود.
لندن یکی از مهم ترین پایتخت های سیاسی جهان و یک متروپل مهم جهان غربی است.
جالب آن است که پدران و مادران این دو نفر، اتباع هند شرقی، مستعمره اصلی بریتانیا در قرون نوزده و بیست بوده اند.
سوناک که امروز کلید خانه شماره 10 داونینگ را گرفت، بر جای غول های سیاست و اسطوره های تاریخی بریتانیا یعنی چرچیل و تاچر می نشیند.
این تحول را چگونه باید ارزیابی کرد؟
آیا این هبوط سیاست و عبور از عصر اسطوره ها به دوران بروکرات های حزبی و سیاستمداران میان مایه است؟
یا اینکه تغییری بزرگ در فرهنگ سیاسی این کشور و رهیافت های مرتبط با هویت ملی رخ داده است؟
نه ریشی سوناک، نه صادق خان و نه ندیم الزهاوی کرد عراقی، "انگلیسی الاصل " نیستند، پیرو کلیسای انگلیکان محسوب نمی شوند و مدت اقامتشان در این کشور حتا به نیم قرن نمی رسد.
اما آنها "شهروند" بریتانیا هستند و برابری راستین میان اتباع کشور در هر دو ساختار حقیقی و حقوقی، اجازه می دهد، "لردها" و "سرها"ی جدید سیاست آن شوند.
تفوق رهیافت های سیاسی از مقوله ملت و هویت ملی، عرصه را بر برداشت های تنگ نظرانه فرهنگی و نژادپرستی های احتمالی متعاقب آن تنگ می کند.
افراد با پیشینه های مختلف قومی، مذهبی، نژادی و ...به صرف شایستگی ترقی و از فرصت های برابر برای تعالی، بهره مند می شوند.
همین است که انگلیس، مقصدی محبوب برای مهاجرانی است که با وجود شایستگی در جامعه خود قدر ندیده اند.
✔️وارث غیر سفیدپوست چرچیل و تاچر و رهبر جدید بریتانیا، جوانی 42 ساله است، زمانی کمتر از عمر انقلاب 1357.
43 سال قبل، زمانی که هنوز ریشی هندو بدنیا نیامده بود، در ایران نویسندگان قانون اساسی، منصب ریاست جمهوری را به مردان شیعه مذهب منحصر کردند.
وقتی پاره ای امتیازات مهم به نفع مذهب و جنسیتی خاص تدوین می گردد، دانسته و ندانسته پایه یک نظام تبعیض ساختاری بنا نهاده می شود.
سامانه ی تبعیض هم مانند قفس بروکراسی تمایل به گسترش عمودی و افقی دارد، مگر اینکه توسط سرعت گیرهای یک نظام حقیقی و حقوقی دمکراتیک متوقف شود.
اما اگر با قدرتی نامحدود و لایزال ترکیب شود، چه؟
آن موقع تبعیض ساختاری، ابعاد کارکردی و زاینده هم یافته و جنبه های نانوشته و فراقانونی هم می یابد.
در حالیکه ایرانیان سنی و زنان رسما از تصدی پست های رهبری و ریاست جمهوری منع شدند، اما دامنه محرومیت ها عملا تا مدیریت های میانی و استانداری و حتی تا این اواخر فرمانداری هم کشیده شد.
✔️باز می گردم به جدول اعداد پیشگفته از طریق بازگویی یک تجربه شخصی!
شخصا یک ربع قرن است که گاه و بیگاه به نگارش مطالبی موسوم به مطالبات اقوام و مذاهب می پردازم. یعنی از زمانی که قلم بدست گرفته ام!
اکنون هم دولت فعلی، هفتمین دولتی است که از زمان اولین دولت خاتمی در سال 76 یعنی از 17 سالگی ریشی! مخاطب این نوشته ها قرار می گیرد. سقف مطالبات هم خیلی بالا نیست و عمدتا شامل انتصاب استانداری سنی در سنندج و دو سه نفر مدیرکل کرد در ارومیه می شود!
زهی خیال باطل! شما چقدر چشمتان به جمال این "مهمات" روشن شد، ما هم همینقدر!
هر بار هم عملا دریافتیم این مهمات ما، مهملات آنهاست!
✔️مشکل چیست؟ همانگونه که گفته شد وقتی رانت و تبعیض به سود گروهی جمعیتی، نهادینه شد، فساد هم همراه آن می آید.
فساد هم عامل اصلی " ناشایست سالاری " است.
درست مانند یارانه های کالایی و ارزی و مرزی، یارانه بخشی در عرصه سیاست، بازاری غیر رسمی ایجاد و مناصب و مسئولیت ها را به کالاهای قابل خرید و فروش مبدل می سازد.
واکاوی بسیاری از انتصاب ها از عرصه های ارشد و میانی تا پایین، بیانگر قسمی اقتصاد سیاسی فاسد است.
حتی نظام تایید و رد صلاحیت هم نرخ و بازار ویژه خود را دارد.
طبعا محتکران قدرت و بازاریان سیاست که مشغول مبادله و معامله کالاها و منابع کمیاب هستند، مایل نباشند، نخبگان راستین، زنان، جوانان و ایرانیان غیر شیعه، وارد این حیطه شوند و نظام انحصارات را تهدید کنند.
در این آشفته بازار، آنچه اهمیت نخواهد داشت، اهلیت و آنچه مغتنم است، بند بازی، رابطه سالاری و بده بستان است.
متضرر اصلی هم مملکت بیچاره و ملت است که داشته های مادی و معنوی اش به یغما می رود و شایستگانش سر از بلاد دیگر در می آورند.
✔️سابقا، کشورهای متروپل متهم بودند که منابع طبیعی کشورهای حاشیه را به ثمن بخس می برند و با تبدیل آنها به کالا، دوباره آن را با بهایی گزاف به مبدا بر می گردانند.
اما امروز کسی نمی گوید چرا از کشورهای حاشیه ای، یک خط رایگان صادرات مغزهای انسانی به کشورهای مرکز راه افتاده است؟
#صلاح_الدین_خدیو
@sharname1
📚@nasiri42
ایرانیان، ایران مالِ شماست !
ملک شعرا بهار، بهاران آزادی را برای این میهن آرزو داشت و در این راستا در بسیاری از ترانه ها و تصنیف های جاودانه خود پیام گوی آزادی ایران و ایرانیان بود و از روزگار بهار ، هنوز همان سرودها و همان تصنیف های شور آفرین دستمایه مبارزات میهنی ایرانیان هستند. یکی از تصنیف هایی که به تازگی بر بنیان سروده های بهار ساخته شده است، تصنیف « ایرانیان » نام دارد. این تصنیف شورانگیز را هنرمند ارجمند استاد پیمان سلطانی، رهبر ارکستر ملل، ساخته و گروهی از هنرمندان به زیبایی اجرا کرده اند و در این روزگاران پر کشاکش به همه ایرانیان تقدیم کرده اند. شعرهای این تصنیف از سروده های گوناگون بهار برگرفته شده و بسیار هنرمندانه در هم آمیخته شده اند و پس از سال ها پیام آور آزادی خواهی ایرانیان شده اند. بیت نخست این تصنیف از مسمطی با نام « ایران مال شماست » برگرفته شده که بهار در سال 1290 خورشیدی سروده است. بیت دوم، تغییر یافته یکی از ابیات مسمط مستزادی با نام « ای مردم ایران » است که بهار در سال 1294 خورشیدی سروده است. بیت سوم تصنیف، نخستین بیت یکی از غزل های بهار است. بیت چهارم تصنیف، هفتمین بیت از غزلی است که بهار پس از مرگ « عارف » سروده است. بیت پنجم تصنیف، نهمین بیت از غزلی است که بهار در سال 1312 خورشیدی در زندان شهربانی سروده است و بیت ششم تصنیف نیز ششمین بیت از همان غزل است. بیت هفتم تصنیف، سومین بیت یکی از غزل های بهار است. بیت هشتم تصنیف، نخستین بیت از ترجیع بندی به نام « خون خیابانی » است که بهار در سال 1299 خورشیدی سروده است و بیت نهم تصنیف نیز نخستین بیت از سروده بهار با نام « تهران قبل از کودتا » است که بهار در سال 1298 خورشیدی سروده است. این تصنیف زیبا را از اینجا می توانید بردارید و بشنوید:
🌿🌹
ملک شعرا بهار، بهاران آزادی را برای این میهن آرزو داشت و در این راستا در بسیاری از ترانه ها و تصنیف های جاودانه خود پیام گوی آزادی ایران و ایرانیان بود و از روزگار بهار ، هنوز همان سرودها و همان تصنیف های شور آفرین دستمایه مبارزات میهنی ایرانیان هستند. یکی از تصنیف هایی که به تازگی بر بنیان سروده های بهار ساخته شده است، تصنیف « ایرانیان » نام دارد. این تصنیف شورانگیز را هنرمند ارجمند استاد پیمان سلطانی، رهبر ارکستر ملل، ساخته و گروهی از هنرمندان به زیبایی اجرا کرده اند و در این روزگاران پر کشاکش به همه ایرانیان تقدیم کرده اند. شعرهای این تصنیف از سروده های گوناگون بهار برگرفته شده و بسیار هنرمندانه در هم آمیخته شده اند و پس از سال ها پیام آور آزادی خواهی ایرانیان شده اند. بیت نخست این تصنیف از مسمطی با نام « ایران مال شماست » برگرفته شده که بهار در سال 1290 خورشیدی سروده است. بیت دوم، تغییر یافته یکی از ابیات مسمط مستزادی با نام « ای مردم ایران » است که بهار در سال 1294 خورشیدی سروده است. بیت سوم تصنیف، نخستین بیت یکی از غزل های بهار است. بیت چهارم تصنیف، هفتمین بیت از غزلی است که بهار پس از مرگ « عارف » سروده است. بیت پنجم تصنیف، نهمین بیت از غزلی است که بهار در سال 1312 خورشیدی در زندان شهربانی سروده است و بیت ششم تصنیف نیز ششمین بیت از همان غزل است. بیت هفتم تصنیف، سومین بیت یکی از غزل های بهار است. بیت هشتم تصنیف، نخستین بیت از ترجیع بندی به نام « خون خیابانی » است که بهار در سال 1299 خورشیدی سروده است و بیت نهم تصنیف نیز نخستین بیت از سروده بهار با نام « تهران قبل از کودتا » است که بهار در سال 1298 خورشیدی سروده است. این تصنیف زیبا را از اینجا می توانید بردارید و بشنوید:
🌿🌹
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
روایت یک استاد دانشگاه و رزمنده جنگ
من را به کرکره مغازه چسباندند و هر چه فحش رکیک بود نثار مادرم (مادر شهید) کردند
✍️ #شهرام_گیل‌آبادی
امروز رفتم روبروى دانشگاه تا كتاب بخرم. همه جا نيروهاى يگان ويژه بود و دخترانى كه بى حجاب از كنار آنها مى گذشتند،با خودم گفتم ،"چه خوب كه مدارا مى شود؛"موتورى از پشت به من زد ،برگشتم جوانى با ماسك صورتش را پوشانده بود لبخند زدم گفتم:"ببخشيد"گفت: "بى شعورى"! باز هم گفتم : "ببخشيد"، گفت:"نه مثل اينكه نمى فهمى برو اينجا واينيسا".
نمى خواستم تنشى ايجاد شود. در اين حين دستش را روى كمرم گذاشت و گفت :"برو پى كارت بى شرف"، تا برگشتم شش لباس شخصى با ماسك دورم را گرفتند و من را به كركره در مغازه چسباندند. يكى از آنها گفت :"چه كاره اى بى شعور؟ "گفتم : "معلم دانشگاه ". سعى كرد تلفن همراهم را قاپ بزند؛ يگان ويژه پليس كنارشان ايستاده بود به اين هفت جوان گفتم: "اجازه بدهيد كه من به اين جناب سروان بگويم از شما شكايت دارم، "گفت:"هيچ گهى نمى خورى"! باز هم كه به آرامش محيط فكر مى كردم گفتم"باشه "كتابفروش انجمن حكمت كه گاه از آن خريد مى كنم گفت :"استاد…".
يكى از اين جوانها به طرف من آمد گفت : مادر…."! چهره مادرم قديسه ى پاكدامنى كه پيكر فرزندش بعد بيش از چهل سال هنوز از جبهه برنگشته با بيمارى حادى كه دارد جلو چشمم آمد. زنگ زدم به ١١٠ ،آن جوان نقاب دار و دوستانش در اين فاصله دائم من را به كركره مغازه مى كوبيدند و از هر ناسزايى برايم كم نگذاشتند.
جوان گفت:"زنگ بزن ببينم چه گهى مى خواهى بخورى، "گفتم "بلاخره مملكت قانون داره" گفت:"قانون ماييم، مادر….". تمام خون بدنم در صورتم جمع شده بود مى خواستم مثل خودش برخورد كنم. به زور مى خواست تلفنم و كيف كارتهايم را بگيرد. يكى از آنها كه پشت ماسك قايم شده بود و قدبلندى داشت گفت :"توهين به رهبرى كردى چوب توى آستينت مى كنيم …"، خنده و گريه هايم قاطى شده بود،؛ كسى كه با موتور به پايم زده بود سعى مى كرد توضيح دهد كه چيزى نيست يك تصادف ساده بوده، ظاهراً دلش برايم سوخته بود. گفتم "شما همه سن بچه من هستيد، مادر من مادر شهيد است ." اما دوستانش باور نمى كردند و مى گفتند : "معلمِ بى پدر و مادر "، به تنگ آمدم گفتم:"آقايان من چهارده سالم بوده شايد هم كمتر به جبهه رفته ام و بسيجى جبهه اييم "جوانى كه جلوى من ايستاده بود دست روى صورت من گذاشت و با پنجه هاى آلوده اش صورتم را محكم كنار زد و گفت :"گه خوردى رفتى، حقوقشو گرفتى"، واقعا قلبم فشرده شد؛ شكستم . پليس فقط نظاره گر بود. یکی گفت :"سى ثانيه وقت دارى گورت را گم كنى". نمى دانستم بايد بروم ، بايستم، چه كنم؟
يكى از نيروهاى پليس بطرى آبى به من داد و در گوشم گفت من عذر مى خواهم كارى از دست ما بر نمى آيد. چند قدم فاصله گرفتم كه يكى از پشت سر با حرص گفت :"مادر …..معلم ." شكست خوردم.
@MostafaTajzadeh
https://t.me/sfandiar_abdolahi
من را به کرکره مغازه چسباندند و هر چه فحش رکیک بود نثار مادرم (مادر شهید) کردند
✍️ #شهرام_گیل‌آبادی
امروز رفتم روبروى دانشگاه تا كتاب بخرم. همه جا نيروهاى يگان ويژه بود و دخترانى كه بى حجاب از كنار آنها مى گذشتند،با خودم گفتم ،"چه خوب كه مدارا مى شود؛"موتورى از پشت به من زد ،برگشتم جوانى با ماسك صورتش را پوشانده بود لبخند زدم گفتم:"ببخشيد"گفت: "بى شعورى"! باز هم گفتم : "ببخشيد"، گفت:"نه مثل اينكه نمى فهمى برو اينجا واينيسا".
نمى خواستم تنشى ايجاد شود. در اين حين دستش را روى كمرم گذاشت و گفت :"برو پى كارت بى شرف"، تا برگشتم شش لباس شخصى با ماسك دورم را گرفتند و من را به كركره در مغازه چسباندند. يكى از آنها گفت :"چه كاره اى بى شعور؟ "گفتم : "معلم دانشگاه ". سعى كرد تلفن همراهم را قاپ بزند؛ يگان ويژه پليس كنارشان ايستاده بود به اين هفت جوان گفتم: "اجازه بدهيد كه من به اين جناب سروان بگويم از شما شكايت دارم، "گفت:"هيچ گهى نمى خورى"! باز هم كه به آرامش محيط فكر مى كردم گفتم"باشه "كتابفروش انجمن حكمت كه گاه از آن خريد مى كنم گفت :"استاد…".
يكى از اين جوانها به طرف من آمد گفت : مادر…."! چهره مادرم قديسه ى پاكدامنى كه پيكر فرزندش بعد بيش از چهل سال هنوز از جبهه برنگشته با بيمارى حادى كه دارد جلو چشمم آمد. زنگ زدم به ١١٠ ،آن جوان نقاب دار و دوستانش در اين فاصله دائم من را به كركره مغازه مى كوبيدند و از هر ناسزايى برايم كم نگذاشتند.
جوان گفت:"زنگ بزن ببينم چه گهى مى خواهى بخورى، "گفتم "بلاخره مملكت قانون داره" گفت:"قانون ماييم، مادر….". تمام خون بدنم در صورتم جمع شده بود مى خواستم مثل خودش برخورد كنم. به زور مى خواست تلفنم و كيف كارتهايم را بگيرد. يكى از آنها كه پشت ماسك قايم شده بود و قدبلندى داشت گفت :"توهين به رهبرى كردى چوب توى آستينت مى كنيم …"، خنده و گريه هايم قاطى شده بود،؛ كسى كه با موتور به پايم زده بود سعى مى كرد توضيح دهد كه چيزى نيست يك تصادف ساده بوده، ظاهراً دلش برايم سوخته بود. گفتم "شما همه سن بچه من هستيد، مادر من مادر شهيد است ." اما دوستانش باور نمى كردند و مى گفتند : "معلمِ بى پدر و مادر "، به تنگ آمدم گفتم:"آقايان من چهارده سالم بوده شايد هم كمتر به جبهه رفته ام و بسيجى جبهه اييم "جوانى كه جلوى من ايستاده بود دست روى صورت من گذاشت و با پنجه هاى آلوده اش صورتم را محكم كنار زد و گفت :"گه خوردى رفتى، حقوقشو گرفتى"، واقعا قلبم فشرده شد؛ شكستم . پليس فقط نظاره گر بود. یکی گفت :"سى ثانيه وقت دارى گورت را گم كنى". نمى دانستم بايد بروم ، بايستم، چه كنم؟
يكى از نيروهاى پليس بطرى آبى به من داد و در گوشم گفت من عذر مى خواهم كارى از دست ما بر نمى آيد. چند قدم فاصله گرفتم كه يكى از پشت سر با حرص گفت :"مادر …..معلم ." شكست خوردم.
@MostafaTajzadeh
https://t.me/sfandiar_abdolahi
Telegram
«راه و چاه» اسفندیار عبداللهی
در این کانال، یادداشت‌ها، توییت‌ها و مصاحبه‌های #اسفندیار_عبداللهی و مطالب دریافتی کارشناسان سیاسی، فعالان مدنی و اجتماعی درج می‌شود.
یوتیوب👇
https://www.youtube.com/@rah_e_akhar
ارتباط با ادمین👇
setayesh1384.310@gmail.com
یوتیوب👇
https://www.youtube.com/@rah_e_akhar
ارتباط با ادمین👇
setayesh1384.310@gmail.com
Forwarded from ویکی‌لیگ⚽️
Forwarded from سهام نیوز
✅علی شکوری‌راد، پزشک و فعال سیاسی در ایران میگوید که دکتر حسین کرمانپور، مدیر بخش اورژانس بیمارستان سینا که یک هفته پیش عکس گاز اشک‌آور شلیک شده داخل بیمارستان را منتشر کرده بود، از کارش برکنار شده و اجازه ورود به بیمارستان را ندارد.
آقای شکوری‌راد، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی در توییتی نوشت: «پزشک جانباز، دکتر حسین کرمانپور، پنج روز است به جرم صراحت در دفاع از حریم پزشکی و بیمارستان خانه‌نشین شده است. به دانشگاه دستورداده شده است مانع ورود او به بیمارستان بشوند، به دلیل زدن توییت در تقبیح پرتاب گاز اشک آور به داخل ساختمان اورژانس! چرا او؟ پرتاب‌کننده باید توبیخ شود!»
یک هفته پیش دکتر حسین کرمانی در توییترخود عکسی از یک پوکه گاز اشک آور منتشر کرد و نوشت: «یادشان ندادند که در آهنین‌ترین حکومت‌ها هم گاز اشک آور را داخل بیمارستان آن هم در فضای بسته نمی‌زنند! اما اینها زدند! بماند برای تاریخ.
@Sahamnewsorg
آقای شکوری‌راد، عضو شورای مرکزی حزب اتحاد ملت ایران اسلامی در توییتی نوشت: «پزشک جانباز، دکتر حسین کرمانپور، پنج روز است به جرم صراحت در دفاع از حریم پزشکی و بیمارستان خانه‌نشین شده است. به دانشگاه دستورداده شده است مانع ورود او به بیمارستان بشوند، به دلیل زدن توییت در تقبیح پرتاب گاز اشک آور به داخل ساختمان اورژانس! چرا او؟ پرتاب‌کننده باید توبیخ شود!»
یک هفته پیش دکتر حسین کرمانی در توییترخود عکسی از یک پوکه گاز اشک آور منتشر کرد و نوشت: «یادشان ندادند که در آهنین‌ترین حکومت‌ها هم گاز اشک آور را داخل بیمارستان آن هم در فضای بسته نمی‌زنند! اما اینها زدند! بماند برای تاریخ.
@Sahamnewsorg
Forwarded from شبکه راوی
🔻 فرمانده بسیج: دشمن نمی‌خواهد ایران الگو جهان شود
غلامرضا سلیمانی:
▫️شاهد سرعت گرفتن حل مشکلات کشور هستیم؛ همین امر باعث هراس دشمنان شده است.
▫️ دشمن نمی‌خواهد ایران به عنوان الگو در جهان معرفی شود.
@RaaviOnline1
🌐 raavi.news
غلامرضا سلیمانی:
▫️شاهد سرعت گرفتن حل مشکلات کشور هستیم؛ همین امر باعث هراس دشمنان شده است.
▫️ دشمن نمی‌خواهد ایران به عنوان الگو در جهان معرفی شود.
@RaaviOnline1
🌐 raavi.news
Forwarded from سهام نیوز
✅محسن رضایی: دشمن فهمیده که جمهوری اسلامی با سرعت داره پیشرفت میکنه و بزودی تبدیل به قدرت شماره یک جهان میشه
دیواره‌های تحریم در ماه‌های آینده شکسته خواهد شد
در ماه‌های آینده دیواره‌های تحریم شکسته خواهد شد و تلاش داریم که بتوانیم پیشرفت کشور را سرعت دهیم.
در یک جنگ اقتصادی به سر می‌بریم و دشمنان متوجه این خطر شده‌اند که ایران می‌خواهد به سرعت پیشرفت کند.
@Sahamnewsorg
دیواره‌های تحریم در ماه‌های آینده شکسته خواهد شد
در ماه‌های آینده دیواره‌های تحریم شکسته خواهد شد و تلاش داریم که بتوانیم پیشرفت کشور را سرعت دهیم.
در یک جنگ اقتصادی به سر می‌بریم و دشمنان متوجه این خطر شده‌اند که ایران می‌خواهد به سرعت پیشرفت کند.
@Sahamnewsorg
Forwarded from خاطرات و روزنوشت ها (عيسي سحرخيز)
خشونت کور چز خون‌ریزی و ویرانی به بار نمی‌آورد
حسین ثنایی نژاد
صحنه‌های خشونت باری را در درگیری‌های امروز کرج دیدم و باز بر خود لرزیدم؛ درست مانند روزهای قبل که خشونت‌های سختی بر سر معترضین فرود می‌آمد.
باید این چرخه خشونت قبل از آنکه غیر قابل کنترل گردد مهار شود. باید همه آنها که سخنشان موثر است هم در طرف حکومت و هم در طرف معترضان به میدان بیایند و راه دیگری بیابند. این راه نه حکومت را حفظ میکند و نه مردم را به آزادی و آبادانی می‌رساند. این مسیر را یک مقصد بیش نیست و آن خون است و ویرانی برای این دیار بیچاره.
نباید گمان کرد که پاسخ شدیدتر به خشونت باعث خاموش شدن آن می‌شود بلکه شعله‌هایش را بیشتر برمی‌کشد. نگویید دفاع مشروع که آن غیر از این است و بازدارنده و نه انتقام گیرنده.
خواهش می‌کنم یه خود آیید قبل از آنکه دیر شود. به خود آیید و راهی بیابید که از خون عبور نکند. هر راهی!
حسین ثنایی نژاد
صحنه‌های خشونت باری را در درگیری‌های امروز کرج دیدم و باز بر خود لرزیدم؛ درست مانند روزهای قبل که خشونت‌های سختی بر سر معترضین فرود می‌آمد.
باید این چرخه خشونت قبل از آنکه غیر قابل کنترل گردد مهار شود. باید همه آنها که سخنشان موثر است هم در طرف حکومت و هم در طرف معترضان به میدان بیایند و راه دیگری بیابند. این راه نه حکومت را حفظ میکند و نه مردم را به آزادی و آبادانی می‌رساند. این مسیر را یک مقصد بیش نیست و آن خون است و ویرانی برای این دیار بیچاره.
نباید گمان کرد که پاسخ شدیدتر به خشونت باعث خاموش شدن آن می‌شود بلکه شعله‌هایش را بیشتر برمی‌کشد. نگویید دفاع مشروع که آن غیر از این است و بازدارنده و نه انتقام گیرنده.
خواهش می‌کنم یه خود آیید قبل از آنکه دیر شود. به خود آیید و راهی بیابید که از خون عبور نکند. هر راهی!
Forwarded from خبرگزاری برنا
مردم در ۱۳ آبان شکست فتنه آمریکایی-صهیونیستی را اعلام می‌کنند
🔹سپاه پاسداران با صدور بیانیه ای، با گرامیداشت ۱۳ آبان ماه، تظاهرات سراسری فردا را صحنه نمایش استکبار ستیزی ملت ایران و اعلام شکست فتنه امریکایی صهیونیستی اخیر در جنگ ترکیبی دانست.
@bornanews_ir
🔹سپاه پاسداران با صدور بیانیه ای، با گرامیداشت ۱۳ آبان ماه، تظاهرات سراسری فردا را صحنه نمایش استکبار ستیزی ملت ایران و اعلام شکست فتنه امریکایی صهیونیستی اخیر در جنگ ترکیبی دانست.
@bornanews_ir
Forwarded from شبکه راوی
🔻 رئیس اوقاف: ۸ هزار امامزاده داریم، دشمن از ظرفیت بزرگ امامزادگان می‌ترسد
▫️حجت‌الاسلام و المسلمین سیدمهدی خاموشی: اکنون در ۸۰۰۰ نقطه کشور امامزاده داریم که این امامزادگان تبدیل به قطب فرهنگی کشور شده است.دشمن هم از ظرفیت بزرگ امامزادگان می‌ترسد. وی با بیان اینکه انسان برای رسیدن به کمال نیازمند دو بال عبودیت حق و کمک به دیگران است و این دو بال انسان را بهشتی میکند خاطرنشان کرد: وظیفه ما انسان‌ها این است که برای همنوع دردمند و اهل خیر، هم به صورت علنی و هم به صورت مخفیانه کمک یار باشیم.
@RaaviOnline1
🌐 raavi.news
▫️حجت‌الاسلام و المسلمین سیدمهدی خاموشی: اکنون در ۸۰۰۰ نقطه کشور امامزاده داریم که این امامزادگان تبدیل به قطب فرهنگی کشور شده است.دشمن هم از ظرفیت بزرگ امامزادگان می‌ترسد. وی با بیان اینکه انسان برای رسیدن به کمال نیازمند دو بال عبودیت حق و کمک به دیگران است و این دو بال انسان را بهشتی میکند خاطرنشان کرد: وظیفه ما انسان‌ها این است که برای همنوع دردمند و اهل خیر، هم به صورت علنی و هم به صورت مخفیانه کمک یار باشیم.
@RaaviOnline1
🌐 raavi.news
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴ریشه ناسزاها
🔺هم‌میهن ۱۴ آبان ۱۴۰۱
✍️عباس عبدی
🔘دنیای ایران دنیای وارونه‌ای است. نواصول‌گرایان متوهم و طلبکار می‌گویند که چرا اصلاح‌طلبان علیه فحاشی‌های رایج در اعتراضات موضعی نمی‌گیرند. کسانی چنین درخواستی را دارند که با اتکا به شیوه‌های غیرقانونی و ... اصلاح‌طلبی را با زور به حاشیه راندند به گمان اینکه دنیا به وفق مراد آنان می‌شود، غافل از اینکه این ماجرا رویه دیگری دارد که خیلی دردناک است. کسانی این درخواست را دارند که نقش اصلی را در بروز این فرهنگ دارند. اکنون به ریشه‌یابی این فرهنگ و ادبیات زشت می‌پردازم.
🔘ابتدا تأکید کنم که از نظر نسل ما شنیدن چنین کلمات و ناسزاهای زشتی، حتی در گفتگوهای دو یا چند نفری و کاملاً مردانه یا زنانه (جدا باشند!) زشت است و پذیرفتنی نیست. ولی هنگامی که این پدیده تا این اندازه شایع می‌شود، حتماً باید دلایل اجتماعی داشته باشد و نمی‌توان فقط و با استناد به این که یک امر زشتِ اخلاقی است آن را تخطئه و محکوم کرد، و از کنار آن گذشت، در نتیجه باید آن را شناخت.
🔘نکته دوم اینکه دیدم برخی از فعالان توییتری نوشته‌اند که مشابه این ناسزاها در انقلاب هم بود، و مواردی را بویژه علیه خانواده پهلوی ذکر کرده‌اند. به طور قطع چنین جملاتی حتماً یک جایی بوده که به آنها استناد شده ولی به عنوان یک دانشجوی فعال آن زمان قاطعانه می‌گویم که حتی یک بار هم ندیدم که هیچ حرف رکیکی در شعارهای دانشجویان نسبت به هیچ کس ابراز شود.
🔘حتی از کاربرد آنها در جمع‌های دو یا چند نفره محدود هم چنین الفاظی را نمی‌شنیدیم. در تظاهرات خیابانی موارد رقیقی مثل تشبیه به گوساله یا اعتیاد به تریاک و امثال آن بود ولی هیچ‌گاه اینها عمومیت نمی‌یافت. شعارهای ناموسی و رکیک را حتی یک بار هم نشنیدم. ولی اکنون تا حدی رواج یافته و عادی شده است. این تحول دلایل خاص خود را دارد که مختصر اشاره می‌کنم.
🔘به نظرم ریشه اصلی این ماجرا اتفاقاً در تابوهای رسمی از جمله مسأله پوشش و محدودیت‌های آن است. کاربرد این کلمات راهی است برای تابو شکنی و عرفی کردن امر قدسی و نیز عبور از محدودیت‌های موجود برای پوشش زنان.
🔘دختران و پسرانی که در کافه یا کلاس یا خیابان کنار هم هستند و حس می‌کنند که باید به پوشش حقوقی ملتزم باشند، پوششی که میان آنان فاصله جنسی ایجاد می‌کنند، و آنان به هر دلیلی این فاصله را نمی‌پذیرند، به طور طبیعی برای شکستن این فاصله، به کاربرد کلمات متوسل می‌شوند، و با استفاده از کلمات جنسی، از پوشش عبور می‌کنند.
🔘البته این به معنای آن نیست که این کار آگاهانه و در یک شب و یک هفته و یک ماه رخ داده. این فرآیندی است که طی سال‌های متمادی و بسیار آهسته شکل گرفته است و هیچ گشت ارشادی هم نمی‌تواند آن را کشف و جریمه کند.
🔘بجز این علت کلی به موارد دیگر هم باید اشاره کرد. ادبیات سیاسی فاخر از جامعه ایران رخت بر بست و صاحبان قدرت یا افراد بانفوذ سیاست در جبهه نواصول‌گرایی، از ادبیات فاخر سیاسی دور شدند و کلمه و ادبیات سیاسی را به ابتذال کشاندند.
🔘خودشان مفاهیم و کلمات مستهجن و لودگی را وارد ادبیات سیاسی کردند و بعد هم پیروزمندانه به آن خندیدند. چه بسا کوشیدند که کلمه «دیاثت» را تئوریزه کنند. یکی از مداحان مشهور در یک نوار خود آن چنان این الفاظ رکیک را به کار می‌برد که هر شنونده‌ای خجالت می‌کشد، حتی فحش‌های ناموسی به امویان و دشمنان ائمه می‌دهند. یا هنگامی که از تتلو به عنوان یک هنرمند شاخص تعریف و تمجید می‌کنند، نتیجه رواج و رسمیت دادن به همین ادبیات است.
🔘ولی پرسش مهم‌تر این است که چرا جوانان این کلمات را در سیاست به کار می‌برند؟ برای اینکه این نسل تا کنون وارد سیاست میدانی نشده بود. در انتخابات به سختی بتوان ناسزا گفت و فحش داد. پس هنگامی که درهای سیاست مدنی بسته شد، به طور عادی دروازه‌های سیاست خیابانی و بدون رهبری مسئولانه گشوده شد، ادبیات این میدان هم بطور طبیعی همین است.
🔘در حقیقت راهی جز استفاده از این کلمات باز گذاشته نشده است مگر می‌توان در انتخابات رقابت کرد و این کلمات رکیک را به کار برد؟ آنان که درب سیاست را بستند، و این دروازه ناسزاگویی را باز کردند، لطفاً سکوت کنند و قدری به خودشان بپردازند، بلکه علت فحاشی‌ها را در خود ببینند.
🔘فضای مجازی هم نقش مکمل دیگری در عادی سازی کاربرد کلمات رکیک داشت که جداگانه باید بحث شود.
https://t.me/abdiabbas
🔺هم‌میهن ۱۴ آبان ۱۴۰۱
✍️عباس عبدی
🔘دنیای ایران دنیای وارونه‌ای است. نواصول‌گرایان متوهم و طلبکار می‌گویند که چرا اصلاح‌طلبان علیه فحاشی‌های رایج در اعتراضات موضعی نمی‌گیرند. کسانی چنین درخواستی را دارند که با اتکا به شیوه‌های غیرقانونی و ... اصلاح‌طلبی را با زور به حاشیه راندند به گمان اینکه دنیا به وفق مراد آنان می‌شود، غافل از اینکه این ماجرا رویه دیگری دارد که خیلی دردناک است. کسانی این درخواست را دارند که نقش اصلی را در بروز این فرهنگ دارند. اکنون به ریشه‌یابی این فرهنگ و ادبیات زشت می‌پردازم.
🔘ابتدا تأکید کنم که از نظر نسل ما شنیدن چنین کلمات و ناسزاهای زشتی، حتی در گفتگوهای دو یا چند نفری و کاملاً مردانه یا زنانه (جدا باشند!) زشت است و پذیرفتنی نیست. ولی هنگامی که این پدیده تا این اندازه شایع می‌شود، حتماً باید دلایل اجتماعی داشته باشد و نمی‌توان فقط و با استناد به این که یک امر زشتِ اخلاقی است آن را تخطئه و محکوم کرد، و از کنار آن گذشت، در نتیجه باید آن را شناخت.
🔘نکته دوم اینکه دیدم برخی از فعالان توییتری نوشته‌اند که مشابه این ناسزاها در انقلاب هم بود، و مواردی را بویژه علیه خانواده پهلوی ذکر کرده‌اند. به طور قطع چنین جملاتی حتماً یک جایی بوده که به آنها استناد شده ولی به عنوان یک دانشجوی فعال آن زمان قاطعانه می‌گویم که حتی یک بار هم ندیدم که هیچ حرف رکیکی در شعارهای دانشجویان نسبت به هیچ کس ابراز شود.
🔘حتی از کاربرد آنها در جمع‌های دو یا چند نفره محدود هم چنین الفاظی را نمی‌شنیدیم. در تظاهرات خیابانی موارد رقیقی مثل تشبیه به گوساله یا اعتیاد به تریاک و امثال آن بود ولی هیچ‌گاه اینها عمومیت نمی‌یافت. شعارهای ناموسی و رکیک را حتی یک بار هم نشنیدم. ولی اکنون تا حدی رواج یافته و عادی شده است. این تحول دلایل خاص خود را دارد که مختصر اشاره می‌کنم.
🔘به نظرم ریشه اصلی این ماجرا اتفاقاً در تابوهای رسمی از جمله مسأله پوشش و محدودیت‌های آن است. کاربرد این کلمات راهی است برای تابو شکنی و عرفی کردن امر قدسی و نیز عبور از محدودیت‌های موجود برای پوشش زنان.
🔘دختران و پسرانی که در کافه یا کلاس یا خیابان کنار هم هستند و حس می‌کنند که باید به پوشش حقوقی ملتزم باشند، پوششی که میان آنان فاصله جنسی ایجاد می‌کنند، و آنان به هر دلیلی این فاصله را نمی‌پذیرند، به طور طبیعی برای شکستن این فاصله، به کاربرد کلمات متوسل می‌شوند، و با استفاده از کلمات جنسی، از پوشش عبور می‌کنند.
🔘البته این به معنای آن نیست که این کار آگاهانه و در یک شب و یک هفته و یک ماه رخ داده. این فرآیندی است که طی سال‌های متمادی و بسیار آهسته شکل گرفته است و هیچ گشت ارشادی هم نمی‌تواند آن را کشف و جریمه کند.
🔘بجز این علت کلی به موارد دیگر هم باید اشاره کرد. ادبیات سیاسی فاخر از جامعه ایران رخت بر بست و صاحبان قدرت یا افراد بانفوذ سیاست در جبهه نواصول‌گرایی، از ادبیات فاخر سیاسی دور شدند و کلمه و ادبیات سیاسی را به ابتذال کشاندند.
🔘خودشان مفاهیم و کلمات مستهجن و لودگی را وارد ادبیات سیاسی کردند و بعد هم پیروزمندانه به آن خندیدند. چه بسا کوشیدند که کلمه «دیاثت» را تئوریزه کنند. یکی از مداحان مشهور در یک نوار خود آن چنان این الفاظ رکیک را به کار می‌برد که هر شنونده‌ای خجالت می‌کشد، حتی فحش‌های ناموسی به امویان و دشمنان ائمه می‌دهند. یا هنگامی که از تتلو به عنوان یک هنرمند شاخص تعریف و تمجید می‌کنند، نتیجه رواج و رسمیت دادن به همین ادبیات است.
🔘ولی پرسش مهم‌تر این است که چرا جوانان این کلمات را در سیاست به کار می‌برند؟ برای اینکه این نسل تا کنون وارد سیاست میدانی نشده بود. در انتخابات به سختی بتوان ناسزا گفت و فحش داد. پس هنگامی که درهای سیاست مدنی بسته شد، به طور عادی دروازه‌های سیاست خیابانی و بدون رهبری مسئولانه گشوده شد، ادبیات این میدان هم بطور طبیعی همین است.
🔘در حقیقت راهی جز استفاده از این کلمات باز گذاشته نشده است مگر می‌توان در انتخابات رقابت کرد و این کلمات رکیک را به کار برد؟ آنان که درب سیاست را بستند، و این دروازه ناسزاگویی را باز کردند، لطفاً سکوت کنند و قدری به خودشان بپردازند، بلکه علت فحاشی‌ها را در خود ببینند.
🔘فضای مجازی هم نقش مکمل دیگری در عادی سازی کاربرد کلمات رکیک داشت که جداگانه باید بحث شود.
https://t.me/abdiabbas
Forwarded from جواد موگویی|حرف بی‌حساب
مشاهدات عینی‌ام از اعتراضات خیابانی-۲۹
وقیحانه فحش ناموس است به اهل سنت
زاهدان: ۱۴۰۱/۸/۸
رفتم پرسه‌زنی در اطراف مسجد مکی (نمازجمعه اهل سنت).
سعید مدام غر می‌زند که با این تیپ و موهای بلندت پرسه‌زنی خطرناک است. اما راهی جز دیدن با چشم خود ندارم.
در مسیر نمازجمعه روی دیواری نوشته:
هرکس به ولایت علی شک دارد
دامان عفاف مادرش لک دارد
عجبا! رسما و وقیحانه فحش ناموس است به اهل سنت! از آن سو هم شعارها بسیاری بر درودیوار شهر علیه رهبر هست.
سعید میگوید «از این‌چیزها در شهر نداشتیم. قبل این بحران دو طرف اهل مراعات و ادب بودند.»
گفتم «تهران را خبر نداری! فحش‌ها کمر به پایین است! هر دو طرف!»
اینجا منازعات سیاسی نیست. مذهبیست و قومی. هر دو طرف تکفیری دارند؛ چه آنکه در شب شهادت دختر پیامبر انتحاری می‌رود در مسجد شیعیان و چه آنکه شعار علیه اهل سنت بر در ودیوار شهر می‌نویسد!
نتیجه هر دو، بوی خون می‌دهد. لعنش را یکی میگوید خونش را یکی دیگر می‌دهد! همین چندهفته پیش دعوت بودم به هییتی در تهران. جلوی در فهمیدم مراسم عمرکشون است! میزبان آقازاده یکی از مسئولان عالیرتبه بود! اتفاقا در سیما هم مدام از وحدت سخن می‌راند! از جلوی در هییت برگشتم! لکن شام پیتزا را گرفتم و خوردم! با سس اضافه!
سعید پدرم را درآورده!
تا می‌خواهم عکس بندازم، میگوید نه! خطرناک است! رفتیم بازار. خیابان امیرالمومنین. بقای چند بانک سوخته دیدم. بازار قبلا تمام و کمال دست شیعیان بوده ولی بعد ترورهای ریگی کار کردی نیمی از شیعیان بفروشند و بروند.
فرار از شهر، اولین پیامد تروریسم در استان است. بعد از ریگی، تازه اینجا روی آرامش دیده بود که دوباره برگشت به ۱۵سال قبل. سرمایه‌گذار دیگر دستش به کارآفرینی و تجارت نمی‌رود. طبیعیست، امنیت که نباشد فاتحه اقتصاد استان خوانده است.
اینجا خیلی مرا یاد محله‌های هرات و کابل می‌اندازد! از فقر و نبودن امکانات اولیه، نداشتن بزرگراه، جاده‌های خراب و حتی نظافت شهر.
ارتشبد فردوست رییس‌دفتر ویژه‌اطلاعات شاه در خاطراتش می‌نویسد رییسMI6 بارها به شاه پیغام می‌دهد که به عمران و آبادانی سیستان‌وبلوچستان رسیدگی کند، چراکه سایه خطر تجزیه‌طلبی همیشه بالای سر این استان است.
امری که جمهوری‌اسلامی هم آن را جدی نمی‌گیرد! چیزهایی در اینجا نیست که جماعت پایتخت‌نشین و کلان‌شهرها درکی از نبودنش ندارند! زاهدان هنوز گازکشی کامل ندارد و هنوز کپسو‌ل گاز بر شانه‌ها هست. قاچاق سوخت که شغلیست دامن‌گیر.
تفاوت تحلیل تحولات سیاسی، اجتماعی و امنیتی را از توییتر با میدان حقیقت، از زمین است تا آسمان. نمی‌شود در توییتر نشست و راهکار توییت زد!
#جواد_موگویی
https://t.me/javadmogoei
وقیحانه فحش ناموس است به اهل سنت
زاهدان: ۱۴۰۱/۸/۸
رفتم پرسه‌زنی در اطراف مسجد مکی (نمازجمعه اهل سنت).
سعید مدام غر می‌زند که با این تیپ و موهای بلندت پرسه‌زنی خطرناک است. اما راهی جز دیدن با چشم خود ندارم.
در مسیر نمازجمعه روی دیواری نوشته:
هرکس به ولایت علی شک دارد
دامان عفاف مادرش لک دارد
عجبا! رسما و وقیحانه فحش ناموس است به اهل سنت! از آن سو هم شعارها بسیاری بر درودیوار شهر علیه رهبر هست.
سعید میگوید «از این‌چیزها در شهر نداشتیم. قبل این بحران دو طرف اهل مراعات و ادب بودند.»
گفتم «تهران را خبر نداری! فحش‌ها کمر به پایین است! هر دو طرف!»
اینجا منازعات سیاسی نیست. مذهبیست و قومی. هر دو طرف تکفیری دارند؛ چه آنکه در شب شهادت دختر پیامبر انتحاری می‌رود در مسجد شیعیان و چه آنکه شعار علیه اهل سنت بر در ودیوار شهر می‌نویسد!
نتیجه هر دو، بوی خون می‌دهد. لعنش را یکی میگوید خونش را یکی دیگر می‌دهد! همین چندهفته پیش دعوت بودم به هییتی در تهران. جلوی در فهمیدم مراسم عمرکشون است! میزبان آقازاده یکی از مسئولان عالیرتبه بود! اتفاقا در سیما هم مدام از وحدت سخن می‌راند! از جلوی در هییت برگشتم! لکن شام پیتزا را گرفتم و خوردم! با سس اضافه!
سعید پدرم را درآورده!
تا می‌خواهم عکس بندازم، میگوید نه! خطرناک است! رفتیم بازار. خیابان امیرالمومنین. بقای چند بانک سوخته دیدم. بازار قبلا تمام و کمال دست شیعیان بوده ولی بعد ترورهای ریگی کار کردی نیمی از شیعیان بفروشند و بروند.
فرار از شهر، اولین پیامد تروریسم در استان است. بعد از ریگی، تازه اینجا روی آرامش دیده بود که دوباره برگشت به ۱۵سال قبل. سرمایه‌گذار دیگر دستش به کارآفرینی و تجارت نمی‌رود. طبیعیست، امنیت که نباشد فاتحه اقتصاد استان خوانده است.
اینجا خیلی مرا یاد محله‌های هرات و کابل می‌اندازد! از فقر و نبودن امکانات اولیه، نداشتن بزرگراه، جاده‌های خراب و حتی نظافت شهر.
ارتشبد فردوست رییس‌دفتر ویژه‌اطلاعات شاه در خاطراتش می‌نویسد رییسMI6 بارها به شاه پیغام می‌دهد که به عمران و آبادانی سیستان‌وبلوچستان رسیدگی کند، چراکه سایه خطر تجزیه‌طلبی همیشه بالای سر این استان است.
امری که جمهوری‌اسلامی هم آن را جدی نمی‌گیرد! چیزهایی در اینجا نیست که جماعت پایتخت‌نشین و کلان‌شهرها درکی از نبودنش ندارند! زاهدان هنوز گازکشی کامل ندارد و هنوز کپسو‌ل گاز بر شانه‌ها هست. قاچاق سوخت که شغلیست دامن‌گیر.
تفاوت تحلیل تحولات سیاسی، اجتماعی و امنیتی را از توییتر با میدان حقیقت، از زمین است تا آسمان. نمی‌شود در توییتر نشست و راهکار توییت زد!
#جواد_موگویی
https://t.me/javadmogoei
Forwarded from هم‌میهن
به حقیقت دست‌اندازی می‌کنند
گفت‌و‌گو با سعید حجاریان درباره جنبش مهسا و اعتراضات اخیر، انصاف‌نیوز، ۱۴ آبان ۱۴۰۱
♦️متأسفانه جوان‌های عزیزی جان باخته‌اند و با تأسف باید گفت دستگاه تولید اخبار رسمی به‌مصاف حقیقت رفته و به ازای هر جان، یک روایت تولید کرده است! بی‌آنکه توجهی شود به اینکه همه اهل ایران‌اند و حتی پیش از آن انسان‌اند. متأسفانه دست‌اندازی به «حقیقت» سکه رایج شده است.
♦️معترضان جنبش مهسا می‌گویند «میخواهیم زندگی کنیم» اما معترضان آبان ۹۸ می‌گفتند «میخواهیم زنده بمانیم». میان این دو تفاوت است اما هسته اصلی ماجرا به سیاست مرتبط است و این، کلید فهم ماجراست و نمی‌شود از آن طفره رفت.
♦️وقتی جلوی پای آقای رییسی فرش قرمز پهن می‌کنند تا رئیس‌جمهور شود، و یا وقتی مجلس استصوابی درست می‌کنند، نتیجه‌اش این می‌شود که یک نفر مُشار بالبَنان شود. الان وضعیت این‌طور است. در شرایط دموکراتیک و حتی نیمه‌دموکراتیک شعارها پخش می‌شود اما الان این‌گونه نیست. اگر به‌خاطر داشته باشید سال ۸۸ مثلاً خطاب به احمدی‌نژاد می‌گفتند: «۶۳ درصدت کو؟!» ولی الان کسی نه به رأی رئیس‌جمهور کار دارد، نه اسم‌اش را می‌آورد نه حتی کابینه را می‌شناسد.
♦️من معتقدم اساساً زن در ایران موجودیتی سیاسی است. از بدو امر گفته‌اند زن بهتر است خانه‌نشین باشد، نرخ رشد جمعیت را افزایش دهد، ساعت حضورش در ادارات کنترل شده باشد و قس علی هذا. یعنی از زوایای مختلف می‌بینیم سیاست چه سایه سنگینی بر زنان دارد. در یک تصویر کلی به اعتقاد من امور اجتماعی یا به سد سنّت برخورد می‌کنند یا سد سیاست؛ زیرا ظرف و مظروف با یکدیگر سنخیت ندارند بنابراین درگیری به‌وجود می‌آید.
♦️در ماجرای مرگ مرحوم کاووس سیدامامی و پرونده محیط‌زیستی‌ها یک دستگاه اطلاعاتی گفت اینها جاسوس هستند و دستگاه دیگر نظر عکس داشت. در این مواقع تکلیف چیست و چه کسی باید داوری کند؟ من معتقدم در مسائل مهم و حساس تا حقیقت برای یک گروه مرضی‌الطرفین و کارشناسان خبره مشخص نشود، نباید حرفی را باور کرد.
♦️من با وارد شدن کشور به جنگ با هر توجیهی که بیاورند، مرزبندی دارم. در مقابل تکه‌تکه شدن موجودیتی به‌نام ایران هم مرزبندی دارم. در برابر تحریم هم مرزبندی دارم زیرا به باور من تحریم در نهایت به ضرر مردم است و آن‌هایی که اهل‌اش هستند در اوج تحریم هم بازی خود را پیش می‌برند. آخرالامر باید به خون ایرانی‌ها اشاره کنم؛ من حتماً با ریختن خون یک نفر به قیمت قدرت گرفتن یک آلترناتیو مخالفم.
♦️مرزبندی دوم ایدئولوژیک و سیاسی است. اولین‌اش در مقابل آدم‌های منجمد و خشک‌مغز است؛ باید در مقابل اینان که به قول خودشان ترمز و فرمان ماشین را کنده‌اند، ایستاد چون حقیقتاً کشور را نابود می‌کنند و مسئولیت هم نمی‌پذیرند. علاوه بر این من با عظمت‌طلبی، شرق‌پرستی، جنگ‌طلبیِ حاکمیتی و پادگانی‌شدن هم مرزبندی دارم. همه اینها جز به جز ایران را هدف می‌گیرند و کشور را به قهقرا می‌برند.
♦️اصلاح‌طلبان یک موضع اخلاقی-سیاسی دارند و آن اینکه باید از جامعه دفاع کنند. اکنون جامعه معترض است و تعدادی کشته بر روی دست‌اش مانده است. ما باید از اینها دفاع کنیم. به قول گلشیری: آن‌قدر عزا بر سر جامعه ریخته است که فرصت زاری ندارد. اصلاح‌طلبان باید کنار مردم باشند.
♦️علاوه بر این باید فشار آورد تا نیروی لباس شخصی در خیابان حضور نداشته باشد؛ خطرناک‌ترین نیرو، نیروی بی‌شناسنامه است زیرا هر خفت‌گیر و زورگیر و مجرمی می‌تواند تحت عنوان نیروی لباس شخصی به اموال مردم صدمه بزند و یا به جان آنها صدمه وارد کند. اساساً حل نشدن مسئله لباس شخصی‌ها ناظر به بحث مسئولیت‌ناپذیری‌شان است و گویا هنوز اراده‌ای برای مسئولیت‌پذیری وجود ندارد!
♦️به‌رغم اینکه معتقدم باب گفت‌و‌گو با حاکمیت باز نیست اما مصرانه می‌خواهم بگویم، باید در برخوردهای قضایی با بازداشت‌شدگان اخیر از رویه‌های دلبخواهانه جلوگیری کرد. اینکه بگوییم فردی را از حقوق اجتماعی محروم می‌کنیم یا «شناسنامه‌دارش مي‌کنیم» مانند آن فرد لباس شخصی است که خودسرانه دست به هر کاری می‌زند
#هم‌میهن
@hammihanonline
گفت‌و‌گو با سعید حجاریان درباره جنبش مهسا و اعتراضات اخیر، انصاف‌نیوز، ۱۴ آبان ۱۴۰۱
♦️متأسفانه جوان‌های عزیزی جان باخته‌اند و با تأسف باید گفت دستگاه تولید اخبار رسمی به‌مصاف حقیقت رفته و به ازای هر جان، یک روایت تولید کرده است! بی‌آنکه توجهی شود به اینکه همه اهل ایران‌اند و حتی پیش از آن انسان‌اند. متأسفانه دست‌اندازی به «حقیقت» سکه رایج شده است.
♦️معترضان جنبش مهسا می‌گویند «میخواهیم زندگی کنیم» اما معترضان آبان ۹۸ می‌گفتند «میخواهیم زنده بمانیم». میان این دو تفاوت است اما هسته اصلی ماجرا به سیاست مرتبط است و این، کلید فهم ماجراست و نمی‌شود از آن طفره رفت.
♦️وقتی جلوی پای آقای رییسی فرش قرمز پهن می‌کنند تا رئیس‌جمهور شود، و یا وقتی مجلس استصوابی درست می‌کنند، نتیجه‌اش این می‌شود که یک نفر مُشار بالبَنان شود. الان وضعیت این‌طور است. در شرایط دموکراتیک و حتی نیمه‌دموکراتیک شعارها پخش می‌شود اما الان این‌گونه نیست. اگر به‌خاطر داشته باشید سال ۸۸ مثلاً خطاب به احمدی‌نژاد می‌گفتند: «۶۳ درصدت کو؟!» ولی الان کسی نه به رأی رئیس‌جمهور کار دارد، نه اسم‌اش را می‌آورد نه حتی کابینه را می‌شناسد.
♦️من معتقدم اساساً زن در ایران موجودیتی سیاسی است. از بدو امر گفته‌اند زن بهتر است خانه‌نشین باشد، نرخ رشد جمعیت را افزایش دهد، ساعت حضورش در ادارات کنترل شده باشد و قس علی هذا. یعنی از زوایای مختلف می‌بینیم سیاست چه سایه سنگینی بر زنان دارد. در یک تصویر کلی به اعتقاد من امور اجتماعی یا به سد سنّت برخورد می‌کنند یا سد سیاست؛ زیرا ظرف و مظروف با یکدیگر سنخیت ندارند بنابراین درگیری به‌وجود می‌آید.
♦️در ماجرای مرگ مرحوم کاووس سیدامامی و پرونده محیط‌زیستی‌ها یک دستگاه اطلاعاتی گفت اینها جاسوس هستند و دستگاه دیگر نظر عکس داشت. در این مواقع تکلیف چیست و چه کسی باید داوری کند؟ من معتقدم در مسائل مهم و حساس تا حقیقت برای یک گروه مرضی‌الطرفین و کارشناسان خبره مشخص نشود، نباید حرفی را باور کرد.
♦️من با وارد شدن کشور به جنگ با هر توجیهی که بیاورند، مرزبندی دارم. در مقابل تکه‌تکه شدن موجودیتی به‌نام ایران هم مرزبندی دارم. در برابر تحریم هم مرزبندی دارم زیرا به باور من تحریم در نهایت به ضرر مردم است و آن‌هایی که اهل‌اش هستند در اوج تحریم هم بازی خود را پیش می‌برند. آخرالامر باید به خون ایرانی‌ها اشاره کنم؛ من حتماً با ریختن خون یک نفر به قیمت قدرت گرفتن یک آلترناتیو مخالفم.
♦️مرزبندی دوم ایدئولوژیک و سیاسی است. اولین‌اش در مقابل آدم‌های منجمد و خشک‌مغز است؛ باید در مقابل اینان که به قول خودشان ترمز و فرمان ماشین را کنده‌اند، ایستاد چون حقیقتاً کشور را نابود می‌کنند و مسئولیت هم نمی‌پذیرند. علاوه بر این من با عظمت‌طلبی، شرق‌پرستی، جنگ‌طلبیِ حاکمیتی و پادگانی‌شدن هم مرزبندی دارم. همه اینها جز به جز ایران را هدف می‌گیرند و کشور را به قهقرا می‌برند.
♦️اصلاح‌طلبان یک موضع اخلاقی-سیاسی دارند و آن اینکه باید از جامعه دفاع کنند. اکنون جامعه معترض است و تعدادی کشته بر روی دست‌اش مانده است. ما باید از اینها دفاع کنیم. به قول گلشیری: آن‌قدر عزا بر سر جامعه ریخته است که فرصت زاری ندارد. اصلاح‌طلبان باید کنار مردم باشند.
♦️علاوه بر این باید فشار آورد تا نیروی لباس شخصی در خیابان حضور نداشته باشد؛ خطرناک‌ترین نیرو، نیروی بی‌شناسنامه است زیرا هر خفت‌گیر و زورگیر و مجرمی می‌تواند تحت عنوان نیروی لباس شخصی به اموال مردم صدمه بزند و یا به جان آنها صدمه وارد کند. اساساً حل نشدن مسئله لباس شخصی‌ها ناظر به بحث مسئولیت‌ناپذیری‌شان است و گویا هنوز اراده‌ای برای مسئولیت‌پذیری وجود ندارد!
♦️به‌رغم اینکه معتقدم باب گفت‌و‌گو با حاکمیت باز نیست اما مصرانه می‌خواهم بگویم، باید در برخوردهای قضایی با بازداشت‌شدگان اخیر از رویه‌های دلبخواهانه جلوگیری کرد. اینکه بگوییم فردی را از حقوق اجتماعی محروم می‌کنیم یا «شناسنامه‌دارش مي‌کنیم» مانند آن فرد لباس شخصی است که خودسرانه دست به هر کاری می‌زند
#هم‌میهن
@hammihanonline
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
♦️جنبش اجتماعی و مغاک تقابل
✍️ حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۳ آبان ۱۴۰۱
گاهی سخن گفتن بسیار دشوار می‌شود. بزن‌گاه‌هایی تاریخی هست که زبان ناکارآمد می‌شود. اما من می‌خواهم دقیقه و نکته ی حساسی را با مخاطبانی بگویم که بسیاری از آنان آکنده از خشم و نفرت و نارضایتی‌ی انباشته شده اند. چنین لحظه‌ی تاریخی‌ای می‌تواند سرنوشت یک ملت و یک کشور را تغییر بدهد. نظام سیاسی‌ای که بدترین گزینه را برای مواجهه با معترضان مخالف خود برمی‌گزیند و با سرکوب همه‌جانبه می‌کوشد اعتراض مخالفان را خاموش کند، دچار سقوط اخلاقی می شود. در این وضع معترضان به‌لحاظ اخلاقی دست برتر را خواهند داشت.
اما وقتی مغاک سرکوب دهن می‌گشاید، خطری متوجه جنبش اجتماعی می‌شود: اینکه جنبش خلق و خوی مخالف را به‌تمامی از آن خود کند و مثل آن بشود. در طی‌ی تقابل، دو طرف مستعد این هستند که به‌سان هم بشوند. اینجا است که تأکید بر اعتراض مدنی اهمیت پیدا میکند.
نیچه گزین‌گویه‌های بسیار تکان‌دهنده‌ای دارد که از آن بوی فرزانه‌گی‌ی بسیار ژرفی برمی‌خیزد. او از مغاک تقابل سخن میگوید:
«آن که با هیولا می ستیزد، باید بپاید که خود در این میانه هیولا نشود. اگر دیرزمانی در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز در تو چشم خواهد دوخت.»
در باب مغاک تقابل تأمل کنیم.
#خشونت
#روحانیت
#عمامه‌پرانی
#اعتراض_مدنی
#خشونت‌پرهیزی
#خیزش_اجتماعی
#اعتراض_غیرمدنی
#جنایی‌شدن_اعتراض
@NewHasanMohaddesi @MostafaTajzadeh
✍️ حسن محدثی‌ی گیلوایی
۱۳ آبان ۱۴۰۱
گاهی سخن گفتن بسیار دشوار می‌شود. بزن‌گاه‌هایی تاریخی هست که زبان ناکارآمد می‌شود. اما من می‌خواهم دقیقه و نکته ی حساسی را با مخاطبانی بگویم که بسیاری از آنان آکنده از خشم و نفرت و نارضایتی‌ی انباشته شده اند. چنین لحظه‌ی تاریخی‌ای می‌تواند سرنوشت یک ملت و یک کشور را تغییر بدهد. نظام سیاسی‌ای که بدترین گزینه را برای مواجهه با معترضان مخالف خود برمی‌گزیند و با سرکوب همه‌جانبه می‌کوشد اعتراض مخالفان را خاموش کند، دچار سقوط اخلاقی می شود. در این وضع معترضان به‌لحاظ اخلاقی دست برتر را خواهند داشت.
اما وقتی مغاک سرکوب دهن می‌گشاید، خطری متوجه جنبش اجتماعی می‌شود: اینکه جنبش خلق و خوی مخالف را به‌تمامی از آن خود کند و مثل آن بشود. در طی‌ی تقابل، دو طرف مستعد این هستند که به‌سان هم بشوند. اینجا است که تأکید بر اعتراض مدنی اهمیت پیدا میکند.
نیچه گزین‌گویه‌های بسیار تکان‌دهنده‌ای دارد که از آن بوی فرزانه‌گی‌ی بسیار ژرفی برمی‌خیزد. او از مغاک تقابل سخن میگوید:
«آن که با هیولا می ستیزد، باید بپاید که خود در این میانه هیولا نشود. اگر دیرزمانی در مغاکی چشم بدوزی، آن مغاک نیز در تو چشم خواهد دوخت.»
در باب مغاک تقابل تأمل کنیم.
#خشونت
#روحانیت
#عمامه‌پرانی
#اعتراض_مدنی
#خشونت‌پرهیزی
#خیزش_اجتماعی
#اعتراض_غیرمدنی
#جنایی‌شدن_اعتراض
@NewHasanMohaddesi @MostafaTajzadeh
Forwarded from روشنان مهر
از شما
وحید عیدگاه
از شما گرامیانِ ارجمند
از شما سرآمدانِ سربلند
هرچه بر زبان بیاورم کم است
از لحاظِ چون و از لحاظِ چند
از شما بزرگتان و خردتان
از شما جوانتان و پیرتان
از شما که هرچه فکر می‌کنم
هیچ‌جا ندیده‌ام نظیرتان
از شما که در تمامِ عرصه‌ها
پیش رفته‌اید و پیش می‌روید
از رقیبِ خویش پیشتر که هیچ
گاه پیشتر ز خویش می‌روید
از شما که گوشه‌گوشه پُر شده‌ست
از شما و نام و اعتبارتان
از تلاشِ دست‌برندارتان
کارنامهٔ پرافتخارتان
از شما که وصفِ کرد و کارتان
تا کجا و تا کجا رسیده است
از شما که هرکه بوده با شما
گفته: از شما به ما رسیده است
از شما و اسمتان و رسمتان
از شما و وضعتان و طرزتان
از شما که هیچ‌گاه تا کنون
مو نرفته است لای درزتان
از شما که این‌چنین و آن‌چنان
از شما که آن‌چنان و این‌چنین
از شما که بارها و بارها
نقطه‌چین و نقطه‌چین و نقطه‌چین
از شما که ناب و نادرید و خاص
در قیاس با دگر نمونه‌ها
از شما که گونه‌تان به‌راستی
گونه‌ای‌ست ویژه بینِ گونه‌ها
از شما که زیر بارِ درکتان
شانه‌های عقل گشته رگ‌به‌رگ
از شما پناه می‌برم به خوک
از شما پناه می‌برم به سگ
🍁 ۱۲ آبان زادروز دکتر وحید عیدگاه طرقبه‌ای (۱۳۶۳)
@roshananemehr
وحید عیدگاه
از شما گرامیانِ ارجمند
از شما سرآمدانِ سربلند
هرچه بر زبان بیاورم کم است
از لحاظِ چون و از لحاظِ چند
از شما بزرگتان و خردتان
از شما جوانتان و پیرتان
از شما که هرچه فکر می‌کنم
هیچ‌جا ندیده‌ام نظیرتان
از شما که در تمامِ عرصه‌ها
پیش رفته‌اید و پیش می‌روید
از رقیبِ خویش پیشتر که هیچ
گاه پیشتر ز خویش می‌روید
از شما که گوشه‌گوشه پُر شده‌ست
از شما و نام و اعتبارتان
از تلاشِ دست‌برندارتان
کارنامهٔ پرافتخارتان
از شما که وصفِ کرد و کارتان
تا کجا و تا کجا رسیده است
از شما که هرکه بوده با شما
گفته: از شما به ما رسیده است
از شما و اسمتان و رسمتان
از شما و وضعتان و طرزتان
از شما که هیچ‌گاه تا کنون
مو نرفته است لای درزتان
از شما که این‌چنین و آن‌چنان
از شما که آن‌چنان و این‌چنین
از شما که بارها و بارها
نقطه‌چین و نقطه‌چین و نقطه‌چین
از شما که ناب و نادرید و خاص
در قیاس با دگر نمونه‌ها
از شما که گونه‌تان به‌راستی
گونه‌ای‌ست ویژه بینِ گونه‌ها
از شما که زیر بارِ درکتان
شانه‌های عقل گشته رگ‌به‌رگ
از شما پناه می‌برم به خوک
از شما پناه می‌برم به سگ
🍁 ۱۲ آبان زادروز دکتر وحید عیدگاه طرقبه‌ای (۱۳۶۳)
@roshananemehr
Forwarded from کانال مهدی نصیری
📝📝«مرزهای آزادی»
✍مهدی تدینی
⚛ @jomhuriyat
♈️بین آزادی‌های فردی و اختیارات دولت/حکومت نسبتی معکوس وجود دارد. یعنی هر چه دامنۀ اختیارات دولت بیشتر شود، آزادی‌های فردی محدودتر می‌شود. بنابراین، کسب آزادی‌های فردی یعنی محدود شدن اختیارات دولت. اساساً «آزادی» به معنای «آزادی در برابر حاکمیت» است.
♈️بنابراین آزادی یعنی محدود کردن دولت/حکومت؛ یعنی شهروندان اجازه ندهند دولت از راه‌های دموکراتیک و غیردموکراتیکِ مختلف بر دامنۀ اختیارات خود بیفزاید و نیز بکوشند اختیاراتی که پیشتر به دولت داده شده، از دولت سلب شود.
♈️این معنای آزادی است. از این منظر که به مفهوم آزادی بنگریم، تازه متوجه می‌شویم بسیاری از مردم خیلی زود از آزادی رویگردان می‌شوند، چون معتقدند دولت/حکومت باید اختیارات گسترده باشد تا در زندگی مردم دخالت کند. طبعاً منظور همه از این مداخله «خیر» است؛ می‌خواهند دولت اختیارات داشته باشد تا برای مقاصد نیک در زندگی مردم دخالت کند. اما «شر» دقیقاً از همینجا شروع می‌شود.
♈️مسئلۀ بسیاری این نیست که چرا دولت در زندگی مردم مداخله میکند، بلکه منظورشان این است که چرا دولت در «فلان مسئله» دخالت میکند؟! به جای آن بیاید در یک مسئلۀ دیگر دخالت کند. حتی مسئله بسی پیچیده‌تر است. مثالی می‌زنم تا ببینید چگونه شهروندان مشتاق گسترش بوروکراسی دولتی‌اند: بزرگ شدن دولت به معنای افزایش مشاغل دولتی است و همیشه قشری از جامعه مشتاق مشاغل دولتی است و از اینکه حقوق‌بگیرِ دولت باشد راضی است.
♈️شغل دولتی سنگر خوبی برای فرار از رقابت سخت اجتماعی در جامعه‌ای آزاد است. بعید نیست کسی که نمی‌تواند نویسنده شود، ترجیح دهد در یک اداره بنشیند و بر نویسندگان امرونهی کند. یا کسی که توان تولید ندارد، شاید ترجیح دهد به یک بوروکرات تبدیل شود تا از فشارهای تولیدکننده بودن فارغ باشد.
♈️سوءتفاهم نشود. نمی‌گویم همۀ کارمندان دولت عافیت‌‌طلبند. به هر حال همیشه به یک بوروکراسی دولتی نیاز است، اما همیشه کسانی هستند که بین شغل آزاد و شغل دولتی، دومی را ترجیح می‌دهند. طبعاً اینان از گنده‌شدن بوروکراسی دولتی استقبال می‌کنند. وقتی گنده‌شدن دولت یعنی محدود شدن آزادی، یعنی اینان برای زندگی بی‌دردسر حاضرند شعاع آزادی شهروندان کاهش یابد.
♈️اگر پای استدلال چپ‌ها بنشینید، بی‌درنگ می‌گویند آزادی باعث می‌شود یک قشر در جامعه قدرت اقتصادی بالایی بگیرند و در نتیجه آزادی دیگران محدود شود. نفس این استدلال قبول! اما اگر یک قشرِ پراکنده با انواع رقابت‌های درونی میانشان به صرفِ توان اقتصادی می‌تواند به چنین هیولایی تبدیل شود، یک دولت که علاوه بر توان اقتصادی، انواع ابزارهای نیرومندِ سیاسی، قانونی، نظامی، تقنینی و قضایی را هم در کف دارد و نیروی انسانی عظیم و منسجمی هم در اختیار دارد، به مراتب می‌تواند خطرناک‌تر و هیولاتر شود! قدرت اقتصادیِ محض هیولا می‌سازد، اما جمع قدرت اقتصادی، سیاسی، اجرایی، قضایی و تقنینی هیولا نمی‌سازد؟
نه! مرز میان شهروند و حکومت مانند مرز میان دو کشور است.
♈️هر جا حکومت پیشروی کند، قلمروی شهروند کوچک می‌شود. این امکان وجود ندارد که بدون کوچک شدن دامنۀ آزادی شهروند، اختیارات دولت زیاد شود. ناممکن است!
♈️به همین دلیل دولت همیشه تهدیدی برای آزادی است. به گمانم جدی‌ترین مشکل عصر جدید هم همین بوده که بخش بزرگی از مردم شیفتهٔ دولت بزرگ‌اند ــ که غایت آن «توتالیتاریسم» است؛ یک اَبَردولت ــ و مانند گربه‌ای که هر جور آن را رها کنی دوباره روی چهاردست‌وپا فرود می‌آید، هر نوع دولتی شکل گیرد، این دولت‌گُنده‌دوستان اختیارات آن دولت را بسط می‌دهند و آزادی را از بین می‌برند.
♈️بویژه در جوامعی مانند ایران که «پدرسالاری» یک الگوی زیست اجتماعی دیرینه است، بسیاری ناخودآگاه تمایل دارند «دولت» جایگزین «پدر» شود. از دولت انتظار دارند، شغل ایجاد کند، امر و نهی کند، بر همه چیز نظارت کند، صاحب اقتصاد باشد، منابع عمومی را تصاحب و بین مردم تقسیم کند، کتاب‌های درسی را بنویسد، رسانه‌ها را اداره کند، اخلاق عمومی را تعریف کند، بر هنر و ادبیات نظارت کند و هزاران اختیار دیگر. دولت پدری متکی به نیروی پلیس است و طبعاً در مجازات کردن هم ید طولا دارد!
❓آزادی هزینه دارد! هزینۀ آن چیست؟ هر چه آزادی‌های فردی بیشتر باشد، مداخلات دولتی کمتر است و در نتیجه پشتوانه‌های دولتی کمتری برای شهروندان وجود دارد و فرد خود باید زندگی‌اش را بسازد. البته تازه اینها به شرطی است که آن دولت مداخله‌گر واقعاً خدمات بدهد و پشتیبان باشد، نه اینکه هم دخالت کند و هم با دخالت خود فقط آشفتگی، تورم و بدبختی بیشتر ایجاد کند (مانند دولت علّیۀ ما).
♈️اینجاست که درک شهروند از آزادی مهم می‌شود؛ اینکه بدانند آزادی چیست. وگرنه شهروندان به سادگی به سیاهی‌لشگرِ جان‌برکفِ حاکمیتی آزادی‌ستیز تبدیل می‌شوند.
📚@nasiri42
✍مهدی تدینی
⚛ @jomhuriyat
♈️بین آزادی‌های فردی و اختیارات دولت/حکومت نسبتی معکوس وجود دارد. یعنی هر چه دامنۀ اختیارات دولت بیشتر شود، آزادی‌های فردی محدودتر می‌شود. بنابراین، کسب آزادی‌های فردی یعنی محدود شدن اختیارات دولت. اساساً «آزادی» به معنای «آزادی در برابر حاکمیت» است.
♈️بنابراین آزادی یعنی محدود کردن دولت/حکومت؛ یعنی شهروندان اجازه ندهند دولت از راه‌های دموکراتیک و غیردموکراتیکِ مختلف بر دامنۀ اختیارات خود بیفزاید و نیز بکوشند اختیاراتی که پیشتر به دولت داده شده، از دولت سلب شود.
♈️این معنای آزادی است. از این منظر که به مفهوم آزادی بنگریم، تازه متوجه می‌شویم بسیاری از مردم خیلی زود از آزادی رویگردان می‌شوند، چون معتقدند دولت/حکومت باید اختیارات گسترده باشد تا در زندگی مردم دخالت کند. طبعاً منظور همه از این مداخله «خیر» است؛ می‌خواهند دولت اختیارات داشته باشد تا برای مقاصد نیک در زندگی مردم دخالت کند. اما «شر» دقیقاً از همینجا شروع می‌شود.
♈️مسئلۀ بسیاری این نیست که چرا دولت در زندگی مردم مداخله میکند، بلکه منظورشان این است که چرا دولت در «فلان مسئله» دخالت میکند؟! به جای آن بیاید در یک مسئلۀ دیگر دخالت کند. حتی مسئله بسی پیچیده‌تر است. مثالی می‌زنم تا ببینید چگونه شهروندان مشتاق گسترش بوروکراسی دولتی‌اند: بزرگ شدن دولت به معنای افزایش مشاغل دولتی است و همیشه قشری از جامعه مشتاق مشاغل دولتی است و از اینکه حقوق‌بگیرِ دولت باشد راضی است.
♈️شغل دولتی سنگر خوبی برای فرار از رقابت سخت اجتماعی در جامعه‌ای آزاد است. بعید نیست کسی که نمی‌تواند نویسنده شود، ترجیح دهد در یک اداره بنشیند و بر نویسندگان امرونهی کند. یا کسی که توان تولید ندارد، شاید ترجیح دهد به یک بوروکرات تبدیل شود تا از فشارهای تولیدکننده بودن فارغ باشد.
♈️سوءتفاهم نشود. نمی‌گویم همۀ کارمندان دولت عافیت‌‌طلبند. به هر حال همیشه به یک بوروکراسی دولتی نیاز است، اما همیشه کسانی هستند که بین شغل آزاد و شغل دولتی، دومی را ترجیح می‌دهند. طبعاً اینان از گنده‌شدن بوروکراسی دولتی استقبال می‌کنند. وقتی گنده‌شدن دولت یعنی محدود شدن آزادی، یعنی اینان برای زندگی بی‌دردسر حاضرند شعاع آزادی شهروندان کاهش یابد.
♈️اگر پای استدلال چپ‌ها بنشینید، بی‌درنگ می‌گویند آزادی باعث می‌شود یک قشر در جامعه قدرت اقتصادی بالایی بگیرند و در نتیجه آزادی دیگران محدود شود. نفس این استدلال قبول! اما اگر یک قشرِ پراکنده با انواع رقابت‌های درونی میانشان به صرفِ توان اقتصادی می‌تواند به چنین هیولایی تبدیل شود، یک دولت که علاوه بر توان اقتصادی، انواع ابزارهای نیرومندِ سیاسی، قانونی، نظامی، تقنینی و قضایی را هم در کف دارد و نیروی انسانی عظیم و منسجمی هم در اختیار دارد، به مراتب می‌تواند خطرناک‌تر و هیولاتر شود! قدرت اقتصادیِ محض هیولا می‌سازد، اما جمع قدرت اقتصادی، سیاسی، اجرایی، قضایی و تقنینی هیولا نمی‌سازد؟
نه! مرز میان شهروند و حکومت مانند مرز میان دو کشور است.
♈️هر جا حکومت پیشروی کند، قلمروی شهروند کوچک می‌شود. این امکان وجود ندارد که بدون کوچک شدن دامنۀ آزادی شهروند، اختیارات دولت زیاد شود. ناممکن است!
♈️به همین دلیل دولت همیشه تهدیدی برای آزادی است. به گمانم جدی‌ترین مشکل عصر جدید هم همین بوده که بخش بزرگی از مردم شیفتهٔ دولت بزرگ‌اند ــ که غایت آن «توتالیتاریسم» است؛ یک اَبَردولت ــ و مانند گربه‌ای که هر جور آن را رها کنی دوباره روی چهاردست‌وپا فرود می‌آید، هر نوع دولتی شکل گیرد، این دولت‌گُنده‌دوستان اختیارات آن دولت را بسط می‌دهند و آزادی را از بین می‌برند.
♈️بویژه در جوامعی مانند ایران که «پدرسالاری» یک الگوی زیست اجتماعی دیرینه است، بسیاری ناخودآگاه تمایل دارند «دولت» جایگزین «پدر» شود. از دولت انتظار دارند، شغل ایجاد کند، امر و نهی کند، بر همه چیز نظارت کند، صاحب اقتصاد باشد، منابع عمومی را تصاحب و بین مردم تقسیم کند، کتاب‌های درسی را بنویسد، رسانه‌ها را اداره کند، اخلاق عمومی را تعریف کند، بر هنر و ادبیات نظارت کند و هزاران اختیار دیگر. دولت پدری متکی به نیروی پلیس است و طبعاً در مجازات کردن هم ید طولا دارد!
❓آزادی هزینه دارد! هزینۀ آن چیست؟ هر چه آزادی‌های فردی بیشتر باشد، مداخلات دولتی کمتر است و در نتیجه پشتوانه‌های دولتی کمتری برای شهروندان وجود دارد و فرد خود باید زندگی‌اش را بسازد. البته تازه اینها به شرطی است که آن دولت مداخله‌گر واقعاً خدمات بدهد و پشتیبان باشد، نه اینکه هم دخالت کند و هم با دخالت خود فقط آشفتگی، تورم و بدبختی بیشتر ایجاد کند (مانند دولت علّیۀ ما).
♈️اینجاست که درک شهروند از آزادی مهم می‌شود؛ اینکه بدانند آزادی چیست. وگرنه شهروندان به سادگی به سیاهی‌لشگرِ جان‌برکفِ حاکمیتی آزادی‌ستیز تبدیل می‌شوند.
📚@nasiri42
Forwarded from اتاق آینده / شیرعلی‌نیا
اظهارات عجیب سرلشکر رحیم صفوی
خوش‌به حالتان سردار
دیروز خبرگزاری‌ها از قول سرلشکر رحیم صفوی نوشته‌اند: «ای کاش آقایان سیاسی بعد از عملیات‌های والفجر 8 و کربلای 5 با فرماندهان هماهنگ می‌شدند و به جنگ پایان می‌دادند.»
در اینجا تنها چند روایت تاریخی از میان روایت‌های منتشرشده در سپاه را به ایشان یادآوری می‌کنم.
پیروزی ایران در عملیات والفجر 8 که از میانه‌ی زمستان 1364 آغاز شد، در بهار 65 تثبیت شد و اتفاقا در همان ایام، حسن روحانی تلاش بسیاری انجام داد تا مقامات عالی کشور را قانع کند که باید جنگ را پایان داد.
اما نظر سپاه چه بود؟
روحانی مدیرِ جلسه‌ای با حضور نمایندگان مجلس با نام مجمع عقلا بود. این جلسه در بهار 65 با پیگیری‌های فرمانده‌ی سپاه تعطیل شد. محسن رضایی بحث‌های مطرح‌شده در مجمع عقلا را به ضرر جنگ می‌دانست و در گفتگویی که سال 65 انجام شده، میگوید: «آمدند به نظر خود، بحث‌های اصولی را طرح کردند. مثلا وضع دشمن چطور است؟ وضع ما چطوره؟ اقتصادمان چطوره؟ چه کار باید بکنیم؟ فرانسه چکار می‌تواند بکند؟ چقدر اسلحه می‌توانیم بخریم؟ اسلحه به ما می‌دهند؟ نمی‌دهند؟ این بحث‌ها را کرده بودند و خوف این می‌رفت که این بحث‌ها به خارج مجلس سرایت بکند و به جنگ لطمه وارد شود. خب امام به محض اینکه این جلسه را فهمیده بود، دستور داده بود... بگویید این جلسات را منحل کنند و این حرف‌ها را نزنند و بگویید این جلسه تعطیل بشود.» (محسن رضایی در گفتگو با راویان...، سپاه، ص 69)
روحانی میگوید یکی از اعضای جلسه‌ی مجمع عقلا به محسن رضایی گفت که اینها دنبال صلح هستند و محسن رضایی هم نامه‌ای به امام نوشت و امام ماجرا را از آقای هاشمی جویا شد. روی اعضای جلسه تاثیر بدی گذاشت؛ «گفتند عجب! ما که اینجا نشسته‌ایم و همه زحمت می‌کشیم امکانات کشور را برای یک عملیات بزرگ بسیج کنیم... جلسه‌ی بعدی که تشکیل شد، بعضی‌ها گفتند ما نمی‌آییم. به تعبیر آن روز دیگر خطرناک است.» (ازمصاحبه‌ی مصطفی حریری با حسن روحانی)
آیا وقتی جلسه‌ی نمایندگان مجلس تحمل نشود کسی می‌تواند از پایان جنگ سخن بگوید؟
سرلشکر صفوی از کربلای ۵ نیز به عنوان مقطع مناسب برای پایان دادن به جنگ یاد کرده است.
بگذارید از جلسه‌ی هاشمی رفسنجانی و فرماندهان سپاه در روز 18 دی بنویسم. روزی که شبش عملیات کربلای 5 آغاز می‌شد. هاشمی در جلسه از محدودیت‌های کشور برای ادامه‌ی جنگ گفت. ابراهیم محمدزاده، مسئول دفتر سیاسی سپاه، به هاشمی گفت: «امام گفته‌اند این جنگ ممکن است بیست سال هم طول بکشد. سپاه هم واقعا می‌خواهد بیست سال بجنگد... ولو اینکه نهایت این بیست جنگ هم کربلا باشد.» هاشمی از او می‌پرسد: «شما فکر می‌کنید امام می‌خواهند ما همین‌طوری بجنگیم؟»
محمدزاده میگوید: «ما این‌طوری فهمیدیم. یک ماه و نیم پیش فرماندهان سپاه رفتند پیش ایشان» و «امام فرمودند: شما انشالله می‌روید کربلا. من هم می‌آیم آن‌جا نماز می‌خوانیم.» ادامه‌ی بحث نیز خواندنی است و در صفحه‌ی 457 از جلد 46 روزشمار جنگ که سپاه منتشر کرده، می‌توانید آن را ببینید.
سردار! با این نگاه‌هایی که میان شما و دوستانتان رایج بوده آیا کسی می‌توانست به پایان جنگ فکر کند؟ جنگ را به جاهای عجیبی وصل کرده بودید.
خاطرتان هست که مرداد 61 بعد از عملیات ناموفق و تلخ رمضان، فرماندهان جلسه‌ی پرچالشی داشتند و بحث‌های داغ انتقادی در جلسه مطرح شد؟
در اواخر جلسه شما به فرماندهان گفتی برایشان مژده داری، مژده‌ی پیروزی و چند حدیث برایشان خواندی و از روایات و استدلال‌های قرآنی گفتی و توضیح دادی که روایات دینی از قیام مردمانی از قم خبر می‌دهد که اسراییل را هم سرکوب می‌کنند و گفتی طبق روایات، لشکر ایرانی از طریق بصره وارد عراق خواهد شد. تاکید کردی: «عین روایات هست، الان کتابش هم موجود است، کتاب یوم‌الخلاص که یک کتاب قدیمی است، مترجمش کامل سلیمان است که یک سنی است.» توضیح دادی که در این کتاب به صدام هم اشاره شده و گفتی که همه‌ی اینها علائم ظهور حضرت ولی عصر است. (روزشمارجنگ سپاه، ج 20، ص 479)
نام کتاب را درست گفته بودی؛ اما این کتاب قدیمی نیست و تنها چند سال قبل از سخنان شما چاپ شده بود. کامل سلیمان نویسنده‌ی کتاب است و نه مترجم. همچنین او شیعه‌ی لبنانی است و نه سنی.
امیدوارم آینده را دریابید تا این چرخه تکرار نشود.
نکته‌ی آخر اینکه این‌روزها شما می‌توانید هرچه دوست دارید بگویید و هرچه دوست دارید منتشر کنید. اما کتاب «نکته‌های تاریخی» من درباره‌ی جنگ توقیف است.
آیا نباید مخاطبان را دعوت کرد تا از زاویه‌های دیگر نیز، جنگ را ببینند؟
خوش‌به‌حالتان سردار.
جعفر شیرعلی‌نیا
پاییز 1401
https://t.me/jafarshiralinia
خوش‌به حالتان سردار
دیروز خبرگزاری‌ها از قول سرلشکر رحیم صفوی نوشته‌اند: «ای کاش آقایان سیاسی بعد از عملیات‌های والفجر 8 و کربلای 5 با فرماندهان هماهنگ می‌شدند و به جنگ پایان می‌دادند.»
در اینجا تنها چند روایت تاریخی از میان روایت‌های منتشرشده در سپاه را به ایشان یادآوری می‌کنم.
پیروزی ایران در عملیات والفجر 8 که از میانه‌ی زمستان 1364 آغاز شد، در بهار 65 تثبیت شد و اتفاقا در همان ایام، حسن روحانی تلاش بسیاری انجام داد تا مقامات عالی کشور را قانع کند که باید جنگ را پایان داد.
اما نظر سپاه چه بود؟
روحانی مدیرِ جلسه‌ای با حضور نمایندگان مجلس با نام مجمع عقلا بود. این جلسه در بهار 65 با پیگیری‌های فرمانده‌ی سپاه تعطیل شد. محسن رضایی بحث‌های مطرح‌شده در مجمع عقلا را به ضرر جنگ می‌دانست و در گفتگویی که سال 65 انجام شده، میگوید: «آمدند به نظر خود، بحث‌های اصولی را طرح کردند. مثلا وضع دشمن چطور است؟ وضع ما چطوره؟ اقتصادمان چطوره؟ چه کار باید بکنیم؟ فرانسه چکار می‌تواند بکند؟ چقدر اسلحه می‌توانیم بخریم؟ اسلحه به ما می‌دهند؟ نمی‌دهند؟ این بحث‌ها را کرده بودند و خوف این می‌رفت که این بحث‌ها به خارج مجلس سرایت بکند و به جنگ لطمه وارد شود. خب امام به محض اینکه این جلسه را فهمیده بود، دستور داده بود... بگویید این جلسات را منحل کنند و این حرف‌ها را نزنند و بگویید این جلسه تعطیل بشود.» (محسن رضایی در گفتگو با راویان...، سپاه، ص 69)
روحانی میگوید یکی از اعضای جلسه‌ی مجمع عقلا به محسن رضایی گفت که اینها دنبال صلح هستند و محسن رضایی هم نامه‌ای به امام نوشت و امام ماجرا را از آقای هاشمی جویا شد. روی اعضای جلسه تاثیر بدی گذاشت؛ «گفتند عجب! ما که اینجا نشسته‌ایم و همه زحمت می‌کشیم امکانات کشور را برای یک عملیات بزرگ بسیج کنیم... جلسه‌ی بعدی که تشکیل شد، بعضی‌ها گفتند ما نمی‌آییم. به تعبیر آن روز دیگر خطرناک است.» (ازمصاحبه‌ی مصطفی حریری با حسن روحانی)
آیا وقتی جلسه‌ی نمایندگان مجلس تحمل نشود کسی می‌تواند از پایان جنگ سخن بگوید؟
سرلشکر صفوی از کربلای ۵ نیز به عنوان مقطع مناسب برای پایان دادن به جنگ یاد کرده است.
بگذارید از جلسه‌ی هاشمی رفسنجانی و فرماندهان سپاه در روز 18 دی بنویسم. روزی که شبش عملیات کربلای 5 آغاز می‌شد. هاشمی در جلسه از محدودیت‌های کشور برای ادامه‌ی جنگ گفت. ابراهیم محمدزاده، مسئول دفتر سیاسی سپاه، به هاشمی گفت: «امام گفته‌اند این جنگ ممکن است بیست سال هم طول بکشد. سپاه هم واقعا می‌خواهد بیست سال بجنگد... ولو اینکه نهایت این بیست جنگ هم کربلا باشد.» هاشمی از او می‌پرسد: «شما فکر می‌کنید امام می‌خواهند ما همین‌طوری بجنگیم؟»
محمدزاده میگوید: «ما این‌طوری فهمیدیم. یک ماه و نیم پیش فرماندهان سپاه رفتند پیش ایشان» و «امام فرمودند: شما انشالله می‌روید کربلا. من هم می‌آیم آن‌جا نماز می‌خوانیم.» ادامه‌ی بحث نیز خواندنی است و در صفحه‌ی 457 از جلد 46 روزشمار جنگ که سپاه منتشر کرده، می‌توانید آن را ببینید.
سردار! با این نگاه‌هایی که میان شما و دوستانتان رایج بوده آیا کسی می‌توانست به پایان جنگ فکر کند؟ جنگ را به جاهای عجیبی وصل کرده بودید.
خاطرتان هست که مرداد 61 بعد از عملیات ناموفق و تلخ رمضان، فرماندهان جلسه‌ی پرچالشی داشتند و بحث‌های داغ انتقادی در جلسه مطرح شد؟
در اواخر جلسه شما به فرماندهان گفتی برایشان مژده داری، مژده‌ی پیروزی و چند حدیث برایشان خواندی و از روایات و استدلال‌های قرآنی گفتی و توضیح دادی که روایات دینی از قیام مردمانی از قم خبر می‌دهد که اسراییل را هم سرکوب می‌کنند و گفتی طبق روایات، لشکر ایرانی از طریق بصره وارد عراق خواهد شد. تاکید کردی: «عین روایات هست، الان کتابش هم موجود است، کتاب یوم‌الخلاص که یک کتاب قدیمی است، مترجمش کامل سلیمان است که یک سنی است.» توضیح دادی که در این کتاب به صدام هم اشاره شده و گفتی که همه‌ی اینها علائم ظهور حضرت ولی عصر است. (روزشمارجنگ سپاه، ج 20، ص 479)
نام کتاب را درست گفته بودی؛ اما این کتاب قدیمی نیست و تنها چند سال قبل از سخنان شما چاپ شده بود. کامل سلیمان نویسنده‌ی کتاب است و نه مترجم. همچنین او شیعه‌ی لبنانی است و نه سنی.
امیدوارم آینده را دریابید تا این چرخه تکرار نشود.
نکته‌ی آخر اینکه این‌روزها شما می‌توانید هرچه دوست دارید بگویید و هرچه دوست دارید منتشر کنید. اما کتاب «نکته‌های تاریخی» من درباره‌ی جنگ توقیف است.
آیا نباید مخاطبان را دعوت کرد تا از زاویه‌های دیگر نیز، جنگ را ببینند؟
خوش‌به‌حالتان سردار.
جعفر شیرعلی‌نیا
پاییز 1401
https://t.me/jafarshiralinia
Telegram
اتاق آینده / شیرعلی‌نیا
دعوتيد به خواندن درباره آینده
ارتباط با مدير كانال:
@jafarshiraliniaa
ارتباط با مدير كانال:
@jafarshiraliniaa