گشت‌ها | هومن پناهنده

Forwarded from علی سرزعیم (دوستدار سقراط)

روانشناسی انقلابی گری (بخش دوم)
9.      جوانان انقلابی و نوانقلابی بیشتر از اینکه گوش کنند داد می‌زنند. همه انسانهای عادی هم قدرت تفکر دارند و هم حس خشم اما در جوانان انقلابی و نوانقلابی، حس خشم بسیار بیشتر است و بر قدرت تفکر فائق است. جوانان انقلابی و نوانقلابی معمولا متعصب و ذهن بسته (close-minded) می‌شوند زیرا احتمال حق بودن طرف مقابل را حتی نیم درصد هم نمی‏دانند. اگرچه گاه می گویند اهل گفتگو هستند اما بیشتر می خواهند حرف خود را داد بزنند و حتی اگر صدای مخالف را بشنوند حاضر نیستند آن را جدی بگیرند و به آن فکر کنند چه رسد که بخواهند احیانا در دیدگاه خود تجدیدنظر کنند.
10.  انقلابیها و نوانقلابیها چون به شدت پرخاش جو هستند آرام آرام از سوی عموم جامعه طرد می شوند. همه با خود می گویند اینها حرف گوش نمی کنند فقط حرف خودشان را دنبال می کنند. جامعه معمولا صبر می کند تا دیوار واقعیت سر انقلابیون تندرو را بشکند تا در بتهای ذهنی خود آماده بازنگری شوند. این طردشدگی تدریجی آنها را به سمت حلقه های بسته همفکران بیشتر سوق می‌دهد و اتفاقا این امر خود فاصله گرفتن آنها را از جامعه تشدید می کند. روابط دوستی، روابط خانوادگی و فامیلی و گاه تصمیمات ازدواج همگی متاثر از جهت گیری مبارزاتی می شود. شکل افراطی این وضع خود را در سالهای انقلاب در خانه های تیمی نشان می داد.
11.  انقلابیها و نوانقلابیها به شدت سیاست‌زده هستند. همه چیز برای آنها در رابطه با مبارزه تعریف می‏شود. هر اقدامی به سرعت تحلیل می‏شود که آیا مبارزه را تقویت می‏کند یا تضعیف و پس از یک تحلیل ساده خادم بودن یا خائن بودن عوامل آن اقدام مشخص می شوند. برای آنها علم برای علم، هنر برای هنر، ورزش برای ورزش و اصولا امری غیرسیاسی بی معنی است و جزو خیانتها به شمار می رود. همه باید در سنگر مبارزه باشند در غیر این صورت جزو سپاه دشمن اند.
12.  ریخته شدن خون برای انقلابیها و نوانقلابیها کارکرد ویژه ای دارد زیرا به سرعت توجیه لازم برای غلبه خشم، کینه و حس انتقام بر تفکر و اقدام اندیشیده را فراهم می‌کند و هم توجیهی برای دوگانه کردن امور فراهم می‌سازد. هرکس به مبارزه نپیوندد خونهای ریخته شده را لگدمال کرده است پس اگر هنرمندی تابلو بکشد و آن را در گالری عرضه کند، یا کنسرتی برپا سازد یا به سادگی فوتبال خود را بازی کند مورد هجمه قرار می گیرد. هرچه خون بیشتری ریخته شود روحیات انقلابی تشدید می شود و توجیه بیشتری برای خالی کردن خشم علیه دیگرانی که با او همراه نمی شوند فراهم می شود. در گذشته می‌گفتند انقلاب با خون آبیاری می‌شود و اینک باید گفت انقلابی‌گری از خون تغذیه می‌کند و نیرو می‌گیرد ( به هر دو معنا!).
13.  ‌ انقلابیها و نوانقلابیها در مورد آینده ای که خواهد آمد معمولا دچار خیال پردازی می شوند و آرمانشهری را تصور می کنند که با اقدامات آنها محقق خواهد شد (فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم ... ). این رویاپردازی چنان در جان آنها جذاب است و وضع موجود در مقایسه با آن رویا چنان غیرقابل تحمل است که طبیعی ترین کار عالم را انقلاب کردن می پندارند.
14.  مشکل بزرگی که معمولا انقلابیها و نوانقلابیها به آن مبتلا می شوند ایده «هدف وسیله را توجیه می کند» است. آنها هر اقدام بدی را در مقایسه با بهشتی که نهایتا ظهور خواهد کرد یا در مقایسه با اقدامات بد دشمنانشان، توجیه پذیر می بینند و به همین دلیل به سادگی به دام دروغ گفتن یا اغراق کردن و زیرپا گذاشتن معیارهای اخلاقی فرو می غلتند. برای آنها انسانها دیگر حرمتی نخواهند داشت اگر توهین کردن به تحقق هدف کمک کند. آنها باکی ندارند در مورد ظلمهای دشمن دروغ بگویند اگر اینکار به کشیده شدن مردم به صحنه انقلاب کمک کند. آرمان تحقق انقلاب آب پاکی می شود که همه حرامها را حلال می کند و همه بی اخلاقیها را توجیه!
✳️به باور من روحیات انقلابی نوعی آسیب روانی است و شخص انقلابی یا نوانقلابی قربانی چنین وضعیتی است. در وهله اول حکومتها با انسداد سیاسی جامعه را مستعد انقلابی گری می کنند. در وهله دوم احزاب سیاسی و رسانه ها هستند که ویروس انقلابی گری را به جان جامعه می اندازند. اگر تا دیروز دوستی را می دیدید که رفتار معقول و نرمالی داشت اما امروزه هیجانات انقلابی در کلام یا رفتارش موج می زند او یک قربانی است. باید با مقایسه عملکرد انقلابیهای گذشته و سرنوشتشان و پیامد اقداماتشان به آنها کمک کرد به تدریج به حالت عادی در آیند و آرام آرام قوه تفکر خود را بر قوه خشم و کینه غالب کنند. البته کار سختی است زیرا به راحتی زیربار نمی‌روند و پیوسته می‌گویند این انقلاب متفاوت از انقلابهای قبل است و آنها متفاوت از انقلابیهای گذشته هستند!
https://telegram.me/ali_sarzaeem

434 views06:17