اخلاق نوشتن
<unknown>
#پوشه_شنیداری
نقد و بررسی کتاب «اخلاق نوشتن» باحضور حسین معصومی‌همدانی، ضیاء موحد، علی صلح‌جو، هومن پناهنده و امید طبیب‌زاده
زمان: سه شنبه یازدهم بهمن ۱۴۰۱
این نشست بدون حضور مخاطب و در صفحه اینستاگرام مرکز فرهنگی شهرکتاب به آدرس ketabofarhang@ بصورت زنده پخش شد. شایان ذکر است کلیه نشست‌ها و درس‌گفتارهای مرکز فرهنگی شهرکتاب بدون حضور مخاطب و بصورت مجازی برگزار میشود.
@Bookcitycc
نقد و بررسی کتاب «اخلاق نوشتن» باحضور حسین معصومی‌همدانی، ضیاء موحد، علی صلح‌جو، هومن پناهنده و امید طبیب‌زاده
زمان: سه شنبه یازدهم بهمن ۱۴۰۱
این نشست بدون حضور مخاطب و در صفحه اینستاگرام مرکز فرهنگی شهرکتاب به آدرس ketabofarhang@ بصورت زنده پخش شد. شایان ذکر است کلیه نشست‌ها و درس‌گفتارهای مرکز فرهنگی شهرکتاب بدون حضور مخاطب و بصورت مجازی برگزار میشود.
@Bookcitycc
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
گاو شیردۀ آمریکا!
سید محمود نبویان از سران جبهۀ پایداری گفته است: "در دنیا کمتر از ده کشور وجود دارند که گاوشیردۀ آمریکا نیستند."
راستش من قصد سر به سر گذاشتن با آقای نبویان را ندارم چون از خُلق و خویش نیک آگاهم! اما این رفتگر محلۀ ما می‌گوید؛ اگر نتیجۀ گاو شیردۀ آمریکا نبودن این وضع فلاکت‌بار زندگی من است، چطور است برای امتحان هم که شده، مدتی گاوشیردۀ آمریکا شوید، تا شاید در زندگی ما نیر فرجی حاصل شود! خب اگر قرار باشد ثمرۀ گاو شیردۀ آمریکا نبودن، فقر و فلاکت امثال من باشد، مگر مازوخیستم که حامی تداوم فقر و فلاکت خود و خانواده‌ام باشم؟
البته رفتگر محلۀ ما پیشاپیش پاسخ آقای نبویان و حامیان او را به این طعنۀ خود می‌دانست و نکته به نکته‌اش را برایم شرح داد.
شاید با خود بگویید که من این داستان را از خودم درآورده‌ام وگرنه یک رفتگر چطور ممکن است از واژۀ "مازوخیست" استفاده کند؟ راستش این رفتگر محلۀ ما مدعی است که دو تا فوق‌لیسانس دارد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
سید محمود نبویان از سران جبهۀ پایداری گفته است: "در دنیا کمتر از ده کشور وجود دارند که گاوشیردۀ آمریکا نیستند."
راستش من قصد سر به سر گذاشتن با آقای نبویان را ندارم چون از خُلق و خویش نیک آگاهم! اما این رفتگر محلۀ ما می‌گوید؛ اگر نتیجۀ گاو شیردۀ آمریکا نبودن این وضع فلاکت‌بار زندگی من است، چطور است برای امتحان هم که شده، مدتی گاوشیردۀ آمریکا شوید، تا شاید در زندگی ما نیر فرجی حاصل شود! خب اگر قرار باشد ثمرۀ گاو شیردۀ آمریکا نبودن، فقر و فلاکت امثال من باشد، مگر مازوخیستم که حامی تداوم فقر و فلاکت خود و خانواده‌ام باشم؟
البته رفتگر محلۀ ما پیشاپیش پاسخ آقای نبویان و حامیان او را به این طعنۀ خود می‌دانست و نکته به نکته‌اش را برایم شرح داد.
شاید با خود بگویید که من این داستان را از خودم درآورده‌ام وگرنه یک رفتگر چطور ممکن است از واژۀ "مازوخیست" استفاده کند؟ راستش این رفتگر محلۀ ما مدعی است که دو تا فوق‌لیسانس دارد!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
Forwarded from خاطرات و روزنوشت ها (عيسي سحرخيز)
عوارض قبر
محمد طبیبیان
هر دم از این باغ بری می رسد.
بعد از خبر تکان دهنده مولد سازی اموال عمومی. در خبر ها بود که شهر داری برنامه ای دارد که در صورت تصویب آن، سالانه از قبور عوارض بگیرد.
اگر درست فکرش را بکنید ایده خوبی است. چون ضمانت اجرا راحت و تنبیه متخلف هم کم هزینه و پردرآمد است. اما قبلاً یک سابقه تاریخی را عرض کنم.
در زمان یکی از سلاطین صفوی یک تنبیه این بود که اگر با کسی کج می افتادند می گفتند مرده پدرش را از قبر بیرون بکشند و آتش بزنند. از آن زمان ناسزای ‘پدرسوخته’ رسم شد. حالا با این ایده شهرداری، اگر افرادی عوارض قبر پدر و مادر خود را ندهند شهر دار به عنوان تنبیه تخلف، مرده را بیرون می آورد و صاحب قبر را پدر و مادر سوخته می کند و قبر را به دیگری به قیمت روز می فروشد.
فکرش را بکنید به عقل چه کسی می رسید!
.
محمد طبیبیان
هر دم از این باغ بری می رسد.
بعد از خبر تکان دهنده مولد سازی اموال عمومی. در خبر ها بود که شهر داری برنامه ای دارد که در صورت تصویب آن، سالانه از قبور عوارض بگیرد.
اگر درست فکرش را بکنید ایده خوبی است. چون ضمانت اجرا راحت و تنبیه متخلف هم کم هزینه و پردرآمد است. اما قبلاً یک سابقه تاریخی را عرض کنم.
در زمان یکی از سلاطین صفوی یک تنبیه این بود که اگر با کسی کج می افتادند می گفتند مرده پدرش را از قبر بیرون بکشند و آتش بزنند. از آن زمان ناسزای ‘پدرسوخته’ رسم شد. حالا با این ایده شهرداری، اگر افرادی عوارض قبر پدر و مادر خود را ندهند شهر دار به عنوان تنبیه تخلف، مرده را بیرون می آورد و صاحب قبر را پدر و مادر سوخته می کند و قبر را به دیگری به قیمت روز می فروشد.
فکرش را بکنید به عقل چه کسی می رسید!
.
Forwarded from م. موید (m.m)
کار ِ پدر بود
شاعری‌ام
🔹 اولین‌بار که اسم حافظ را شنیدم در گوشه‌ای از صحن امیرالمومنین[ع] بود. پدرم با صلابت و مفاخرت، این بیت را برایم خواند:
«روشنی طلعت تو ماه ندارد/ پیش تو گل رونق گیاه ندارد»
این را طوری خواند که من به‌شدت علاقه‌مند شدم. عمدا طوری خواند که مجذوبم کند.
این در حالی بود که آن‌قدر کودک بودم که در صحن این‌سو و آن سو می‌دویدم. گفت: آسیمه‌سری تا کی؟ دقت کنید! نگفت «سراسیمگی». او مرا سوق داد به برداشت غیرمعمول کلمه. به اینکه از ضلع دیگری به کلمه بنگرم. همان روز دست کرد در جیبش و پولی به من داد و گفت از کتاب‌فروشی‌های بازار، آنجا، كتاب ایرج‌میرزا را بخر. دویدم و رفتم و کتابچه‌ای خریدم که دیوان ایرج میرزا بود. نشستم همانجا در سایه‌ای از صحن و بلعیدمش.
شگفت‌زده شدم که چرا پدرم با آن قد و بالا و اینها که آیت‌الله هم بود، در صحن امیرالمومنین چنین کتابی را به من معرفی کرده! دویدم سمت پدرم که با یکی از دوستانش حرف می‌زد و گفتم: آقا…آقا…! سرش را خم کرد چون قدش بلند بود و گفت چیه؟ گفتم خوندم. گفت باز هم بخون. گفتم آقا این همه‌اش حرف‌های عیبی عیبی می‌زند. گفت با آن‌جا‌هایش کاری نداشته باش. سلاستش را ببین. عین جمله‌اش این بود که بعد از سعدی، ما شاعری با این سلاست نداریم.
سال ۱۳۴۳ و ۴۴یا شاید هم ۴۵، شعری گفته بودم. ایشان آمده بود لاهیجان. آن‌قدر هیجان‌زده شدم، دویدم برایش بخوانم. جلویش روی زمین نشستم و خواندم: «و من علف بودم و آرزو و تمنای اتحادم بود». صراحتا گفت: «عزیزم مزخرف فرمودی. شعر آمد تو خرابش کردی». نفهمیدم چه گفت. گفت: «هیچ علفی ممکن نیست آرزو و تمنای اتحاد داشته باشد. واژه‌ای هست که مثل اتحاد است. این را تو نگرفتی. این گزینش درست نیست» … .
بعد همان شعر را فرستادم برای «جزوه شعر» که به عنوان اولین شعرم منتشر شد و به ما گفتند شاعر موج نو.
م. موید
#م_موید
#امام_علی
#روز_پدر
https://t.me/Mmoayyed
شاعری‌ام
🔹 اولین‌بار که اسم حافظ را شنیدم در گوشه‌ای از صحن امیرالمومنین[ع] بود. پدرم با صلابت و مفاخرت، این بیت را برایم خواند:
«روشنی طلعت تو ماه ندارد/ پیش تو گل رونق گیاه ندارد»
این را طوری خواند که من به‌شدت علاقه‌مند شدم. عمدا طوری خواند که مجذوبم کند.
این در حالی بود که آن‌قدر کودک بودم که در صحن این‌سو و آن سو می‌دویدم. گفت: آسیمه‌سری تا کی؟ دقت کنید! نگفت «سراسیمگی». او مرا سوق داد به برداشت غیرمعمول کلمه. به اینکه از ضلع دیگری به کلمه بنگرم. همان روز دست کرد در جیبش و پولی به من داد و گفت از کتاب‌فروشی‌های بازار، آنجا، كتاب ایرج‌میرزا را بخر. دویدم و رفتم و کتابچه‌ای خریدم که دیوان ایرج میرزا بود. نشستم همانجا در سایه‌ای از صحن و بلعیدمش.
شگفت‌زده شدم که چرا پدرم با آن قد و بالا و اینها که آیت‌الله هم بود، در صحن امیرالمومنین چنین کتابی را به من معرفی کرده! دویدم سمت پدرم که با یکی از دوستانش حرف می‌زد و گفتم: آقا…آقا…! سرش را خم کرد چون قدش بلند بود و گفت چیه؟ گفتم خوندم. گفت باز هم بخون. گفتم آقا این همه‌اش حرف‌های عیبی عیبی می‌زند. گفت با آن‌جا‌هایش کاری نداشته باش. سلاستش را ببین. عین جمله‌اش این بود که بعد از سعدی، ما شاعری با این سلاست نداریم.
سال ۱۳۴۳ و ۴۴یا شاید هم ۴۵، شعری گفته بودم. ایشان آمده بود لاهیجان. آن‌قدر هیجان‌زده شدم، دویدم برایش بخوانم. جلویش روی زمین نشستم و خواندم: «و من علف بودم و آرزو و تمنای اتحادم بود». صراحتا گفت: «عزیزم مزخرف فرمودی. شعر آمد تو خرابش کردی». نفهمیدم چه گفت. گفت: «هیچ علفی ممکن نیست آرزو و تمنای اتحاد داشته باشد. واژه‌ای هست که مثل اتحاد است. این را تو نگرفتی. این گزینش درست نیست» … .
بعد همان شعر را فرستادم برای «جزوه شعر» که به عنوان اولین شعرم منتشر شد و به ما گفتند شاعر موج نو.
م. موید
#م_موید
#امام_علی
#روز_پدر
https://t.me/Mmoayyed
Telegram
م. موید
شاعر، نویسنده
این کانال بازتاب‌دهنده آثار ادبی، دیدگاه‌ها و به‌ویژه شعرهای شاعر معاصر م. موید است.
🌸
🌿
← ارتباط با ادمین
گزارشها، تصاویر و اشعار انتخابی خود از م. موید را برای ما بفرستید
این کانال بازتاب‌دهنده آثار ادبی، دیدگاه‌ها و به‌ویژه شعرهای شاعر معاصر م. موید است.
🌸
🌿
← ارتباط با ادمین
گزارشها، تصاویر و اشعار انتخابی خود از م. موید را برای ما بفرستید
Forwarded from ایران آزاد و آباد (مهدی نصیری)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سعیدلیلاز : ما نیازمند اصلاحات سیاسی وحکومتی کلان هستیم.
شوروی این گونه فروپاشید که دیگر اب توی لوله و برق توی سیم و....نبود ما داریم به این سمت می‌رویم...
https://t.me/virayeshe_zehn
@yaser_arab57
شوروی این گونه فروپاشید که دیگر اب توی لوله و برق توی سیم و....نبود ما داریم به این سمت می‌رویم...
https://t.me/virayeshe_zehn
@yaser_arab57
Forwarded from هم‌میهن
طرحی نو باید
سرمقاله هم‌میهن
۱۶ بهمن ۱۴۰۱
♦️ آقای محمدرضا باهنر از سیاستمداران قدیمی اصولگرایان با طرح نکاتی در فضای عمومی می‌کوشند از سوی این گروه از اصولگرایان، رویکرد سازنده‌ای را در برابر وضعیت جاری کشور مطرح کنند، که چنین کاری پسندیده است؛ هرچند تحلیل ایشان را ناقص تصور کنیم. ولی ازآنجاکه بیان این امور در حوزه عمومی و نقد آنها امری ضروری و سازنده است، از آن استقبال باید کرد.
♦️او در این گفت‌وگو نکات گوناگونی را طرح می‌کند؛ ازجمله معتقد است که؛ «شکستن رکورد مشارکت اندک در انتخابات ریاست‌جمهوری پیام کاهش سرمایه اجتماعی حکومت را به نظام بین‌الملل داد... من یادم نمی‌آید که بعد از انقلاب چنین انسجامی علیه ما در نظام بین‌الملل به‌وجود آمده باشد.»
♦️با ارجاع به بخش‌های دیگر از گفت‌وگوی ایشان شاید منظورشان این است که در انتخابات سال آینده گشایشی صورت گیرد و دوباره به نظام انتخاباتی و رقابتی اصلاح‌طلب و اصولگرا برگردیم و از این وضعیت بحرانی خارج شویم. ولی به‌نظر می‌رسد که چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. حتی اگر نگاه رسمی به پیش از انتخابات ۱۴۰۰ و ۱۳۹۸ برگردد، باز هم انتخابات رونقی نخواهد گرفت.
♦️به این دلیل ساده که اگر ایشان به اطرافیان و نزدیکان و فرزندان حتی اصولگرایان هم نگاه کنند، احتمالاً بسیاری را خواهند دید که نه‌فقط از اصولگرایان که از اصلاح‌طلبان و سایر مجموعه‌ها هم عبور کرده‌اند و پدیده‌ای به نام انتخابات در چارچوب موجود را سالبه به انتفای موضوع میدانند.
♦️به این دلیل که تحولاتی رخ داده که امکان اثربخشی انتخابات را از ذهن‌ها زدوده است. در حقیقت، نیامدن مردم در دو انتخابات قبلی ربط چندانی به رد و تائید صلاحیت‌ها نداشت. موضع مردم عدم شرکت بود. این عدم شرکت هم مبتنی بر تجربه‌هایی بود که از انتخابات گذشته و سپس اتفاقات سال‌های ۹۶ تا ۹۸ داشتند.
♦️بخش قابل‌توجهی از مردم متوجه شدند هنگامی که در برابر این اندازه از اتفاقات نه‌تنها کوچک‌ترین تغییر و اصلاح سیاستی داده نمی‌شود، سهل است که مسیر معکوس را می‌روند پس انتخابات هم هیچ تغییری ایجاد نخواهد کرد و از این‌رو آگاهانه آن را فراموش کردند. آیا اینها به آن معنی است که انتخابات به پایان رسیده است؟ با اطمینان باید گفت که انتخابات مدت‌هاست که آغاز شده؛ ولی این جریان در بیرون صندوق رأی و ساختار سیاسی در حال انجام است.
♦️وظیفه ساختار سیاسی انتقال آن به داخل صندوق است و برای این کار باید اقدامات مهمی پیش از انتخابات انجام دهد تا صندوق رأی را معنادار کند و به جایگاه خود برگرداند. در غیر این‌صورت، هیچگاه شاهد انتخاباتی حتی در اندازه‌های انتخابات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۰ هم نخواهید بود.
♦️مسئله این است که افراد و احزاب معتبر پس از این، در انتخابات نامزد و حاضر نخواهند شد؛ به این علت ساده که مردم آنان را نادیده خواهند گرفت و پاسخی به آنان نمی‌دهند.
♦️تحلیل ماجرای امروز ایران در قالب رقابت محدود اصلاح‌طلب و اصولگرا نادرست و انحرافی است. به قول معروف، آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت. باید طرحی نو در انداخت. با پیش‌فرض‌های گذشته که شاید برای زمان خود مناسب بودند و جواب می‌دادند، نمی‌توان برای امروز راهکار داد.
♦️راه‌حل اصلی، رجوع به همین مردم است. کافی است اجازه داده شود که چندین پژوهش و نظرسنجی از مردم انجام شود و ایده و ذهنیت و پیشنهادهای آنان به‌دست آید. در غیر این‌صورت، همه آنچه گفته میشود، انتزاعی و غیرواقعی است که فقط وقت را تلف می‌کند، وقتی که به قول امام‌علی(ع)، فرصت‌ها چون ابر در حال عبور و از دست رفتن است.
https://b2n.ir/t94500
#هم‌میهن
@hammihanonline
سرمقاله هم‌میهن
۱۶ بهمن ۱۴۰۱
♦️ آقای محمدرضا باهنر از سیاستمداران قدیمی اصولگرایان با طرح نکاتی در فضای عمومی می‌کوشند از سوی این گروه از اصولگرایان، رویکرد سازنده‌ای را در برابر وضعیت جاری کشور مطرح کنند، که چنین کاری پسندیده است؛ هرچند تحلیل ایشان را ناقص تصور کنیم. ولی ازآنجاکه بیان این امور در حوزه عمومی و نقد آنها امری ضروری و سازنده است، از آن استقبال باید کرد.
♦️او در این گفت‌وگو نکات گوناگونی را طرح می‌کند؛ ازجمله معتقد است که؛ «شکستن رکورد مشارکت اندک در انتخابات ریاست‌جمهوری پیام کاهش سرمایه اجتماعی حکومت را به نظام بین‌الملل داد... من یادم نمی‌آید که بعد از انقلاب چنین انسجامی علیه ما در نظام بین‌الملل به‌وجود آمده باشد.»
♦️با ارجاع به بخش‌های دیگر از گفت‌وگوی ایشان شاید منظورشان این است که در انتخابات سال آینده گشایشی صورت گیرد و دوباره به نظام انتخاباتی و رقابتی اصلاح‌طلب و اصولگرا برگردیم و از این وضعیت بحرانی خارج شویم. ولی به‌نظر می‌رسد که چنین اتفاقی رخ نخواهد داد. حتی اگر نگاه رسمی به پیش از انتخابات ۱۴۰۰ و ۱۳۹۸ برگردد، باز هم انتخابات رونقی نخواهد گرفت.
♦️به این دلیل ساده که اگر ایشان به اطرافیان و نزدیکان و فرزندان حتی اصولگرایان هم نگاه کنند، احتمالاً بسیاری را خواهند دید که نه‌فقط از اصولگرایان که از اصلاح‌طلبان و سایر مجموعه‌ها هم عبور کرده‌اند و پدیده‌ای به نام انتخابات در چارچوب موجود را سالبه به انتفای موضوع میدانند.
♦️به این دلیل که تحولاتی رخ داده که امکان اثربخشی انتخابات را از ذهن‌ها زدوده است. در حقیقت، نیامدن مردم در دو انتخابات قبلی ربط چندانی به رد و تائید صلاحیت‌ها نداشت. موضع مردم عدم شرکت بود. این عدم شرکت هم مبتنی بر تجربه‌هایی بود که از انتخابات گذشته و سپس اتفاقات سال‌های ۹۶ تا ۹۸ داشتند.
♦️بخش قابل‌توجهی از مردم متوجه شدند هنگامی که در برابر این اندازه از اتفاقات نه‌تنها کوچک‌ترین تغییر و اصلاح سیاستی داده نمی‌شود، سهل است که مسیر معکوس را می‌روند پس انتخابات هم هیچ تغییری ایجاد نخواهد کرد و از این‌رو آگاهانه آن را فراموش کردند. آیا اینها به آن معنی است که انتخابات به پایان رسیده است؟ با اطمینان باید گفت که انتخابات مدت‌هاست که آغاز شده؛ ولی این جریان در بیرون صندوق رأی و ساختار سیاسی در حال انجام است.
♦️وظیفه ساختار سیاسی انتقال آن به داخل صندوق است و برای این کار باید اقدامات مهمی پیش از انتخابات انجام دهد تا صندوق رأی را معنادار کند و به جایگاه خود برگرداند. در غیر این‌صورت، هیچگاه شاهد انتخاباتی حتی در اندازه‌های انتخابات ۱۳۹۸ و ۱۴۰۰ هم نخواهید بود.
♦️مسئله این است که افراد و احزاب معتبر پس از این، در انتخابات نامزد و حاضر نخواهند شد؛ به این علت ساده که مردم آنان را نادیده خواهند گرفت و پاسخی به آنان نمی‌دهند.
♦️تحلیل ماجرای امروز ایران در قالب رقابت محدود اصلاح‌طلب و اصولگرا نادرست و انحرافی است. به قول معروف، آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت. باید طرحی نو در انداخت. با پیش‌فرض‌های گذشته که شاید برای زمان خود مناسب بودند و جواب می‌دادند، نمی‌توان برای امروز راهکار داد.
♦️راه‌حل اصلی، رجوع به همین مردم است. کافی است اجازه داده شود که چندین پژوهش و نظرسنجی از مردم انجام شود و ایده و ذهنیت و پیشنهادهای آنان به‌دست آید. در غیر این‌صورت، همه آنچه گفته میشود، انتزاعی و غیرواقعی است که فقط وقت را تلف می‌کند، وقتی که به قول امام‌علی(ع)، فرصت‌ها چون ابر در حال عبور و از دست رفتن است.
https://b2n.ir/t94500
#هم‌میهن
@hammihanonline
hammihanonline.ir
طرحی نو باید
آقای محمدرضا باهنر از سیاستمداران قدیمی اصولگرایان با طرح نکاتی در فضای عمومی می‌کوشند از سوی این گروه از اصولگرایان، رویکرد سازنده‌ای را در برابر وضعیت جاری کش
Forwarded from ویرایش ذهن | شهاب‌الدین حائری شیرازی
محمدرضا باهنر:
قدری تردید دارم که امام گفته باشند اسرائیل باید از بین برود؛ در شورای دفاع بحث شد که این، موضع نظام باشد یا نه؟ که امام گفتند «نه» / بعضی از اصول و ساختار‌های نظام باید اصلاح شود؛ این یعنی «جمهوری دوم» / این خیانت است که چون باهنر می‌خواهد رأی بیاورد، رقبایش را حذف کنیم/ انتخاب
مشروح گفتگو را اینجا ببینید
https://t.me/virayeshe_zehn
قدری تردید دارم که امام گفته باشند اسرائیل باید از بین برود؛ در شورای دفاع بحث شد که این، موضع نظام باشد یا نه؟ که امام گفتند «نه» / بعضی از اصول و ساختار‌های نظام باید اصلاح شود؛ این یعنی «جمهوری دوم» / این خیانت است که چون باهنر می‌خواهد رأی بیاورد، رقبایش را حذف کنیم/ انتخاب
مشروح گفتگو را اینجا ببینید
https://t.me/virayeshe_zehn
Forwarded from فرهیختگان
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مفهوم پیشرفت علمی در دوران اسلامی
حسین معصومی همدانی
رائه شده در مدرسه تابستانی اندیشه پیشرفت، موسسه حکمت و فلسفه ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
حسین معصومی همدانی
رائه شده در مدرسه تابستانی اندیشه پیشرفت، موسسه حکمت و فلسفه ایران
#فرهیختگان راهی به رهایی
Forwarded from باشگاه اندیشه
🔰مدرسه مطالعات دیالوگ باشگاه اندیشه برگزار می‌کند:
📚 درآمدی بر تفکر نقادانه
🔸با ارائه‌ی: هومن پناهنده
مترجم و پژوهشگر فلسفه
🕖شنبه‌ها از ۶ اسفند ۱۴۰۱
ساعت ۱۹ تا ۲۱
🧮هزینه دوره: ۵۰۰.۰۰۰ تومان
🌐وضعیت تشکیل: حضوری
🔍برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
🔸پیام در تلگرام: ۰۹۲۰۶۴۸۰۷۱۷
🔹نام کاربری تلگرام: مدرسه‌های باشگاه اندیشه
🔸تماس با شماره تلفن:
۰۹۱۰۹۳۷۴۰۷۷
۰۲۱۶۶۴۸۰۷۱۷
#زمستان۱۴۰۱ #مطالعات_دیالوگ #باشگاه_اندیشه
@bashgahandishe
📚 درآمدی بر تفکر نقادانه
🔸با ارائه‌ی: هومن پناهنده
مترجم و پژوهشگر فلسفه
🕖شنبه‌ها از ۶ اسفند ۱۴۰۱
ساعت ۱۹ تا ۲۱
🧮هزینه دوره: ۵۰۰.۰۰۰ تومان
🌐وضعیت تشکیل: حضوری
🔍برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
🔸پیام در تلگرام: ۰۹۲۰۶۴۸۰۷۱۷
🔹نام کاربری تلگرام: مدرسه‌های باشگاه اندیشه
🔸تماس با شماره تلفن:
۰۹۱۰۹۳۷۴۰۷۷
۰۲۱۶۶۴۸۰۷۱۷
#زمستان۱۴۰۱ #مطالعات_دیالوگ #باشگاه_اندیشه
@bashgahandishe
Forwarded from باشگاه اندیشه
🔰مدرسه مطالعات دیالوگ باشگاه اندیشه برگزار می‌کند:
📚 ترجمه و تحلیل مقاله‌ی «نگاهی عقلانی به سنت» نوشته‌ی کارل پوپر
🔸با ارائه‌ی: هومن پناهنده
مترجم و پژوهشگر فلسفه
🕖شنبه‌ها از ۶ اسفند ۱۴۰۱
ساعت ۱۷ تا ۱۹
🧮هزینه دوره: ۵۰۰.۰۰۰ تومان
🌐وضعیت تشکیل: حضوری
🔍برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
🔸پیام در تلگرام: ۰۹۲۰۶۴۸۰۷۱۷
🔹نام کاربری تلگرام: مدرسه‌های باشگاه اندیشه
🔸تماس با شماره تلفن:
۰۹۱۰۹۳۷۴۰۷۷
۰۲۱۶۶۴۸۰۷۱۷
#زمستان۱۴۰۱ #مطالعات_دیالوگ #باشگاه_اندیشه
@bashgahandishe
📚 ترجمه و تحلیل مقاله‌ی «نگاهی عقلانی به سنت» نوشته‌ی کارل پوپر
🔸با ارائه‌ی: هومن پناهنده
مترجم و پژوهشگر فلسفه
🕖شنبه‌ها از ۶ اسفند ۱۴۰۱
ساعت ۱۷ تا ۱۹
🧮هزینه دوره: ۵۰۰.۰۰۰ تومان
🌐وضعیت تشکیل: حضوری
🔍برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
🔸پیام در تلگرام: ۰۹۲۰۶۴۸۰۷۱۷
🔹نام کاربری تلگرام: مدرسه‌های باشگاه اندیشه
🔸تماس با شماره تلفن:
۰۹۱۰۹۳۷۴۰۷۷
۰۲۱۶۶۴۸۰۷۱۷
#زمستان۱۴۰۱ #مطالعات_دیالوگ #باشگاه_اندیشه
@bashgahandishe
Forwarded from نوشته های روانشناختی دکتر بخشی پور (Dr. A. Bakhshipour)
روانشناسی خودکامگی.pdf
270.6 KB
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
.
شب گذشته برنامه‌ی «شیوه» شبکه‌ی چهار سیما میزبان مناظره‌ای با موضوع «سیاستگذاری علم در ایران» با حضور رضا منصوری، فیزیک‌دان، کیهان‌شناس و استاد بازنشسته‌ی دانشکده‌ی فیزیک دانشگاه صنعتی شریف، و ابراهیم سوزنچی، عضو شورایعالی انقلاب فرهنگی و استاد دانشگاه صنعتی شریف، بود.
بخشی از سخنان دکتر منصوری در پی می‌آید:
*ما با وجود گذشت ۱۵۰ سال هنوز درک درستی از علم مدرن نداریم. این عدم درک درست از علم مسئولان و دانشگاهیان و همینطور مدعیان حوزه‌های علمیه را شامل میشود و علم به معنای Science را نمی‌دانیم که چیست. آموزش عالی و نوشتن کتاب‌های علمی به معنای علم نیست.
*شورایعالی انقلاب فرهنگی به جز «انقیاد تفکر» کاری نکرده است. در ابتدای فعالیت این شورا از علم و توجه به آن خبری نبود و مصوبات این شورا هم از جنس «انقیاد تفکر» و مزاحمت بر سر راه خلاقیت بوده و هست.
*مغازه‌ی نانوایی سنگکی را در نظر بگیرید که همه چیز آن برای پخت نان مهیاست اما از این مغازه نانی در نمی‌آید در نتیجه آن مغازه نانوایی نیست؛ سیاستگذاری علم در ایران و نهادهای سیاستگذار نیز همچون همین مغازه هستند. نهادهای سیاستگذاری علم را داریم اما این چرخ‌دنده‌ها کنار هم نمی‌چرخد.
*با وجود آنکه افزایش بودجه‌ی تحقیقات به سه درصد تولید ناخالص داخلی GDP با تاکید رهبری و مصوبه‌ی دولت و مجلس همراه بوده اما هیچگاه بودجه‌ی تحقیقات به این میزان افزایش نداشته است. چرا کمیسیون آموزش مجلس که اگر دختر و پسری در یک اردوی دانشجویی با هم حرف بزنند واکنش نشان می‌دهد هیچگاه در این موضوع وارد نشده که چرا مصوبه‌ی مجلس و اصرار و تاکید رهبری اجرا نشده است؟!
*بودجه‌ی پژوهش برای پژوهشگر در حال حاضر یک دلار در روز است؛ پژوهش با روزی یک دلار و بودجه‌ای که با آن نمی‌توان یک مجله و کتاب علمی هم خرید شوخی و مسخره بازی است. چطور با این وضعیت می‌تواند با دنیا رقابت کند؟!
*درباره‌ی ادعای پیشرفت در نانو و … یا در جهل کامل هستیم یا تصور می‌کنیم که کشوری خداباور و شیعه مگر می‌تواند رشد نکرده باشد؛ بله میشود! اینکه می‌گوییم جزو چهار کشور دنیا در نانو هستیم شوخی است. امروز علم و اقتصاد در هم تنیده است و کشورهای دیگر از این مرحله عبور کرده‌اند.
*سیاستگذاری علمی با دستور درست نمی‌شود. اینکه با همین پول اندکی که داریم چه کاری می‌توانیم انجام دهیم را با سیاست می‌توانیم درست کنیم. برای مثال در سند پژوهشی آمریکا مسائل دارای اولویت تعیین شده، در کشور ما کسی هست این را از ما بخواهد و بگوید چه مشکلاتی وجود دارد و راه حل‌های آن کدام است؟
#روش_شناسی #معرفت_شناسی #فلسفه_علم
@MostafaTajzadeh
@persian_organon | ایوان‌چراغانی‌دانش
@mghlte عصر روشنگری
شب گذشته برنامه‌ی «شیوه» شبکه‌ی چهار سیما میزبان مناظره‌ای با موضوع «سیاستگذاری علم در ایران» با حضور رضا منصوری، فیزیک‌دان، کیهان‌شناس و استاد بازنشسته‌ی دانشکده‌ی فیزیک دانشگاه صنعتی شریف، و ابراهیم سوزنچی، عضو شورایعالی انقلاب فرهنگی و استاد دانشگاه صنعتی شریف، بود.
بخشی از سخنان دکتر منصوری در پی می‌آید:
*ما با وجود گذشت ۱۵۰ سال هنوز درک درستی از علم مدرن نداریم. این عدم درک درست از علم مسئولان و دانشگاهیان و همینطور مدعیان حوزه‌های علمیه را شامل میشود و علم به معنای Science را نمی‌دانیم که چیست. آموزش عالی و نوشتن کتاب‌های علمی به معنای علم نیست.
*شورایعالی انقلاب فرهنگی به جز «انقیاد تفکر» کاری نکرده است. در ابتدای فعالیت این شورا از علم و توجه به آن خبری نبود و مصوبات این شورا هم از جنس «انقیاد تفکر» و مزاحمت بر سر راه خلاقیت بوده و هست.
*مغازه‌ی نانوایی سنگکی را در نظر بگیرید که همه چیز آن برای پخت نان مهیاست اما از این مغازه نانی در نمی‌آید در نتیجه آن مغازه نانوایی نیست؛ سیاستگذاری علم در ایران و نهادهای سیاستگذار نیز همچون همین مغازه هستند. نهادهای سیاستگذاری علم را داریم اما این چرخ‌دنده‌ها کنار هم نمی‌چرخد.
*با وجود آنکه افزایش بودجه‌ی تحقیقات به سه درصد تولید ناخالص داخلی GDP با تاکید رهبری و مصوبه‌ی دولت و مجلس همراه بوده اما هیچگاه بودجه‌ی تحقیقات به این میزان افزایش نداشته است. چرا کمیسیون آموزش مجلس که اگر دختر و پسری در یک اردوی دانشجویی با هم حرف بزنند واکنش نشان می‌دهد هیچگاه در این موضوع وارد نشده که چرا مصوبه‌ی مجلس و اصرار و تاکید رهبری اجرا نشده است؟!
*بودجه‌ی پژوهش برای پژوهشگر در حال حاضر یک دلار در روز است؛ پژوهش با روزی یک دلار و بودجه‌ای که با آن نمی‌توان یک مجله و کتاب علمی هم خرید شوخی و مسخره بازی است. چطور با این وضعیت می‌تواند با دنیا رقابت کند؟!
*درباره‌ی ادعای پیشرفت در نانو و … یا در جهل کامل هستیم یا تصور می‌کنیم که کشوری خداباور و شیعه مگر می‌تواند رشد نکرده باشد؛ بله میشود! اینکه می‌گوییم جزو چهار کشور دنیا در نانو هستیم شوخی است. امروز علم و اقتصاد در هم تنیده است و کشورهای دیگر از این مرحله عبور کرده‌اند.
*سیاستگذاری علمی با دستور درست نمی‌شود. اینکه با همین پول اندکی که داریم چه کاری می‌توانیم انجام دهیم را با سیاست می‌توانیم درست کنیم. برای مثال در سند پژوهشی آمریکا مسائل دارای اولویت تعیین شده، در کشور ما کسی هست این را از ما بخواهد و بگوید چه مشکلاتی وجود دارد و راه حل‌های آن کدام است؟
#روش_شناسی #معرفت_شناسی #فلسفه_علم
@MostafaTajzadeh
@persian_organon | ایوان‌چراغانی‌دانش
@mghlte عصر روشنگری
Telegram
attach 📎
Forwarded from روح‌الله سلیمانی‌پور
▫️در نکوهشِ پُرنویسی و بی‌محتوانویسی
دیشب در پرسه‌های اینترنتی به مقاله‌ای خواندنی و آموزنده، ولی در عین حال، صریح و هشداردهنده، از زنده‌یاد مجتبی عبدالله‌نژاد بر خوردم. عبدالله‌نژاد، در این مقاله با عنوان «خرّمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»، پس از ادای احترام به استاد خرّمشاهی و تحسین و ستایش خدمات فرهنگیِ او، پُرنویسیِ خرّمشاهی را زیر تیغ نقد برده و با نشان دادن نمونه‌هایی چند، بر بی‌محتواییِ برخی نوشته‌های اخیر او خُرده‌ها گرفته است.
کاملاً آشکار است که نقد صریح و روشن مجتبی عبدالله‌نژاد فقط به استاد خرّمشاهی محدود نمی‌شود و به‌سادگی می‌توان همین پُرنویسی و پُرگویی و بی‌محتوانویسی را به بسیاری از پژوهشگران و نویسندگان امروزِ ایران تعمیم داد. البته، داستان حُزن‌انگیز مقاله‌های دانشگاهیِ ما خودش حکایت جگرسوز دیگری است که بر آن باید خون گریست.
لینک مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد را در زیر همین پست می‌گذارم تا علاقه‌مندان بتوانند به آن مراجعه کنند و بخوانند، اما آنچه وادارم کرد این یادداشت را بنویسم، چیز دیگری بود. در بخشی از این مقاله، عبدالله‌نژاد، چند جمله از نامهٔ علامهٔ قزوینی به تقی‌زاده را نقل می‌کند که به‌راستی برای هر پژوهشگر و اندیشه‌ورز و نویسنده‌ای، باید تکان‌دهنده و درس‌آموز و عبرت‌انگیز باشد. نامهٔ علامهٔ قزوینی چنان عجیب و غریب است که شاید برخی از ما نتوانیم آن را باور کنیم. دریغم آمد این بخش از مقاله را با شما به اشتراک نگذارم. افسوس که اجل مهلت نداد و با مرگِ زودهنگام مجتبی عبدالله‌نژاد، جامعهٔ علمی و ادبیِ ما از خدمات فکری و فرهنگیِ این نویسنده، مترجم، و منتقد باریک‌بین و هوشیار و آگاه محروم شد. (آنچه در زیر می‌آید عیناً از مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد است):
یک وقتی مرحوم تقی‌زاده از علامه قزوینی خواسته بود برای جشنواره فردوسی راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد. علامه قزوینی در ابتدا پذیرفت که این کار را انجام بدهد، ولی بعد از چند ماه در نامه‌ای خطاب به مرحوم تقی‌زاده نوشت: «بنده از همان روز ورود مرقومۀ دو ماه پیش سرکار شروع کردم به تتبع در مظان این موضوع و رجوع به جمیع مآخذ و کتبی که از دور یا نزدیک ربط مائی به این مسئله داشته باشد و از آن روز تاکنون بلااتقطاع کارم همین بوده است و تقریباً غالب مظان راجع به این موضوع را از فرنگی و مسلمان خواندم و حتی نصف اول شاهنامه را (که فقط قسمت مهم و اساطیری آن است) منظماً خواندم و بسیار یادداشت‌ها و استخراجات از جمیع جاها جمع کردم. ولی پس از همه این زحمات این روزها که خواستم این یادداشت‌ها و استخراجات را به هم بدوزم و یک چیزی ولو مختصر از آن درست کنم، دیدم جمیع چیزهایی که من یادداشت و استنباط یا کشف یا اجتهاد کرده‌ام، همه یا در مقالات مفصل سرکار یا در رسالۀ نفیسه نولدکه یا در مقدمه مبسوط مُهل بر شاهنامه به نحو اشباع و با آب‌و‌تاب هر چه تمام‌تر مندرج است و هیچ هیچ مطلب تازه‌ای بنده کشف نکرده‌ام… هر چه این یادداشت‌های خود را در مدت یکی دو هفته شب و روز پیش و پس کردم و سنجیدم و کشیدم و با یکدیگر موازنه نمودم، دیدم فی‌الواقع یک کلمه تازه‌ای من پیدا نکرده‌ام… حالا بفرمایید تکلیف من بیچاره چیست؟ گمان نکنید که این حرف‌ها تواضع یا هضم نفس و فروتنی و این جور چیزهاست. خیر، تأسف خود بنده بر بی‌نتیجه ماندن دو ماه زحمات و تتبعات خودم به مراتب بیش از تأسف سرکار است بر عدم امتثال قهری بنده امر سرکار را. بلی، یک کار می‌توان کرد و آن این است که به رسم مقاله‌نویس‌های جراید، بنده از مجموع زحمات این سه نفر مذکور و غیرهم با قدری جرح و تعدیل و زیاد و نقصان و باز به قول عوام «کفروا فکروا» کردن یک مقاله‌ای تلفیق نمایم و برای قرّاء ایرانی که عموماً از مأخذ مذکوره بی‌اطلاع‌اند سوغات بفرستم. این را صریحاً عرض می‌کنم که از دست بنده برنمی‌آید. من برای اختلاس ثمره زحمات سایرین و اندود کردن زر و سیم دیگران و یک درهم ناسره‌ای از آن ساختن و رواج دادن به هیچ وجه حاضر نیستم، و اصلاً اگر هم بخواهم، نمی‌توانم این کار را بکنم.»
این علامهٔ قزوینی بود که دو ماه شبانه‌روز زحمت کشید و یادداشت جمع کرد و نصف شاهنامه و جمیع کتب و مآخذ فارسی و عربی و فرنگی را با دقت خواند که راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد و چون دید نکته تازه‌ای کشف نکرده، با وجود آن همه رودربایستی که با مرحوم تقی‌زاده داشت، از خیر نوشتن مقاله گذشت؛ و این آقای بهاءالدین خرمشاهی است که به قول انوری «برداشت کلک و کاغذ و فرفر فرونوشت».
▪️نشانی مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد با عنوان ««خرمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»:
http://raahak.com/?p=1883
☑️ هم‌رسانی کنید.
#اخلاق_پژوهش
#اخلاق_نگارش
#نقد
▫️روح‌الله سلیمانی‌پور
▫️۶ شهریور ۱۳۹۷
@soleimanipur
دیشب در پرسه‌های اینترنتی به مقاله‌ای خواندنی و آموزنده، ولی در عین حال، صریح و هشداردهنده، از زنده‌یاد مجتبی عبدالله‌نژاد بر خوردم. عبدالله‌نژاد، در این مقاله با عنوان «خرّمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»، پس از ادای احترام به استاد خرّمشاهی و تحسین و ستایش خدمات فرهنگیِ او، پُرنویسیِ خرّمشاهی را زیر تیغ نقد برده و با نشان دادن نمونه‌هایی چند، بر بی‌محتواییِ برخی نوشته‌های اخیر او خُرده‌ها گرفته است.
کاملاً آشکار است که نقد صریح و روشن مجتبی عبدالله‌نژاد فقط به استاد خرّمشاهی محدود نمی‌شود و به‌سادگی می‌توان همین پُرنویسی و پُرگویی و بی‌محتوانویسی را به بسیاری از پژوهشگران و نویسندگان امروزِ ایران تعمیم داد. البته، داستان حُزن‌انگیز مقاله‌های دانشگاهیِ ما خودش حکایت جگرسوز دیگری است که بر آن باید خون گریست.
لینک مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد را در زیر همین پست می‌گذارم تا علاقه‌مندان بتوانند به آن مراجعه کنند و بخوانند، اما آنچه وادارم کرد این یادداشت را بنویسم، چیز دیگری بود. در بخشی از این مقاله، عبدالله‌نژاد، چند جمله از نامهٔ علامهٔ قزوینی به تقی‌زاده را نقل می‌کند که به‌راستی برای هر پژوهشگر و اندیشه‌ورز و نویسنده‌ای، باید تکان‌دهنده و درس‌آموز و عبرت‌انگیز باشد. نامهٔ علامهٔ قزوینی چنان عجیب و غریب است که شاید برخی از ما نتوانیم آن را باور کنیم. دریغم آمد این بخش از مقاله را با شما به اشتراک نگذارم. افسوس که اجل مهلت نداد و با مرگِ زودهنگام مجتبی عبدالله‌نژاد، جامعهٔ علمی و ادبیِ ما از خدمات فکری و فرهنگیِ این نویسنده، مترجم، و منتقد باریک‌بین و هوشیار و آگاه محروم شد. (آنچه در زیر می‌آید عیناً از مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد است):
یک وقتی مرحوم تقی‌زاده از علامه قزوینی خواسته بود برای جشنواره فردوسی راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد. علامه قزوینی در ابتدا پذیرفت که این کار را انجام بدهد، ولی بعد از چند ماه در نامه‌ای خطاب به مرحوم تقی‌زاده نوشت: «بنده از همان روز ورود مرقومۀ دو ماه پیش سرکار شروع کردم به تتبع در مظان این موضوع و رجوع به جمیع مآخذ و کتبی که از دور یا نزدیک ربط مائی به این مسئله داشته باشد و از آن روز تاکنون بلااتقطاع کارم همین بوده است و تقریباً غالب مظان راجع به این موضوع را از فرنگی و مسلمان خواندم و حتی نصف اول شاهنامه را (که فقط قسمت مهم و اساطیری آن است) منظماً خواندم و بسیار یادداشت‌ها و استخراجات از جمیع جاها جمع کردم. ولی پس از همه این زحمات این روزها که خواستم این یادداشت‌ها و استخراجات را به هم بدوزم و یک چیزی ولو مختصر از آن درست کنم، دیدم جمیع چیزهایی که من یادداشت و استنباط یا کشف یا اجتهاد کرده‌ام، همه یا در مقالات مفصل سرکار یا در رسالۀ نفیسه نولدکه یا در مقدمه مبسوط مُهل بر شاهنامه به نحو اشباع و با آب‌و‌تاب هر چه تمام‌تر مندرج است و هیچ هیچ مطلب تازه‌ای بنده کشف نکرده‌ام… هر چه این یادداشت‌های خود را در مدت یکی دو هفته شب و روز پیش و پس کردم و سنجیدم و کشیدم و با یکدیگر موازنه نمودم، دیدم فی‌الواقع یک کلمه تازه‌ای من پیدا نکرده‌ام… حالا بفرمایید تکلیف من بیچاره چیست؟ گمان نکنید که این حرف‌ها تواضع یا هضم نفس و فروتنی و این جور چیزهاست. خیر، تأسف خود بنده بر بی‌نتیجه ماندن دو ماه زحمات و تتبعات خودم به مراتب بیش از تأسف سرکار است بر عدم امتثال قهری بنده امر سرکار را. بلی، یک کار می‌توان کرد و آن این است که به رسم مقاله‌نویس‌های جراید، بنده از مجموع زحمات این سه نفر مذکور و غیرهم با قدری جرح و تعدیل و زیاد و نقصان و باز به قول عوام «کفروا فکروا» کردن یک مقاله‌ای تلفیق نمایم و برای قرّاء ایرانی که عموماً از مأخذ مذکوره بی‌اطلاع‌اند سوغات بفرستم. این را صریحاً عرض می‌کنم که از دست بنده برنمی‌آید. من برای اختلاس ثمره زحمات سایرین و اندود کردن زر و سیم دیگران و یک درهم ناسره‌ای از آن ساختن و رواج دادن به هیچ وجه حاضر نیستم، و اصلاً اگر هم بخواهم، نمی‌توانم این کار را بکنم.»
این علامهٔ قزوینی بود که دو ماه شبانه‌روز زحمت کشید و یادداشت جمع کرد و نصف شاهنامه و جمیع کتب و مآخذ فارسی و عربی و فرنگی را با دقت خواند که راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد و چون دید نکته تازه‌ای کشف نکرده، با وجود آن همه رودربایستی که با مرحوم تقی‌زاده داشت، از خیر نوشتن مقاله گذشت؛ و این آقای بهاءالدین خرمشاهی است که به قول انوری «برداشت کلک و کاغذ و فرفر فرونوشت».
▪️نشانی مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد با عنوان ««خرمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»:
http://raahak.com/?p=1883
☑️ هم‌رسانی کنید.
#اخلاق_پژوهش
#اخلاق_نگارش
#نقد
▫️روح‌الله سلیمانی‌پور
▫️۶ شهریور ۱۳۹۷
@soleimanipur
Forwarded from جامعه‌شناسی
افراد متعصب به ندرت بذله‌گو هستند؛ در واقع آنها طنز را تهدیدی برای یقینهای خودشان میدانند. طنز عموما از یک سو قطعیت را به سخره میگیرد و از سوی دیگر پشتیبانِ کسی است که با افراد متعصب مخالفند، برای همین است که بازار جوک عمدتاً در شرایط سرکوب سیاسی گرم میشود...
اتحاد شوروی و اقمارش بستری مناسب برای انبوهِ جوکهایی بودند که هم رژیمهایِ مختلف کمونیست را به سخره میگرفتند و هم حامیِ مخالفین این رژیمها بودند.
#پیتر_برگر
اعتقاد بدون تعصب
🌏جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
اتحاد شوروی و اقمارش بستری مناسب برای انبوهِ جوکهایی بودند که هم رژیمهایِ مختلف کمونیست را به سخره میگرفتند و هم حامیِ مخالفین این رژیمها بودند.
#پیتر_برگر
اعتقاد بدون تعصب
🌏جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY
Forwarded from هم‌میهن
🔴 سرقت و تخریب آجر نوشته‌های باستانی چغازنبیل!
♦️پژوهشگر حوزه میراث فرهنگی خوزستان از تخریب و سرقت آجر نوشته‌های باستانی چغازنبیل خبر داد.
♦️مجتبی گهستونی خبرنگار و فعال حوزه میراث فرهنگی خوزستان دراین خصوص نوشت: نیایشگاه چغازنبیل نخستین اثر ثبت جهانی ایران در یونسکو دردهای متعددی در پیکره خود دارد و هربار این زخم‌ها تازه‌تر میشود.
♦️چندی پیش در بازدید از زیگورات چغارنبیل شاهد تخریب بخش‌هایی از آجرها و کتیبه‌های باستانی به جای مانده از دوران ایلامی (قرن ۱۳ پیش از میلاد) در این بنا شدم و به دنبال آن موضوع را پیگیری و هربار با توجیه و جواب‌هایی مواجه می‌شدم.
♦️اما وقعیت این بود که از روزهای قبل از بازدید من، بخش‌هایی از آجرها و کتیبه‌های باستانی به یادگار مانده از دوران کهن سرقت و تخریب شده بودند. /خوزتاب
#هم‌میهن
@hammihanonline
♦️پژوهشگر حوزه میراث فرهنگی خوزستان از تخریب و سرقت آجر نوشته‌های باستانی چغازنبیل خبر داد.
♦️مجتبی گهستونی خبرنگار و فعال حوزه میراث فرهنگی خوزستان دراین خصوص نوشت: نیایشگاه چغازنبیل نخستین اثر ثبت جهانی ایران در یونسکو دردهای متعددی در پیکره خود دارد و هربار این زخم‌ها تازه‌تر میشود.
♦️چندی پیش در بازدید از زیگورات چغارنبیل شاهد تخریب بخش‌هایی از آجرها و کتیبه‌های باستانی به جای مانده از دوران ایلامی (قرن ۱۳ پیش از میلاد) در این بنا شدم و به دنبال آن موضوع را پیگیری و هربار با توجیه و جواب‌هایی مواجه می‌شدم.
♦️اما وقعیت این بود که از روزهای قبل از بازدید من، بخش‌هایی از آجرها و کتیبه‌های باستانی به یادگار مانده از دوران کهن سرقت و تخریب شده بودند. /خوزتاب
#هم‌میهن
@hammihanonline
Forwarded from رضا موسوی طبری (رضا موسوي طبري)
🔸 پند شنیدنی حکیم سنایی
چندی پیش که در جستجوی کتابی، ناچار به پیاده‌روی در مرکز شهر شدم و از لابلای جمعیت از این کوچه به آن کوچه و از این خیابان به آن خیابان می‌رفتم ناگهان گزارشگری (شاید از صدا و سیما) روبه‌رویم سبز شد و طرح پرسشی کرد که اصلاً متوجه نشدم دربارۀ چیست. خواستم عذرخواهی کنم و به راهم ادامه بدهم که پرسید: چه پیامی برای مسئولان دارید؟
یکباره وسوسه شدم حرفی بزنم. گفتم: بنده که قدرِ این بلوک‌های سیمانیِ کنارِ جاده هم به حساب نمی‌آیم اما حکیم سنایی غزنوی پیامی دارد برای صدرِ همۀ مسئولان.
با تردید و اکراه گفت: بفرمایید.
علی رغم ضعف حافظه و شاید مختصری تغییر و تصرّف، عرض کردم:
با همه خَلقِ جهاندارِ حکیم
اگر از ره به‌در و گر به‌رهند-
آنچنان زی که بمیری، برَهی
نه چنان زی که بمیری، برَهند
خبرنگار اعزامی تشکّر غلیظی کرد ولی بعید می‌دانم پند سنایی در این ایام پرافتخار از شبکه‌ای پخش شده باشد.
https://t.me/rezamousavitabari
چندی پیش که در جستجوی کتابی، ناچار به پیاده‌روی در مرکز شهر شدم و از لابلای جمعیت از این کوچه به آن کوچه و از این خیابان به آن خیابان می‌رفتم ناگهان گزارشگری (شاید از صدا و سیما) روبه‌رویم سبز شد و طرح پرسشی کرد که اصلاً متوجه نشدم دربارۀ چیست. خواستم عذرخواهی کنم و به راهم ادامه بدهم که پرسید: چه پیامی برای مسئولان دارید؟
یکباره وسوسه شدم حرفی بزنم. گفتم: بنده که قدرِ این بلوک‌های سیمانیِ کنارِ جاده هم به حساب نمی‌آیم اما حکیم سنایی غزنوی پیامی دارد برای صدرِ همۀ مسئولان.
با تردید و اکراه گفت: بفرمایید.
علی رغم ضعف حافظه و شاید مختصری تغییر و تصرّف، عرض کردم:
با همه خَلقِ جهاندارِ حکیم
اگر از ره به‌در و گر به‌رهند-
آنچنان زی که بمیری، برَهی
نه چنان زی که بمیری، برَهند
خبرنگار اعزامی تشکّر غلیظی کرد ولی بعید می‌دانم پند سنایی در این ایام پرافتخار از شبکه‌ای پخش شده باشد.
https://t.me/rezamousavitabari
Telegram
رضا موسوی طبری
یادداشت‌هایی در ادب و تاریخ و سیاست
@mousavitabari
@mousavitabari
Forwarded from هم‌میهن
اصلاحات؛ پایان یا آغاز؟
سرمقاله هم‌میهن
۹ اسفند ۱۴۰۱
♦️جبهه اصلاحات با استعفای آقای بهزاد نبوی از ریاست آن وارد مرحله‌ای شد ه است که در آن، واقعیت‌های بیرونی بر این جبهه اثر گذاشت؛ پیش از آنکه خودشان به این واقعیت‌ها پی ببرند.
♦️جبهه‌ای که در عمل دچار نوعی تقلیل‌گرایی سیاسی شده بود و اصلاحات را به مشارکت انتخاباتی تعبیر می کرد، درحالی‌که از مشارکت انتخاباتی صورت و ظاهری بیش باقی نمانده بود.
♦️این شکل‌گرایی و تقلیل دادن مفاهیم اصلی اصلاح‌طلبی، به حضور انتخاباتی سبب شد که جبهه اصلاحات درک درستی از جامعه پیدا نکند و اصلاحات تبدیل به آئین سیاسی شود؛ آئینی که با گذشت زمان نامفهوم‌تر و بی‌ارتباط‌تر با متن زندگی مردم می‌شد.
♦️آنان همان اشتباهی را مرتکب شدند که به نحو دیگری جناح مقابل انجام می‌دهد و اسلام را به مناسک تقلیل داده و از معنای واقعی آن دور شده است، همان رویکردی که ظاهر را بر باطن برتری داده و معیار داوری درباره افراد را ظاهر و نه واقعیت آنان دانسته است.
♦️چنین خطایی در جبهه اصلاحات دیر یا زود به بن‌بست می‌رسید و پس ازسال ۹۶ رسید، ولی کسانی که عهده‌دار این جبهه بودند، آخرین سرمایه‌های آن را در انتخابات سال ۱۴۰۰ به میدان آوردند و مصرف کردند و پس از آن دیگر رمقی نداشتند که بخواهند ادامه دهند و دیرترین زمان پایان آن همان مقطع پس از خرداد ۱۴۰۰ بود و ادامه آن جز زیان نتیجه دیگری نداشت ولی باز هم مقاومت کردند، تا در نهایت به دلیل تحولات گسترده و تناقضات داخلی، امکان ادامه آن از میان رفت و اکنون با استعفای آقای بهزاد نبوی به نحوی باید پایان یک دوره از فعالیت سیاسی را اعلام کرد.
♦️دوره‌ای که نقاط قوت و ضعف خود را داشته است، ولی ارزیابی دقیق از این نقاط و داوری درباره کارنامه آن امری تاریخی است و باید به آیندگان سپرد. آنچه که امروز مهم است، ناکارآمدی این جبهه است که از 5 سال پیش عیان بود و باید همان زمان اقدام می‌شد و به دلایل عادت‌وارگی سیاسیون مقاومت شد و نتیجه این شد که اکنون نه از روی انتخابی آگاهانه، بلکه از روی اجبار تن به این وضعیت داده شده است.
♦️آیا این به منزله پایان اصلاح‌طلبی است؟ اگر آنها و عملکردشان مطابق با اصلاح‌طلبی بود، پاسخ بلی است، ولی اگر پاسخ ما نه باشد و معتقد باشیم و اثبات کنیم که این جریان مرتکب فاصله‌گیری معنادار از شعارهای اصلی اصلاح‌طلبی شده است و از سوی دیگر خودشان نیز بپذیرند و بتوانند با نقد روند طی‌شده‌ای که منجر به این وضعیت شده به اصلاحات برگردند و با تغییر اساسی در افراد و حاملان این ایده و التزام به بنیان‌های اصلاح‌طلبی طرحی نو دراندازند.
♦️در این صورت تردیدی نباید داشت که با اقبال مواجه خواهند شد، زیرا خواست اکثریت جامعه انجام اصلاحات است، چه در میان مخالفان و چه حتی در میان طرفداران ساختار موجود، اصلاحات یک خواست غالب و عملی و کم‌هزینه و به سود مردم و کشور است. اصلاحات باید منجر به انتخاباتی شود که شرایط لازم را برای مشارکت عمومی و اثرگذاری مثبت دارد و تقلیل اصلاحات به حضور انتخاباتی، ضربه به اصلاحات بود.
♦️ اصلاح‌طلب واقعی باید خوب بشنود و خوب گفت‌وگو کند و خوب متحول شود. اینها ربطی به نقد شخصیت افراد ندارد آنچه مهم است رعایت بنیان‌های سیاسی و اصلاح‌طلبانه است.
♦️ بنیان سیاست عمل جمعی بر پایه گفت‌وگوی آزاد و تفاهم عمومی است. بنیان اصلاح‌طلبی نیز پرهیز از خشونت دفاع بدون قید و شرط از حاکمیت قانون، تن ندادن به شکاف قدرت و مسئولیت، دفاع بی‌قید و شرط از حاکمیت ملت و... است.
https://b2n.ir/h97762
#هم‌میهن
@hammihanonline
سرمقاله هم‌میهن
۹ اسفند ۱۴۰۱
♦️جبهه اصلاحات با استعفای آقای بهزاد نبوی از ریاست آن وارد مرحله‌ای شد ه است که در آن، واقعیت‌های بیرونی بر این جبهه اثر گذاشت؛ پیش از آنکه خودشان به این واقعیت‌ها پی ببرند.
♦️جبهه‌ای که در عمل دچار نوعی تقلیل‌گرایی سیاسی شده بود و اصلاحات را به مشارکت انتخاباتی تعبیر می کرد، درحالی‌که از مشارکت انتخاباتی صورت و ظاهری بیش باقی نمانده بود.
♦️این شکل‌گرایی و تقلیل دادن مفاهیم اصلی اصلاح‌طلبی، به حضور انتخاباتی سبب شد که جبهه اصلاحات درک درستی از جامعه پیدا نکند و اصلاحات تبدیل به آئین سیاسی شود؛ آئینی که با گذشت زمان نامفهوم‌تر و بی‌ارتباط‌تر با متن زندگی مردم می‌شد.
♦️آنان همان اشتباهی را مرتکب شدند که به نحو دیگری جناح مقابل انجام می‌دهد و اسلام را به مناسک تقلیل داده و از معنای واقعی آن دور شده است، همان رویکردی که ظاهر را بر باطن برتری داده و معیار داوری درباره افراد را ظاهر و نه واقعیت آنان دانسته است.
♦️چنین خطایی در جبهه اصلاحات دیر یا زود به بن‌بست می‌رسید و پس ازسال ۹۶ رسید، ولی کسانی که عهده‌دار این جبهه بودند، آخرین سرمایه‌های آن را در انتخابات سال ۱۴۰۰ به میدان آوردند و مصرف کردند و پس از آن دیگر رمقی نداشتند که بخواهند ادامه دهند و دیرترین زمان پایان آن همان مقطع پس از خرداد ۱۴۰۰ بود و ادامه آن جز زیان نتیجه دیگری نداشت ولی باز هم مقاومت کردند، تا در نهایت به دلیل تحولات گسترده و تناقضات داخلی، امکان ادامه آن از میان رفت و اکنون با استعفای آقای بهزاد نبوی به نحوی باید پایان یک دوره از فعالیت سیاسی را اعلام کرد.
♦️دوره‌ای که نقاط قوت و ضعف خود را داشته است، ولی ارزیابی دقیق از این نقاط و داوری درباره کارنامه آن امری تاریخی است و باید به آیندگان سپرد. آنچه که امروز مهم است، ناکارآمدی این جبهه است که از 5 سال پیش عیان بود و باید همان زمان اقدام می‌شد و به دلایل عادت‌وارگی سیاسیون مقاومت شد و نتیجه این شد که اکنون نه از روی انتخابی آگاهانه، بلکه از روی اجبار تن به این وضعیت داده شده است.
♦️آیا این به منزله پایان اصلاح‌طلبی است؟ اگر آنها و عملکردشان مطابق با اصلاح‌طلبی بود، پاسخ بلی است، ولی اگر پاسخ ما نه باشد و معتقد باشیم و اثبات کنیم که این جریان مرتکب فاصله‌گیری معنادار از شعارهای اصلی اصلاح‌طلبی شده است و از سوی دیگر خودشان نیز بپذیرند و بتوانند با نقد روند طی‌شده‌ای که منجر به این وضعیت شده به اصلاحات برگردند و با تغییر اساسی در افراد و حاملان این ایده و التزام به بنیان‌های اصلاح‌طلبی طرحی نو دراندازند.
♦️در این صورت تردیدی نباید داشت که با اقبال مواجه خواهند شد، زیرا خواست اکثریت جامعه انجام اصلاحات است، چه در میان مخالفان و چه حتی در میان طرفداران ساختار موجود، اصلاحات یک خواست غالب و عملی و کم‌هزینه و به سود مردم و کشور است. اصلاحات باید منجر به انتخاباتی شود که شرایط لازم را برای مشارکت عمومی و اثرگذاری مثبت دارد و تقلیل اصلاحات به حضور انتخاباتی، ضربه به اصلاحات بود.
♦️ اصلاح‌طلب واقعی باید خوب بشنود و خوب گفت‌وگو کند و خوب متحول شود. اینها ربطی به نقد شخصیت افراد ندارد آنچه مهم است رعایت بنیان‌های سیاسی و اصلاح‌طلبانه است.
♦️ بنیان سیاست عمل جمعی بر پایه گفت‌وگوی آزاد و تفاهم عمومی است. بنیان اصلاح‌طلبی نیز پرهیز از خشونت دفاع بدون قید و شرط از حاکمیت قانون، تن ندادن به شکاف قدرت و مسئولیت، دفاع بی‌قید و شرط از حاکمیت ملت و... است.
https://b2n.ir/h97762
#هم‌میهن
@hammihanonline
hammihanonline.ir
اصلاحات؛ پایان یا آغاز؟
جبهه اصلاحات با استعفای آقای بهزاد نبوی از ریاست آن وارد مرحله‌ای شد ه است که در آن، واقعیت‌های بیرونی بر این جبهه اثر گذاشت؛
Forwarded from اعتمادآنلاین
🔻احمد میدری، فعال اقتصادی: وضعیتی که در آن قرار داریم را تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند؛ نمی توان با هیچ‌یک از دو طرف دعوا همراهی کرد
احمد میدری، معاون وزیر کار دولت دوازدهم، طی یادداشتی برای روزنامه اعتماد نوشت:
🔹در وضعیتی قرار گرفته‌ایم که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. حل منازعه مساله اصلی است.
🔹اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی میشود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است./ اعتماد
این مطلب را #اینجا_بخوانیم 👇
https://www.etemadonline.com/tiny/news-599728
#سیاسی
@EtemadOnline
احمد میدری، معاون وزیر کار دولت دوازدهم، طی یادداشتی برای روزنامه اعتماد نوشت:
🔹در وضعیتی قرار گرفته‌ایم که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. حل منازعه مساله اصلی است.
🔹اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی میشود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است./ اعتماد
این مطلب را #اینجا_بخوانیم 👇
https://www.etemadonline.com/tiny/news-599728
#سیاسی
@EtemadOnline
اعتمادآنلاین
وضعیتی که در آن قرار داریم را تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند؛ نمی توان با هیچ‌یک از دو طرف دعوا همراهی کرد
در وضعیتی قرار گرفته‌ایم که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. حل منازعه مساله…
Forwarded from احمد میدری
⭕️ در جستجوی شتر هجدهم
احمد میدری
به دکتر خانیکی زنگ زدم که برای جلسه نکوداشت هماهنگی‌های لازم صورت گیرد. گفت من راضی به این مراسم نیستم. به ایشان گفتم ما و جامعه نیازمند این مراسم هستیم و این هم بدون تعارف می‌گویم. گفتم علتش را توضیح خواهم داد. علتش جست‌وجو برای شتر هیجدهم است. داستان شتر هجدهم را ویلیام یوری باب کرده است. او صاحب کرسی حل منازعه (Conflict Resolution) در دانشگاه هاروارد است که تجربه‌های زیادی در حل منازعه در میان کشورها و نهادها دارد. چند کتاب او نیز به فارسی ترجمه شده است. یوری معتقد است که عموم منازعات میان انسان‌ها مانند وصیت آن پدر است که 17 شتر را برای سه فرزند خود به ارث گذاشت. وصیت کرد که برای یکی از آنها یک‌دوم شترها، برای فرزند دیگر یک‌سوم و برای یکی هم یک‌نهم داده شود. بعد از فوت پدر فرزندان جمع شدند و وصیتنامه را خواندند. هفده نه بر دو تقسیم میشود و نه بر سه و نه بر عدد نه.
اختلاف میان فرزندان بالا گرفت. به پیر قوم مراجعه کردند و گفتند نمی‌توانیم وصیت پدر را اجرا کنیم. پیر دانا گفت من یک شتر به شما می‌دهم و آن وقت 18 شتر خواهید داشت یک‌دوم آن میشود 9 شتر، یک‌سوم آن میشود 6 شتر و یک‌نهم آن میشود 2 شتر. جمع شترهای شما میشود 9 به علاوه 6 و به علاوه 2 یعنی 17 شتر و می‌توانید یک شتر من را برگردانید.
اختلاف میان آنها پایان یافت و زندگی برادرانه برقرار شد. از نظر ویلیام یوری عموم منازعاتی که میان دولت‌ها، سازمان‌ها و مردم وجود دارد مانند همین وصیت است. هیچ راه‌حل از پیش تعیین شده‌ای ندارند مگر اینکه پیر دانایی شتر هجدهم را به عاریت بدهد تا مساله حل شود. مشکل پیدا کردن شتر هجدهم است. ما نیز در وضعیتی مشابه قرار گرفته‌ایم، وضعیتی که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند.
کشور بر سر یک دوراهی قرار میگیرد که هیچ یک از دو سر دعوا را نمی‌توان حذف کرد. مانند دعوای زن و شوهری که در شرف طلاق هستند و فرزندانی دارند. طلاق یک تراژدی برای فرزندان و عموما برای مرد و زن هم است. هنر در این وضعیت اصلاح رفتار هر دو طرف است، هر دو علایقی دارند که جمع آنها ممکن نیست اما جدایی به‌طور قطع برای فرزندان مصیبت است.
جامعه امروز ما در چنین وضعیتی قرار دارد. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. مساله اصلی، حل منازعه است. اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی میشود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است.
این منازعه را چگونه می‌توان حل کرد؟
ویلیام یوری می‌گوید باید شتر هجدهم را درون هر جامعه کشف کرد. راه‌حل او برای حل منازعه خاورمیانه بازگشت به سنت مشترک در میان ادیان این منطقه یعنی سنت مشترک میان اسلام، یهودیت و مسیحیت است. هر سه ادیان ابراهیمی هستند.
به نظر او باید راه را از ابراهیم پیامبر پرسید. یوری از زادگاه ابراهیم تا محل فوتش پیاده رفت تا بتواند سنت مشترک میان پیروان ابراهیم اعم از یهودی یا مسلمان یا مسیحی را بیابد. او سنت مشترک را در همسفره بودن پیدا کرد. میان همه ساکنین منطقه خاورمیانه یک سنت مشترک ابراهیمی وجود دارد: همسفره بودن و مهمان‌پذیری.
همه مردم این منطقه از ابراهیم آموخته‌اند مهمان را برکت سفره و مهمان خدا میدانند. همسفره بودن برکت است، زیرا بستری برای گفت‌وگو است. از دل گفت‌وگو نه گفت‌وگویی سیاسی، بلکه گفت‌وگو بر سر هر چیزی انسان را از موضع نزاع بیرون می‌آورد و افق تازه‌ای را می‌گشاید. از نظر یوری شتر هیجدهم برای حل منازعه همسفره شدن است تا در لحظه‌هایی که اختلاف و منازعه را کنار می‌گذاریم راه‌حلی برای مسائل به ظاهر لاینحل بیابیم.
حل منازعه داخلی ما هم شتر هجدهم را می‌خواهد. نمی‌دانیم این شتر چیست، اما می‌دانیم به قول محمدمهدی مجاهدی از دل هم‌مساله شدن «هم‌مسالگی» بیرون می‌آید. به‌رغم همه اختلاف‌ها مساله‌های مشترک زیادی داریم. دعوا بر سر حق و باطل نیست تنها یک باطل وجود دارد و آن هم تداوم منازعه است که هر دو طرف را به مسلخ می‌برد.
نکوداشت توکلی و خانیکی فرصتی است برای یافتن مساله‌های مشترک و یافتن راهی برای پایان بخشیدن به منازعه. حدود 10 سال پیش با دکتر توکلی در مورد اختلافات داخلی صحبت می‌کردم ایشان این آیه را خواندند: «ولا تنازعُواْ فتفْشلُواْ وتذْهب رِیحُکُمْ وٱصْبِرُواْ إِنّ ٱللّه مع ٱلصّابِرِین. با هم نزاع مکنید که سست شوید و مهابت شما از بین برود و صبر کنید که خدا با شکیبان است.» به این آیه ایمان بیاوریم. سلامتی کامل این دو عزیز را از خدواند متعال خواهانیم.
@meidari
https://bit.ly/3Z9NnEV
احمد میدری
به دکتر خانیکی زنگ زدم که برای جلسه نکوداشت هماهنگی‌های لازم صورت گیرد. گفت من راضی به این مراسم نیستم. به ایشان گفتم ما و جامعه نیازمند این مراسم هستیم و این هم بدون تعارف می‌گویم. گفتم علتش را توضیح خواهم داد. علتش جست‌وجو برای شتر هیجدهم است. داستان شتر هجدهم را ویلیام یوری باب کرده است. او صاحب کرسی حل منازعه (Conflict Resolution) در دانشگاه هاروارد است که تجربه‌های زیادی در حل منازعه در میان کشورها و نهادها دارد. چند کتاب او نیز به فارسی ترجمه شده است. یوری معتقد است که عموم منازعات میان انسان‌ها مانند وصیت آن پدر است که 17 شتر را برای سه فرزند خود به ارث گذاشت. وصیت کرد که برای یکی از آنها یک‌دوم شترها، برای فرزند دیگر یک‌سوم و برای یکی هم یک‌نهم داده شود. بعد از فوت پدر فرزندان جمع شدند و وصیتنامه را خواندند. هفده نه بر دو تقسیم میشود و نه بر سه و نه بر عدد نه.
اختلاف میان فرزندان بالا گرفت. به پیر قوم مراجعه کردند و گفتند نمی‌توانیم وصیت پدر را اجرا کنیم. پیر دانا گفت من یک شتر به شما می‌دهم و آن وقت 18 شتر خواهید داشت یک‌دوم آن میشود 9 شتر، یک‌سوم آن میشود 6 شتر و یک‌نهم آن میشود 2 شتر. جمع شترهای شما میشود 9 به علاوه 6 و به علاوه 2 یعنی 17 شتر و می‌توانید یک شتر من را برگردانید.
اختلاف میان آنها پایان یافت و زندگی برادرانه برقرار شد. از نظر ویلیام یوری عموم منازعاتی که میان دولت‌ها، سازمان‌ها و مردم وجود دارد مانند همین وصیت است. هیچ راه‌حل از پیش تعیین شده‌ای ندارند مگر اینکه پیر دانایی شتر هجدهم را به عاریت بدهد تا مساله حل شود. مشکل پیدا کردن شتر هجدهم است. ما نیز در وضعیتی مشابه قرار گرفته‌ایم، وضعیتی که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند.
کشور بر سر یک دوراهی قرار میگیرد که هیچ یک از دو سر دعوا را نمی‌توان حذف کرد. مانند دعوای زن و شوهری که در شرف طلاق هستند و فرزندانی دارند. طلاق یک تراژدی برای فرزندان و عموما برای مرد و زن هم است. هنر در این وضعیت اصلاح رفتار هر دو طرف است، هر دو علایقی دارند که جمع آنها ممکن نیست اما جدایی به‌طور قطع برای فرزندان مصیبت است.
جامعه امروز ما در چنین وضعیتی قرار دارد. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. مساله اصلی، حل منازعه است. اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی میشود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است.
این منازعه را چگونه می‌توان حل کرد؟
ویلیام یوری می‌گوید باید شتر هجدهم را درون هر جامعه کشف کرد. راه‌حل او برای حل منازعه خاورمیانه بازگشت به سنت مشترک در میان ادیان این منطقه یعنی سنت مشترک میان اسلام، یهودیت و مسیحیت است. هر سه ادیان ابراهیمی هستند.
به نظر او باید راه را از ابراهیم پیامبر پرسید. یوری از زادگاه ابراهیم تا محل فوتش پیاده رفت تا بتواند سنت مشترک میان پیروان ابراهیم اعم از یهودی یا مسلمان یا مسیحی را بیابد. او سنت مشترک را در همسفره بودن پیدا کرد. میان همه ساکنین منطقه خاورمیانه یک سنت مشترک ابراهیمی وجود دارد: همسفره بودن و مهمان‌پذیری.
همه مردم این منطقه از ابراهیم آموخته‌اند مهمان را برکت سفره و مهمان خدا میدانند. همسفره بودن برکت است، زیرا بستری برای گفت‌وگو است. از دل گفت‌وگو نه گفت‌وگویی سیاسی، بلکه گفت‌وگو بر سر هر چیزی انسان را از موضع نزاع بیرون می‌آورد و افق تازه‌ای را می‌گشاید. از نظر یوری شتر هیجدهم برای حل منازعه همسفره شدن است تا در لحظه‌هایی که اختلاف و منازعه را کنار می‌گذاریم راه‌حلی برای مسائل به ظاهر لاینحل بیابیم.
حل منازعه داخلی ما هم شتر هجدهم را می‌خواهد. نمی‌دانیم این شتر چیست، اما می‌دانیم به قول محمدمهدی مجاهدی از دل هم‌مساله شدن «هم‌مسالگی» بیرون می‌آید. به‌رغم همه اختلاف‌ها مساله‌های مشترک زیادی داریم. دعوا بر سر حق و باطل نیست تنها یک باطل وجود دارد و آن هم تداوم منازعه است که هر دو طرف را به مسلخ می‌برد.
نکوداشت توکلی و خانیکی فرصتی است برای یافتن مساله‌های مشترک و یافتن راهی برای پایان بخشیدن به منازعه. حدود 10 سال پیش با دکتر توکلی در مورد اختلافات داخلی صحبت می‌کردم ایشان این آیه را خواندند: «ولا تنازعُواْ فتفْشلُواْ وتذْهب رِیحُکُمْ وٱصْبِرُواْ إِنّ ٱللّه مع ٱلصّابِرِین. با هم نزاع مکنید که سست شوید و مهابت شما از بین برود و صبر کنید که خدا با شکیبان است.» به این آیه ایمان بیاوریم. سلامتی کامل این دو عزیز را از خدواند متعال خواهانیم.
@meidari
https://bit.ly/3Z9NnEV
اعتمادآنلاین
وضعیتی که در آن قرار داریم را تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند؛ نمی توان با هیچ‌یک از دو طرف دعوا همراهی کرد
در وضعیتی قرار گرفته‌ایم که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. حل منازعه مساله…