🔰مدرسه مطالعات دیالوگ باشگاه اندیشه برگزار می‌کند:

📚 درآمدی بر تفکر نقادانه

🔸با ارائه‌ی: هومن پناهنده
مترجم و پژوهشگر فلسفه

🕖شنبه‌ها از ۶ اسفند ۱۴۰۱
ساعت ۱۹ تا ۲۱

🧮هزینه دوره: ۵۰۰.۰۰۰ تومان
🌐وضعیت تشکیل: حضوری

🔍برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
🔸پیام در تلگرام: ۰۹۲۰۶۴۸۰۷۱۷
🔹نام کاربری تلگرام: مدرسه‌های باشگاه اندیشه
🔸تماس با شماره تلفن:
۰۹۱۰۹۳۷۴۰۷۷
۰۲۱۶۶۴۸۰۷۱۷

#زمستان۱۴۰۱ #مطالعات_دیالوگ #باشگاه_اندیشه
@bashgahandishe

🔰مدرسه مطالعات دیالوگ باشگاه اندیشه برگزار می‌کند:

📚 ترجمه و تحلیل مقاله‌ی «نگاهی عقلانی به سنت» نوشته‌ی کارل پوپر

🔸با ارائه‌ی: هومن پناهنده
مترجم و پژوهشگر فلسفه

🕖شنبه‌ها از ۶ اسفند ۱۴۰۱
ساعت ۱۷ تا ۱۹

🧮هزینه دوره: ۵۰۰.۰۰۰ تومان
🌐وضعیت تشکیل: حضوری

🔍برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام:
🔸پیام در تلگرام: ۰۹۲۰۶۴۸۰۷۱۷
🔹نام کاربری تلگرام: مدرسه‌های باشگاه اندیشه
🔸تماس با شماره تلفن:
۰۹۱۰۹۳۷۴۰۷۷
۰۲۱۶۶۴۸۰۷۱۷

#زمستان۱۴۰۱ #مطالعات_دیالوگ #باشگاه_اندیشه
@bashgahandishe

‍ ‍ .
شب گذشته‌ برنامه‌ی «شیوه» شبکه‌ی چهار سیما میزبان مناظره‌ای با موضوع «سیاستگذاری علم در ایران» با حضور رضا منصوری، فیزیک‌دان‌، کیهان‌شناس و استاد بازنشسته‌ی دانشکده‌ی فیزیک دانشگاه صنعتی شریف، و ابراهیم‌ سوزنچی، عضو شورایعالی انقلاب فرهنگی و استاد دانشگاه صنعتی شریف، بود.

بخشی از سخنان دکتر منصوری در پی می‌آید:

*ما با وجود گذشت ۱۵۰ سال هنوز درک درستی از علم مدرن نداریم. این عدم درک درست از علم مسئولان و دانشگاهیان و همینطور مدعیان حوزه‌های علمیه را شامل می‌شود و علم به معنای Science را نمی‌دانیم که چیست. آموزش عالی و نوشتن کتاب‌های علمی به معنای علم نیست.

*شورایعالی انقلاب فرهنگی به جز «انقیاد تفکر» کاری نکرده است. در ابتدای فعالیت این شورا از علم و توجه به آن خبری نبود و مصوبات این شورا هم از جنس «انقیاد تفکر» و مزاحمت بر سر راه خلاقیت بوده و هست.

*مغازه‌ی نانوایی سنگکی را در نظر بگیرید که همه چیز آن برای پخت نان مهیاست اما از این مغازه نانی در نمی‌آید در نتیجه آن مغازه نانوایی نیست؛ سیاستگذاری علم‌ در ایران و نهادهای سیاستگذار نیز همچون همین مغازه هستند‌. نهادهای سیاستگذاری علم را داریم اما این چرخ‌دنده‌ها کنار هم نمی‌چرخد.

*با وجود آنکه افزایش بودجه‌ی تحقیقات به سه درصد تولید ناخالص داخلی GDP با تاکید رهبری و مصوبه‌ی دولت و مجلس همراه بوده اما هیچگاه بودجه‌ی تحقیقات به این میزان افزایش نداشته است. چرا کمیسیون آموزش مجلس که اگر دختر و پسری در یک اردوی دانشجویی با هم حرف بزنند واکنش نشان می‌دهد هیچگاه در این موضوع وارد نشده که چرا مصوبه‌ی مجلس و اصرار و تاکید رهبری اجرا نشده است؟!

*بودجه‌ی پژوهش برای پژوهشگر در حال حاضر یک دلار در روز است؛ پژوهش با روزی یک دلار و بودجه‌ای که با آن نمی‌توان یک مجله و کتاب علمی هم خرید شوخی و مسخره بازی است. چطور با این وضعیت می‌تواند با دنیا رقابت کند؟!

*درباره‌ی ادعای پیشرفت در نانو و … یا در جهل کامل هستیم یا تصور می‌کنیم که کشوری خداباور و شیعه مگر می‌تواند رشد نکرده باشد؛ بله می‌شود! اینکه می‌گوییم جزو چهار کشور دنیا در نانو هستیم شوخی است. امروز علم و اقتصاد در هم تنیده است و کشورهای دیگر از این مرحله عبور کرده‌اند.

*سیاست‌گذاری علمی با دستور درست نمی‌شود‌. اینکه با همین پول اندکی که داریم چه کاری می‌توانیم انجام دهیم را با سیاست می‌توانیم‌ درست کنیم. برای مثال در سند پژوهشی آمریکا مسائل دارای اولویت تعیین شده، در کشور ما کسی هست این را از ما بخواهد و بگوید چه مشکلاتی وجود دارد و راه حل‌های آن کدام است؟

#روش_شناسی #معرفت_شناسی #فلسفه_علم
@MostafaTajzadeh
@persian_organon | ایوان‌چراغانی‌دانش
@mghlte عصر روشنگری

▫️در نکوهشِ پُرنویسی و بی‌محتوانویسی

دیشب در پرسه‌های اینترنتی به مقاله‌ای خواندنی و آموزنده، ولی در عین حال، صریح و هشداردهنده، از زنده‌یاد مجتبی عبدالله‌نژاد بر خوردم. عبدالله‌نژاد، در این مقاله با عنوان «خرّمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»، پس از ادای احترام به استاد خرّمشاهی و تحسین و ستایش خدمات فرهنگیِ او، پُرنویسیِ خرّمشاهی را زیر تیغ نقد برده و با نشان دادن نمونه‌هایی چند، بر بی‌محتواییِ برخی نوشته‌های اخیر او خُرده‌ها گرفته است.

کاملاً آشکار است که نقد صریح و روشن مجتبی عبدالله‌نژاد فقط به استاد خرّمشاهی محدود نمی‌شود و به‌سادگی می‌توان همین پُرنویسی و پُرگویی و بی‌محتوانویسی را به بسیاری از پژوهشگران و نویسندگان امروزِ ایران تعمیم داد. البته، داستان حُزن‌انگیز مقاله‌های دانشگاهیِ ما خودش حکایت جگرسوز دیگری است که بر آن باید خون گریست.

لینک مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد را در زیر همین پست می‌گذارم تا علاقه‌مندان بتوانند به آن مراجعه کنند و بخوانند، اما آنچه وادارم کرد این یادداشت را بنویسم، چیز دیگری بود. در بخشی از این مقاله، عبدالله‌نژاد، چند جمله از نامهٔ علامهٔ قزوینی به تقی‌زاده را نقل می‌کند که به‌راستی برای هر پژوهشگر و اندیشه‌ورز و نویسنده‌ای، باید تکان‌دهنده و درس‌آموز و عبرت‌انگیز باشد. نامهٔ علامهٔ قزوینی چنان عجیب و غریب است که شاید برخی از ما نتوانیم آن را باور کنیم. دریغم آمد این بخش از مقاله را با شما به اشتراک نگذارم. افسوس که اجل مهلت نداد و با مرگِ زودهنگام مجتبی عبدالله‌نژاد، جامعهٔ علمی و ادبیِ ما از خدمات فکری و فرهنگیِ این نویسنده، مترجم، و منتقد باریک‌بین و هوشیار و آگاه محروم شد. (آنچه در زیر می‌آید عیناً از مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد است):

یک وقتی مرحوم تقی‌زاده از علامه قزوینی خواسته بود برای جشنواره فردوسی راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد. علامه قزوینی در ابتدا پذیرفت که این کار را انجام بدهد، ولی بعد از چند ماه در نامه‌ای خطاب به مرحوم تقی‌زاده نوشت: «بنده از همان روز ورود مرقومۀ دو ماه پیش سرکار شروع کردم به تتبع در مظان این موضوع و رجوع به جمیع مآخذ و کتبی که از دور یا نزدیک ربط مائی به این مسئله داشته باشد و از آن روز تاکنون بلااتقطاع کارم همین بوده است و تقریباً غالب مظان راجع به این موضوع را از فرنگی و مسلمان خواندم و حتی نصف اول شاهنامه را (که فقط قسمت مهم و اساطیری آن است) منظماً خواندم و بسیار یادداشت‌ها و استخراجات از جمیع جاها جمع کردم. ولی پس از همه این زحمات این روزها که خواستم این یادداشت‌ها و استخراجات را به هم بدوزم و یک چیزی ولو مختصر از آن درست کنم، دیدم جمیع چیزهایی که من یادداشت و استنباط یا کشف یا اجتهاد کرده‌ام، همه یا در مقالات مفصل سرکار یا در رسالۀ نفیسه نولدکه یا در مقدمه مبسوط مُهل بر شاهنامه به نحو اشباع و با آب‌و‌تاب هر چه تمام‌تر مندرج است و هیچ هیچ مطلب تازه‌ای بنده کشف نکرده‌ام… هر چه این یادداشت‌های خود را در مدت یکی دو هفته شب و روز پیش و پس کردم و سنجیدم و کشیدم و با یکدیگر موازنه نمودم، دیدم فی‌الواقع یک کلمه تازه‌ای من پیدا نکرده‌ام… حالا بفرمایید تکلیف من بیچاره چیست؟ گمان نکنید که این حرف‌ها تواضع یا هضم نفس و فروتنی و این جور چیزهاست. خیر، تأسف خود بنده بر بی‌نتیجه ماندن دو ماه زحمات و تتبعات خودم به مراتب بیش از تأسف سرکار است بر عدم امتثال قهری بنده امر سرکار را. بلی، یک کار می‌توان کرد و آن این است که به رسم مقاله‌نویس‌های جراید، بنده از مجموع زحمات این سه نفر مذکور و غیرهم با قدری جرح و تعدیل و زیاد و نقصان و باز به قول عوام «کفروا فکروا» کردن یک مقاله‌ای تلفیق نمایم و برای قرّاء ایرانی که عموماً از مأخذ مذکوره بی‌اطلاع‌اند سوغات بفرستم. این را صریحاً عرض می‌کنم که از دست بنده برنمی‌آید. من برای اختلاس ثمره زحمات سایرین و اندود کردن زر و سیم دیگران و یک درهم ناسره‌ای از آن ساختن و رواج دادن به هیچ وجه حاضر نیستم، و اصلاً اگر هم بخواهم، نمی‌توانم این کار را بکنم.»

این علامهٔ قزوینی بود که دو ماه شبانه‌روز زحمت کشید و یادداشت جمع کرد و نصف شاهنامه و جمیع کتب و مآخذ فارسی و عربی و فرنگی را با دقت خواند که راجع به شاهنامه مقاله‌ای بنویسد و چون دید نکته تازه‌ای کشف نکرده، با وجود آن همه رودربایستی که با مرحوم تقی‌زاده داشت، از خیر نوشتن مقاله گذشت؛ و این آقای بهاءالدین خرمشاهی است که به قول انوری «برداشت کلک و کاغذ و فرفر فرونوشت».

▪️نشانی مقالهٔ مجتبی عبدالله‌نژاد با عنوان ««خرمشاهی در این ۲۰ سال تقریباً هیچ حرف تازه‌ای ندارد»:
http://raahak.com/?p=1883

☑️ هم‌رسانی کنید.

#اخلاق_پژوهش
#اخلاق_نگارش
#نقد

▫️روح‌الله سلیمانی‌پور
▫️۶ شهریور ۱۳۹۷
@soleimanipur

افراد متعصب به‌ ندرت بذله‌گو هستند؛ در واقع آنها طنز را تهدیدی برای یقینهای خودشان میدانند. طنز عموما از یک سو قطعیت را به سخره میگیرد و از سوی دیگر پشتیبانِ کسی است که با افراد متعصب مخالفند، برای همین است که بازار جوک عمدتاً در شرایط سرکوب سیاسی گرم میشود...

اتحاد شوروی و اقمارش بستری مناسب برای انبوهِ جوکهایی بودند که هم رژیمهایِ مختلف کمونیست را به سخره میگرفتند و هم حامیِ مخالفین این رژیمها بودند.



#پیتر_برگر
اعتقاد بدون تعصب


🌏جامعه‌شناسی👇
🆔 @IRANSOCIOLOGY

🔴 سرقت و تخریب آجر نوشته‌های باستانی چغازنبیل!

♦️پژوهشگر حوزه میراث فرهنگی خوزستان از تخریب و سرقت آجر نوشته‌های باستانی چغازنبیل خبر داد.
♦️مجتبی گهستونی خبرنگار و فعال حوزه میراث فرهنگی خوزستان دراین خصوص نوشت: نیایشگاه چغازنبیل نخستین اثر ثبت جهانی ایران در یونسکو دردهای متعددی در پیکره خود دارد و هربار این زخم‌ها تازه‌تر می‌شود.
♦️چندی پیش در بازدید از زیگورات چغارنبیل شاهد تخریب بخش‌هایی از آجرها و کتیبه‌های باستانی به جای مانده از دوران ایلامی (قرن ۱۳ پیش از میلاد) در این بنا شدم و به دنبال آن موضوع را پیگیری و هربار با توجیه و جواب‌هایی مواجه می‌شدم.
♦️اما وقعیت این بود که از روزهای قبل از بازدید من، بخش‌هایی از آجرها و کتیبه‌های باستانی به یادگار مانده از دوران کهن سرقت و تخریب شده بودند. /خوزتاب

#هم‌میهن
@hammihanonline

🔸 پند شنیدنی حکیم سنایی

چندی پیش که در جستجوی کتابی، ناچار به پیاده‌روی در مرکز شهر شدم و از لابلای جمعیت از این کوچه به آن کوچه و از این خیابان به آن خیابان می‌رفتم ناگهان گزارشگری (شاید از صدا و سیما) روبه‌رویم سبز شد و طرح پرسشی کرد که اصلاً متوجه نشدم دربارۀ چیست. خواستم عذرخواهی کنم و به راهم ادامه بدهم که پرسید: چه پیامی برای مسئولان دارید؟
یکباره وسوسه شدم حرفی بزنم. گفتم: بنده که قدرِ این بلوک‌های سیمانیِ کنارِ جاده هم به حساب نمی‌آیم اما حکیم سنایی غزنوی پیامی دارد برای صدرِ همۀ مسئولان.
با تردید و اکراه گفت: بفرمایید.
علی رغم ضعف حافظه و شاید مختصری تغییر و تصرّف، عرض کردم:
 
با همه خَلقِ جهاندارِ حکیم
اگر از ره به‌در و گر به‌رهند-
 
آنچنان زی که بمیری، برَهی
نه چنان زی که بمیری، برَهند
 
خبرنگار اعزامی تشکّر غلیظی کرد ولی بعید می‌دانم پند سنایی در این ایام پرافتخار از شبکه‌ای پخش شده باشد.

https://t.me/rezamousavitabari

اصلاحات؛ پایان یا آغاز؟

سرمقاله هم‌میهن
۹ اسفند ۱۴۰۱

♦️جبهه اصلاحات با استعفای آقای بهزاد نبوی از ریاست آن وارد مرحله‌ای شد ه  است که در آن، واقعیت‌های بیرونی بر این جبهه اثر گذاشت؛ پیش از آنکه خودشان به این واقعیت‌ها پی ببرند.

♦️جبهه‌ای که در عمل دچار نوعی تقلیل‌گرایی سیاسی شده بود و اصلاحات را به مشارکت انتخاباتی تعبیر می کرد، درحالی‌که از مشارکت انتخاباتی صورت و ظاهری بیش باقی نمانده بود.

♦️این شکل‌گرایی و تقلیل دادن مفاهیم اصلی اصلاح‌طلبی، به حضور انتخاباتی سبب شد که جبهه اصلاحات درک درستی از جامعه پیدا نکند و اصلاحات تبدیل به آئین سیاسی شود؛ آئینی که با گذشت زمان نامفهوم‌تر و بی‌ارتباط‌تر با متن زندگی مردم می‌شد.

♦️آنان همان اشتباهی را مرتکب شدند که به نحو دیگری جناح مقابل انجام می‌دهد و اسلام را به مناسک تقلیل داده و از معنای واقعی آن دور شده است، همان رویکردی که ظاهر را بر باطن برتری داده و معیار داوری درباره افراد را ظاهر و نه واقعیت آنان دانسته است.

♦️چنین خطایی در جبهه اصلاحات دیر یا زود به بن‌بست می‌رسید و پس ازسال ۹۶ رسید، ولی کسانی که عهده‌دار این جبهه بودند، آخرین سرمایه‌های آن را در انتخابات سال ۱۴۰۰ به میدان آوردند و مصرف کردند و پس از آن دیگر رمقی نداشتند که بخواهند ادامه دهند و دیرترین زمان پایان آن همان مقطع پس از خرداد ۱۴۰۰ بود و ادامه آن جز زیان نتیجه دیگری نداشت ولی باز هم مقاومت کردند، تا در نهایت به دلیل تحولات گسترده و تناقضات داخلی، امکان ادامه آن از میان رفت و اکنون با استعفای آقای بهزاد نبوی به نحوی باید پایان یک دوره از فعالیت سیاسی را اعلام کرد.

♦️دوره‌ای که نقاط قوت و ضعف خود را داشته است، ولی ارزیابی دقیق از این نقاط و داوری درباره کارنامه آن امری تاریخی است و باید به آیندگان سپرد. آنچه که امروز مهم است، ناکارآمدی این جبهه است که از 5 سال پیش عیان بود و باید همان زمان اقدام می‌شد و به دلایل عادت‌وارگی سیاسیون مقاومت شد و نتیجه این شد که اکنون نه از روی انتخابی آگاهانه، بلکه از روی اجبار تن به این وضعیت داده شده است.

♦️آیا این به منزله پایان اصلاح‌طلبی است؟ اگر آنها و عملکردشان مطابق با اصلاح‌طلبی بود، پاسخ بلی است، ولی اگر پاسخ ما نه باشد و معتقد باشیم و اثبات کنیم که این جریان مرتکب فاصله‌گیری معنادار از شعارهای اصلی اصلاح‌طلبی شده است و از سوی دیگر خودشان نیز بپذیرند و بتوانند با نقد روند طی‌شده‌ای که منجر به این وضعیت شده به اصلاحات برگردند و با تغییر اساسی در افراد و حاملان این ایده و التزام به بنیان‌های اصلاح‌طلبی طرحی نو دراندازند.

♦️در این صورت تردیدی نباید داشت که با اقبال مواجه خواهند شد، زیرا خواست اکثریت جامعه انجام اصلاحات است، چه در میان مخالفان و چه حتی در میان طرفداران ساختار موجود، اصلاحات یک خواست غالب و عملی و کم‌هزینه و به سود مردم و کشور است. اصلاحات باید منجر به انتخاباتی شود که شرایط لازم را برای مشارکت عمومی و اثرگذاری مثبت دارد و تقلیل اصلاحات به حضور انتخاباتی، ضربه به اصلاحات بود.

♦️ اصلاح‌طلب واقعی باید خوب بشنود و خوب گفت‌وگو کند و خوب متحول شود. اینها ربطی به نقد شخصیت افراد ندارد آنچه مهم است رعایت بنیان‌های سیاسی و اصلاح‌طلبانه است.

♦️ بنیان سیاست عمل جمعی بر پایه گفت‌وگوی آزاد و تفاهم عمومی است. بنیان اصلاح‌طلبی نیز پرهیز از خشونت دفاع بدون قید و شرط از حاکمیت قانون، تن ندادن به شکاف قدرت و مسئولیت، دفاع بی‌قید و شرط از حاکمیت ملت و... است.
https://b2n.ir/h97762
#‌هم‌میهن
@hammihanonline

🔻احمد میدری، فعال اقتصادی: وضعیتی که در آن قرار داریم را تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند؛ نمی توان با هیچ‌یک از دو طرف دعوا همراهی کرد

احمد میدری، معاون وزیر کار دولت دوازدهم، طی یادداشتی برای روزنامه اعتماد نوشت:

🔹در وضعیتی قرار گرفته‌ایم که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. حل منازعه‌ مساله اصلی است.

🔹اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی می‌شود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است./ اعتماد

این مطلب را #اینجا_بخوانیم 👇

https://www.etemadonline.com/tiny/news-599728

#سیاسی

@EtemadOnline

⭕️ در جستجوی شتر هجدهم
احمد میدری
به دکتر خانیکی زنگ زدم که برای جلسه نکوداشت هماهنگی‌های لازم صورت گیرد. گفت من راضی به این مراسم نیستم. به ایشان گفتم ما و جامعه نیازمند این مراسم هستیم و این هم بدون تعارف می‌گویم. گفتم علتش را توضیح خواهم داد. علتش جست‌وجو برای شتر هیجدهم است. داستان شتر هجدهم را ویلیام یوری باب کرده است. او صاحب کرسی حل منازعه (Conflict Resolution) در دانشگاه هاروارد است که تجربه‌های زیادی در حل منازعه در میان کشورها و نهادها دارد. چند کتاب او نیز به فارسی ترجمه شده است. یوری معتقد است که عموم منازعات میان انسان‌ها مانند وصیت آن پدر است که 17 شتر را برای سه فرزند خود به ارث گذاشت. وصیت کرد که برای یکی از آنها یک‌دوم شترها، برای فرزند دیگر یک‌سوم و برای یکی هم یک‌نهم داده شود. بعد از فوت پدر فرزندان جمع شدند و وصیتنامه را خواندند. هفده نه بر دو تقسیم می‌شود و نه بر سه و نه بر عدد نه.
اختلاف میان فرزندان بالا گرفت. به پیر قوم مراجعه کردند و گفتند نمی‌توانیم وصیت پدر را اجرا کنیم. پیر دانا گفت من یک شتر به شما می‌دهم و آن وقت 18 شتر خواهید داشت یک‌دوم آن می‌شود 9 شتر، یک‌سوم آن می‌شود 6 شتر و یک‌نهم آن می‌شود 2 شتر. جمع شترهای شما می‌شود 9 به‌ علاوه 6 و به‌ علاوه 2 یعنی 17 شتر و می‌توانید یک شتر من را برگردانید.
اختلاف میان آنها پایان یافت و زندگی برادرانه برقرار شد. از نظر ویلیام یوری عموم منازعاتی که میان دولت‌ها، سازمان‌ها و مردم وجود دارد مانند همین وصیت است. هیچ راه‌حل از پیش تعیین شده‌ای ندارند مگر اینکه پیر دانایی شتر هجدهم را به عاریت بدهد تا مساله حل شود. مشکل پیدا کردن شتر هجدهم است. ما نیز در وضعیتی مشابه قرار گرفته‌ایم، وضعیتی که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند.

کشور بر سر یک دوراهی قرار می‌گیرد که هیچ یک از دو سر دعوا را نمی‌توان حذف کرد. مانند دعوای زن و شوهری که در شرف طلاق هستند و فرزندانی دارند. طلاق یک تراژدی برای فرزندان و عموما برای مرد و زن هم است. هنر در این وضعیت اصلاح رفتار هر دو طرف است، هر دو علایقی دارند که جمع آنها ممکن نیست اما جدایی به‌طور قطع برای فرزندان مصیبت است.

جامعه امروز ما در چنین وضعیتی قرار دارد. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. مساله اصلی، حل منازعه‌ است. اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی می‌شود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است.

این منازعه را چگونه می‌توان حل کرد؟

ویلیام یوری می‌گوید باید شتر هجدهم را درون هر جامعه کشف کرد. راه‌حل او برای حل منازعه خاورمیانه بازگشت به سنت مشترک در میان ادیان این منطقه یعنی سنت مشترک میان اسلام، یهودیت و مسیحیت است. هر سه ادیان ابراهیمی هستند.

به نظر او باید راه را از ابراهیم پیامبر پرسید. یوری از زادگاه ابراهیم تا محل فوتش پیاده رفت تا بتواند سنت مشترک میان پیروان ابراهیم اعم از یهودی یا مسلمان یا مسیحی را بیابد. او سنت مشترک را در همسفره بودن پیدا کرد. میان همه ساکنین منطقه خاورمیانه یک سنت مشترک ابراهیمی وجود دارد: همسفره بودن و مهمان‌پذیری.

همه مردم این منطقه از ابراهیم آموخته‌اند مهمان را برکت سفره و مهمان خدا می‌دانند. همسفره بودن برکت است، زیرا بستری برای گفت‌وگو است. از دل گفت‌وگو نه گفت‌وگویی سیاسی، بلکه گفت‌وگو بر سر هر چیزی انسان را از موضع نزاع بیرون می‌آورد و افق تازه‌ای را می‌گشاید. از نظر یوری شتر هیجدهم برای حل منازعه همسفره شدن است تا در لحظه‌هایی که اختلاف و منازعه را کنار می‌گذاریم راه‌حلی برای مسائل به ظاهر لاینحل بیابیم.

حل منازعه داخلی ما هم شتر هجدهم را می‌خواهد. نمی‌دانیم این شتر چیست، اما می‌دانیم به قول محمدمهدی مجاهدی از دل هم‌مساله شدن «هم‌مسالگی» بیرون می‌آید. به‌رغم همه اختلاف‌ها مساله‌های مشترک زیادی داریم. دعوا بر سر حق و باطل نیست تنها یک باطل وجود دارد و آن هم تداوم منازعه است که هر دو طرف را به مسلخ می‌برد.

نکوداشت توکلی و خانیکی فرصتی است برای یافتن مساله‌های مشترک و یافتن راهی برای پایان بخشیدن به منازعه. حدود 10 سال پیش با دکتر توکلی در مورد اختلافات داخلی صحبت می‌کردم ایشان این آیه را خواندند: «ولا تنازعُواْ فتفْشلُواْ وتذْهب رِیحُکُمْ وٱصْبِرُواْ إِنّ ٱللّه مع ٱلصّابِرِین. با هم نزاع مکنید که سست‌ شوید و مهابت‌ شما از بین برود و صبر کنید که خدا با شکیبان است.» به این آیه ایمان بیاوریم. سلامتی کامل این دو عزیز را از خدواند متعال خواهانیم.

@meidari
https://bit.ly/3Z9NnEV

محسن رِنانی: جوک بسازید تا توسعه نیابید.
Make jokes and don't develop | Mohsen Renani | TEDxNaghsheJahan
@AnSoo

تفکر نقادانه
بررسی یک سخنرانی از دکتر رنانی
هومن پناهنده
مهر 97
باشگاه اندیشه
@Bashgahandishe

تئاتر ابسورد یا جهان واقعی؟

سخن وزیرِ میراث فرهنگی در این باره که چگونه می‌توان در "پیرزن و پیرمردِ" گردشگر ایجادِ انگیزه کرد تا آنها، حتی وقتی می‌دانند احیاناً در ایران دستگیر خواهند شد باز هم از سفر به ایران دست بر ندارند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎉🎉 در دست انتشار

#نشر_کرگدن
#با_کرگدن_سفر_کن

هنر هشیارانه زیستن
ناتانیل برندن
ترجمهٔ کورش کامیاب
ویراستۀ هومن پناهنده
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ قیمت پشت جلد: ۱۵۰۰۰۰ تومان
قیمت پس از تخفیف: ۱۲۷۵۰۰ تومان
خرید مستقیم در تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

هنر هشیارانه زیستن دعوتی است به تعقل و تفکر و بهره‌گیری از فواید بی‌شمار آن، و راهنمایی برای زندگی آگاهانه. نویسنده ما را به بازاندیشی در بسیاری از باورهایمان فرامی‌خواند، از باورهایی دربارۀ فعالیت‌های روزمره تا باورهای اخلاقی و معنوی. ضرورت این بازاندیشی در عصر اطلاعات، که ما را در معرض حجم بی‌سابقه‌ای از نظرها و عقاید دربارۀ هر جنبۀ قابل‌تصوری از زندگی قرار داده است، از هر زمان دیگر بیشتر است.
هنر هشیارانه زیستن ابزارهایی در اختیارمان قرار می‌دهد تا به کمک آنها بتوانیم به توانمندی‌های خود متکی باشیم. از ناتانیل برندن، روان‌شناس و درمانگر کانادایی-امریکایی، بیش از بیست کتاب در حوزۀ روان‌شناسی منتشر شده است. مهم‌ترین دستاورد او بنیان گذاشتنِ جنبش عزت‌نفس است. برندن نخبه‌ترین نظریه‌پردازی است که طی شش دهه تلاش این مفهوم را، که تا دهۀ ۱۹۶۰ در متون روان‌شناسی جدی گرفته نمی‌شد، از ابهام درآورد و سهم بزرگی در معرفی تأثیرات آن بر زندگی روزمرۀ انسان‌ها ایفا کرد. هنر هشیارانه زیستن شانزدهمین کتاب او است که از جنبه‌های فراوان ارزشمندترین اثر این متفکر فقید به شمار می‌آید.

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#هنر_هشیارانه_زیستن
#ناتانیل_برندن
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#خودشناسی
#آگاهی
#راه‌و‌رسم_زندگی
#ذهن‌آگاهی