🔴روحانیت بدون مردم؛ ماهی بدون آب

🔺گفتگو با دنیای اقتصاد ۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔹در چند ماه گذشته شاهد انتقاد مراجع از وضعیت موجود هستیم .این انتقادها تنها به مسایل اقتصادی خلاصه نمی‌شود و مسایلی ازقبیل حجاب و مسائل اجتماعی و سیاست خارجی را هم در بر می‌گیرد .به نظر شما اعتراضات اخیرا چه حد در این انتقادها که کم هم نیستند تاثیر گذاشته است؟

🔘روحانیون پس از انقلاب دچار یک تعارض جدی شدند. پیش از انقلاب آنها در حکومت نبودند و اکثریت قاطع آنان طرف مردم بودند و به نقد قدرت می‌پرداختند. بخش مهمی از محبوبیت آنان در آن دوره محصول این موقعیت و نقش بود. ولی آنان به اشتباه فکر می‌کردند که احترام مردم به آنان فقط برای لباس و انتسابشان به اسلام است. در آن مقطع معیشت آنان هم وابسته به مردم بود و این پیوند آنان را بیشتر و قوی‌تر می‌کرد.

🔘پس از انقلاب رفتند در قدرت و همه ارکان آن را در اختیار گرفتند. دستگاه قضایی، اغلب ریاست‌جمهوری‌ها، شورای نگهبان، مجلس، مجمع تشخیص مصلحت، و بسیاری از نهادهای ریز و درشت منسوب به روحانیت که از حکومت بودجه‌های کلان می‌گیرند. در حالی که پیش از انقلاب نه تنها قدرت سیاسی نداشتند بلکه نهاد روحانیت هم به لحاظ مالی مستقل بود و وابستگی به حکومت نداشت.

🔘مطابق قاعده هر کس غنیمت می‌برد باید غرامت دهد، اکنون که وضع کشور مطلقا قابل دفاع نیست غرامت آن هم متوجه روحانیت شده است و این مسأله برای آنان بسیار سنگین است، زیرا روحانیت بدون مردم مثل ماهی بدون آب است. پارادوکس روحانیت اینجاست که از یک سو می‌خواهد و یا می‌باید مردمی و در دل مردم باشد و از سوی دیگر می‌خواهد از نعمات قدرت بهره‌مند شود.

🔘این تعارض تا زمانی که شکافی میان دولت و مردم نباشد برجسته نیست ولی هنگام عمیق شدن این شکاف آنان را با بحران زیستی مواجه می‌کند. این بحران که در یک دوراهی قرار دارند که در ساختار بمانند و از آن دفاع کنند یا به دامن جامعه برگردند؟

🔘روحانیونی که از نعمات حکومت کمتر بهره‌مند هستند، راه دوم را راحت‌تر انتخاب می‌کنند و با نقد وضع جاری در کنار جامعه قرار گرفته‌اند البته رفتارشان هنوز در حد انتظارات مردم و جامعه نیست و قدری هم دیر شده است. ولی چاره‌ای ندارند که این روند را ادامه دهند بویژه که می‌بینند در عمل نیروهایی عهده‌دار امور می‌شوند که تناسبی هم با ارزش‌های آنان ندارد. به عبارتی می‌بینند که هم باید هزینه دهند و هم ارزش‌هایشان نادیده گرفته شود.
https://t.me/abdiabbas

در مقام قیاس، فرانسه چند ماه است در آتش می‌سوزد چرا که اصلاح نظام بازنشستگی در این کشور قرار است تا ۲۰۳۰ سالانه حدود ۱۹ میلیارد دلار بر شانه مردمش سنگینی کند. خروج آمریکا از برجام و تحریم‌های جنایتکارانه‌اش ظرف تنها ۵ سال بیش از هزار میلیارد دلار به مردم ایران - با یک اقتصاد متوسط - لطمه زده است.

🔸یک ایرانی برنده جایزه پولیتزر شد

▫️جوایز پولیتزر سال ۲۰۲۳ دوشنبه ۱۸ اردیبهشت اعلام شد و در بخش نمایشنامه این جایزه به ساناز طوسی نمایشنامه‌نویس ایرانی-آمریکایی، رسید.

▫️«انگلیسی» عنوان نمایشنامه‌ی برنده‌ی طوسی است که داستان آن در ایران می‌گذرد و هیئت داوران آن را «قدرتمند» توصیف کرده‌اند./اعتماد

@KhabarOnline_IR

✍️جواد کاشی

🖊 تجربه دینی با پوست



پیشترها شمار معدودی از جوانان بودند که از هدف و غایت دین می‌پرسیدند. کسانی هم در کسوت متفکران دینی توصیه می‌کردند دین را در همین باورهای عامیانه و مناسک متعارف نبینید. دین گوهری دارد که از آن غفلت کرده‌ایم. اگر از این پوسته‌ها به آن مغز واصل شویم، چشم‌مان به دنیای دیگری گشوده خواهد شد و روز و روزگارمان به کلی دگرگون می‌شود. آنها که می‌پرسیدند دین متعارف دل‌شان را گرم نمی‌کرد. کسانی هم که پاسخ می‌دادند مخاطب خود را به دینی ارجاع می‌دادند که فعلا از دسترس دور افتاده است. با تفسیری تازه از یک آیه قرآن یا ذکر حدیث و حکایتی تاریخی مخاطب خود را سیراب و مست می‌کردند.
@sokhanranihaa
امروز اما ماجرای دیگری در کار افتاده است. پیام دینی صورت مادی یافته و پیش چشم مخاطب تجسم پیدا کرده است. مخاطب باید به این صورت تجسم یافته بنگرد، تن مادی‌ شده‌اش را لمس کند، و در باره آن قضاوت کند. امروز باید پرسید تن مادی شده پیام دینی با مردم چه می‌کند؟ آن روزها سخن دینی مثل موسیقی بود. اگر به جانت می‌نشست، چندین بار می‌شنیدی و لذت می‌بردی. امروز کلام دینی مثل یک ساختمان است. جلوه‌ها و جاذبه‌های بنا، معماری آن، وسعت و تنگی آن، چشم‌اندازهایی که ایجاد می‌کند، ساکنانی که در آن رفت و آمد می‌کنند موضوعیت پیدا کرده است. مردم این بار نه با گوش، با چشم نه با چشم، با پوست مخاطب کلام دینی‌اند. مهم این است که مردم با پوست خود چه چیزی را لمس می‌کنند و از تماس بدنی‌شان با دین، چه حسی در درونشان رسوب می‌کند؟

گفته‌اند به حکم شریعت و قانون دو تن را که جرمشان هتک حرمت پیامبر خدا بوده، به دار آویخته‌اند. من از حیث نسبت این اقدام با شریعت و قانون چیزی نمی‌دانم. اما می‌دانم این دو بدن سرد، مقابل پنجره‌های بنای دین تکان می‌خورند. ساکنان را تهدید می‌کنند تا حتی در مخیله‌هاشان خطا نکنند. دیگر ماجرای موسیقی پیام دین در میان نیست. ترس است که به جای هوا باید تنفس شود. آیا هیچ متولی دین دلسوخته‌ای نیست که نگران چیزی باشد که در دل‌ها و قلب‌ها رسوب می‌کند؟ 

چهل و اندی سال است بنایی در عرصه سیاست ساخته شده که نام دین بر پیشانی دارد. احتمالاً کسانی که تولید ترس می‌کنند، پیشتر از امکان زلزله‌ای می‌ترسند که ممکن است بقاء این بنا را به مخاطره بیاندازد. اما خوب است بدانند ترس به خلاف بتن و آهن که به قوت بنا کمک می‌کند، نمی‌ است که آرام آرام، بنا را سست می‌کند و به پیش می‌رود. اگر زلزله‌ای هم در کار باشد، از همان رسوبات عمیق نهفته در دل و جان مردم برخواهد خاست. مردمانی که نه اعتراض می‌کنند و نه سخنی برمی‌آورند. سکوت می‌کنند و تماشا. اگر در دل‌هاشان هم سوالی در کار باشد، سوال از این است که پس آن خدایی که اینهمه از رحمانیت‌اش می‌گویند کجاست؟ پیامبری که می‌‌گویند برای مردمان عالم رحمت است چرا رخ نشان نمی‌دهد؟

نظامی که به نام خدا استوار شد، خوب می‌تواند تجلی خدای جبار باشد. اما عمیقاً از تجلی رحمت خدا عاجز است. در برآوردن آب و آبادانی و رفاه مردمان ناتوان است. نمی‌تواند لب‌ها را پر لبخند کند. شادی و عشق در مردمان برانگیزد. رنگ پوست‌های مردمان کوچه و بازار را گلگون کند و رگ‌های زندگی را سیراب کند. این واقعیت تلخ، رسوبات عمیقی در درون مردم ایجاد کرده است. این رسوبات، چندان لایه لایه و عمیق‌اند که در حافظه یک نسل باقی نمی‌مانند بلکه از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شوند. تجربه رسوب کرده از دین، با تفسیرهای تازه از قرآن و ذکر احادیث و حکایات جذاب تاریخی، به این زودی‌ها ساییده نمی‌شود. دیگر کلام و تفسیرهای تازه راهگشا نیست. باید سکوت کرد و به گذر زمان دل بست و شاید فراموشی مردم.

.
🆔 @sokhanranihaa
🆔 @javadkashi
🆑کانال سخنرانی ها
🌹

🔸ارائه ندادن خدمات به "مردمِ خوب"🔸

کسی زحمتی کشیده و عکس این اطلاعیه‌ را گرفته و گذاشته در کانالش؛ منتها با توضیحی که آورده معلوم می شود حرف دلش این است:

محتوا را ولش، بچسب به "علی رقم"!

#هومن_پناهنده
@gashthaa‌

🔴کلید معمای پوشش

🔺اعتماد ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘یک پرسش ساده را طرح می‌کنم که پاسخ به آن مهم است. بسیاری از افرادی که در ایران با یک خانم بدون روسری مواجه می شوند، به خارج از کشور نیز می‌روند و در آنجا نیز زنانی را با پوشش‌هایی می‌بینند که قطعاً در ایران دیده نمی‌شوند. پس چرا واکنش آنان در ایران کاملاً متفاوت از این واکنش در خارج از کشور است؟ مگر احساسی که از دیدن زنان با این گونه پوشش وجود دارد در ایران و خارج تفاوت دارد؟ مثلاً در ایران تحریک می‌شوند و در خارج خیر؟ یا در ایران آن را عملی ضد اسلامی می‌دانند ولی در عراق و ترکیه و دبی و امثال آن خیر؟ کلید حل معمای چرایی رویکرد اصول‌گرایان به پوشش زنان پاسخ به این پرسش است.

🔘مسأله صِرفِ نداشتن پوشش مورد نظر و شرعی نیست، چرا که این وضعیت را هم در ایران و هم در سایر کشورها می‌بینند، حتی در کشورهای دیگر برهنگی زنان بسیار آشکارتر است، ولی هیچ حس منفی در آنان ایجاد نمی‌کند چون اگر حسی منفی ایجاد می‌کرد یا علیه آنان نیز واکنش نشان می‌دادند یا حداقل عطای سفر را به لقای چنین زنانی می‌بخشیدند. پس مسأله تعبیر دیگری است که از نداشتن حجاب مورد نظر در ایران وجود دارد و این معنا در کشورهای دیگر نیست.

🔘در واقع این همان معنای سیاسی از نداشتن پوشش مورد نظر است. به عبارت دیگر این افراد چنین می‌فهمند که فقدان پوشش به منزله نفی حکومت است و چون خود را تابع یا ابواب‌جمعی و جزیی از حکومت می‌دانند، این نوع پوشش را نفی و رد خود تلقی می‌کنند، و در برابر آن موضعی منفی و یا حتی تهاجمی و خشونت‌آمیز می‌گیرند، در حالی که چنین تعبیری از پوشش زنان در کشورهای دیگر ندارند.

🔘پس مسأله نه فقهی است و نه اخلاقی و دینی، و نه حتی نقض قانون هم مسأله اصلی نیست، چن نقض قانون‌های زیادی صورت می‌گیرد که آنان این حس را از آن ندارند و چه بسا اگر خودشان هم بیش از دیگران قانون را نقض نکنند قطعا کمتر نخواهند کرد. از تخلفات رانندگی گرفته تا سرقت و دعوا و ضرب و جرح. حداکثر اینکه این تخلفات را جرم می‌دانند و نه اقدامی سیاسی علیه خود.

🔘بنابراین تا زمانی که برخی از مردم و نیز صاحبان قدرت استفاده از این نوع پوشش را عملی سیاسی و علیه موجودیت خود تلقی کنند، این تعارض و تقابل ادامه خواهد یافت. به همین علت است که خیلی‌ها این پرسش درست را مطرح می‌کنند که چرا نسبت به حجاب حساس هستید ولی نسبت به دروغ، فقر، فساد و... حساسیت لازم را ندارید؟ پاسخ واقعی آنان این است که هیچ‌کدام این رفتارها واجد معنای سیاسی نیستند و استنباط نمی‌کنند که از این جهت خطری متوجه موجودیت آنان می‌شود.

🔘البته یک مسأله دیگر هم در باره حجاب است که آن نیز مهم است نداشتن پوشش مورد نظر از نظر برخی افراد خارج شدن زن از حوزه کنترل مرد و سیاست رسمی است در واقع این نیز یک معنای اجتماعی از حساسیت نسبت به پوشش است که البته در نهایت نیز تعبیر سیاسی دارد.

🔘معنای سیاسی از پوشش، نزد زنان هم چندان دور از ذهن نیست، در گذشته بیش‌تر و معنای سیاسی عدم رعایت حجاب برجسته بود، ولی مسأله این است که از نظر جامعه و زنان و در ماه‌های گذشته، معنای اجتماعی و نیز سبک زندگی پوشش برجسته شده و معنای سیاسی بودن آن کنار رفته است و غالب مردم و زنان به ماجرا به چشم سیاسی نگاه نمی‌کنند.

🔘البته مقامات کشور هم کمابیش با این نظر در حال همراهی هستند، سخنان مقام رهبری در باره این زنان نشانه‌ای از این رویکرد است، ولی این نگاه هنوز در میان طرفداران حکومت غلبه نیافته است. تنها راه‌حل مسأله این است که تعبیر سیاسی عدم رعایت حجاب، به عنوان رفتاری ضد نظام، از ذهن دو طرف پاک، و به موضوعی مرتبط با سبک زندگی محدود شود. در غیر این صورت پایان این تقابل سیاسی روشن است.

۲۵ اردیبهشت، روز بزرگداشت فردوسی
(نقاشی از پدرم، ۵ اردیبهشت ۱۳۱۸)

چرا شاهنامه می‌خوانیم؟ شاهنامه‌خواندن چه سودی دارد و چه ضَرورَتی؟

فایلِ صوتیِ سخنانِ #جویا_جهانبخش، عضوِ وابستۀ فرهنگستانِ زبان و ادبِ فارسی، که در سالِ ۱۴۰۰ به مناسبتِ روزِ شعر و ادبِ فارسی (بیست و هفتمِ شهریورماه)، ایراد گردیده است و پیش از این ویدئویِ آن در وبگاهِ فرهنگستان نَشر داده شده.

از برایِ تماشایِ این ویدئو و ویدئوهایِ دیگر  به وبگاهِ فرهنگستان به نشانیِ زیر نیز مراجعه توانید کرد:
https://apll.ir/?p=10141


@talar_ayne

این لهجه اصیل نیست؛ به این معنی اصیل نیست که در خانه‌های ایرانیان که اولین و مهم‌ترین محل یادگیری زبان طبیعی برای کودکان ایرانی است هیچ کودکی در معرض چنین لهجه‌ای قرار نمی‌گیرد. پس شخص برای اینکه این لهجه‌ی ساختگی را به خودش یاد بدهد قاعدتاً ناچار است بر لهجه‌ی طبیعیِ مادریش با تلاش و تکلف غلبه کند. بوالعجب کاری، پریشان عالمی.


#هومن_پناهنده
@gashthaa

🗒یادداشت
🔺مصاحبۀ من برای جذب در هیئت علمی دانشگاه (پیش‌درآمد)
✍محسن احمدوندی

هفتۀ پیش برای جذب هیئت علمی دانشگاه فرهنگیان به مصاحبه دعوت شدم. گویا امسال قصد دارند تعدادی از دکترمعلم‌های شاغل در آموزش‌وپرورش را به‌عنوان استاد در دانشگاه‌ فرهنگیان به کار بگیرند. راستش را بخواهید من خیلی راغب نبودم که در این فرایند شرکت کنم و به اصرار دوستانم این کار را کردم؛ زیرا آموزش در مقاطع پایین‌تر را بسیار مهم‌تر و مؤثرتر می‌دانم. بارها به کسانی که مرا تشویق کرده‌اند و می‌کنند که از آموزش‌وپرورش به آموزش عالی و از مدرسه به دانشگاه نقل‌مکان کنم، گفته‌ام و می‌گویم که اگر من بتوانم یک دانش‌آموز ده‌دوازده‌ساله را کتاب‌خوان کنم، وقتی وارد دانشگاه بشود، برای خودش صاحب دید و منش علمی ویژه‌ای است. درحالی‌که اگر بتوانم یک دانشجوی بیست‌وچندساله را کتاب‌خوان کنم ـ که البته کار دشوارتری است ـ تازه در میان‌سالی با یک شخصیت علمی طرف خواهم بود. به نظر من سوددهی اولی خیلی زودتر و بیشتر از دومی است.

آنچه در ادامه می‌آید شرح جلسۀ مصاحبۀ من در سازمان مرکزی دانشگاه فرهنگیان تهران است. من این مصاحبه را از روی فایل ضبط‌شده پیاده کرده‌ام و جز تبدیل زبان محاوره به معیار و اضافه کردن برخی توضیحات جانبی برای درک بهتر فضای جلسه، تغییر دیگری در آن نداده‌ام؛ بنابراین آنچه می‌خوانید عین گفتگوی مصاحبه‌‌کنندگان و من در این جلسه است. برخی دوستان به من توصیه کردند که این نوشتار را تا بعد از اعلام نتایج ـ که احتمالاً اواخر تیرماه باشد ـ منتشر نکنم؛ اما چون خیلی اهل این مصلحت‌اندیشی‌ها نیستم و قصدم نقد وضعیت نهاد علم و آموزش در ایرانِ امروز است، آن را قبل از اعلام نتایج منتشر کردم؛ زیرا اگر انتشار این نوشتار را به بعد از اعلام نتایج موکول می‌کردم و در این آزمون رد می‌شدم، ممکن بود عده‌ای آن را نوعی عُقده‌گشایی و کین‌کَشی به شمار آورند و بر این حملش کنند که چون قبول نشده‌ام این کار را کرده‌ام. اگر هم قبول می‌شدم، ممکن بود گروهی بگویند: «اگر مردش بودی، قبل از اعلام نتایج نشرش می‌دادی، نه حالا که منافعت تأمین شده و خرت از پل گذشته است.» روشن است که قصد من به تصویر کشیدن وضعیت تراژیک و سیر قهقرایی است که نهاد علم و آموزش (مدرسه و دانشگاه) در این کشور بدان گرفتار شده‌است. نوشتار پیشِ‌رو به طنز می‌زند، اما من نه قصد دارم کسی را مسخره کنم و نه کسی را بخندانم، بلکه می‌خواهم شما هم با من بر جنازۀ نهاد علم و آموزش در این کشور بگریید.

شاید بپرسید چرا صوت این جلسه را ضبط کرده‌ام و آیا این کار اخلاقی است؟ راستش من تصور دیگری از مصاحبۀ جذب هیئت علمی داشتم. فکر می‌کردم جلسۀ پرچالشی پیشِ‌رویم است. می‌خواستم بعد از جلسه، صوت آن را دوباره گوش کنم و ببینم چه کرده‌ام و به چه تعداد از پرسش‌های مصاحبه‌کنندگان پاسخ‌هایی منطقی و قانع‌کننده داده‌ام، زهی خیال باطل! در ضمن بر این باورم که چون در اینجا از شخص خاصی اسم نبرده‌ام و صدای مصاحبه‌کنندگان را هم نشر نداده‌ام، کارم غیراخلاقی نباشد.

📗شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

🗒یادداشت
🔺مصاحبۀ من برای جذب در هیئت علمی دانشگاه (متن مصاحبه، بخش اول)
✍محسن احمدوندی

[مصاحبه‌کنندۀ اول از من بیوگرافی و رزومه‌ام را می‌خواهد و من برایش توضیح می‌دهم و او یادداشت می‌کند. بعد نوبت به مصاحبه‌کنندۀ دوم می‌رسد]

ـ مصاحبه‌کنندۀ دوم: [آقایی مُسِن است و از لهجه‌اش پیداست که همشهری‌ام است] کرمانشاهی هستید؟

ـ من: بله.

ـ مصاحبه‌کنندۀ دوم: جایگاه علمی آقای سید [!] جلال‌الدین کزازی در ادبیات فارسی چیست؟

ـ من: [کمی هاج‌وواج از پرسش] خب استاد کزازی از مفاخر کرمانشاه هستند و جزء بهترین استادان در حوزۀ شاهنامه‌پژوهی به شمار می‌آیند.

ـ مصاحبه‌کنندۀ دوم: [کلامم را قطع می‌کند] خیلی خوب! خیلی خوب! کسی که در ادبیات بیشترین کار را در تاریخ ادبیات انجام داده؟

ـ من: مرحوم صفا دیگر.

ـ مصاحبه‌کنندۀ دوم: آفرین! عالی! آفرین! [رو می‌کند به خانمی که آن ور میز با دیگر مصاحبه‌کننده مشغول صحبت است و با لحنی تحسین‌آمیز می‌گوید] خانم دکتر من سؤال پرسیدم از ایشان، گفتم بیشترین استادی [!] که در زمینۀ تاریخ ادبیات کار کرده، گفتند ذبیح‌الله صفا. 

ـ خانم دکتر: [برای این‌که ثابت کند حواسش جمع بوده می‌گوید] بله، سؤالتان خیلی عالی بود در زمینۀ تاریخ ادبیات.

ـ مصاحبه‌کنندۀ سوم: [همان خانم دکتری است که در پرسش قبل، طرفِ صحبتِ مصاحبه‌کنندۀ دوم قرار گرفت] یک استاد مطنطن‌گوی ادب فارسی را نام ببر؟

ـ من: منظورتان از همین استادانی است که امروز ادبیات درس می‌دهند؟ خب همین همشهری ما آقای کزازی.

ـ مصاحبه‌کنندۀ سوم: [با تعجب] مطنطن‌گو.

ـ من: منظورتان از مطنطن‌گو چیست؟

ـ مصاحبه‌کنندۀ سوم: اصل سؤال همین است دیگر؟

ـ من: خب مطنطن‌گو یعنی کسی که پیچیده حرف می‌زند یا باشکوه سخن می‌گوید. به نظرم از میان استادان امروز استاد کزازی سبک ویژه‌ای دارد و می‌خواهد به گونه‌ای خاص و باشکوه سخن بگوید.

ـ مصاحبه‌کنندۀ سوم: [با ناامیدی کامل از زبان‌نفهمی من] مطنطن مثل خاقانی که آن‌قدر کلامش سخت است که دو تا جلد کتاب باید آقای سجادی بنویسد تا کلامش را تفسیر کند. [بعداً که فایل صوتی را گوش کردم متوجه شدم که خانم دکتر منظورش از «استاد»، چیز دیگری غیر از فهم من از «استاد» بوده است. من «استاد» را معلمی دانسته بودم که در دانشگاه درس می‌دهد، اما گویا منظور خانم دکتر از «استاد»، «شاعران کلاسیک» بوده‌است. من در ذهنم به دنبال استاد فروزانفر، استاد خانلری، استاد شفیعی کدکنی، استاد حمیدیان و ... بودم و ایشان به دنبال استاد رودکی، استاد انوری، استاد سعدی، استاد خاقانی و استاد حافظ و... بود]

ـ من: [که هنوز نفهیمده‌‌ام منظور خانم دکتر از «استاد»، «شاعران کلاسیک» و منظورش از «استاد مطنطن‌گو» «خاقانی» است، دارم زور می‌زنم که توی استادان دانشگاهیِ امروزِ ادبیات فارسی کسی را بیابم که مطنطن سخن می‌گوید یا لااقل مطنطن می‌نویسد و چون چیزی به ذهنم نمی‌رسد، سخنش را تأیید می‌کنم] بله، خاقانی را که قبول دارم. [نوبت به مصاحبه‌کنندۀ چهارم می‌رسد]

📗شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

🗒یادداشت
🔺مصاحبۀ من برای جذب در هیئت علمی دانشگاه (متن مصاحبه، بخش دوم)
✍محسن احمدوندی

ـ مصاحبه‌کنندۀ چهارم: [مردی است میان‌سال که قرار است در حوزۀ زبان انگلیسی از من سؤال بپرسد و از لهجه‌اش برمی‌آید که اهل شهرهای شمالی کشور باشد] یک تفاوت زبان انگلیسی و فارسی را بگو؟

ـ من: خب در حوزۀ گرامر متفاوت‌اند، مثلاً تعداد ضمایر، نحو کلام...

ـ مصاحبه‌کنندۀ چهارم: نه، این‌ها که نکتۀ مهمی نیستند، اینجا ضمیر شش‌تاست آنجا هفت‌تا، این که مهم نیست. [گویا می‌خواهد من همان چیزی را بگویم که مدنظرش است] مثلاً راجع به جنسیت بگو؟ [حدسم درست از آب درمی‌آید]

ـ من: خب در زبان انگلیسی جنسیت مشخص می‌شود و در فارسی نه یا در حوزۀ واژگان، زبان انگلیسی پویاتر و غنی‌تر است و از زبان‌های مختلفی وام‌واژه گرفته به دلیل قدرت سیاسی و نظامی پشت آن.

ـ مصاحبه‌کنندۀ چهارم: [که اصلاً کاری با توضیحات من ندارد، ادامه می‌دهد] زبان فارسی این‌قدر اصیل است که تأکید بر جنس مؤنث می‌کند. مثلاً ما می‌گوییم «زن و مرد» و «زن و شوهر». این‌ها را می‌گویند تداعیِ معانی یا هم‌آیی، باهم می‌آیند. نمی‌گوییم «شوهر و زن»، اما انگلیسی‌ها برعکس می‌گویند «هازبند اند وایف». فرهنگ فارسی را ببینید تأکید دارد بر این. [منظورش این است که در زبان فارسی «زن» تقدم می‌یابد بر «مرد» و این نشان احترام به زن در این زبان است. آن‌هایی که با الفبای زبان‌شناسی آشنایند می‌دانند که این تحلیل چقدر سطحی، غیرعلمی و بی‌پایه است. ایشان بدون این‌که اجازه بدهد من حرف بزنم، ادامه می‌دهد] شنیدم که زبان فارسی تنها زبانی است که در آن می‌توانی نوزده فعل را کنار هم بیاوری، مفهوم هم دارد و به هیچ زبانی هم نمی‌شود آن را ترجمه کرد [و بعد خطاب به خانم دکتر که آن ور میز است می‌گوید] خانم دکتر درست می‌گویم؟ [خانم دکتر هم تأیید می‌کند] بگذار من جمله‌اش را بخوانم. [و رو می‌کند به من و با لحنی تأسف‌بار می‌گوید] حیف است این‌ها را شما نمی‌دانید.

ـ من: البته اینجا... [می‌خواهم بگویم حرفش غیرعلمی است اما سخنم را قطع می‌کند.]

ـ مصاحبه‌کنندۀ چهارم: [درحالی‌که گوشی‌اش را از جیبش درآورده و روی میز گذاشته، از روی آن شروع می‌کند به خواندن یکی از پیام‌های تلگرامی] داشتم می‌رفتم دیدم گرفته نشسته گفتم بذار بپرسم ببینم میاد نمیاد دیدم میگه نمی‌خوام بیام می‌خوام برم بگیرم بخوابم. [بعد با لحنی غرورآمیز می‌گوید] این را به هر خارجی بدهی که ترجمه کند، آریتمی می‌گیرد.

[مصاحبه‌کنندۀ پنجم روحانی‌ای است که هیچ پرسشی از من نمی‌کند. این کل مصاحبه‌ای بوده که برای تشخیص صلاحیت علمی من برای تدریس در دانشگاه به عمل آمده است. بخوانید و ببینید ما داریم به کجا می‌رویم.]

📗شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

دربارهٔ خیّام
(دکتر حسین معصومی همدانی)
https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw