‍ 🔺مارکسیسم ایرانی و مسالەی "حجاب بانی "

حدود صد سال از "مساله" شدن حجاب در جامعەی ایرانی می گذرد. قدمت تکاپوهای زنانه از این هم بیشتر است و به پیش از مشروطه باز می گردد.
اما در اصل این رضاشاه بود که با فرمان کشف حجاب قدم در راه "مستبدان مصلح" نظیر پطر کبیر و آتاترک گذاشت.
با روی کار آمدن جمهوری اسلامی بلافاصله حجاب اجباری در دستور کار قرار گرفت و نقطەی پایانی بر نوسازی اجتماعی پهلوی ها گذاشته شد.

میان این دو نقطه عطف، میان پردەهای جالبی وجود دارد که مستند پایین به بیان آن می پردازد.
یک کانال تلویزیونی آلمانی در سال 1358 به ایران می آید و پای صحبت چند زن طبقەی متوسط اعم از چپ و مذهبی می نشیند.

از اوایل دهەی 50 موج محجبه شدن دختران در دانشگاه ها و فضاهای عمومی شدت گرفت.
این تحول حاصل زوال هنجارهای مشروعیت بخش رژیم بود و حجاب اسلامی قسمی گفتمان مقاومت در برابر مدرنیسم پهلوی و گرایش های فرهنگی آن به شمار می رفت.
زنان مارکسیست هم در این زمینه در یک اتحاد عمل به زنان مسلمان پیوسته بودند.
زنان حاضر در این مستند می گویند که حجاب ضرورتی سیاسی است︔مسالەی اصلی جامعه مبارزه با امپریالیسم است و حجاب اسلامی یکی از سنگرهای این نبرد است.
بخشی از زنان چپ گرا ضمن اذعان به تاکتیکی بودن مواجهەی خود با حجاب اسلامی، خود را بر سر یک دوراهی می بینند︔بیم از‌ دست دادن قلمروهای اجتماعی و کنترل آن توسط حکومت به خاطر عقب نشینی در مسالەی پوشش زنان،
از سویی هم نگرانند که از کف رفتن وحدت مبارزاتی به خاطر مسالەی حجاب‌ به بازگشت امپریالیسم آمریکا به کشور بینجامد!
امروز ممکن است پیوند میان پوشش زنان و نظریەی امپریالیسم عجیب و حتی مضحک به نظر بیاید.
اما پنجاه سال قبل نظریەی دستەچپی امپریالیسم گفتمان اصلی بود و قالب های تفسیری آمادەی آن، مهیای پاسخ به تمام چالش ها و پرسش ها بود.
"اسلام انقلابی" دهەی پنجاە در این زمینه کاملا وامدار نظریەی مارکسیستی امپریالیسم و خواهر خواندەهای آن در ایدئولوژی های انقلابی دیگر چون بومی گرایی، جهان سوم گرایی و مارکسیسم خلقی بود.
بخشی از هنجارمندی حجاب اسلامی هم در چارچوب انگاره های گفتمانی چپی صورت پذیرفت.
بعنوان نمونه اگر برخی رگه های محافظەکارانە اجتماعی  در اندیشەی اسلامی رایج آن روزگار را نادیده بگیریم، شاهد وجهە نظری یکسان با چپ مارکسیستی آن دوران در مواجهە با پوشش بانوان خواهیم بود.
چپ ها مطالبەی آزادی پوشش را با انحراف بورژوایی خواندن آن تخطئه می کردند. از دید آنان، زنان طبقەی متوسط که دغدغەی حقوق اجتماعی خود را دارند، پادوهای امپریالیسم در داخل محسوب می شوند.
از نگاه مسلمانان انقلابی هم این دسته از زنان طاغوتی، مرفه و وابستگان رژیم سابق بودند که ابزار بازگشت آمریکا را فراهم می کردند.
این نگاه های ایدئولوژیک که در صدر انقلاب با هم تلاقی پیدا کرده بودند، اصالتی برای آزادی های فردی و اجتماعی قائل نبودند.
از نگاه آنان آزادی صرفا در رهایی از استعمار و امپریالیسم معنادار می شود و طرح دستور کارهای فردی و زنانه به انحراف از آن می انجامد.
این مستند تاریخی را حتما ببینید و با گفتمان های رایج دورانی نه چندان دور آشنا شوید.
#صلاح_الدین_خدیو
@sharname1

امین معلوف نویسنده لبنانی،رمانی دارد به نام بندرهای شرق،معطوف به این ایده که چرا جوامع سنتیِ توتالیتر در برابر رنج افراد و شهروندان خود، واکنش مثبت و مؤثرى نشان نمي‌دهند و با افزایش فقر و فساد و اشکال متنوعی از بزهکاری نه تنها دچار تحول نمی‌شوند بلکه احساس ندامت و نشانگانِ تقصیر هم در آنها پدیدار نمی‌شود؟
معلوف برای چنین پدیده‌ای،پاسخی بیوهیستریک در نظر گرفته و می‌نویسد:
افکارعمومی به سان یک فرد تنومند و درشت اندامی که مفعول و تسلیم بی قید وشرط خواب گشته وتنها در برابر ضربه‌ای ناگهانی که خوابش را برآشوبد،هر ازگاهی سر از خواب برمی‌دارد؛شما تنها درچنین لحظاتی است که می‌توانید وباید ازفرصت استفاده کرده و با یک ایده‌ی بسیار ساده ومختصر متقاعدش کنید_که چشم بر رنج شما بگشاید-وگرنه او به سرعت دراز خواهد کشید و غلتی خورده و با خمیازه‌ای دوباره به استقبال خواب می‌رود وشما نمی‌توانید مانع خوابش شوید یا به زودی بیدارش کنید.
این که کدام کنش مؤثر می‌تواند رگ خواب این هیولای درشت اندام را کز فرط خواب،پیکرش از فساد بویناک گشته،بجنباند و اورا از تباهیِ کرم‌هایی که به جانش افتاده‌اند آگاه کند؟دقیقا پرسش بی‌پاسخ این جوامع است.

♦️طبقه، بهار عربی و جنبش زن، زندگی، آزادی

📌آصف بیات در گفت‌وگو با تورج اتابکی

آصف بیات: «اگر فرض بر این است که جامعه در «مسیر انقلابی»، به مفهومی که من به کار می‌برم، باشد و باز هم پاسخی به درخواست‌های مردم داده نشود، سناریوی‌ای که ممکن است اتفاق بیفتد حکومت‌ناپذیری جامعه است. در این صورت بحران پشت بحران خواهد آمد و... نمی‌دانیم که پایان چه خواهد شد.»

📌رسانه تحلیلی _خبری تحکیم ملت👇

🆔️@tahkimmelat

این جلسه لغو شد.

🔵  گذری به معنویت

"ناتانیل برندن"، فصل آخر کتاب خود را ("هنر هشیارانه زیستن")، به ربط و نسبت میان هشیاری و معنویت اختصاص داده است. نویسنده در ابتدا و به‌قصد روشن شدن مفهوم معنویت، به سه برداشت  از این مفهوم می‌پردازد و در نهایت مقصود خود را بیان می‌کند.

✅ اولین معنای معنویت را معادل "روح یا معنا" (spirit) می‌گیرد. روح به‌معنای نَفَس و آن قوه‌ی حیات که موجود زنده به واسطه‌ی آن، زنده است. در این جا معنویت، همان نیروی حیات است. نیرویی که اگر در کسی زایل گردد، روحیه‌اش در هم می‌شکند.

در معنای دوم از معنویت، به نسبت میان انسان و خدا می‌پردازد؛ و این یعنی "معنویت، دل‌مشغولی عمیق به شناختن و عشق ورزیدن به خدا".

اما مراد "برندن" دو معنای پیش گفته از معنویت نیست. از نظر وی، "معنویت، مربوط است به هشیاری و مربوط به مقتضیات و رشد هشیاری. از این نظر، کسانی که پایبند آگاهی و رشد خود و فهم راه و رسم زندگی هستند، در مسیر معنویت قرار دارند. " هر کس که پیوسته می‌کوشد به بینشی هرچه شفاف‌تر از واقعیت و جایگاه خود در آن دست یابد،... زندگی معنوی را پیشه کرده است".
در این دیدگاه، معنویت اصیل، خودش را در چگونه زیستن و چگونه رفتار کردن نشان می‌دهد معنویت یعنی این‌که افراد چگونه وجود را تجربه می‌کنند و چه نسبتی با واقعیت و هستی برقرار می‌کنند.

✅ در رویکرد ناتانیل برندن، فرق است میان معنویت و مذهب. مذهب، ساحت اعتقادها، آیین‌ها و مناسک است. درحالی که معنویت، یک تجربه‌ی شخصی در مواجهه‌ی با هستی است و "نه در چیزهایی که مدعی اعتقاد به آن‌هاست".
هم‌چنین "برندن" بر این باور است که از طریق باور اشخاص، نمی‌توان تشخیص داد که چه رفتاری دارند؛ زیرا در این دیدگاه، میان باور و رفتار، نسبت وثیق و محکمی وجود ندارد. "صرفا با دانستن این‌که فلان کس ادعا می‌کند به خدا اعتقاد دارد یا ندارد نمی‌توانم حتی یک کار او را پیش‌بینی کنم." نمی‌توان پیش‌بینی کرد که در برخورد با دیگران چقدر با انصاف، عادل و خیرخواه، و در مواجهه با بحث منطقی، چقدر ذهن‌اش باز است. "حرفم این است که این اعتقاد(یا فقدان اعتقاد)، به خودی خود راجع به رشد معنوی، اخلاقی یا روانی یک آدم چیزی به ما نمی‌گوید." 

در دیدگاه نویسنده، چه‌بسا گاهی مذهب، نقطه مقابل معنویت قرار می‌گیرد؛ زیرا مذهب، آدمی را پای ایمان، قربانی می‌کند. در نظر برندن، انسان معنوی، نه خود را فدای دیگران می‌کند و نه دیگران را فدای خود. او به فدا کردن انسان اعتقاد ندارد." نویسنده توضیح می‌دهد که اعتقاد و باور، الزاما در خصلت و رفتار افراد سرریز نمی‌کند. به همین سبب است که "اعتقاد (یا فقدان آن)، به خودی خود راجع به رشد معنوی، اخلاقی، یا روانی یک آدم چیزی به ما نمی‌گوید."

✅ "ناتانیل برندن" به تفاوت، تمایز و مرزگذاری میان دین، عرفان و معنویت، قائل است و این سه را پدیده‌هایی متمایز می‌داند. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، دین را مجموعه‌ای از سه عنصر اعتقاد، آیین و مناسک معرفی می‌کند. عرفان را درنهایت، درمان فراق و جدایی انسان از هستی می‌یابد. از نظر او، درحقیقت، عرفان می‌خواهد تمایز میان "خود" را با معشوق رازگونه بزداید و آدمی را با هستی به وحدت برساند. برای این هدف، "خود" باید از میان برود.
همان که حافظ می‌گفت:
میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

"برندن" مدعی است که عرفان نیز مانند دین، هیچ به‌معنای این نیست که الزاما و ضرورتا معتقد را به انسان بهتری تبدیل کند.
از نظر برندن، مرز میان عرفان و معنویت، فردیت و تشخص انسان است. در عرفان، کمال مطلوب، یگانگی با الوهیت یا شالوده‌ی غایی هستی است؛ اما در معنویت، برخلاف عرفان، تمایز، فردیت و تشخص انسان مهم است. در این رویکرد "هیچ‌یک از خصوصیات نوع بشر، به‌اندازه‌ی توانایی تمایز نهادن برای بقای او ضروری نیست". به سخن دیگر، از صغارت درآمدن آدمی (به‌تعبیر کانت)، از درک واقعیت جدا بودن و برپای خود ایستادن، آغاز می‌گردد.

درنهایت، برندن معتقد است عرفان نیز مانند دین، ضرورتا سبب خوب‌تر شدن انسان نمی‌گردد.
"آیا عارفان از غیر عارفان آرامش بیشتری دارند؟ بعضی وقت‌ها، اما نه لزوما. آیا عارفان مهربانتر، بخشنده‌تر و دل‌رحم‌ترند؟ گاهی، و نه لزوما. آیا عارفان در تسکین درد و رنج‌های نوع بشر، بر غیر عارفان ترجیح دارند؟ به‌ندرت.... آیا عمری که وقف سلوک در طریق معنوی به‌معنای عرفانی آن شده باشد شخصیت اخلاقی‌تری پدید می‌آورد؟ نه لزوما"

✔️ هنر هشیارانه زیستن، ناتانیل برندن، ترجمه‌ی کورش کامیاب، ویراسته‌ی هومن پناهنده، نشر کرگدن، ۱۴۰۱


✍️  علی زمانیان.......۱۴۰۲/۰۲/۱۹

@kherade_montaghed

🔻 شجاعت دیدنی یک کودک در حادثه شاهچراغ (ع)

▫️ دیشب در جریان حمله به شاهچراغ، در یکی از فیلم‌های مداربسته شاهد شجاعت یکی از کودکان سرزمینمان بودیم.
▫️ این کودک درحالیکه تنها چند قدم با مهاجم فاصله داشت و زمانی که دیگران در حال نجات جان خود بودند، برای نجات یک مرد که روی زمین افتاده، به سوی اومد می‌دود.

@RaaviOnline1
🌐 raavi.news

🔴محمدمبین ۷ ساله از ماجرای جوان‌مردی‌اش می گوید:

🔹پدرم افتاد روی زمین و من رفتم دستش را بگیرم بلندش کنم، گفت فرار کن؛ ولی من میخواستم کمکش کنم!

نگفتی خودت تیر میخوری؟

دوسش داشتم!

@IrannNews

بهترین جواب را داد.

خالص یعنی این!

آن "نیروی خالص انقلابی" که ورد زبان تعدادی از اهل حکومت شده و قرار است با اشغال تمام پست‌های حکومتی، ملت ایران را به "سعادت کامل دنیوی و اخروی" برسانند، از جنس همین آقای کوشکی و طرزفکر وی است.
به یاد داشته باشیم که آقای کوشکی با این طرزفکر به عنوان "استاد" در دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران به کار گرفته شده و سمتی هم در مدیریت دانشکده به عهده دارد!
کدام دستگاه و نهاد پشت این افراد است؟ هر دستگاه و نهادی که باشد، همه‌کارۀ مملکت همان است و باقی، حکم دکوراسیون را دارند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

آهوی وحشی در نزدیکی خانه‌ی یکی از دوستان، شش و نیم صبح امروز در آمریکا، ایالت ماساچوست.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸کودتا بود یا نبود؟!

🔹پرسش و پاسخ رضا پهلوی و مقامات آمریکایی (اوباما، کلینتون، نیکسون، سندرز و آلبرایت) در مورد آنچه در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ رخ داد...

@nehzatazadiiran

زوال نهادی دانشگاه
@fazeli_mohammad

نکته‌ای دربارهٔ اشتباهات دکتر مصدق
(محمدعلی همایون کاتوزیان)


هر انسانی اشتباه می‌کند و از این اصل کلّی گریزی نیست. مثلاً روزولت و چرچیل و دوگل، هر سه، در طول زندگی سیاسی خود و در مراحل مختلف اشتباهات ریز و درشتی کردند که امروز در کتاب‌های بی‌شماری مشروح افتاده است. اما این واقعیت سبب نمی‌شود که از ارزش کارهای مثبت آنان برای کشور خود کاسته گردد، یا این که مقام تاریخی آنان را در حد سیاستمداران حقیر و کوچک و فرصت‌طلب، چه رسد به خائن، پایین آورد... .

خوانندگان گمان مبرند که به نظر این نویسنده، مصدق یا هر شخص دیگری از اشتباه در تشخیص به‌کلّی مبرّی بود. کسی که اشتباه نمی‌کند وجود ندارد و اگر هم وجود داشته باشد، از این دنیا و دست‌اندرکاران این دنیا نیست، اما لازم به تأکید است که ذکر این واقعیت که مصدق نیز اشتباه کرد ابداً به این معنی نیست که «مصدق اشتباه کرد، شاه هم اشتباه کرد، زاهدی هم اشتباه کرد، کاشانی هم اشتباه کرد، سرهنگ نصیری هم اشتباه کرد... . پس نتیجه می‌گیریم که همه اشتباه می‌کنند و تفاوتی بین آنان نیست».
افراد بشر همه اشتباه می‌کنند اما آنان هم در نوع اشتباهاتی که می‌کنند و در انگیزه‌هایی که آنان را به اشتباه می‌کشاند، سخت با یکدیگر متفاوت‌اند، هم در اشتباهاتی که نمی‌کنند و وسوسه‌هایی که به آن تسلیم نمی‌شوند. و از این جمله فرق بسیار است بین آنان که به خاطر استقلال کشور خود و استقرار دموکراسی در آن و رشد کمّی و کیفی هم‌میهنان خود گاهی دچار اشتباه می‌شوند، و آنان که در راه استقرار استبداد فردی و به خاطر منافع بی‌حد و اندازه‌ای که برای شخص خود قائل هستند به اشتباه می‌افتند و راه خطا می‌پیمایند.


استبداد، دموکراسی و نهضت ملّی، ص ۱۱۱-۱۱۳

https://t.me/joinchat/AAAAAD7Fssu7AgJ7o97tgw

‍ 🔊 فایل صوتی

🎥 چه شد؟ داستان افول اجتماع در ایران

👤 با حضور:
#شیرین_احمدنیا
#حسین_سراج‌زاده
#محمد_فاضلی
#محسن_گودرزی
#عبدالمحمد_کاظمی‌پور

اولین نشست از گفت‌وگوهای درباره‌ی ایران، دوشنبه، سوم بهمن به بهانه‌ی انتشار کتاب «چه شد؟ داستان افول اجتماع در ایران» در شهر کتاب تجریش برگزار شد.


اين كتاب داستان هشداردهنده‌ی افول اجتماع در ايران است. اين كتاب بازتاب صدايی است كه از جامعه به گوش می‌رسد. دردودلی درباره‌ی وضعيتی كه در آن اعتماد عمومی از دست رفته، بنيان‌ها اخلاقی سست و متزلزل شده و ارتباطات رو به سردی و بی رمقی گذاشته‌اند. در چنين جامعه‌ای نهادها و انجمن‌ها پا نمی گيرند و پيوندهای ميان افراد و گروه‌ها و حكومت گسسته‌اند.
نویسندگان: عبدالمحمد کاظمی پور و محسن گودرزی

چاپ اول کتاب «چه شد؟ داستان افول اجتماع در ایران» را نشر اگر در ۲۷۲ صفحه در قطع رقعی و جلد شومیز در سال ۱۴۰۱ با قیمت ۱۹۰ هزار تومان منتشر کرده است.

📙 خرید کتاب

مشاهده در یوتیوب
مشاهده در آپارات





🆔 @sokhanranihaa
🆔 @Sedanettv
🆔 @foroshagargrup
🆔 @fazeli_mohammad
🆑کانال سخنرانی ها
🌹