Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴وجدان و قضاوت
🔺اعتماد ۷ شهریور ۱۴۰۲
✍️عباس عبدی
🔘قضاوت امری سخت و پیچیده است، و مواردی پیش می‌آید که قضات میان دو موقعیت گاه متضادِ قانون و وجدان درگیر می‌شوند. قاضی از یک سو می‌خواهد و یا بهتر است بگوییم موظف است که مطابق قانون حکم دهد، و این قاعده‌ای درست است. از سوی دیگر قاضی نیز یک انسان است و وجدان دارد، و نمی‌تواند خلاف وجدانش حکم دهد.
🔘این تعارض هنگامی جدی می‌شود که قاضی حق ندارد از صدور حکم نیز استنکاف کند. پس به ناچار باید حکم دهد، و اگر میان قانون و وجدانش تعارض بود چه کاری باید انجام دهد؟ این مشکل در برخی جرایم تعزیراتی تا حدی قابل تعدیل است، چون دست قاضی برای صدور حکم به نسبت باز است، ولی در سایر موارد مشکل است.
🔘از این رو هر نظام حقوقی وظیفه دارد که قوانین را به گونه‌ای تدوین و تصویب کند که تعارض کمتری با وجدان‌های فردی پیدا کنند. به عبارت دیگر نظام‌های حقوقی باید مبتنی بر عرف و وجدان عمومی نوشته شوند. به هر میزان که قوانین با عرف عمومی فاصله داشته باشند قضات نیز به همان میزان در هنگام رسیدگی دچار تعارض قانون و وجدان می‌شوند و این یکی از بدترین بلایا برای نظام حقوقی و قضایی و مفهوم عدالت کیفری است.
🔘در ماجرای قانون حجاب، گر چه مسئولیت نهایی تصویب قانون با مجلس است، ولی این مسئولیت بی‌قید و شرط نیست. آن قانون را باید قضات به اجرا بگذارند. لایحه‌ای که با چند ماده محدود از سوی دستگاه قضایی برای تصویب ارایه شده در مرحله نهایی، با ده‌ها ماده و صدها پیشنهاد مواجه شده است، آیا توافق مجریان از حیث تطبیق آن بر وجدان عمومی قضات کسب شده است؟
🔘قاضی یک ماشین امضا و صدور حکم نیست که فقط برای حقوق ماهانه قضاوت کند. کسی که وجدان خود را در خطر ببیند ولی آن را پیش پای شغل و حقوق ماهانه قربانی کند، دیگر قاضی نیست.
🔘هم‌چنین یک عامل دیگر نیز موجب تعارض وجدان و قانون در صدور حکم می‌شود. این ماجرای مشهور را حتماً شنیده‌اید که قرار بود سه گروه در کنار هم طرح آب‌رسانی را اجرا کنند. گروه اول مسیر لوله را حفاری، و گروه دوم لوله‌گذاری، و گروه سوم مسیر حفاری شده را پر و آسفالت می‌کرد. آنان کار خود را آغاز کردند فقط گروه دوم رفته بودند مرخصی، نتیجه معلوم است، حفاری بیهوده و سپس پُر می‌شد بدون آنکه لوله‌گذاری شود.
🔘ماجرا از این قرار است که برخی از نیروها گمان دارند که وظیفه دستگاه قضایی و نیروی انتظامی بگیر و ببند است و باید کار خودشان را انجام دهند و دیگر حرفی نزنند، در حالی که این وظیفه در کنار سایر وظایف ارکان حکومت معنادار است.
🔘چندی پیش رییس قوه قضایی در گزاره‌ای معقول و متعارف که هر عقل سلیمی آن را تأیید می‌کند اظهار داشت که: ▪️”مسائل مرتبط با ناهنجاری‌های اجتماعی را نمی‌شود صرفا با راهکار قضایی و بگیر و ببند حل کرد. زندان و استفاده از قوه قهریه هم لازم است اما نمی‌توان فقط از این راهکار استفاده کرد.“▪️
🔘در پی این موضع‌گیری مسئول فضای مجازی بسیج در متنی انتقادی نوشت که: ▪️«رفع هر آسیبی یا کاهش هر جرمی بدون استثنا هم پیشگیری می‌خواهد، هم نظارت و هم مجازات مجرم. هر کسی هم وظیفه خودش را دارد. اینکه قاضی بگوید با بگیر و ببند نمی‌شود خیال مجرم را راحت و زحمت دستگاه‌های پیشگیری را صدچندان می کند. شغل قاضی و پلیس بگیر و ببند است نه ول کن و رها کن.»▪️
🔘واقعیت این است که سخن رییس قوه قضاییه، موضعی بدیهی بود و از فرط بداهت، نیازی به بیان آن نبود، ولی چرا اظهار شده بود؟ به علت همین رویکرد برخی از افراد که گمان می‌کنند با بگیر و ببند مسایل جامعه حل می‌شود.
🔘جامعه و حکومت یک سیستم است، شاید مثل خودرو. حرکت خودرو با بخشی از قطعات خودرو عملی می‌شود، ولی حرکت به تنهایی کافی نیست، فرمان و ترمز و تغییر دنده و... نیز لازم است، تا با وجود این قطعات، مهار شده حرکت کند.
🔘بدون تردید بگیر و ببند مثل همان حفاری زمین و پر کردن آن لازم است، ولی اگر لوله‌گذاری انجام نشود، این کار عبثی است ولی برخی در حرف معتقدند که لوله‌گذاری باید باشد ولی اگر نیامدند، باز هم به گروه اول و دوم ربطی ندارد، آنان باید کار خود را انجام دهند.
🔘در جامعه‌ای که فقر رو به رشد است، کدام قاضی باوجدانی است که افراد فقیر را که به علل روشنی مرتکب این جرم می‌شوند مجازات‌های مقرر در قانون را اجرا کند؟ قاضی از خود می‌پرسد که بقیه مسئولین حکومت و دولت مشغول چه کاری هستند؟
🔘فیلم یک دادگاه در غرب را دیدم که قاضی دزد نان را جریمه کرد (اجرای قانون) ولی از جیب خودش جریمه را پرداخت (مطابق با وجدان) و معتقد بود جامعه‌ای که کسی نیازمند نان باشد و آن را بدزد، سالم نیست و نمی‌توان او را محکوم کرد. لطفاً با وجدان قضات بازی نکنید.
🔺اعتماد ۷ شهریور ۱۴۰۲
✍️عباس عبدی
🔘قضاوت امری سخت و پیچیده است، و مواردی پیش می‌آید که قضات میان دو موقعیت گاه متضادِ قانون و وجدان درگیر می‌شوند. قاضی از یک سو می‌خواهد و یا بهتر است بگوییم موظف است که مطابق قانون حکم دهد، و این قاعده‌ای درست است. از سوی دیگر قاضی نیز یک انسان است و وجدان دارد، و نمی‌تواند خلاف وجدانش حکم دهد.
🔘این تعارض هنگامی جدی می‌شود که قاضی حق ندارد از صدور حکم نیز استنکاف کند. پس به ناچار باید حکم دهد، و اگر میان قانون و وجدانش تعارض بود چه کاری باید انجام دهد؟ این مشکل در برخی جرایم تعزیراتی تا حدی قابل تعدیل است، چون دست قاضی برای صدور حکم به نسبت باز است، ولی در سایر موارد مشکل است.
🔘از این رو هر نظام حقوقی وظیفه دارد که قوانین را به گونه‌ای تدوین و تصویب کند که تعارض کمتری با وجدان‌های فردی پیدا کنند. به عبارت دیگر نظام‌های حقوقی باید مبتنی بر عرف و وجدان عمومی نوشته شوند. به هر میزان که قوانین با عرف عمومی فاصله داشته باشند قضات نیز به همان میزان در هنگام رسیدگی دچار تعارض قانون و وجدان می‌شوند و این یکی از بدترین بلایا برای نظام حقوقی و قضایی و مفهوم عدالت کیفری است.
🔘در ماجرای قانون حجاب، گر چه مسئولیت نهایی تصویب قانون با مجلس است، ولی این مسئولیت بی‌قید و شرط نیست. آن قانون را باید قضات به اجرا بگذارند. لایحه‌ای که با چند ماده محدود از سوی دستگاه قضایی برای تصویب ارایه شده در مرحله نهایی، با ده‌ها ماده و صدها پیشنهاد مواجه شده است، آیا توافق مجریان از حیث تطبیق آن بر وجدان عمومی قضات کسب شده است؟
🔘قاضی یک ماشین امضا و صدور حکم نیست که فقط برای حقوق ماهانه قضاوت کند. کسی که وجدان خود را در خطر ببیند ولی آن را پیش پای شغل و حقوق ماهانه قربانی کند، دیگر قاضی نیست.
🔘هم‌چنین یک عامل دیگر نیز موجب تعارض وجدان و قانون در صدور حکم می‌شود. این ماجرای مشهور را حتماً شنیده‌اید که قرار بود سه گروه در کنار هم طرح آب‌رسانی را اجرا کنند. گروه اول مسیر لوله را حفاری، و گروه دوم لوله‌گذاری، و گروه سوم مسیر حفاری شده را پر و آسفالت می‌کرد. آنان کار خود را آغاز کردند فقط گروه دوم رفته بودند مرخصی، نتیجه معلوم است، حفاری بیهوده و سپس پُر می‌شد بدون آنکه لوله‌گذاری شود.
🔘ماجرا از این قرار است که برخی از نیروها گمان دارند که وظیفه دستگاه قضایی و نیروی انتظامی بگیر و ببند است و باید کار خودشان را انجام دهند و دیگر حرفی نزنند، در حالی که این وظیفه در کنار سایر وظایف ارکان حکومت معنادار است.
🔘چندی پیش رییس قوه قضایی در گزاره‌ای معقول و متعارف که هر عقل سلیمی آن را تأیید می‌کند اظهار داشت که: ▪️”مسائل مرتبط با ناهنجاری‌های اجتماعی را نمی‌شود صرفا با راهکار قضایی و بگیر و ببند حل کرد. زندان و استفاده از قوه قهریه هم لازم است اما نمی‌توان فقط از این راهکار استفاده کرد.“▪️
🔘در پی این موضع‌گیری مسئول فضای مجازی بسیج در متنی انتقادی نوشت که: ▪️«رفع هر آسیبی یا کاهش هر جرمی بدون استثنا هم پیشگیری می‌خواهد، هم نظارت و هم مجازات مجرم. هر کسی هم وظیفه خودش را دارد. اینکه قاضی بگوید با بگیر و ببند نمی‌شود خیال مجرم را راحت و زحمت دستگاه‌های پیشگیری را صدچندان می کند. شغل قاضی و پلیس بگیر و ببند است نه ول کن و رها کن.»▪️
🔘واقعیت این است که سخن رییس قوه قضاییه، موضعی بدیهی بود و از فرط بداهت، نیازی به بیان آن نبود، ولی چرا اظهار شده بود؟ به علت همین رویکرد برخی از افراد که گمان می‌کنند با بگیر و ببند مسایل جامعه حل می‌شود.
🔘جامعه و حکومت یک سیستم است، شاید مثل خودرو. حرکت خودرو با بخشی از قطعات خودرو عملی می‌شود، ولی حرکت به تنهایی کافی نیست، فرمان و ترمز و تغییر دنده و... نیز لازم است، تا با وجود این قطعات، مهار شده حرکت کند.
🔘بدون تردید بگیر و ببند مثل همان حفاری زمین و پر کردن آن لازم است، ولی اگر لوله‌گذاری انجام نشود، این کار عبثی است ولی برخی در حرف معتقدند که لوله‌گذاری باید باشد ولی اگر نیامدند، باز هم به گروه اول و دوم ربطی ندارد، آنان باید کار خود را انجام دهند.
🔘در جامعه‌ای که فقر رو به رشد است، کدام قاضی باوجدانی است که افراد فقیر را که به علل روشنی مرتکب این جرم می‌شوند مجازات‌های مقرر در قانون را اجرا کند؟ قاضی از خود می‌پرسد که بقیه مسئولین حکومت و دولت مشغول چه کاری هستند؟
🔘فیلم یک دادگاه در غرب را دیدم که قاضی دزد نان را جریمه کرد (اجرای قانون) ولی از جیب خودش جریمه را پرداخت (مطابق با وجدان) و معتقد بود جامعه‌ای که کسی نیازمند نان باشد و آن را بدزد، سالم نیست و نمی‌توان او را محکوم کرد. لطفاً با وجدان قضات بازی نکنید.
Forwarded from ԼαԼαԼαɴƊ™
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
کارشناس برنامه سمت خدا می گوید به ۶ میلیون افغانی ساکن ایران، شناسنامه ایرانی دهید تا حق رای داشته باشند!
🅰Tel@ԼαԼαԼαɴƊ™
🅱Ins@ԼαԼαԼαɴƊ™
🅰Tel@ԼαԼαԼαɴƊ™
🅱Ins@ԼαԼαԼαɴƊ™
Forwarded from حمید زارعیِ مرودشت
آهنگِ نفس، ترانه‌ای خوب دارد که از ترانه‌های مبتذلِ این روزها یک سر و گردن ادبی تر است. صدای صحیحِ مهدی یراحی، با تحریر‌های به جا و اصولی لطف ترانه را دو چندان کرده و در آخر تنظیمِ حرفه‌ای و ساده‌ی کار واقعا تحسین برانگیز است. تنظیم کار بسیار ساده و خلوت است، که فضای کار را بسیار صمیمانه کرده و در نهایت با قطعه‌ای متعادل و بسیار احساسی مواجه هستیم.
تنظیمِ کار که متشکل از یک گیتار و یک ویولون است و اصلا از شلوغ‌کاری‌های فضای تنظیمِ جو زده و سَمپل‌زده‌ی این روزهای موسیقیِ پاپِ ایران در آن خبری نیست واقعا به دل من نشست.
در این روزهای موسیقی، آنقدر سمپل و صدا در تنظیم (چوب چپان) می‌کنند که آهنگ جز انزجار چیزی برای مخاطب ندارد.
و در این بلبشو، تنظیمی چنین روان و ساده واقعا دلنشین است.
متنِ ترانه:
خیس میشم با تو هر شب، زیرِ بارونی که نیست
دستِتو محکم گرفتم تو خیابونی که نیست
باشم و عاشق نباشم؟ کارِ آسونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
من خدایی با تو اینجا از تو میسازم که نیست
باید هر شب روی رازی پرده بندازم که نیست
تو منو به بند کشیدی توی زندونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
این همه تصویرِ زیبا، تو زمستونی که نیست
با جنونِ هر شبِ من، جز تو مهمونی که نیست
نامه‌هامو پاره کردم، وقتی میخونی که نیست
هرچی اینجا با تو ساختم خوب میدونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
غرق میشم تو سیاهِ موجِ موهایی که نیست
دورِ تو میگردم اینجا، دورِ مِیدونی که نیست
تو یه روزی برمیگردی، از خیابونی که نیست
عاشقم میشی دوباره، عاشقِ اونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
(آرش مهرابی)
@berkeye_kohan کانالِ برکه‌ی کهن
تنظیمِ کار که متشکل از یک گیتار و یک ویولون است و اصلا از شلوغ‌کاری‌های فضای تنظیمِ جو زده و سَمپل‌زده‌ی این روزهای موسیقیِ پاپِ ایران در آن خبری نیست واقعا به دل من نشست.
در این روزهای موسیقی، آنقدر سمپل و صدا در تنظیم (چوب چپان) می‌کنند که آهنگ جز انزجار چیزی برای مخاطب ندارد.
و در این بلبشو، تنظیمی چنین روان و ساده واقعا دلنشین است.
متنِ ترانه:
خیس میشم با تو هر شب، زیرِ بارونی که نیست
دستِتو محکم گرفتم تو خیابونی که نیست
باشم و عاشق نباشم؟ کارِ آسونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
من خدایی با تو اینجا از تو میسازم که نیست
باید هر شب روی رازی پرده بندازم که نیست
تو منو به بند کشیدی توی زندونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
این همه تصویرِ زیبا، تو زمستونی که نیست
با جنونِ هر شبِ من، جز تو مهمونی که نیست
نامه‌هامو پاره کردم، وقتی میخونی که نیست
هرچی اینجا با تو ساختم خوب میدونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
غرق میشم تو سیاهِ موجِ موهایی که نیست
دورِ تو میگردم اینجا، دورِ مِیدونی که نیست
تو یه روزی برمیگردی، از خیابونی که نیست
عاشقم میشی دوباره، عاشقِ اونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
عاشقت میشم دوباره، عاشقِ اونی که نیست
(آرش مهرابی)
@berkeye_kohan کانالِ برکه‌ی کهن
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴پیش‌بینی در علوم اجتماعی
🔺اعتماد ۱۴ شهریور ۱۴۰۲
✍️عباس عبدی
🔘پیش‌بینی در موضوعات اجتماعی و انسانی متفاوت از پیش‌بینی در موضوعات طبیعی و فیزیکی و شیمیایی است. برای مثال اگر میزان خلوص آب را داشته باشیم و در ارتفاع معینی از سطح دریا باشد، می‌توانیم با قطعیت پیش‌بینی کنیم که آن آب در چه دمایی به جوش خواهد آمد. وقایع این‌چنینی مستقل از پیش‌بینی ماست.
🔘ولی در حوزه‌های انسانی و نیز موجودات زنده اینگونه پیش‌بینی‌ها قطعیت ندارند. مثلاً برخی از پیش‌بینی‌ها در پزشکی اشتباه می‌شود، زیرا همه عوامل موثر در بیماری برای پزشک شناخته شده نیست، به علاوه آثار روحی و روانی بیمار نیز بر درمان بی‌تأثیر نیست.
🔘اگر پیش‌بینی از یک جامعه و یا رفتار یک فرد باشد، ماجرا به کلی تغییر می‌کند. مثلاً کسی پیش‌بینی وقوع انقلاب یا اعتراضات را در جامعه می‌کند، این پیش‌بینی می‌تواند در وقوع یا عدم وقوع آن پیش‌بینی موثر باشد. برای نمونه رهبران انقلابی، پیش‌بینی می‌کنند که وقوع انقلاب قطعی است، نه به این علت که به لحاظ علمی و تحلیلی به این نتیجه رسیده‌اند که انقلاب می‌شود، بلکه به این علت که می‌خواهند مردم را برای تحقق وقوع آن تهییج و بسیج کنند.
🔘بنابراین به این پیش‌بینی می‌گوییم، پیش‌بینی فعال. حالت عکس هم رخ می‌دهد، اگر جامعه واقعاً در مسیر انقلاب و فروپاشی باشد، پیش‌بینی عالمانه ممکن است، مسئولین را به تأمل وادارد و مسیر خود را تغییر دهند و امکان وقوع وضعیت پیش‌بینی شده را منتفی کنند. این از مهمترین دلایل در دفاع از آزادی بیان و تحلیل و خبر برای صاحبان قدرت و همه جامعه است.
🔘چند روز پیش برخی از طرفداران وضع موجود تصویری از روزنامه اعتماد را بازنشر کرده بودند که طی آن ۶۱ اقتصاددان در سال گذشته (خرداد ۱۴۰۱) پیش‌بینی تورم سه رقمی را کرده بودند و حالا با این مضمون مورد سوال واقع شده بودند که:
▪️«بدور از سیاسی سخن گفتن، خوب است بررسی شود این ۶١کارشناس محترم اقتصادی از فهم صحنه اقتصادی عاجز بوده و اشتباه کرده اند یا این هنر دولت بوده است که پیش بینی آنان (تورم سه رقمی) محقق نشده است. پذیرش هر کدام حریت می‌خواهد»▪️
🔘اول از همه اینکه اگر دولت یا سیاست‌گذاران اقتصادی تحت تأثیر این هشدارها نبوده و سیاست خود را اصلاح نکرده باشند باید متأسف بود، و اگر بوده که بنا بر برخی شواهد احتمالاً چنین است، حتماً سعی کرده‌اند که در ادامه راه و سیاست‌های خود، تجدید نظر کنند و مانع از تحقق این پیش‌بینی شوند.
🔘بنابراین چنین اظهاراتی می‌تواند نقش بازدارنده در ادامه سیاست‌های غلط داشته باشد. از سوی دیگر اینکه اقتصاددانان براساس متغیرهای موجود چنین ارزیابی داشته‌اند، حرجی نیست حتی اگر اشتباه کرده باشند، در بدترین حالت یک علامت منفی در دانش اقتصادی آنان محسوب می‌شود ولی کسانی که وعده دادند؛ توجه کنید، «وعده دادن» یک شرط ضمن عقد است و ماهیت حقوقی و اخلاقی و سیاسی دارد و فراتر از یک پیش‌بینی ساده است؛ آنان وعده دادند که تورم را نصف و تک‌رقمی می‌کنند ولی حدوداً ۱/۵ برابر کردند؛ اکنون چه پاسخی دارند؟
🔘آیا اشتباه کردند؟ یا فریب دادند؟ یا ناتوان بودند؟ دیگرانی که براساس این وعده‌ها از شکل‌گیری این دولت حمایت کردند، چه پاسخی دارند؟ به علاوه این هنر دولت نیست که اجازه نداد تورم سه رقمی شود. مثل این است که کسی بگوید من نمره ۱۸ می‌آورم ولی ناظران به او بگویند که با این وضعیت و پیشرفت تحصیلی تو نمره ۲ می‌آوری، البته او در نهایت ۶ می‌آورد و بعد خود را موفق نشان دهد!! او مردود است و نه قبول و نه هنرمند. کسانی هم که برای او کف می‌زنند، خودشان باید پاسخگو باشند.
🔘پس از انتشار این متن از جانب طرفداران وضع موجود، یک ویدیویی دیدم از یک دامدار که در مصاحبه با خبرنگار می‌گفت، سال آینده گوشت ۵۰۰ هزار تومانی را خواهید دید، در حالی که در زمان مصاحبه او گوشت حدود ۱۳۵هزار تومان بوده است.
🔘او خیلی روشن توضیح می‌دهد که چرا گوشت به این رقم می‌رسد. همکارش نیز توضیح می‌دهد که گوشت به نسخه تبدیل می‌شود یعنی صد گرم گوشت را به عنوان دارو در نسخه بنویسند تا درمان بیماری شود.
استدلال‌های آن فرد خیلی دقیق بود، ولی چون کسی توجه نکرد و یا او را مهم ندانستند، اقدامی هم نکردند، لذا گوشت به همان قیمت و حتی بیشتر هم رسیده است. حالا به این دامدار چه باید گفت؟ آیا می‌توان بی‌کفایتی را به دولت نسبت داد؟ آیا او را باید اقتصاددان قابل معرفی کرد؟
🔘متاسفانه یکی از مهمترین نقاط ضعف این دولت وجود طرفدارانی است که از منظر منطقی و رسانه‌ای بسیار ضعیف‌اند. شاید هم عملکرد موثری پیش روی آنان نیست که بتوانند دفاع کنند؛ بناچار از هر وضعی و با هر قیمتی دفاع می‌کنند نتیجه از این بهتر نمی‌شود.
🔺اعتماد ۱۴ شهریور ۱۴۰۲
✍️عباس عبدی
🔘پیش‌بینی در موضوعات اجتماعی و انسانی متفاوت از پیش‌بینی در موضوعات طبیعی و فیزیکی و شیمیایی است. برای مثال اگر میزان خلوص آب را داشته باشیم و در ارتفاع معینی از سطح دریا باشد، می‌توانیم با قطعیت پیش‌بینی کنیم که آن آب در چه دمایی به جوش خواهد آمد. وقایع این‌چنینی مستقل از پیش‌بینی ماست.
🔘ولی در حوزه‌های انسانی و نیز موجودات زنده اینگونه پیش‌بینی‌ها قطعیت ندارند. مثلاً برخی از پیش‌بینی‌ها در پزشکی اشتباه می‌شود، زیرا همه عوامل موثر در بیماری برای پزشک شناخته شده نیست، به علاوه آثار روحی و روانی بیمار نیز بر درمان بی‌تأثیر نیست.
🔘اگر پیش‌بینی از یک جامعه و یا رفتار یک فرد باشد، ماجرا به کلی تغییر می‌کند. مثلاً کسی پیش‌بینی وقوع انقلاب یا اعتراضات را در جامعه می‌کند، این پیش‌بینی می‌تواند در وقوع یا عدم وقوع آن پیش‌بینی موثر باشد. برای نمونه رهبران انقلابی، پیش‌بینی می‌کنند که وقوع انقلاب قطعی است، نه به این علت که به لحاظ علمی و تحلیلی به این نتیجه رسیده‌اند که انقلاب می‌شود، بلکه به این علت که می‌خواهند مردم را برای تحقق وقوع آن تهییج و بسیج کنند.
🔘بنابراین به این پیش‌بینی می‌گوییم، پیش‌بینی فعال. حالت عکس هم رخ می‌دهد، اگر جامعه واقعاً در مسیر انقلاب و فروپاشی باشد، پیش‌بینی عالمانه ممکن است، مسئولین را به تأمل وادارد و مسیر خود را تغییر دهند و امکان وقوع وضعیت پیش‌بینی شده را منتفی کنند. این از مهمترین دلایل در دفاع از آزادی بیان و تحلیل و خبر برای صاحبان قدرت و همه جامعه است.
🔘چند روز پیش برخی از طرفداران وضع موجود تصویری از روزنامه اعتماد را بازنشر کرده بودند که طی آن ۶۱ اقتصاددان در سال گذشته (خرداد ۱۴۰۱) پیش‌بینی تورم سه رقمی را کرده بودند و حالا با این مضمون مورد سوال واقع شده بودند که:
▪️«بدور از سیاسی سخن گفتن، خوب است بررسی شود این ۶١کارشناس محترم اقتصادی از فهم صحنه اقتصادی عاجز بوده و اشتباه کرده اند یا این هنر دولت بوده است که پیش بینی آنان (تورم سه رقمی) محقق نشده است. پذیرش هر کدام حریت می‌خواهد»▪️
🔘اول از همه اینکه اگر دولت یا سیاست‌گذاران اقتصادی تحت تأثیر این هشدارها نبوده و سیاست خود را اصلاح نکرده باشند باید متأسف بود، و اگر بوده که بنا بر برخی شواهد احتمالاً چنین است، حتماً سعی کرده‌اند که در ادامه راه و سیاست‌های خود، تجدید نظر کنند و مانع از تحقق این پیش‌بینی شوند.
🔘بنابراین چنین اظهاراتی می‌تواند نقش بازدارنده در ادامه سیاست‌های غلط داشته باشد. از سوی دیگر اینکه اقتصاددانان براساس متغیرهای موجود چنین ارزیابی داشته‌اند، حرجی نیست حتی اگر اشتباه کرده باشند، در بدترین حالت یک علامت منفی در دانش اقتصادی آنان محسوب می‌شود ولی کسانی که وعده دادند؛ توجه کنید، «وعده دادن» یک شرط ضمن عقد است و ماهیت حقوقی و اخلاقی و سیاسی دارد و فراتر از یک پیش‌بینی ساده است؛ آنان وعده دادند که تورم را نصف و تک‌رقمی می‌کنند ولی حدوداً ۱/۵ برابر کردند؛ اکنون چه پاسخی دارند؟
🔘آیا اشتباه کردند؟ یا فریب دادند؟ یا ناتوان بودند؟ دیگرانی که براساس این وعده‌ها از شکل‌گیری این دولت حمایت کردند، چه پاسخی دارند؟ به علاوه این هنر دولت نیست که اجازه نداد تورم سه رقمی شود. مثل این است که کسی بگوید من نمره ۱۸ می‌آورم ولی ناظران به او بگویند که با این وضعیت و پیشرفت تحصیلی تو نمره ۲ می‌آوری، البته او در نهایت ۶ می‌آورد و بعد خود را موفق نشان دهد!! او مردود است و نه قبول و نه هنرمند. کسانی هم که برای او کف می‌زنند، خودشان باید پاسخگو باشند.
🔘پس از انتشار این متن از جانب طرفداران وضع موجود، یک ویدیویی دیدم از یک دامدار که در مصاحبه با خبرنگار می‌گفت، سال آینده گوشت ۵۰۰ هزار تومانی را خواهید دید، در حالی که در زمان مصاحبه او گوشت حدود ۱۳۵هزار تومان بوده است.
🔘او خیلی روشن توضیح می‌دهد که چرا گوشت به این رقم می‌رسد. همکارش نیز توضیح می‌دهد که گوشت به نسخه تبدیل می‌شود یعنی صد گرم گوشت را به عنوان دارو در نسخه بنویسند تا درمان بیماری شود.
استدلال‌های آن فرد خیلی دقیق بود، ولی چون کسی توجه نکرد و یا او را مهم ندانستند، اقدامی هم نکردند، لذا گوشت به همان قیمت و حتی بیشتر هم رسیده است. حالا به این دامدار چه باید گفت؟ آیا می‌توان بی‌کفایتی را به دولت نسبت داد؟ آیا او را باید اقتصاددان قابل معرفی کرد؟
🔘متاسفانه یکی از مهمترین نقاط ضعف این دولت وجود طرفدارانی است که از منظر منطقی و رسانه‌ای بسیار ضعیف‌اند. شاید هم عملکرد موثری پیش روی آنان نیست که بتوانند دفاع کنند؛ بناچار از هر وضعی و با هر قیمتی دفاع می‌کنند نتیجه از این بهتر نمی‌شود.
Forwarded from هم‌میهن
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مدیر سابق صداوسیما در آنتن زنده: اگر من مسئول بودم، اعترافات اجباری سپیده رشنو را پخش نمی‌کردم
داروغه‌زاده:
♦️اگر من در صداوسیما بودم، اعترافات اجباری سپیده رشنو را پخش نمی‌کردم. لج مردم را در نمی‌آوردم.
♦️صداوسیما باید نگاه ملی داشته باشد و بین اصلاح‌طلب و اصولگرا تفاوتی قائل نباشد.
♦️قرار شد سلبریتی‌های حامی روحانی در سال ۹۶ تنبیه بشوند.
♦️جناحی در کشور که امروز جریان سلبریتی‌ستیزی راه انداخته، در هر رقابتی که می‌خواهد وارد شود رقیبش را حذف می‌کند.
♦️این جناح وقتی می‌خواهد وارد مجلس شود می‌گوید شورای نگهبان کمک کند تا رقبای من حذف شود.
♦️احمدی‌نژاد ۸ سال رئیس‌جمهور ایران بود و هر روز تشویش اذهان عمومی می‌کند.
@hammihanonline
داروغه‌زاده:
♦️اگر من در صداوسیما بودم، اعترافات اجباری سپیده رشنو را پخش نمی‌کردم. لج مردم را در نمی‌آوردم.
♦️صداوسیما باید نگاه ملی داشته باشد و بین اصلاح‌طلب و اصولگرا تفاوتی قائل نباشد.
♦️قرار شد سلبریتی‌های حامی روحانی در سال ۹۶ تنبیه بشوند.
♦️جناحی در کشور که امروز جریان سلبریتی‌ستیزی راه انداخته، در هر رقابتی که می‌خواهد وارد شود رقیبش را حذف می‌کند.
♦️این جناح وقتی می‌خواهد وارد مجلس شود می‌گوید شورای نگهبان کمک کند تا رقبای من حذف شود.
♦️احمدی‌نژاد ۸ سال رئیس‌جمهور ایران بود و هر روز تشویش اذهان عمومی می‌کند.
@hammihanonline
Forwarded from ورزش فوری 🥇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 کوشکی به افراد معروف اهانت می‌کند تا معروف شود!
🔹داروغه‌زاده، از مدیران سابق صداوسیما:
🔹صداوسیما کوشکی را می‌آورد روی آنتن و او به علی دایی توهین می‌کند.
🔹یکی از راه‌های سلبریتی شدن، اهانت به افراد معروف است و کوشکی چنین اقدامی می‌کند.
⚽️ @Sporte_Fouri
🔹داروغه‌زاده، از مدیران سابق صداوسیما:
🔹صداوسیما کوشکی را می‌آورد روی آنتن و او به علی دایی توهین می‌کند.
🔹یکی از راه‌های سلبریتی شدن، اهانت به افراد معروف است و کوشکی چنین اقدامی می‌کند.
⚽️ @Sporte_Fouri
Forwarded from شبکه یک
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🎥 حمله صادق کوشکی به علی‌دایی و فردوسی‌پور!
کوشکی:
🔹باید ببینیم آیا کسی ۶ دهه پس از مرگ علی دایی او را می‌شناسد؟
🔹فردوسی‌پور توانمند نبود؛ گستاخ بود. مدیر رسانه او عقلانیت نداشته است. رئیس صداوسیما تدارکات‌چی او بود.
🔹رئیس صداوسیما از او حساب می‌برد. فردوسی‌پور درواقع رئیس صداوسیما بود.
🔹ما در سینما و رسانه ملی با پدیده افسارگسیختگی چهره‌های «پرواربندی‌شده» روبرو بودیم.
@tv1irib_sima
کوشکی:
🔹باید ببینیم آیا کسی ۶ دهه پس از مرگ علی دایی او را می‌شناسد؟
🔹فردوسی‌پور توانمند نبود؛ گستاخ بود. مدیر رسانه او عقلانیت نداشته است. رئیس صداوسیما تدارکات‌چی او بود.
🔹رئیس صداوسیما از او حساب می‌برد. فردوسی‌پور درواقع رئیس صداوسیما بود.
🔹ما در سینما و رسانه ملی با پدیده افسارگسیختگی چهره‌های «پرواربندی‌شده» روبرو بودیم.
@tv1irib_sima
Forwarded from آرشیو عبدی مدیا
🔴 تیمور گرگین، روزنامه‌نگار، طنزپرداز، شاعر و ترانه‌سرای معاصر ایران شامگاه چهارشنبه در ۹۰ سالگی در منزل شخصی خود در شهرستان خمام استان گیلان درگذشت.
💢 آقای گرگین، متولد ۱۳۱۳ در روستای چولاب از توابع کوچ‌اصفهان بود و ترانه محلی «بنفشه گل» را سروده که ناصر مسعودی آن را خوانده و بسیار معروف شده است.
📌نخستین کار او در سال ۱۳۲۸ «مورچه رشتی» نام داشت که در نشریه چلنگر چاپ شد. از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۷۱ در موسسه و روزنامه اطلاعات او بین سال های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۷ با روزنامه همشهری نیز همکاری داشت. او پس از درگذشت همسرش، از تهران به خمام مهاجرت کرده بود.
📌 آیین تشییع تیمور گرگین صبح جمعه در قطعه هنرمندان آرامستان شهر خمام برگزار می‌شود.
#عبدی_مدیا
🆔 @AbdiMedia
💢 آقای گرگین، متولد ۱۳۱۳ در روستای چولاب از توابع کوچ‌اصفهان بود و ترانه محلی «بنفشه گل» را سروده که ناصر مسعودی آن را خوانده و بسیار معروف شده است.
📌نخستین کار او در سال ۱۳۲۸ «مورچه رشتی» نام داشت که در نشریه چلنگر چاپ شد. از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۷۱ در موسسه و روزنامه اطلاعات او بین سال های ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۷ با روزنامه همشهری نیز همکاری داشت. او پس از درگذشت همسرش، از تهران به خمام مهاجرت کرده بود.
📌 آیین تشییع تیمور گرگین صبح جمعه در قطعه هنرمندان آرامستان شهر خمام برگزار می‌شود.
#عبدی_مدیا
🆔 @AbdiMedia
برای داشتن تصویری واقع‌بینانه از صحنه‌ی سیاست کشور در حال حاضر و برای تحلیل وضعیت گروه‌های سیاسی درون و بیرون ایران شنیدن فایل صوتی زیر بسیار مددکار است.
مشکلِ کیفیت نسبتاً نامطلوب صدا، بعد از حدود نیم ساعت برطرف می‌شود.
👇👇👇
مشکلِ کیفیت نسبتاً نامطلوب صدا، بعد از حدود نیم ساعت برطرف می‌شود.
👇👇👇
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
VID_20230907_000721_500.mp4
169.9 MB
فایل صوتی برنامه‌ام در کلاب هاوس صدای‌نو دربارهٔ وزن و موقعیت براندازان، اصلاح‌طلبان، اصول‌گرایان و راه عبور از مشکلات کنونی
@ahmadzeidabad
@ahmadzeidabad
Forwarded from تاریخ‌اندیشی ــ مهدی تدینی (مهدی تدینی)
«نظریه و جنبش»
برای خفتگان بر تخت پروکروستس
رابطۀ «نظریه» با «جنبش سیاسی‌ـ‌اجتماعی» رابطۀ روح با جسم است. وجه افتراق شورش با جنبش همین است که در یک حرکت اجتماعی چقدر نظریه وجود داشته باشد: هر چه یک حرکت اجتماعی نظریه‌دارتر باشد، جنبش‌تر است و در نتیجه ماندگاری و احتمالاً دستاورد بیشتری هم خواهد داشت. حرکت اجتماعی بدون نظریه، مانند سفر اکتشافی بدون آذوقه است. همان‌گونه که بدون آذوقۀ کافی اکتشافگران دیر یا زود وسط دریا، بیابان یا کوهستان تلف خواهند شد، حرکت اجتماعی بدون نظریه ــ یا با ضعف نظریه ــ نیز دیر یا زود در گسل‌ها و شکاف‌های اجتماعی پراکنده و گم خواهد شد. اهمیت نظریه در همین ویژگی مهم نهفته است ــ و نیز اینجاست که مشخص می‌شود مروجان نظریه‌های موهوم چه نقش مخربی ایفا می‌کنند.
با این مقدمه می‌خواهم به یک آسیب در فضای نظری جنبشهای اجتماعی ایران اشاره کنم. واقعیت این است که دوران نظریه‌های سترگ و مطلق گذشته است؛ یعنی دوران ایدئولوژی‌های مطلق‌نگر و جهان‌بینانه که مدعی سعادت کامل برای بشر بودند گذشته است. تردیدی ندارم که دلیل پیروزی انقلاب ۵۷ دقیقاً همین بود که همۀ ایدئولوژی‌های خوشدست عصر خویش را در خود جمع کرده بود؛ ایدئولوژی‌هایی که در حکم «نظریه» وارد جنبش اجتماعی شده بودند و چنان ادعاهای گزاف، مطلق و شک‌ناپذیری داشتند که از شهروندانی کاملاً عادی و متوسط، رزمندگانی روئین‌تن و تسلیم‌ناپذیر می‌ساختند. نیازی به یادآوری نیست که حتی ته‌مانده‌ای از آن ایدئولوژی‌ها نیز تا به امروز برای مهار همۀ جنبشهای مخالف بعدی کفایت می‌کرده است.
حال، در این دوران تنگدستیِ نظری، یک آفت بزرگ هم گریبانگیر ما شده است و آن اینکه برخی نظریه‌های مد روز غرب از سوی برخی کنشگرانِ ــ به‌ویژه کنشگران خارج‌نشین ــ در جنبشهای اجتماعی ایران تزریق می‌شود. این کنشگران که عموماً در یکی دو دهۀ اخیر دسترسی خوبی هم به رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور داشته‌اند، نظریه‌ها و رویکردهایی را به فضای سیاسی و اجتماعی ایران پمپاژ کرده‌اند که هیچ پیوند ماهوی و معرفت‌شناختی با حرکت‌های داخل ایران نداشته است. نتیجۀ این مداخلۀ نابخردانه چیزی جز سوزاندن سرمایه‌های اجتماعی نیست و نمونه‌های این سوءاستفاده‌ها و آدرس‌های نادرست را در همین یک سال اخیر فراوان دیده‌ایم.
نمی‌توان ایران و جنبشهای ایرانی را با فضای روز اروپا و غرب فهمید و تفسیر کرد. ایران را باید از طریق خود ایران شناخت. نظریه‌ای که ریشه در شناخت دقیق و درست جامعۀ ایران نداشته باشد و مبتنی بر مقتضیات آن نباشد، قلمه زدن شاخۀ آلبالو به کاکتوس است. در فضای سیاسی اروپا و آمریکا ــ که سالهاست محل زندگی و فعالیت این کنشگران مهاجر ایرانی است ــ مباحثی مطرح است که ریشه در همان جوامع دارد. این مباحث خود را در پدیده‌هایی مثل «فرهنگ کنسل» (Cancel Culture)، مباحث فمینیستیِ روز، «نزاکت سیاسی» (Political Correctness)، «مبارزان عدالت اجتماعی» (Social Justice Warrior) و «ووک» (Woke) نشان می‌دهد. این مطلب جای آن نیست که تک‌تک این مباحث را باز کنم، فقط مسئله‌ام این است که برخی کنشگران ایرانی آگاهانه یا ناآگاهانه تحت تأثیر این جریان‌های روز اروپا و آمریکا قرار دارند و در نتیجه ادبیات، مفاهیم و نظریه‌هایی را به جامعۀ ایرانی تلقین می‌کنند که یا اصلاً مسئلۀ جامعۀ ایرانی نبوده یا صرفاً مسئله‌ای حاشیه‌ای بوده است.
(ادامه در پست بعدی...)
@tarikhandishi | تاریخ‌اندیشی
برای خفتگان بر تخت پروکروستس
رابطۀ «نظریه» با «جنبش سیاسی‌ـ‌اجتماعی» رابطۀ روح با جسم است. وجه افتراق شورش با جنبش همین است که در یک حرکت اجتماعی چقدر نظریه وجود داشته باشد: هر چه یک حرکت اجتماعی نظریه‌دارتر باشد، جنبش‌تر است و در نتیجه ماندگاری و احتمالاً دستاورد بیشتری هم خواهد داشت. حرکت اجتماعی بدون نظریه، مانند سفر اکتشافی بدون آذوقه است. همان‌گونه که بدون آذوقۀ کافی اکتشافگران دیر یا زود وسط دریا، بیابان یا کوهستان تلف خواهند شد، حرکت اجتماعی بدون نظریه ــ یا با ضعف نظریه ــ نیز دیر یا زود در گسل‌ها و شکاف‌های اجتماعی پراکنده و گم خواهد شد. اهمیت نظریه در همین ویژگی مهم نهفته است ــ و نیز اینجاست که مشخص می‌شود مروجان نظریه‌های موهوم چه نقش مخربی ایفا می‌کنند.
با این مقدمه می‌خواهم به یک آسیب در فضای نظری جنبشهای اجتماعی ایران اشاره کنم. واقعیت این است که دوران نظریه‌های سترگ و مطلق گذشته است؛ یعنی دوران ایدئولوژی‌های مطلق‌نگر و جهان‌بینانه که مدعی سعادت کامل برای بشر بودند گذشته است. تردیدی ندارم که دلیل پیروزی انقلاب ۵۷ دقیقاً همین بود که همۀ ایدئولوژی‌های خوشدست عصر خویش را در خود جمع کرده بود؛ ایدئولوژی‌هایی که در حکم «نظریه» وارد جنبش اجتماعی شده بودند و چنان ادعاهای گزاف، مطلق و شک‌ناپذیری داشتند که از شهروندانی کاملاً عادی و متوسط، رزمندگانی روئین‌تن و تسلیم‌ناپذیر می‌ساختند. نیازی به یادآوری نیست که حتی ته‌مانده‌ای از آن ایدئولوژی‌ها نیز تا به امروز برای مهار همۀ جنبشهای مخالف بعدی کفایت می‌کرده است.
حال، در این دوران تنگدستیِ نظری، یک آفت بزرگ هم گریبانگیر ما شده است و آن اینکه برخی نظریه‌های مد روز غرب از سوی برخی کنشگرانِ ــ به‌ویژه کنشگران خارج‌نشین ــ در جنبشهای اجتماعی ایران تزریق می‌شود. این کنشگران که عموماً در یکی دو دهۀ اخیر دسترسی خوبی هم به رسانه‌های فارسی‌زبان خارج از کشور داشته‌اند، نظریه‌ها و رویکردهایی را به فضای سیاسی و اجتماعی ایران پمپاژ کرده‌اند که هیچ پیوند ماهوی و معرفت‌شناختی با حرکت‌های داخل ایران نداشته است. نتیجۀ این مداخلۀ نابخردانه چیزی جز سوزاندن سرمایه‌های اجتماعی نیست و نمونه‌های این سوءاستفاده‌ها و آدرس‌های نادرست را در همین یک سال اخیر فراوان دیده‌ایم.
نمی‌توان ایران و جنبشهای ایرانی را با فضای روز اروپا و غرب فهمید و تفسیر کرد. ایران را باید از طریق خود ایران شناخت. نظریه‌ای که ریشه در شناخت دقیق و درست جامعۀ ایران نداشته باشد و مبتنی بر مقتضیات آن نباشد، قلمه زدن شاخۀ آلبالو به کاکتوس است. در فضای سیاسی اروپا و آمریکا ــ که سالهاست محل زندگی و فعالیت این کنشگران مهاجر ایرانی است ــ مباحثی مطرح است که ریشه در همان جوامع دارد. این مباحث خود را در پدیده‌هایی مثل «فرهنگ کنسل» (Cancel Culture)، مباحث فمینیستیِ روز، «نزاکت سیاسی» (Political Correctness)، «مبارزان عدالت اجتماعی» (Social Justice Warrior) و «ووک» (Woke) نشان می‌دهد. این مطلب جای آن نیست که تک‌تک این مباحث را باز کنم، فقط مسئله‌ام این است که برخی کنشگران ایرانی آگاهانه یا ناآگاهانه تحت تأثیر این جریان‌های روز اروپا و آمریکا قرار دارند و در نتیجه ادبیات، مفاهیم و نظریه‌هایی را به جامعۀ ایرانی تلقین می‌کنند که یا اصلاً مسئلۀ جامعۀ ایرانی نبوده یا صرفاً مسئله‌ای حاشیه‌ای بوده است.
(ادامه در پست بعدی...)
@tarikhandishi | تاریخ‌اندیشی
Forwarded from تاریخ‌اندیشی ــ مهدی تدینی (مهدی تدینی)
(ادامه از پست پیشین)
این اروپائیزه کردن نظریۀ کنش اجتماعی، چه از سوی کنشگرانی در داخل و چه در خارج باشد، نتیجه‌ای مگر گمراه کردن و خشکاندن جنبش اجتماعی در ایران نیست. نداشتن نظریه بهتر از داشتن نظریۀ ناجور ــ ناسازگار ــ است. برای مثال در همین یک سال اخیر دیدیم چه تصورات، مفاهیم و دسته‌بندی‌های بی‌ربطی را به جنبش اجتماعی در ایران نسبت می‌دادند که می‌شد زیانبار بودن آنها را به آسانی تشخیص داد ــ زمخت‌ترین آنها شاید آنجا بود که می‌گفتند جنبش اخیر الّا و بلّا «زنانه» است و حتی واژۀ «مرد» و «میهن» را می‌خواستند سانسور و سرکوب کنند! دلیل این پدیده هیچ نبود مگر تزریق نظریه‌هایی که ریشه در شناخت جامعۀ ایران نداشت. حتی مسئلۀ زنان در ایران را باید با مناسبات ایران فهمید، نه با دغدغه‌های فمینیستی روز اروپا (یعنی حتی اگر رویکردی فمینیستی داریم، باید بیشتر فمینیسم کلاسیک باشد تا فمینیسم روز). آنها به جای اینکه پدیدۀ اجتماعی را بشناسند و سپس برای آن جامه‌ای نظری بدوزند، جامه‌ای نظری از قبل آماده داشتند و می‌خواستند ــ و می‌خواهند ــ به زور تن پدیدۀ اجتماعی کنند.
کاری که این کنشگران کژاندیش می‌کنند همانی است که پروکروستِس با رهگذران می‌کرد. در اساطیر یونان، پروکروستس راهزنی بود که رهگذران را به خانه‌اش می‌برد و بر تختش می‌خواباند. اگر قد آنها کوتاه‌تر از تخت بود آنقدر با چکش بر بدن آنها می‌کوفت تا اندازۀ تخت شوند و اگر قد آنها بلندتر از تخت بود پاهایشان را می‌برید تا اندازۀ تخت شوند. این کنشگران هم جنبش اجتماعی را بر نظریه‌شان می‌خوابانند و پیکرش را می‌کوبند و می‌بُرند تا اندازۀ نظریه‌شان شود. روش پروکروستِسی هر جا باشد، فرجامش مرگ قربانی است.
اگر هم بخواهم به اندازۀ فهم خودم توضیح دهم که ریشۀ این مشکل کجاست، جوابم این است که برای طرح نظریه دربارۀ جامعۀ ایران باید تاریخ و سیاست ایران را شناخت. این شناخت سواد می‌خواهد. واقعیت این است که این کنشگران حس نمی‌کنند به چنین سوادی نیاز دارند. متأسفانه مخاطبانشان هم چنین نیازی را حس نمی‌کنند و به این ترتیب تأیید و ارکستری دوجانبه میان آنها پدید می‌آید. مسئلۀ دوم این است که این کنشگران برای جلب نظر و حمایت بنیادها، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها و مؤسسات غربی به زبان آنها سخن می‌گویند؛ به عبارتی، گفتمان و نظریه‌های مطلوب آنها را می‌پذیرند. برای مثال، مسائل مربوط به دگرباشان جنسی و گفتمان کوئیری برای غربی‌ها ــ و مؤسساتشان ــ جذاب‌تر و قابل‌فهم‌تر از مسائل جامعه‌شناختی خود ایران است. پس اگر کسی بتواند دغدغۀ مردم ایران را به این رنگ و لعاب بیگانه عرضه کند، شانس بالاتری برای جذب توجه و کمک خواهد داشت تا اینکه بخواهد بر اساس نظریه‌ای درون‌زاد و بومی به مسائل ایران نگاه کند. یا برای مثال، مفهوم «تبعیض» در غرب بسیار جذاب‌تر است و برایشان تداعی‌کنندۀ همان دعواهایی است که خودشان صبح تا شب در فضای سیاسی و اجتماعی دارند.
نتیجۀ این شناخت معیوب و پذیرش نظریه‌های ناسازگار چیزی جز پمپاژ و تلقین نظریه‌های بیگانه به جامعۀ ایران نیست. در این میان اگر هم بخش عمدۀ جامعه یا جنبش اجتماعی ایران این نظریۀ غریبه و بی‌ربط را نپذیرد، طبعاً از سوی این کنشگران انکار می‌شود. با همین رویکرد، جنبش اجتماعی را مانند کیکی میان خود تقسیم می‌کنند و به عبارتی آن را «اقلیتی‌سازی» می‌کنند. کار به جایی می‌رسد که برای مثال «اقلیت» عجیب و ناشنیده‌ای مثل «ملت گیلک» می‌سازند و می‌گویند این ملت گیلک با ترفندِ «توریستی‌انگاریِ گیلان» زیر ستم «مرکز» له شده است! حال صلاح ملت گیلک چیست؟ لابد جنگیدن با تهران؟! خود گیلانی‌ها احتمالاً بیشتر از دیگران از چنین نظریه‌هایی تعجب می‌کنند (اگر شک دارید به چنین چیزی نگاهی به صفحۀ می‌تو بیندازید). بیچاره جنبشی که از بد روزگار بر تخت پروکروستس اینان بخوابد...
مهدی تدینی
@tarikhandishi | تاریخ‌اندیشی
این اروپائیزه کردن نظریۀ کنش اجتماعی، چه از سوی کنشگرانی در داخل و چه در خارج باشد، نتیجه‌ای مگر گمراه کردن و خشکاندن جنبش اجتماعی در ایران نیست. نداشتن نظریه بهتر از داشتن نظریۀ ناجور ــ ناسازگار ــ است. برای مثال در همین یک سال اخیر دیدیم چه تصورات، مفاهیم و دسته‌بندی‌های بی‌ربطی را به جنبش اجتماعی در ایران نسبت می‌دادند که می‌شد زیانبار بودن آنها را به آسانی تشخیص داد ــ زمخت‌ترین آنها شاید آنجا بود که می‌گفتند جنبش اخیر الّا و بلّا «زنانه» است و حتی واژۀ «مرد» و «میهن» را می‌خواستند سانسور و سرکوب کنند! دلیل این پدیده هیچ نبود مگر تزریق نظریه‌هایی که ریشه در شناخت جامعۀ ایران نداشت. حتی مسئلۀ زنان در ایران را باید با مناسبات ایران فهمید، نه با دغدغه‌های فمینیستی روز اروپا (یعنی حتی اگر رویکردی فمینیستی داریم، باید بیشتر فمینیسم کلاسیک باشد تا فمینیسم روز). آنها به جای اینکه پدیدۀ اجتماعی را بشناسند و سپس برای آن جامه‌ای نظری بدوزند، جامه‌ای نظری از قبل آماده داشتند و می‌خواستند ــ و می‌خواهند ــ به زور تن پدیدۀ اجتماعی کنند.
کاری که این کنشگران کژاندیش می‌کنند همانی است که پروکروستِس با رهگذران می‌کرد. در اساطیر یونان، پروکروستس راهزنی بود که رهگذران را به خانه‌اش می‌برد و بر تختش می‌خواباند. اگر قد آنها کوتاه‌تر از تخت بود آنقدر با چکش بر بدن آنها می‌کوفت تا اندازۀ تخت شوند و اگر قد آنها بلندتر از تخت بود پاهایشان را می‌برید تا اندازۀ تخت شوند. این کنشگران هم جنبش اجتماعی را بر نظریه‌شان می‌خوابانند و پیکرش را می‌کوبند و می‌بُرند تا اندازۀ نظریه‌شان شود. روش پروکروستِسی هر جا باشد، فرجامش مرگ قربانی است.
اگر هم بخواهم به اندازۀ فهم خودم توضیح دهم که ریشۀ این مشکل کجاست، جوابم این است که برای طرح نظریه دربارۀ جامعۀ ایران باید تاریخ و سیاست ایران را شناخت. این شناخت سواد می‌خواهد. واقعیت این است که این کنشگران حس نمی‌کنند به چنین سوادی نیاز دارند. متأسفانه مخاطبانشان هم چنین نیازی را حس نمی‌کنند و به این ترتیب تأیید و ارکستری دوجانبه میان آنها پدید می‌آید. مسئلۀ دوم این است که این کنشگران برای جلب نظر و حمایت بنیادها، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها و مؤسسات غربی به زبان آنها سخن می‌گویند؛ به عبارتی، گفتمان و نظریه‌های مطلوب آنها را می‌پذیرند. برای مثال، مسائل مربوط به دگرباشان جنسی و گفتمان کوئیری برای غربی‌ها ــ و مؤسساتشان ــ جذاب‌تر و قابل‌فهم‌تر از مسائل جامعه‌شناختی خود ایران است. پس اگر کسی بتواند دغدغۀ مردم ایران را به این رنگ و لعاب بیگانه عرضه کند، شانس بالاتری برای جذب توجه و کمک خواهد داشت تا اینکه بخواهد بر اساس نظریه‌ای درون‌زاد و بومی به مسائل ایران نگاه کند. یا برای مثال، مفهوم «تبعیض» در غرب بسیار جذاب‌تر است و برایشان تداعی‌کنندۀ همان دعواهایی است که خودشان صبح تا شب در فضای سیاسی و اجتماعی دارند.
نتیجۀ این شناخت معیوب و پذیرش نظریه‌های ناسازگار چیزی جز پمپاژ و تلقین نظریه‌های بیگانه به جامعۀ ایران نیست. در این میان اگر هم بخش عمدۀ جامعه یا جنبش اجتماعی ایران این نظریۀ غریبه و بی‌ربط را نپذیرد، طبعاً از سوی این کنشگران انکار می‌شود. با همین رویکرد، جنبش اجتماعی را مانند کیکی میان خود تقسیم می‌کنند و به عبارتی آن را «اقلیتی‌سازی» می‌کنند. کار به جایی می‌رسد که برای مثال «اقلیت» عجیب و ناشنیده‌ای مثل «ملت گیلک» می‌سازند و می‌گویند این ملت گیلک با ترفندِ «توریستی‌انگاریِ گیلان» زیر ستم «مرکز» له شده است! حال صلاح ملت گیلک چیست؟ لابد جنگیدن با تهران؟! خود گیلانی‌ها احتمالاً بیشتر از دیگران از چنین نظریه‌هایی تعجب می‌کنند (اگر شک دارید به چنین چیزی نگاهی به صفحۀ می‌تو بیندازید). بیچاره جنبشی که از بد روزگار بر تخت پروکروستس اینان بخوابد...
مهدی تدینی
@tarikhandishi | تاریخ‌اندیشی
Telegram
تاریخ‌اندیشی ــ مهدی تدینی
ایدئولوژی، اندیشه و تاریخ سیاسی
مهدی تدینی، مترجم، نویسنده و پژوهشگر
برخی کتاب‌ها:
عناصر و خاستگاه‌های حاکمیت توتالیتر (سه جلد)
فاشیسم و کاپیتالیسم
نظریه‌های فاشیسم
جنبشهای فاشیستی
لیبرالیسم
بوروکراسی
اینستاگرام
https://instagram.com/tarikhandishii
مهدی تدینی، مترجم، نویسنده و پژوهشگر
برخی کتاب‌ها:
عناصر و خاستگاه‌های حاکمیت توتالیتر (سه جلد)
فاشیسم و کاپیتالیسم
نظریه‌های فاشیسم
جنبشهای فاشیستی
لیبرالیسم
بوروکراسی
اینستاگرام
https://instagram.com/tarikhandishii
Forwarded from سهام نیوز
✅پیامدهای «بوسه ممنوعه» بالاخره روبیالس را ناچار به استعفا کرد
رئیس فدراسیون فوتبال اسپانیا، لوئیس روبیالس، به دلیل پیامدهای «بوسه ممنوعه» بر لب جنی هرموسو پس از برتری اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۳ استعفا داد.
او بعد از اعتراف به اینکه به دلیل افزایش فشارها نمی‌تواند به کار خود ادامه دهد، تصمیم به استعفا از ریاست فدراسیون فوتبال اسپانیا گرفت.
@Sahamnewsorg
رئیس فدراسیون فوتبال اسپانیا، لوئیس روبیالس، به دلیل پیامدهای «بوسه ممنوعه» بر لب جنی هرموسو پس از برتری اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۳ استعفا داد.
او بعد از اعتراف به اینکه به دلیل افزایش فشارها نمی‌تواند به کار خود ادامه دهد، تصمیم به استعفا از ریاست فدراسیون فوتبال اسپانیا گرفت.
@Sahamnewsorg
Forwarded from سروایرانشهر۲ ایرانشهری ام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
سروایرانشهر
احمد شاه مسعود:
تمام جنگ ما از برای حفظ همین ادبیات (فارسی) است...!
ترانه #احمد_شاه_مسعود
ازشفق سیه‌پوش
هنوز کوره آهنگران هندوکش
بیاد آمدن کاوه داغ می گردد
و سایه‌سار بجا مانده از توهم دود
به یمن همت گامش چراغ می‌گردد
مرا به ساحت یک انقلاب تازه ببر
که از گلوی سحر، بند شب باز کنم
و در حوالی بی‌بند آسمان چندی
سرود پر زدنم را دوباره ساز کنم
به اقتضای شب از نور دور مانده‌ایم
تو نیستی که چنین بی حضور مانده‌ایم
به این شکست فرومانده شرم کافی نیست
به صبح در دل شب مانده شرم کافی نیست
به هیچ در پی تاریخمان تلف شده‌ایم ببخش که چنین پست و ناخلف شده‌ایم
18شهریور سالگرد شهادت رستم ایرانشهر
#Sarveiranshahr1mrahmati
احمد شاه مسعود:
تمام جنگ ما از برای حفظ همین ادبیات (فارسی) است...!
ترانه #احمد_شاه_مسعود
ازشفق سیه‌پوش
هنوز کوره آهنگران هندوکش
بیاد آمدن کاوه داغ می گردد
و سایه‌سار بجا مانده از توهم دود
به یمن همت گامش چراغ می‌گردد
مرا به ساحت یک انقلاب تازه ببر
که از گلوی سحر، بند شب باز کنم
و در حوالی بی‌بند آسمان چندی
سرود پر زدنم را دوباره ساز کنم
به اقتضای شب از نور دور مانده‌ایم
تو نیستی که چنین بی حضور مانده‌ایم
به این شکست فرومانده شرم کافی نیست
به صبح در دل شب مانده شرم کافی نیست
به هیچ در پی تاریخمان تلف شده‌ایم ببخش که چنین پست و ناخلف شده‌ایم
18شهریور سالگرد شهادت رستم ایرانشهر
#Sarveiranshahr1mrahmati
سروایرانشهر۲ ایرانشهری ام
سروایرانشهر احمد شاه مسعود: تمام جنگ ما از برای حفظ همین ادبیات (فارسی) است...! ترانه #احمد_شاه_مسعود ازشفق سیه‌پوش هنوز کوره آهنگران هندوکش بیاد آمدن کاوه داغ می گردد و سایه‌سار بجا مانده از توهم دود به یمن همت گامش چراغ می‌گردد مرا به ساحت یک…
در مصراع سوم خواننده می‌گوید: "توهم دور"، و نه( آنچنان که نوشته شده): "توهم دود".