🔸گریستم

سر بُرده‌ام فرو به گریبان، گریستم
بسیار بود کُشته، فراوان گریستم

دیروز لحظه‌ای سپری شد به طیبتی
امروز بی‌حساب به تاوان گریستم

دردی ازین بزرگتر امّا به سینه نیست
بود آشکار این غم و پنهان گریستم

در گیرودار خشم و جنون و عناد و جهل
دشوار بود خنده، پس آسان گریستم

رغمِ بهای ارز و طلا در تنزّل است
بر نرخِ خون و قیمتِ انسان گریستم

جغرافیای کشورِ شیرانِ شرزه را
در امتدادِ کوه و بیابان گریستم

تاریخِ سرزمینِ زنانِ نژاده را
همراهِ قطره قطرۀ باران گریستم

از فکرِ زنده‌رودِ صفاهان دلم گرفت
با یادِ آسمانِ خراسان گریستم

تا نیمه‌شب ز غصّۀ تهران قدم زدم
تا صبح بر مصیبتِ کرمان گریستم

بر خونِ گرمِ بسته‌شده روی آسفالت-
از سردیِ هوای زمستان، گریستم

بر تلخیِ کسادیِ بازارِ معرفت
بر قحطیِ مروّت و ایمان گریستم

تورات را به حُرمتِ احمد ورق زدم
انجیل را به دعوتِ قرآن گریستم

بر کُشتۀ حسین، نصارا گداختم
بر پیکرِ مسیح، مسلمان گریستم

بر نعشِ طفلِ بی‌گنهِ شیعه سوختم
بر ایزدیِّ کُرد دوچندان گریستم

با آن عزیزِ رفته به تبعید در فرنگ
با آن جوانِ خسته به زندان گریستم

اشکی نریختم به گرانجانیِ فقیه
چون جانِ کودکان شده ارزان، گریستم

خصمِ عبوس تا بُنِ دندان مسلّح است
ناچار من هم از بُنِ دندان گریستم

بر رنجِ عُمرکاهِ رعایای بی‌نوا
بر غَفلت و سفاهتِ سلطان گریستم

خندیدم از تعدّدِ قومِ حجاب‌بان
وز قِلّتِ قبیلۀ جان‌بان گریستم

در مصرعی خلاصه کنم این چکامه را
اندر عزای حضرتِ ایران گریستم


https://t.me/rezamousavitabari

❗️سوگ مادر بر نعش فرزند!
▪️سکانسی غریب و تلخ از فیلم «سالواتوره جولیانو» ساخته‌ی فرانچسکو رزی!

@artchanel

از رئیس قوۀ قضائیه می‌پرسم!


مازیار طاطایی وکیل رؤیا حشمتی درباره پرونده تشکیل شده در شعبه ۱۰۹۱ مجتمع قضائی ارشاد برای موکلش گفته است: «این دادگاه مجموعا خانم رؤیا حشمتی را به ۱۳ سال و ۹ حبس محکوم کرده بود. این شعبه، بابت اتهام حضور در معابر بدون حجاب شرعی، خانم حشمتی را به پرداخت یک میلیون و ۲۵۰ هزارتومان جزای نقدی، بابت اتهام تشویق به فساد و فحشا به تحمل تحمل ۱۲ سال و ۶ ماه حبس، بابت اتهام جریحه‌دار کردن عفت عمومی به تحمل ۷۴ ضربه شلاق تعزیری و بابت اتهام ساخت و انتشار آثاری که عفت عمومی را جریحه‌دار می‌کند، به تحمل یک سال و ۳ ماه حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق و ۱۰۰ میلیون ریال جزای نقدی محکوم کرد. ما به حکم صادره اعتراض کردیم.»
با این قوانین گل و شاد و تعریف نشده و غیر منطبق با شرایط زمان و مکان، در واقع می‌توان به دلیل بیرون ماندن یک لاخ مو از روسری، حکم اعدام هم برای خانم‌ها صادر کرد. می‌پرسید چگونه؟ اینطور:
از نظر یک قاضی متشرعِ متعصب، پوشاندن موی سر زن به طور کامل، از واجبات تخطی‌ناپذیر است. اینکه خانمی با پیشینۀ مسلمانی یک لاخ موی سرش را بدون پوشش بگذارد یا تمام موهایش را، از جهت شرعی تفاوتی نمی‌کند. حال اگر خانمی بگوید که به چنین حکمی بی‌باور است، از نظر قاضی متعصب، منکر یکی از "ضروریات دین" شده و در نتیجه مرتد است. ممکن است خانم در دفاع از خود بگوید که اصلاً مسلمان نیست که حکم ارتداد در مورد او صادق باشد. در آن صورت اگر تغییر دین داده باشد "مرتد ملی" به حساب می‌آید و حکمش اعدام است. اما اگر از همان ابتدای بلوغ مسلمان نبوده اما در خانواده‌ای مسلمان به دنیا آمده باشد، در این صورت هم "مرتد فطری" است و مجازاتش اعدام است.
حال ممکن است گفته شود، چنین چیزی در قوانین جزایی جاری، نیامده است. واقعیت اما این است که یک قاضی متعصب، می‌تواند اصل "قانونی بودن جرم و مجازات" را زیر پا بگذارد و با استفتاء از یک فقیه هم‌سلک خود، حکم ارتداد و در نتیجه اعدام متهم را از او بگیرد.
مگر حکم اعدام اولیۀ حسن یوسفی اشکوری و دکتر هاشم آغاجری و پرونده‌های مربوط به جامعۀ بهائیان به همین وسیله صادر نشد؟
در سایر موارد نیز چنین رفتارهایی ممکن است. مثلاً فردی به دلیل نوع اظهارنظرش به"تبلیغ علیه نظام" با مجازات یک سال زندان، متهم می‌شود اما یک ضابط یا بازپرس یا قاضی می‌تواند او را به دلیل همان اظهار نظر، علاوه بر تبلیغ علیه نظام به "اجتماع و تبانی برضد امنیت ملی" با مجازات پنج سال حبس نیز متهم کند، چرا که او برای اینکه تبلغی علیه نظام کرده باشد لابد با "افراد" دیگری هم در تماس بوده است!
حالا از آقای محسنی اژه‌ای می‌پرسم: با این نوع قضات و قوانین چطور می‌شود در دستگاه قضایی تحول و اصلاح به وجود آورد و اعتماد عموم را نسبت به "اجرای عدالت" توسط آن جلب کرد؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

در این که آیا تختی خودکشی کرده بود یا نه ، ظاهراً هنوز مناقشه هست.اما در این که "قلبش" شکسته بود اجماع وجود دارد . به هرحال ، ماجرای او این غزل ِ محمد سعید میرزایی را به یادم آورد :

لبخند زد به ساعت روی جلیقه اش
فرقی نداشت ساعت و روز و دقیقه اش
مو شانه کرد، ریش تراشید،عطر زد
این بار،هیچ حرف ندارد سلیقه اش
بر صندلی نشست، و کبریت زد به پیپ
دستی کشید روی تفنگ عتیقه اش
همراه این، چقدر پدر قوچ و میش کشت
خود را ولی نه - مثل زن ِ بدسلیقه اش...
در لوله ی تفنگ گلوله گذاشت، گفت
آدم چه فرق دارد، "قلب" و شقیقه اش؟

شلیک! گمب!... بعد گلی مخملی شکفت
بر دکمه های تنبل ِ روی جلیقه اش

#هومن_پناهنده

🔴تزریق امید! کدام امید؟

🔺اعتماد ۲۰ دی ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘میان طرفداران وضع موجود با مخالفان و یا منتقدان نوعی اتفاق نظر نسبی وجود دارد که امید مردم نسبت به بهبود امور کم شده و یا در واقع ناامید شده‌اند. نسبت کسانی که معتقدند وضع اقتصادی کشور در دو سه سال آینده نسبت به امروز بدتر خواهد بود، حدود ۵ برابر کسانی است که امیدوارند و یا معتقدند که بهتر خواهد شد. البته بیش از این ارقام نیز نسبت به توانایی گروه اقتصادی دولت در حل مسایل ناامیدند.

🔘مدیر یک مرکز پژوهشی دولتی نیز اعلام کرده که مسأله اصلی در مهاجرت از کشور، ناامیدی نسبت به آینده است. مجموعه این شواهد و قرائن منجر به این شده است که دست‌اندرکاران امور از رسانه‌ها بخواهند که فعالیت‌های دولت را منعکس کرده و در مردم امید ایجاد کنند.

🔘اخیراً در جلسه رسمی رییس‌جمهور با فعالان سیاسی و رسانه‌ای ضمن تهاجم شدید به رسانه‌های مستقل از حکومت، خواسته‌اند که فعالیت‌های مثبت دولت بازتاب داده شود. مشابه همین در جلسه‌ای سطح بالای دیگر با اصحاب رسانه تکرار شده است.

https://telegra.ph/تزریق-امید-کدام-امید-01-09

🍁ضرورتِ دقت در سخن

محمدرضا باطنی در ضرورتِ دقت در سخن می‌گوید.

©️از: کانال جرعه

از علل بیگانگی‌مان با کتاب


موجب این بیگانگی با کتاب و کتاب‌خوانی چیست؟
در باب بی‌علاقگی‌مان به کتاب‌خوانی بسیار نوشته و سخن گفته‌اند و قصد ما البته تکرار آن مطالب که علل این آفت فرهنگی را باز می‌نمایند؛ از قبیل گرانی کتاب، غلبهٔ فرهنگ شنیداری به سبب کثرت بی‌سوادان در طول تاریخ و اختصاص یافتن فرهنگ نوشتاری به نخبگان و پایداری آن خوی و خصلت به صورت نوعی تنبلی ذهنی، به رغم افزایش نسبی باسوادان، لنگ زدن نقد، کوتاهی تلویزیون و غیره، نیست. بلکه می‌خواهم علاوه بر آن‌چه گفته شده، به نکتهٔ دیگری نیز اشاره کنم. به گمان من مشکل اساسی این است که «لزوم و فایدهٔ» کتاب‌خوانی در جامعهٔ ما هنوز محرز و مشخص نیست و به بیانی دیگر برخورداری از فرهنگ عمومی، مِن‌جُمله فرهنگ مکتوب، هنوز به صورت معیار و ضابطه‌ای قابل سنجش برای ارتقا در سلسله مراتب اجتماعی در نیامده است. مثلاً معلوم نیست که کتاب‌خوانی و میزان دانسته‌ها و آموخته‌ها، چه نقشی فی‌المثل در اشتغال به امر مهم تدریس و استادی و یا احراز مقامی اداری دارد و برعکس آیا غلط‌خوانی شعر و یا تلفظ نادرست نام‌های بیگانه، به توبیخ گوینده می‌انجامد یا دوغ و دوشاب یکی است؟! به بیانی دیگر کتاب‌خوانی هنوز چون نیازی مُبرَم احساس نمی‌شود، آن‌گونه که به‌عنوان مثال هنر گرافیک برای معرفی کالا و صدورش لازم و ضرور تشخیص داده شده و لاجرم پیشرفت کرده است. اما در مورد کتاب‌خوانی چنین نیست. گویی آن‌که کتاب نمی‌خواند با خود می‌گوید: چرا کتاب بخوانم، مگر چه فایده‌ای دارد؟!
از این رو نیاز به کتاب‌خوانی نخست باید صورتی عینی و ملموس و سودمند یا سودگرا داشته باشد و پس از آن است که درونی‌شده، عادتی ذهنی می‌گردد که ترکش موجب مرض است.
آن‌چه باید کَرد کتاب‌خوان کردن کسانی است که کتاب نمی‌خوانند، نه فقط تشویق کتاب‌خوانان به بیشتر خواندن. اما چنین پیداست که در حال حاضر کتاب‌خوانی غالباً یا به سائقهٔ ذوق شخصی و فردی است؛ یعنی بیشتر در جمع کتاب‌خوانان، منتهی افزونتر از گذشته، رواج دارد، که بی‌گمان امر بسیار پسندیده‌ای‌ست، اما در حوزهٔ احوال شخصيه می‌گنجد و بدین گونه شمارِ نسبتاً قليل کتاب‌خوانان، بیشتر و کتاب‌خوان‌تر می‌شود، ولی هم‌چنان در اقلیت می‌ماند؛ گرچه اقلیّتی پرشمارتر؛ و یا کتاب‌خوانی برای وقت‌گذرانی و سرگرمی است که از مقوله فرهنگ‌اندوزی بیرون است؛ چون فرهنگ‌آموزی، بی‌سعی و مجاهدت و گزینش، حاصل نمی‌آید و اگر چنین نباشد، به مثابهٔ حباب بر آب است... .

در بی‌دولتی فرهنگ، جلال ستّاری، ص۱۵۱



#فرهیختگان راهی به رهایی

مهندسی مقدس: میل به تصرف و لذت

رضا بهشتی معز
فیسبوک نگارنده

برای ما که سالهاست از وطن دوریم اغلب دو نوع خبر از شرایط زیستی هموطنان گزارش می‌شود: خبری تلخ و سیاه که حکایت از رنج زیستن و تلاش نومیدانه برای بقا با مرارت و مشقت و تهدید است، و خبری سپید و شاد زندگی مردمانی را روایت می‌کند که هرچند با کاستی هم‌عنان است اما سرشار از امید و شادی و نعمت و لذت است. من از هردو دسته فراوان پرسیده و با ایشان گفتگو کرده‌ام.

گزارشگران هم اغلب یا شهروندان مقیم ایران و یا مسافرانی‌ند که در آمدوشدی مرتب، ادعای تصویری نزدیک دارند. آنچه به دریافت غالب ما نزدیک است اخبار نوع اول است چون با گزارش‌های مستند (حتی دولتی) از خرابی و خیانت به ایران می‌خواند. اما اخبار نوع دوم، هم مایه حیرتست و هم ظاهرا با گزارشهای پرشمار و مالوف و مستند نمی‌خواند، اما غیرواقعی نیست.
بی‌آنکه به حجم و میزان جامعه آماری ورود کنم بگویم که نه راویان دسته اول همه از طبقات فرودست جامعه‌اند و نه راویان دسته دوم همه از لایه برخوردار و مرفه جامعه. نگاه روایت دسته اول بیشتر ملی و به دغدغه آرمانی و توسعه پایدار نزدیک است و نگاه دسته دوم اغلب شخصی و از جنس نقد حال و غنیمتِ عمر و صرفه نفس و مال است.
هردو روایت اما برآنند که مشکلات روزانه و حیاتی نتوانسته شادی و خوشی و بهره‌مندی هموطنان را سد کند (شادی‌هایی که گاه حتی در بین هموطنان مقیم خارج هم یا اغلب نادر است یا اصلا نیست). نظام مقدس هم همین داعیه را دارد یعنی: "مردم برخوردارند، شادند، لذت می‌برند و اگر مشکلی هست در همه‌ جای جهان هست و اگر اپوزیسیون مزاحم یا ناقدان حسود بگذارند مردم جز برخی ناکامی‌های اقتصادی ناشی از تحریم (که کار دشمن است)، مشکل دیگری ندارند".
تصویرکردن این وضعیت، پیچیده‌تر و مفصل‌تر از این مختصریست که من آوردم اما دستکم تا اینجا بنظرم یک نتیجه گرفتنی است و آن اینکه نظام توانسته به عنف یا به رضا (و هردو با تخریب اخلاق ملی، انتشار فساد و شراکت عمومی در فساد و بهره نامشروع) یک مهندسی عمیق در مفهوم "سعادت" و "فضیلت" صورت دهد. آنچه امروز مایه شادی مردمانست نه نسبتی با مفهوم کلاسیک سعادت دارد و نه با مفهوم مدرن آن.
خوشبختی در اقلیم ایران هم دیگر نه در قید فضیلت بمعنای عام و جهانی آن است و نه معطوف به معنای اقلیمی و منطقه‌ای آن. کاری که هسته اصلی نظام کرده است قالب‌کردن ماهرانه و تدریجی "شهوت مالکیت یا تصرف" و "فضیلت لذت" بجای آن دو مفهوم استاندارد به مردمان است و می‌توان بی‌ملاحظه اعتراف کرد که سخت کامیاب بوده است.
بنظرم ما امروز با دو اصل مسلط و مهندسی‌شده Plaisir libidinal (لذت تنانی) و Désir de possession (میل تصرف) در جامعه ایرانی روبروییم. تفصیل این هردو بماند اما شهروند ایرانی خیال می‌کند که چون از حکومت ناراضی است با همین مایه نارضایتی می‌توان تکلیف رژیم سیاسی را هم یکسره کرد اما بنظر می‌رسد"مهندسی مقدس" عمیق‌تر از این خیالات عمومی تاثیر خود را گذشته است. عموم شهروندان ایران و آنها که راضی‌تر و سازگارترند بیشتر، گرفتاران و مبتلایان این بازی حساب‌شده و پیچیده‌اند.
عنصر زور هم نسبت این دو گرایش را میان مردمان مهار و عوارض نامطلوب آن را بسود حاکمیت تصرف و بازمهندسی می‌کند. حاکمیت خود در مقام تولید و فراوری، دسترسی مردم به هردو اصل مسلط را آماده و میسر می‌کند و با تنظیم سازوکارهای مناسب نظارتی و توزیعی، مکانیسم شرطی‌بودن مردم را برای نیل به "میل و تصرف" تامین می‌سازد. آحاد مردم در این چرخه مصرفی تنها به محرکات تولیدی حاکمیت واکنش مناسب و بموقع نشان داده و البته حیات این چرخه شوم را که نوعی اسارت همراه با رضایت و برخورداری کنترل‌شده است، تضمین می‌کنند. مردم در این چرخه می‌توانند به تهدید یکدیگر بدل شده (تا حدودی اتفاق افتاده) و برای تامین میل و تصرف بیشتر درصدد حذف هم برآیند اما برای حاکمیت خطری مهم تلقی نخواهند شد. (نمونه‌ها بسیار است)
با این تصویر اجمالی من هرگونه تغییر کوتاه‌مدت در مناسبات قدرت یا وزن‌کشی موثر میان حاکمیت و مردم را دور می‌بینم مگر با یک انقلاب اخلاقی و روحی فراگیر که بتواند میان مردم و آن دو اصل مسلط فاصله اندازد. کاری که بدلیل پیوند آن دو اصل با محرکات غریزی و وارونگی عادات عمومی و نیز دشواری کار فرهنگی و تربیتی فراگیر تقریبا محال بنظر میرسد.




#فرهیختگان راهی به رهایی

🔴 هانی

✍ میثم سعادت

🔹من نازی‌آباد مدرسه می‌رفتم. ته‌خط نازی‌آباد. در مسیر خانه تا مدرسه، فراوان بودند برادران اراذل و اوباش که جهت ایجاد مزاحمت برای نوامیس مردم، دقیقاً در لحظه‌ای که مدرسه ما تعطیل می‌شد، (و دبیرستان‌های دخترانه هم تعطیل می‌شد) به اشکال مختلف خودنمایی می‌کردند. اما حتی در مدرسه ما هم هیچ‌کس دلش نمی‌خواست لات شود. اساساً در مدرسه ما هم علی دایی، کریم باقری، فرهاد مجیدی، دکتر حسابی و اینها طرفدار داشتند. معلم‌ها هم مدام به ما تشر می‌زدند که درس بخوانید که مثل این لات‌های آویزان سرکوچه نشوید. برای ما که سیاسی‌تر بودیم، لات‌بودن مساوی بود با مفهوم شعبون بی‌مخ؛ کسی که علیه یک جریان مردمی و دموکرات ایستاده بود. تلویزیون هم همین تصویر را در سریال «کیف انگلیسی» به تصویر کشیده بود و در بد بودن لات‌ها هیچ اختلافی نبود.

🔹نفهمیدم چطور گردش روزگار گذشت که لات‌بودن شد نماد قهرمان‌بودن و حالا صدها رسانه لحظه‌به‌لحظه از باز و بسته بودن زخم‌های فلان لات خبر می‌دهند.

🔹نمی‌توان کتمان کرد که راویان این قصه‌ها، بیشتر از اینکه دنبال ارائه روایت درست از جنگ و دفاع مقدس باشند، به‌دنبال سفیدشویی از لات‌ها بودند. همچنان که سینمای آمریکا وقتی می‌خواهد به گروهی از مردم توجه بیشتری کند، آنها را در قصه‌های تاریخی و فانتزی تبدیل به قهرمان می‌کند؛ اینها نیز شروع به ساختن شجره‌نامه برای گروهی کردند که اتفاقاً با انقلاب اسلامی، بساط‌شان جمع شده بود.

🔹 تغییر ادبیات برخی از مدیران کشور به ادبیات چاله‌میدانی، بی‌اهمیت دانستن تحصیلات و مراعات ادب، کنار گذاشتن قانون و بوروکراسی برای رسیدن سریع‌تر به هدف و پاک‌کردن گذشته افراد، قسمتی از نتایج این تلاش فرهنگی بوده و کار به جایی رسیده که هانی‌ کُرده حالا به شخصیتی تبدیل شده که سلامتی او از آخرین چاقوکشی و دعوا، موضوع بسیاری از رسانه‌های مختلف شده است.

متن کامل👇
@hammihanonline

💢

▪️امروز سالروز درگذشت استاد احمد تفضّلی است (۲۴ دی ۱۳۷۴).

▪️دربارهٔ چگونگی مرگ او ژاله آموزگار در مدخل «تفضلی، احمد» در  دانشنامهٔ جهان اسلام چنین آورده:
«تفضّلی در ۲۴ دی ۱۳۷۵ به ناگاه درگذشت».

▪️فیلیپ ژینیو در دانشنامهٔ ایرانیکا چنین نگاشته:
«Tafażżoli was a very gentle and friendly man respectfully loved by his students and colleagues.  He was passionately devoted to teaching and conducting research on the cultural history of pre-Islamic Iran. Unlike many of his countrymen, he remained in Iran after the Revolution of 1978-79 and continued dedicating all his time and energy to teaching and research.  His tragic, untimely death happened on 15 January 1997, when he was returning home.  Uncertain whether his death was a homicide, authories ruled it as a result of a hit-and-run accident, but it was not investigated».

▪️ جالب توجه است که در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، به ایشان مدخلی اختصاص داده نشده!، اما در معرفی صورت‌گرفته از وی به‌عنوان یکی از مولفان و اعضای فوت‌شده شورای عالی علمی، در تارنمای مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی چنین آورده شده:

«احمد تفضلی (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۱۶ در اصفهان- درگذشتهٔ ۲۴ دی ۱۳۷۵ در تهران) زبان‌شناس ایران‌شناس، پژوهشگر مترجم و متخصص زبان پارسیگ، پارتی و استاد زبان‌های باستانی در دانشگاه تهران بود وی عضو شورای علمی مرکز دائرۃالمعارف بزرگ اسلامی از سال ۱۳۶۶ و معاون علمی فرهنگستان زبان و ادب فارسی از سال ۱۳۷۰ بود. تفضلی در زمینهٔ زبان‌های ایرانی میانه به ویژه پارسیگ و پارتی در پهنه
بین‌المللی یکی از معدود صاحب نظران به شمار می‌آمد. او در روز ۲۴ دی ۱۳۷۵ هنگامی که با اتومبیل خود از دانشگاه به خانه اش می‌رفت ناپدید و چند ساعت بعد جنازه او پیدا شد. این قتل همزمان با قتل تعدادی از پژوهشگران و روشنفکران رخ داد. از او به عنوان قربانی قتل های زنجیره ای نام برده می‌شود».

@HistoryandMemory

▫️بستن چشم‌هایت چیزی را عوض نمی‌کند،
چون نمی‌خواهی شاهد اتفاقی باشی که می‌افتد. هیچ‌چیز ناپدید نمی‌شود. درواقع دفعه‌ی بعد که چشم باز کنی، اوضاع بدتر می‌شود. دنیایی که تویش زندگی می‌کنیم این‌جور است، آقای ناکاتا.

چشمانت را باز کن. فقط بزدل چشم‌هایش را می‌بندد! چشم بستن و پنبه در گوش چپاندن باعث نمی‌شود زمان از حرکت بایستد....


#هاروکی_موراکامی
#کافکا_در_کرانه
#ادبیات
#کتاب_بخوانیم
♾ ادبیات

جوش دریا

بحران مخاطب در مرکز اسناد انقلاب
روز چهارشنبه ۲۰ دی ماه ۱۴۰۲ در نشست "هم‌اندیشی با جوانان، چالش‌های نسل جدید روایتگران تاریخ انقلاب"، در مرکز اسناد انقلاب اسلامی شرکت کردم. آنچه در ادامه می‌آید چکیده صحبت‌های من در آن نشست‌ست که با بدفهمی‌هایی در تارنمای مرکز اسناد نیز بازتاب یافته‌است:
مرکز اسناد انقلاب به سبب دو ویژگی دچار بحران مخاطب است: رسمی بودن و ایدئولوژیک بودن. رسمی بودن بدین معنا که از پشتیبانی مادی و معنوی حکومت برخودار است. ایدئولوژیک بودن بدین معنا که در پی مشروعیت بخشی و ترویج یک ایدئولوژی مشخص از طریق تاریخ‌نگاری است.
ایدئولوژیک بودن تاریخ‌نگاری مرکز در دو سطح خود را نشان می‌دهد: در سطح نامگذاری و در سطح روایت.
در سطح نامگذاری برای نمونه از رضاشاه پهلوی که در ادوار مختلف زندگی‌اش با نام‌های رضاخان ماکسیم، رضاخان میرپنجه، رضاخان سردار سپه و در نهایت رضاشاه پهلوی از او یاد شده، در این تاریخ‌نگاری معمولا از او با نام رضاخان یاد می‌شود در حالی که این نام با مسئولیت و قدرت او و کارهایی که به او منسوب است همخوانی ندارد. از دیگر سو از شیخ فضل‌الله نوری، روحانی صدر مشروطه، با عنوان آیت‌الله یاد می‌شود که در حالی که در تاریخ‌نگاری مشروطه از او و حتی از علمای ثلاث عتبات، آخوند خراسانی، ملا عبدالله مازندرانی و میرزا محمدحسین نجل میرزا خلیل تهرانی نیز معمولا با عنوان حجج‌اسلام یاد شده و اساسا در آن دوره کاربست عنوان آیت‌الله رواجی نداشت. به هر رو تاریخ‌نگاری مرکز اسناد با کاربست عنوان آیت‌الله برای شیخ فضل‌الله نوری در پی برکشیدن و بخشیدن موقعیت ممتاز به اوست.
 در سطح روایت، ایدئولوژیک بودن مرکز به دو شکل خود را نشان می‌دهد، در موضوعات انتخاب شده و در نحوه پرداخت همان موضوعات. در باب موضوعات گرچه هدف از تاسیس مرکز، تدوین تاریخ راستین انقلاب اعلام شده‌است، تاکید بر گروه‌ها و اشخاصی که با ملاک‌هایی نامشخص "مبارز" تلقی می‌شوند، در مرکز توجه قرار گرفته‌است. در دعوت‌نامه مرکز برای همین نشست نیز از لزوم آگاهی‌رسانی در باب "مجاهدت‌های پردوام مردمان گذشته" سخن رفته‌است. اگر مرکز بناست تاریخ معاصر ایران را روایت کند، تاریخ ایران محدود به "مجاهدت‌ها" نیست، باید به کارهایی غیر از مجاهدت‌ها نیز بپردازد. به هر رو این شخصیت‌های مبارز، کاملا موجه و سفید بازنمایی شده‌اند. به طوری که چنان به نظر برسد که هیچ نقطه سیاهی در کارنامه آنان نیست. در عین حال گروه و شخصیت‌هایی که مخالف معرفی می‌شوند، مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند یا در مواردی مورد توجه قرار گرفته‌اند اما به عنوان افرادی شکست‌خورده، فاسد و وابسته و سیاه بازنمایی شده‌اند.
به هر رو مخاطبان مرکز اسناد با ارائه تاریخ‌نگاری این‌چنین، محدود به همبستگان ایدئولوژیک آن شده‌اند که البته با ورود مرکز اسناد به مسائل روز، از جمله رویدادهای پس از سال ۸۸، در میان همان همبستگان نیز تا حدودی مخاطبان خود را از دست داده‌است. دانشجویان تاریخ معمولا در مجموع تمایلی به آثار این مرکز نشان نمی‌دهند، گرچه توجهی به اسناد چاپ‌شده این مرکز دارند باز هم این ملاحظه را دارند که این اسناد نیز دست‌چین شده‌اند.
https://irdc.ir/fa/news/8667/

@Aminaryanrad

❇️ گزیده ای از بهترین نقش آفرینی ها در تاریخ سینما

#Best_Acting

@Motion_Picture_Love

⬛️"خدا را شکر"⬛️

مجری صدا و سیما از "خدای مهربان" قبیله‌ی خود تشکر می‌کند.


#هومن_پناهنده
@gashthaa

آه ای اتباع بیگانه

آه ای اتباع بیگانه
با شما پیوند دیرین دارد این بی بام و در خانه
همچو پیوندی که دارد با پرستو آشیان با خوشه گندم‌زار
با ستاره آسمان با گنج ویرانه

آه ای اتباع بیگانه
زندگی‌‌تان داستانی تلخ بود آغاز و پایان درد
چشمه‌هاتان خشک
چهره‌‌هاتان زرد
از زمین و آسمان نومید
سال‌ها سر کرده در ویرانه‌ای با نام کاشانه

آه ای اتباع بیگانه
با دلی آکنده از اندوه
کوچ بی‌هنگامتان را اشک می‌ریزم
هم‌نوا با هر غریبی در وطن وانگاه
با شما بدرود می‌گویم غریبانه

آه ای اتباع بیگانه
آشناتر از شما با خود نمی‌بینم در این خانه

◽️ وحید عیدگاه طرقبه‌ای

گفت‌وگوی روزنامه «اعتماد» با محمدرضا معمار صادقی، مترجم و دبیر مجموعه مطالعات تکامل در نشر کرگدن که نهضت اهدای كتاب به زندانيان راه انداخته است

http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/212559/%D8%B3%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8