▫️بستن چشم‌هایت چیزی را عوض نمی‌کند،
چون نمی‌خواهی شاهد اتفاقی باشی که می‌افتد. هیچ‌چیز ناپدید نمی‌شود. درواقع دفعه‌ی بعد که چشم باز کنی، اوضاع بدتر می‌شود. دنیایی که تویش زندگی می‌کنیم این‌جور است، آقای ناکاتا.

چشمانت را باز کن. فقط بزدل چشم‌هایش را می‌بندد! چشم بستن و پنبه در گوش چپاندن باعث نمی‌شود زمان از حرکت بایستد....


#هاروکی_موراکامی
#کافکا_در_کرانه
#ادبیات
#کتاب_بخوانیم
♾ ادبیات

جوش دریا

بحران مخاطب در مرکز اسناد انقلاب
روز چهارشنبه ۲۰ دی ماه ۱۴۰۲ در نشست "هم‌اندیشی با جوانان، چالش‌های نسل جدید روایتگران تاریخ انقلاب"، در مرکز اسناد انقلاب اسلامی شرکت کردم. آنچه در ادامه می‌آید چکیده صحبت‌های من در آن نشست‌ست که با بدفهمی‌هایی در تارنمای مرکز اسناد نیز بازتاب یافته‌است:
مرکز اسناد انقلاب به سبب دو ویژگی دچار بحران مخاطب است: رسمی بودن و ایدئولوژیک بودن. رسمی بودن بدین معنا که از پشتیبانی مادی و معنوی حکومت برخودار است. ایدئولوژیک بودن بدین معنا که در پی مشروعیت بخشی و ترویج یک ایدئولوژی مشخص از طریق تاریخ‌نگاری است.
ایدئولوژیک بودن تاریخ‌نگاری مرکز در دو سطح خود را نشان می‌دهد: در سطح نامگذاری و در سطح روایت.
در سطح نامگذاری برای نمونه از رضاشاه پهلوی که در ادوار مختلف زندگی‌اش با نام‌های رضاخان ماکسیم، رضاخان میرپنجه، رضاخان سردار سپه و در نهایت رضاشاه پهلوی از او یاد شده، در این تاریخ‌نگاری معمولا از او با نام رضاخان یاد می‌شود در حالی که این نام با مسئولیت و قدرت او و کارهایی که به او منسوب است همخوانی ندارد. از دیگر سو از شیخ فضل‌الله نوری، روحانی صدر مشروطه، با عنوان آیت‌الله یاد می‌شود که در حالی که در تاریخ‌نگاری مشروطه از او و حتی از علمای ثلاث عتبات، آخوند خراسانی، ملا عبدالله مازندرانی و میرزا محمدحسین نجل میرزا خلیل تهرانی نیز معمولا با عنوان حجج‌اسلام یاد شده و اساسا در آن دوره کاربست عنوان آیت‌الله رواجی نداشت. به هر رو تاریخ‌نگاری مرکز اسناد با کاربست عنوان آیت‌الله برای شیخ فضل‌الله نوری در پی برکشیدن و بخشیدن موقعیت ممتاز به اوست.
 در سطح روایت، ایدئولوژیک بودن مرکز به دو شکل خود را نشان می‌دهد، در موضوعات انتخاب شده و در نحوه پرداخت همان موضوعات. در باب موضوعات گرچه هدف از تاسیس مرکز، تدوین تاریخ راستین انقلاب اعلام شده‌است، تاکید بر گروه‌ها و اشخاصی که با ملاک‌هایی نامشخص "مبارز" تلقی می‌شوند، در مرکز توجه قرار گرفته‌است. در دعوت‌نامه مرکز برای همین نشست نیز از لزوم آگاهی‌رسانی در باب "مجاهدت‌های پردوام مردمان گذشته" سخن رفته‌است. اگر مرکز بناست تاریخ معاصر ایران را روایت کند، تاریخ ایران محدود به "مجاهدت‌ها" نیست، باید به کارهایی غیر از مجاهدت‌ها نیز بپردازد. به هر رو این شخصیت‌های مبارز، کاملا موجه و سفید بازنمایی شده‌اند. به طوری که چنان به نظر برسد که هیچ نقطه سیاهی در کارنامه آنان نیست. در عین حال گروه و شخصیت‌هایی که مخالف معرفی می‌شوند، مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند یا در مواردی مورد توجه قرار گرفته‌اند اما به عنوان افرادی شکست‌خورده، فاسد و وابسته و سیاه بازنمایی شده‌اند.
به هر رو مخاطبان مرکز اسناد با ارائه تاریخ‌نگاری این‌چنین، محدود به همبستگان ایدئولوژیک آن شده‌اند که البته با ورود مرکز اسناد به مسائل روز، از جمله رویدادهای پس از سال ۸۸، در میان همان همبستگان نیز تا حدودی مخاطبان خود را از دست داده‌است. دانشجویان تاریخ معمولا در مجموع تمایلی به آثار این مرکز نشان نمی‌دهند، گرچه توجهی به اسناد چاپ‌شده این مرکز دارند باز هم این ملاحظه را دارند که این اسناد نیز دست‌چین شده‌اند.
https://irdc.ir/fa/news/8667/

@Aminaryanrad

❇️ گزیده ای از بهترین نقش آفرینی ها در تاریخ سینما

#Best_Acting

@Motion_Picture_Love

⬛️"خدا را شکر"⬛️

مجری صدا و سیما از "خدای مهربان" قبیله‌ی خود تشکر می‌کند.


#هومن_پناهنده
@gashthaa

آه ای اتباع بیگانه

آه ای اتباع بیگانه
با شما پیوند دیرین دارد این بی بام و در خانه
همچو پیوندی که دارد با پرستو آشیان با خوشه گندم‌زار
با ستاره آسمان با گنج ویرانه

آه ای اتباع بیگانه
زندگی‌‌تان داستانی تلخ بود آغاز و پایان درد
چشمه‌هاتان خشک
چهره‌‌هاتان زرد
از زمین و آسمان نومید
سال‌ها سر کرده در ویرانه‌ای با نام کاشانه

آه ای اتباع بیگانه
با دلی آکنده از اندوه
کوچ بی‌هنگامتان را اشک می‌ریزم
هم‌نوا با هر غریبی در وطن وانگاه
با شما بدرود می‌گویم غریبانه

آه ای اتباع بیگانه
آشناتر از شما با خود نمی‌بینم در این خانه

◽️ وحید عیدگاه طرقبه‌ای

گفت‌وگوی روزنامه «اعتماد» با محمدرضا معمار صادقی، مترجم و دبیر مجموعه مطالعات تکامل در نشر کرگدن که نهضت اهدای كتاب به زندانيان راه انداخته است

http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/212559/%D8%B3%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8

🔲⭕️از نخبه کشی تا پخمه پروری
مجتبی لشکربلوکی

جملاتی با این مفهوم را بسیار شنیده ام و خوانده ام احتمالا شما هم: ما توسعه پیدا نمی کنیم چون مدیران ما بی سوادند! باندبازند! فاسدند! دنبال منافع شخصی اند. مشکل اصلی مملکت سوء مدیریت است! اینجوری که نگاه می کنی فرمول توسعه خیلی ساده است: مدیران را عوض کنید همه چیز درست می شود. اصولا ما دنبال جواب های آسان هستیم. وقتی با یک پدیده روبرو می شویم که نمی فهمیمش، حفره ای در مغز ما ایجاد می شود و تا این حفره را پر نکنیم آرام نمی شویم. و چون تعداد سوالات زیاد است و پیدا کردن پاسخ های درست هم دشوار است، بلافاصله دنبال جواب های آسان دم دستی کار را بنداز می گردیم. و چه چیزی بهتر از اینکه مشهودترین قسمت ماجرا یعنی آدم ها را پیدا می کنیم و تمام! و سپس آرام می گیریم.
کافیست در گوگل کلمه مدیران ناکارآمد را جستجو کنید. من چنین کردم 178 هزار نتیجه در یک چهارم ثانیه! و مدیریت ناکارآمد 69 هزار نتیجه در همان زمان! جالب نیست؟!

اما دقیقا سوال اینجاست که اگر جواب توسعه نیافتگی ما این است ما یک سوال ساده اما بنیادی دیگر، باید بپرسیم چه می شود که نخبگان سر کار نمی آیند، چرا نخبگان له می شوند. چرا پخمگان می آیند و می مانند. (البته تاکید کنم بسیاری از مدیران دولتی که با آنان تعامل کرده ام هم باهوشند و هم فرهیخته)
استاد رضا قلی، نویسنده کتاب جامعه شناسی نخبه کشی در اواخر عمرش مصاحبه ای کرده و چند نکته جالب گفته: نخبگان مصلح در این کشور بسیار تنهایند. نه اینکه وطن‌پرستی در این کشور وجود نداشته باشد بلکه شرایط به‌گونه‌ای است که [نخبگان] قادر به عملی نیستند. نخبگان مصلح معمولا در مواجهه با انبوهی از افراد قرار می‌گیرند که منافع شخصی را به منافع ملی ترجیح می‌دهند. بنابراین مصلحان یا همان نخبگان مصلح، نمی‌توانند کاری از پیش ببرند و عرصه برای آنها تنگ خواهد شد. همین تعارضات بود که قائم‌مقام [و امیرکبیر] را در روزگاری از بین برد؛ و به قول میرزاتقی‌خان امیرکبیر برای نخبه اصلاح‌گر «ز منجنیق فلک سنگ فتنه می‌بارد.»
جواب را باید در ریشه ها جست. بنا به مشاهدات عینی و کاملا مبتنی بر تجربیات از نزدیک عرض می کنم که:
1) بسیاری افراد قدرتمند تمایلی ندارند در دولت کار کنند. چرا؟ کار کردن در دولت مختصات روانی خاصی می طلبد که هر کسی نمی تواند خود را با آن تطبیق دهد.
2) افراد بنا به ملاحظات غیرفنی دعوت نمی شوند یا کنار گذاشته می شوند: یکی به دلایل خانوادگی، دیگری به دلایل مذهبی، دیگری به دلایل امنیتی یا دعوت نمی شود یا کنار گذاشته می شود.
3) افراد مثله می شوند: فرض کنید که طرف از فیلتر اول (عدم تمایل) و دوم (عدم دعوت) رد شد، سازوکارهای بروکراتیک دولتی مانند ناظم سخت گیری است که هر مدیر خلاق تحول خواهی را بعد از مدتی ادب می کند و تبدیل می کند به ماشین عطف و پیرو (توضیح بیشتر برای آن ها که کار اداری نکرده اند که هر نامه ای که می آید را یا پاسخ می دهیم بدون کنش واقعی یا پیگیری می کنیم بدون کنشی)
4) افراد زود به زود عوض می شوند. فرض کنید که طرف وارد دولت شد، رشد هم کرد، پرونده برایش ایجاد نشد، خلاقیت و نشاطش را هم حفظ کرد در دام بعدی می افتد: تغییرات پیاپی مدیریتی. مثلا آموزش و پرورش هر سال یک وزیر عوض کرده! این یعنی تا آن پایین همه در معرض تلاطم قرار می گیرند.
5) افرادغیر فنی و غیرنخبه (بهترین متضاد نخبه فکر می کنم پخمه باشد) وارد می شوند: به مصیبت های فوق ورود افراد غیرفنی را هم اضافه کنید. طرف تا حالا یک روز در حوزه ایکس کار نکرده، بدون طی مراحل کارشناسی و تجربی، وزیر و وکیل و مدیر می شود.

کشتن نخبگان فقط حذف فیزیکی آنان نیست. نخبگانی که به دولت راه پیدا نمی کنند. نخبگانی که به خاطر بروکراسی دولتی، تعویض های پیاپی خلاقیت و جسارت خود را از دست می دهند. نخبگانی که مجبورند زیر دست پخمگان کار کنند، کشته می شوند حتی اگر نفس بکشند و پشت میزشان هم باشند. تبدیل می شوند به ماشین های باکلاس عطف و پیرو!

☑️⭕️تجویز راهبردی
بارها نوشته و خوانده‌ایم که در کشورمان، مشکل مدیریت، ضعف مدیریت و سوءمدیریت وجود دارد. اما این اصل ماجرا نیست. این آدرس غلط است! مساله نظام نامطلوب حکمرانی؛ نهادهای کژکارکرد و از ریخت افتاده انتخابات و انتصابات است. اگر می خواهیم کشور توسعه پیدا کند، ما (یعنی جامعه) باید روی سازوکارها، سیستم ها و قواعدی پافشاری، تمرکز و مطالبه گری کنیم که؛
◻اولا: بهترین ها (نخبگان) را برای امر کشورداری جذب کند (مثل سنگاپور)
◻دوم اینکه: نظام پاداش ها کشورداران را به درستی طراحی کنیم تا بهترین ها بمانند و انگیزه داشته باشند (مثل کره جنوبی)
◻سوم اینکه: رسانه های آزاد بیشترین نظارت ها را بر کشورداران انجام دهد (مانند کشورهای اسکاندیناوی)

t.me/Dr_Lashkarbolouki

کتاب پرفروش نشر کرگدن

جوزف بارگو/ کورش کامیاب
ویراسته‌ی هومن پناهنده

منبع تصویر: کانال نشر کرگدن

#هومن_پناهنده
@gashthaa

پیر خرفت! (به بهانه روز پدر)
امیر هاشمی مقدم: انصاف‌نیوز
✅روز پدر است. برای همین خودم را رساندم به خانه پدری تا در کنارش باشم. ۹۴ ساله است و تقریبا بینایی و شنوایی‌اش صفر شده. اگرچه همچنان هوش و حواسش به جاست، اما حافظه‌اش تحلیل رفته و گاهی برخی پرسش‌ها را چند بار در یک روز می‌پرسد. بهانه‌گیر هم شده و مرتب به فرزندانش و به‌ویژه به مادرم گیر می‌دهد. مادرم اگرچه ۱۲ سال جوان‌تر است، اما از پا افتاده و دیگر همچون دوران جوانی، تاب و توان اجرای دستورات پدر که روی تشک‌چه نشسته و اُرد می‌دهد را ندارد دیگر. خُلقَش تنگ است. گاهی بهانه‌هایی می‌گیرد و چیزهایی می‌خواهد که نشدنی است. تا آنجا که گاهی با خواهر و برادرها دردِ دل می‌کنیم. ما هم یک جاهایی خسته می‌شویم از این رفتارهایش که کاملا بچه‌گانه شده.
✅به تازگی کتاب «پیری» نوشته مهران حاجی محمدیان را خواندم. از سری کتاب‌های «مردم‌نگاری زندگی روزمره» است که انتشارات علمی و فرهنگی با همکاری معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران منتشر کرده. نویسنده رفته و با سی سالمند تهرانی (برخی در خانه سالمندان و برخی بیرون) مصاحبه کرده. عملا یعنی پای درد دل‌های‌شان نشسته. جداگانه این کتاب را معرفی خواهم کرد (و انتقاداتم را نیز بر آن خواهم نوشت)؛ اما عجالتا به نظرم کسانی که در اطراف‌شان سالمند دارند این کتاب را بخوانند؛ شاید سختی‌های زندگی در کنار سالمندان برای‌شان ساده‌تر و قابل تحمل‌تر شود؛ چرا که زاویه نگاه‌شان به موضوعات متفاوت خواهد شد.
✅در این کتاب خاطرات و سرگذشت برخی سالمندان آمده که فرزندان ترک‌شان کرده‌اند؛ برخی دیگر آواره و کارتن‌خواب شده‌اند؛ برخی از فرزندان‌شان کتک می‌خورند؛ برخی دیگر را فرزندان‌شان برده‌اند در مکان‌های عمومی همچون امام‌زاده صالح تجریش و رها کردند؛ برخی دیگر فقط خانه فرزندان‌شان را برای شب‌مانی دارند، اما فرزندان از آنها می‌خواهند که دیگر به خانه‌شان نروند؛ برخی با پیشنهاد خودشان به خانه سالمندان رفته‌اند، اما فقط برای اینکه سربار فرزندان نشوند؛ این گروه اخیر گاهی روزها و هفته‌ها چشم به راه بازدید و سرکشی فرزندان می‌مانند؛ یا دوست دارند برای برخی مناسبت‌ها آنها را برای یک روز هم که شده به خانه ببرند تا در کنار فرزندان و نوه‌ها جشن بگیرند؛ برخی‌شان همچنان مجبورند کارگری، دست‌فروشی یا حتی گدایی کنند تا شکم‌شان را سیر کنند؛ بسیاری‌شان چون دچار فراموشی شده‌اند یا نمی‌توانند تند صحبت کنند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند تا تمسخر نشوند.
✅برای من اثرگذارترین بخش کتاب که حالم را واقعا خراب کرد خاطره مردی است پا به سن گذاشته که برای گذران زندگی مسافرکشی می‌کند: «من بعضی وقت‌ها در حساب کتاب بقیه پول مسافرها کم می‌آورم. قبلا این‌طوری نبود. یک بار مردی که حساب کردن بقیه پولش طول کشید، وقتی در را بست گفت: پیر خرفت!». خودم را جای او می‌گذارم و می‌بینم چگونه همین دو واژه، سلول سلول روانم را ویران می‌کند.
✅در برخورد با افراد سالخورده کمی صبر و حوصله به خرج دهیم. اگر راننده جلویی پیرمرد است و کمی پشت چراغ قرمز یا پیجیدن توی کوچه معطل می‌کند، بوق‌کِشَش نکنیم. اگر مشتری است و هنگام خرید برای لحظاتی به فکر فرو می‌رود بی‌حوصله نشویم. اگر وسط پیاده‌رو به کندی راه می‌رود، مدارا کنیم. اگر آمد روی صندلی پارک و کنارمان نشست و خواست صحبت کند، در حد چند دقیقه وقت بگذاریم و با او هم‌کلام شویم. به‌طور کلی خودمان را آماده کنیم برای موج پیری جمعیت که نیازمند آشنایی بیشتر با خرده فرهنگ سالمندان است. موجی که دیر یا زود خودمان نیز به آن خواهیم پیوست.
@moghaddames

💬هفتم بهمن سال ۱۳۰۷ علی‌اکبر داور وزیر عدلیه براساس اختیارات مجلس شورای ملی یک محکمه عالی قضایی برای رسیدگی به تخلفات قضات تشکیل داد و نام آنرا محکمه انتظامی قضات نامید و سید محسن صدر به ریاست این محکمه رسید.
تا پیش از آن محکمه‌ها توسط مجتهدین اداره می‌شد و نظارتی بر کار آنان نبود

✍اوستا جم



#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

🔴حادثه گاندی و اشرافیت متوقع پزشکی
  
   🔸آتش‌سوزی #هتل_بیمارستان گاندی واقعه‌ای دردناک بود. مدیریت بیمارستان و کارکنان آن در کنار نیروهای امدادی از این جهت قابل تقدیراند که با واکنشی سریع و کارآمد اجازه نداند که آتش به جان بیماران بیافتد و باعث سوختن و جان باختن بیماران شود. شاید این نکته‌ای است که کمتر به آن توجه شده است. اما....

   اما همه اینها و سرمایه‌ای که در این آتش‌سوزی از بین رفت توجیه گر تقاضای #آقای_محمد_حسن_بنی‌_اسد، رئیس هتل بیمارستان گاندی از دولت برای گرفتن کمک برای کارکنان و‌ پزشکان این بیمارستان نیست.
   تمام #مسئولیت کارکنان، اعم از بخش اداری یا بخش‌های پزشکی و پیراپزشکی مطلقا بر عهده صاحبان بیمارستان است.
   🔸هتل بیمارستان گاندی یکی از نمونه‌های برجسته #اشرافیت_پزشکی بود. این هتل بیمارستان مثل بعضی بیمارستانهای خصوصی دیگر، با تجملات فراوانی که ربطی به امور پزشکی و درمانی هم نداشت به حدی هزینه‌های هنگفتی روی دست مراجعان می‌گذاشت که عمدتا اقشار بالایی جامعه توانایی مراجعه به آن را داشتند.
   از میزان سود و زیان این هتل_ بیمارستان اطلاعی در دست نیست اما می‌توان حدس زد که یک مرکز بزرگ هتلی_درمانی خصوصی اگر زیان ده می‌بود به کار خود ادامه نمی‌داد.
   این مرکز می‌بایست همه کارکنان خود را #بیمه کرده‌باشد و اگر نکرده باشد مرتکب تخلف است.
   پزشکان این بیمارستان قاعدتا در درجه‌ای از اعتبار قرار دارند که در مطب شخصی یا مراکز درمانی دیگر به کار مشغول باشند.
   بنا و تجهیزات ساختمان باید بیمه بوده باشند.
   باید صاحبان بیمارستان در احداث و نگهداری بما و تجهیزات #استانداردهای #ایمنی را رعایت می کردند. چرا به #اخطارهای #آتش_نشانی عمل نشد؟
   🔸از نظر حقوقی تمام مسئولیت خسارات مادی و انسانی این حادثه فقط برعهده مالکان  هتل بیمارستان است و لاغیر.
   در همه این موارد اگر مالک یا مالکان بيمارستان کوتاهی کرده و وظایف خود را انجام نداده‌اند چرا دولت از جیب #ملت به آنها کمک کند؟
   🔸هتل بیمارستان گاندی یک مرکز دولتی نبوده که مردم بخواهند هزینه آن را بدهند.
قاعده این است که هرکه سود می‌برد باید زیانش را هم تحمل کند. مالکانی که سالها از این مرکز درآمد داشته‌اند حالا باید مسئولیت‌های خود را هم بپذیرند. سودهای هنگفتش را برده‌اید، ضررش را هم خودتان بدهید.

  🔸اشرافیت پزشکی که در #بیمارستانهای_مجلل خصوصی جلوه می‌کند، شبیه #اشرافیت_آموزشی که در #مدارس_غیرانتفاعی وابسته شخصیتهای پرنفوذ متجلی است، از دو رکن مهم اجتماعی یعنی درمان و آموزش منبعی برای رانت‌ها و ثروت‌های هنگفت پنهان ساخته‌اند. طرفه آنکه صاحبان این مراکز همیشه هم توقع انواع کمک‌ها و رانت‌های دولتی را داشته‌اند.

   🔸سود را به جیب خود می‌ریزند و هزینه را از جیب ملت طلب می‌کنند.
https://t.me/kambiznouroozi

🔻قتل دلخراش پسر جوان به دست پدرش در تبریز/پسرم رفتار زنانه داشت و آرایش میکرد نتوانستم تحمل کنم

رکنا نوشت: مردی در تبریز فرزند ۱۷ ساله خود به نام «پارسا» را به دلیل «رفتار و آرایش زنانه» و «رابطه با همجنس خود» به قتل رساند و سپس خود را به پلیس معرفی کرد.

این مرد درباره انگیزه قتل به پلیس گفت: نمی توانستم در میان فامیل و آشنا سرمان را بالا بگیرم.

این مرد درباره روز حادثه توضیح داد: به بهانه اینکه (او را) به بیمارستان رازی می‌برم و بستری می‌کنم از خانه بیرون بردم اما به جای بیمارستان به یکی از مناطق اطراف تبریز برده و او را به قتل رساندم و با پلیس تماس گرفتم و ماجرا را برایشان گفتم.

@eskannews_com
instagram.com/eskannews

به مناسبت سالروز درگذشت سید حسن تقی زاده

تقی زاده از زبان خودش در سه پرده :

پاکدستی:

 جنازه من را به‌طور امانت دفن کنید تا همسرم بتواند بعدها آن را به نجف اشرف برده در کنار پدر و برادرم دفن کند. تقاضا دارم از آنجا که با وجود 50 ‌سال بیشتر خدمات ملی و مملکتی که اوقاتم مستغرق آن بود، اندوخته مالی برای معیشت مرفه عیال خود بعد از مرگ باز نگذاشته‌ام در صورت امکان سعی فرمایند مددی مالی مستمر از خزانه مملکت شاید به‌عنوان مستمری برای عیال من که عمری با وطن‌پرستی ایرانی از من و مساعی من پشتیبانی کرده و جز من کسی را ندارد برقرار کنند.

تعریف از هویت ایرانی:

من شخصا به ایرانیت سربلند و شرافتمند هستم و از اینکه نَسبم به عرب [پیامبر] می‌رسد افتخار دارم و اگر مرا عرب بخوانند دلگیر نمی‌شوم. از اینکه زبانم ترکی بوده و از ولایت ترکی‌زبانم نیز کمال خرسندی و عزّت نفس دارم و اگر مرا ترک بگویند (نه به قصد طعن و بی‌بهره‌بودن از ایرانیت) آن را بر خود توهینی نمی‌پندارم... لکن البته هیچ چیزی پیش من عزیزتر از ایران نیست و من خود را شش‌دانگ و صددرصد ایرانی می‌دانم، به همان اندازه که کاوه و فریدون یا کورش و داریوش ایرانی بودند، و راضی نیستم یک در هزار هم از ایرانیت خود را با چیز دیگری ولو شریف باشد مبادله کنم و وِردِ زبان من آن است که «چو ایران مباشد تن من مباد.

پاسخ به ادعای غرب گرایی:

البته ما می‌خواستیم فرنگی‌مآب بشویم ولی هیچ‌وقت نمی‌خواستیم فرنگی بشویم و اگر چنانکه اشاره فرموده‌اید، من مردم را در بیست‌وهفت سال قبل به اخذ «تمدن فرنگی» از ظاهر و باطن و جسمانی و روحانی تشویق کرده‌ام هیچ‌وقت قصدِ این‌گونه تقلید مجنونانه و سفیهانه تجملی نبوده. بلکه قصد از تمدن ظاهری فرنگ پاکیزگی لباس و مسکن و امورِ صحّی و تمیزی معابر و آب توی لوله، و آداب پسندیده ظاهری و ترکِ فحشِ قبیح در معابر... و تقلید به آمدنِ سَرِ وقت و اجتناب از پرحرفی بی‌معنی و بی‌قیمتی وقت... بوده. و مراد از تمدّن روحانی میل به علوم و مطالعه و بنای دارالعلوم‌ها و طبعِ کتاب و اصلاحِ حالِ زنان و احتراز از تعدّد زوجات و طلاقِ بی‌جهت... و پاکی زبان و قلم و احترام و درستکاری و دفع فساد و رشوه و مَداخلِ و باز هزاران... امور معنوی و حقوقی و اخلاقی و آدابی دیگر بوده که تعداد آنها هم ده صفحه دیگر می‌شود.من بدون یک ثانیه تردید ترجیح می‌دهم که وکلای مجلس قبای قدَکَ و لباس گشادِ هفتاد سال قبل را بپوشند و ریش داشته باشند ولی اگر جلسه ساعت سه‌ونیم اعلام می‌شود ساعت پنج نیایند، و شش‌ونیم رئیس به طالار جلسه نرود که نیم‌ساعت دیگر برای حصول اکثریت منتظر شود، و بیست دقیقه پس از حصول اکثریت باز جمعی برای سیگار و چایی و صحبت بیرون بروند و باز جلسه از اکثریت بیفتد. [اینها را ترجیح می‌دهم] به اینکه همه ریش و سبیل را بتراشند و یقه آهاری تازه زده، شیک و شنگول بر کل آداب اجتماعی پسندیده فرنگی پشت پا بزنند... بدبختانه ما نه تمدّن ظاهری فرنگستان را گرفتیم نه تمدن معنوی آن را. از تمدّن ظاهری جز  قمار و لباسِ میمون‌صفت و خودآرایی با وسائل وارده از خارجه، و از تمدّن باطنی آنها نیز هیچ چیز نیاموختیم جز آنکه اِنکارِ ادیان را بدون ایمان به یک اصل و یک عقیده معنوی دیگر، فرنگی‌مآبان ما آموختند. در این باب سخن آنقدر زیاد است که در پنجاه صفحه هم نگنجد.
https://t.me/bahmanighajar

سمت درست تاریخ!

بارها و بارها از سوی منتقدانم به قرار گرفتن در "سمت درست تاریخ" دعوت شده‌ام.
از نگاه این افراد تاریخ گویی بزرگراهی است که یک طرفش سمت درست و طرف دیگرش سمت غلط است و هر فردی با یک موضع‌گیری سیاسی ساده و سطحی به نفع یا ضرر یک جریان خاص، در جای درست یا غلط آن قرار می‌گیرد!
پیش از این، چنین درک پیش پا افتاده و نازلی از تاریخ، عمدتاً در بین برخی مارکسیست‌های قشری، پوزیتیویست‌های آگوست کُنتی و مذهبی‌های آلترا انقلابی رایج بود، اما الان ظاهراً فراگیر شده است!
در اینجا نمی‌خواهم این موضوع را بازشکافم. فقط می‌خواهم نمونه‌ای از ادب و اخلاق و تربیت برخی از افرادِ مدعی قرارگرفتن در "سمت درست تاریخ" را به مخاطبان عزیر نشان دهم.
لینک زیر دو یادداشت از من در سایت گویانیوز است که مدعیانِ "سمت درست تاریخ" در زیر آن کامنت گذاشته‌اند. اگر سمت درست تاریخ همان است که این کامنت‌گذاران قرار دارند، باید از سمت درست تاریخ به خدا پناه برد!
@ahmadzeidabad

https://news.gooya.com/2024/01/post-83838.php

بیلبوردی در انگلیس:

"اسرائیل باز دارد بچه‌ها را می‌کشد.
آخر هفته‌ی خوشی داشته باشید."

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴اوتیسم سیاسی

🔺اعتماد ۱۸ بهمن ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘در ابتدا می‌کوشم که تعریفی از بیماری اوتیسم تقدیم کنم. «اوتیسم» در توصیف گروهی از اختلالاتی است که با مشکلات ارتباطی و تعامل اجتماعی مشخص می‌شوند. افراد مبتلا به آن اغلب علائم یا الگوهای رفتاری محدود، تکراری و کلیشه‌ای را نشان می‌دهند.(به نقل از درمانکده)

🔘اوتیسم در بزرگسالان با خودشیفتگی رابطه دارد. یکی از صفاتی که در افراد خود شیفته و آتیستیک مشترک است، عدم توانایی آنان در درک این موضوع است که افراد دیگر ذهن و افکاری متفاوت از آنها دارند. این بدان معنی است که آنها به نوعی دچار “نابینایی ذهن” یا “کوری عاطفی”هستند.

🔘افراد اوتیسیک اغلب فقط از دیدگاه خود قادر به دیدن چیزها هستند، آنها نمی توانند تصور کنند که چگونه ممکن است چیزی بر شخص دیگری تأثیر متفاوت بگذارد؛ به همین دلیل است که شما آنها را خودمحور می دانید. آنان به دلیل “نابینایی ذهنی”، هنگام اختلاف میان خود و دیگران دچار مشکل می‌شوند.

🔘برای آنها سخت است که باور کنند مسئله، جنبه‌های دیگری نیز دارد. آنها معتقدند که دیدگاه آنها تنها دیدگاهی است، که همیشه “درست” هستند. آنها “متفاوت بودن” را نوعی اشکال در فرد متفاوت با خود تلقی کرده و حس می‌کنند پذیرش تفاوت‌ها ممکن است توانایی آنها را در رسیدن به خواسته هایشان مسدود کند. (برداشت آزاد از سایت مدرسه آنلاین خانواده)

🔘به نظر می‌رسد که صاحبان این گونه رفتارها مصداقی از کسانی است که در قرآن چنین توصیف شده‌اند؛ قلب‌هایی دارند که نمی‌فهمند، چشم‌های که نمی‌بینند و گوش‌هایی که نمی‌شنوند.

🔘از این منظر چنین افرادی هر کجا و در هر کاری که باشند، نباید مصداقی از سیاسی‌مداران یا سیاست‌گذاران واقعی محسوب شوند، چرا که سیاست ناظر به کنش جمعی است و در تعارض با خودبینی و بی‌توجهی به دیگران است، ولی چه می‌توان گفت که ما در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که بسیاری از رفتارهای سیاستی را جز در قالب رویکرد نارسایی اوتیسمی در بزرگسالی نمی‌توان توضیح داد گویی که سیاست‌گذار هیچ نگاهی به جامعه و بازخورد رفتارهایش ندارد. صرف اینکه خودش رفتاری را بپسندد، گمان می‌کند که آن کار خوب است و اگر دیگران با او همراهی یا تأیید نکنند، مشکل انهاست.

🔘رفتارهای فراوانی را در روزها و هفته‌ها و ماه‌های اخیر می‌بینیم که جملگی در ذیل این رویکرد قابل فهم است. به عبارت دیگر درک منطق عاملان این رفتارها و سیاست‌ها با قالب ذهنی متعارف جامعه و مردم، غیر ممکن است. پرداختن به همه آنها متن را طولانی می‌کند ولی چند مورد را از باب نمونه می‌توان طرح کرد.

🔘آوردن خانمی مجری با لباسی که برای اولین بار بود در سیما به نمایش در می‌آمد، آن هم در زیر آرم و علامت سپاه پاسداران، موجب تعجب همگان شد. به نظر می‌رسد که این رسانه درک درستی از محیط و برداشت دیگران ندارد و نمی‌داند علت بی‌رغبتی مردم به تماشای آن رسانه صرفا فرم لباس خانم‌ها نیست.

🔘گر چه محدودیت‌های پوششی در سال‌های اخیر و تأکید بی‌وجه بر چادر، یکی از نقاط ضعف این رسانه بود، ولی این نقطه ضعف و دیگر نقاط ضعف این رسانه محصول بی‌توجهی به واقعیت و غلبه رویکرد روایت‌محوری و تبلیغی است. در حقیقت مشکل اصلی این رسانه در جای دیگری است و فقط یکی از نمودهای آن مسأله پوشش بانوان است.

🔘جالب اینکه این کار در اوج محدودیت‌های دیگر در جامعه انجام شده است. به همین علت درکی از اثرات ارتباطی این اقدام ندارند. این اقدام بیش از آنکه بر بینندگان سیما اثر مثبت بگذرد، اثر منفی بر مخاطبان محجبه و چادری سیما دارد. اگر صدا و سیما در شرایط عادی چنین پوششی و یا حتی بازتر از آن را برای مجریان خود می‌پذیرفت، طبعاً هیچ مشکلی نبود، چون این نوع پوشش‌ها نیز در جامعه رواج دارد و اتفاقاً افراد محجبه و چادری شاید از وجود چنین مجریانی خوشحال هم می‌شدند زیرا معنایش آن بود که پوشش چادر آنان انتخاب خودشان است، و نه الزامی اداری و سیاسی.

🔘ولی حالا و پس از این همه اعتراضات و کاهش شدید مخاطبان، اجرای برنامه با آن پوشش معنای دیگری می‌دهد و چه بسا نتیجه عکس دهد. هم در میان افراد بی‌حجاب و هم در میان افراد چادری. این گونه رفتار به معنای قطع ارتباط سیاست‌گذاران آن با واقعیت جامعه است. اگر ارتباط واقعی داشتند و واقعیات را چنان که هست می‌دیدند و چنان که هست می‌شنیدند، خیلی زودتر از اینها این حد از تقابل با حقوق زنان را در دستور کار خود قرار نمی‌دادند که بخواهند بگویند: همین که هست، هر که نمی‌خواهد بگذارد برود.

🔘نمونه‌های دیگر ردصلاحیت آقای روحانی؛ سخنرانی به زبان انگلیسی از سوی وزیر خارجه در شورای امنیت؛ ردصلاحیت کردن افراد و در عین حال انتظار از آنان برای شرکت در انتخابات؛ پرتاب موشک به بلوچستان پاکستان؛ اصرار مکرر بر حرکت سریع قطار پیشرفت؛ یا کاهش تورم؛ و… است.

🔸جواد خیابانی، گزارشگر ورزشی، در یک برنامه زنده تلویزیونی به اعتراض علیه مدیران ورزشی کشور پرداخت.

🔸او به تماس وزیر ورزش با مربی تیم ملی پس از برد در مقابل ژاپن اشاره کرد و افزود:« آیا پس از باخت هم به تماس گرفتند؟ آیا به فکر تیم ملی هستند، یا آن فقط نمایشی بود که بگویند ما در کنار تیم هستیم؟»

🔸اظهارات خیابانی توسط مجری برنامه قطع شد و سپس او به سانسور صحبت‌هایش واکنش نشان داد و گفت: « آفرین تیم ملی، شاهکار کردید! آقای قلعه‌نویی شما بهترین مربی تاریخ هستید. وزیر ورزش، تو بهترین وزیر ورزش هستی.»

🔸روز گذشته، تیم ملی فوتبال ایران در مرحله نیمه نهایی جام ملت‌های آسیا با نتیجه ۳-۲ مغلوب قطر شد تا از دور رقابت‌ها حذف شود.

@RadioFarda

✔️‍ تاریخ و «هست بزرگ» آن
✍️سهند ایرانمهر

(برای مطالعه ورق بزنید)
🔸بعد از وقایع ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ و سرکوب نیروهای سیاسی، جریان جدیدی از دانشجویان شکل گرفت که به نظر خودشان دلیل قانع کننده‌ای برای کنار گذاشتن روش پیران فرتوت داشتند. منظورشان از این پیران فرتوت نیروهایی چون جبهه ملی و حزب توده بود که در وضعیت انسداد سیاسی بازهم وقتی صحبت از بهبود می‌شد به روش‌های سیاسی بدون خشونت دعوت می‌کردند. دانشجویان جوان و کتابخوان در جلسات خود به انقلابیون چین و ویتنام و کوبا نگاه ویژه‌ای داشتند. برای آنها مبارزات چه گوارا از دل جنگل‌های سیرا مائسترا الهام بخش بود و فکر می‌کردند می‌شود از دل جنگل، شهر را به تکاپو انداخت.

🔸دستاورد این مباحثات و بررسی‌ها، شکل‌گیری شماری گروه‌های کوچک مارکسیست و اسلامی بود که «تنها رَه رهایی» را «جنگ مسلحانه» و نبرد چریکی می‌دانستند. جزییاتش را در کتابها بخوانید اما همینقدر کافی است که بدانید پس از دستگیر شدن یکی از هواداران فداییان توسط ژاندارم‌های شهرستان سیاهکل، چریک ها از جنگل بیرون زدند و به پاسگاه ژاندارمری حمله کردند. چند سرباز و چریک کشته شدند و مابقی چریک‌ها دستگیر شدند. عمده دستگیری ها توسط مردم محلی یعنی همان خلقی صورت گرفت که چریک‌ها درافق برنامه‌های خود دنبال به اصطلاح بیداری آنها بودند. دستگیرشدگان محاکمه و اعدام شدند. ماجرای سیاهکل با ناکامی چریک ها مواجه شد اما حرکتش در بستر آثار هنری و ادبی در فیلم گوزنهای کیمیایی تا ترانه جمعه فرهاد مهراد و فیلم «خداحافظ رفیق»امیر نادری و ترانه گنجشکک اشی مشی و صدها شعر و داستان به قلم شاعران و نویسندگان مشهور تبلور یافت اما آنچه من قصد اشاره به آن را دارم اینها نیست.

🔸کمی بعد از ماجرای سیاهکل، هواداران آن قیام سرلشکر ضیاالدین فرسیو را ترور کردند. او رییس دادگاه نظامی بود که دستگیرشدگان ماجرای سیاهکل را حکم اعدام داد. وقتی فرسیو ترور شد پسر ۱۵ ساله اش هم همراهش بود. او هم به تیر ترور گرفتار شد. در کتاب «نمایندگان امر، نمایندگان کلام»که نگاهی به سیر شکل‌گیری و فعالیت کانون نویسندگان است آمده است که هوشنگ‌گلشیری در این باره گفت:«وقتی جوانان مردم را می‌کشند، افسوس نخورید چرا به یک‌پسربچه تیراندازی شده». این سخن در ان زمان عالی‌ترین موضع یک نویسنده متعهد در قبال ظلم ظالمان تلقی میشد حالا اما زمانه فراز و فرودهای بسیاری را سپری کرده است و حتی در زمان کنونی بواسطه همین اظهار نظر می‌توان به هوشنگ گلشیری تاخت اما خواندن تاریخ صرفا برای تاختن، یعنی نفهمیدن تاریخ.

🔸هوشنگ گلشیری چند دهه بعد از انقلاب وقتی که باز عده ای به این نتیجه رسیدند که بهبود و اصلاح با مرگ یک عده دیگر اتفاق می افتد، قتل های زنجیره‌ای را رقم زدند بر سر‌ مزار یکی از قربانیان گفت:«آنقدر عزا برسرمان ریخته‌اند که فرصتِ زاری نداریم». همو در کتاب «نیمه تاریک ماه » می‌نویسد:

ما خیال می‌کردیم که راه رسیدن به آن ناکجاآبادمان از هرکوچه‌ای باشد ، باشد ؛ قصد فقط رسیدن است ، به دست گرفتن قدرت است ، حاکمیت سیاسی است . فکر هم می‌کردیم این چیزها ، این دورویی‌ها ، پشت و واروهای هر روزه‌مان را وقتی به آن جامعه رسیدیم مثل یک جامه قرضی در می‌آوریم و می‌اندازیم توی زباله دانی تاریخ . اما حالا می‌فهمم تاریخ اصلا زباله دانی ندارد . هیچ چیز را نمی شود دورریخت.

🔸امروز، گلشیری و فداییان خلق و فرسیو و نویسندگان مقتول، همه رفته‌اند. تاریخ اما هست. تاریخ چیزی را دور نمی‌اندازد. وقایعی که تاریخ در برابرمان مرور میکند همیشه هستند. «هست» بزرگتر اما «هستی»آدم‌هاست . جان آدم‌ها، اصلی اساسی برای آنکه در تلاطم فهم درست و غلط تاریخ ملاک اصلی هر عملی باشد که قرار است باعث بهبودی شود. امری که اگر با هر بهانه‌ای و هدفی توجیه شود، خیلی طول نمی‌کشد که تا‌وان نادیده گرفتنش را از همه آنهایی که وعده بهبود می‌دهند، به تلخ‌ترین وجه، باز می‌ستاند.

🔸امروز سالگرد واقعه سیاهکل است
@sahandiranmehr