نزن باران
به کرمانشاه ؛ ثواب است
نزن که خانه‌ی مردم خراب است
نزن ؛ این مردم مظلوم و خسته
تمام آرزوهاشان بر آب است
.

‍ «... از قرارِ معلوم براونِ بیست‌وپنج‌ ساله وقتی به ایران که تا آن روز آن را ندیده بود وارد گردید فارسی را چنان خوب می‌دانست که مایهٔ تعجّب کلیّهٔ ایرانیها شده بود. با کمال روانی و تندی در مسائل الهی و فلسفی با مردم مباحثه می‌کرد، و شعر و مَثَل و حدیث بود که مثل آبِ روان در سخنان او جاری می‌شد. وقتی کسی به او گفت اگر بخواهید، شب را در خانهٔ ما بمانید، چونکه پیغمبر ما گفته است "اکرموا الضّیف"، او فوراً دنبالهٔ حدیث را گفت که "ولو کان کافراً"، و گوینده خجالت کشید که چرا به چنین مرد مطّلعی چنین گوشه و کنایه‌ای زده است.»
مجتبی مینوی [«نقد حال»، ص. ۴۰۲]

* ادوارد براون (۱۸۶۲ - ۱۹۲۶ م.)، ایران‌شناس نامدار انگلیسی، ۱۵۵ سال پیش در چنین روزی به دنیا آمد.

نمونه دستخط فارسی ادوارد براون که در آن دلیل علاقه خود به تحقیق در مذاهب مختلف را ذکر کرده
‌

درباره ی "آموزش و پرورش"👇

و درباره ی "آموزش عالی"👇

در این که آیا تختی خودکشی کرده بود یا نه ، ظاهراً هنوز مناقشه هست.اما در این که "قلبش" شکسته بود اجماع وجود دارد . به هرحال ، ماجرای او این غزل ِ محمد سعید میرزایی را به یادم آورد :

لبخند زد به ساعت روی جلیقه اش
فرقی نداشت ساعت و روز و دقیقه اش
مو شانه کرد، ریش تراشید،عطر زد
این بار،هیچ حرف ندارد سلیقه اش
بر صندلی نشست، و کبریت زد به پیپ
دستی کشید روی تفنگ عتیقه اش
همراه این، چقدر پدر قوچ و میش کشت
خود را ولی نه - مثل زن ِ بدسلیقه اش...
در لوله ی تفنگ گلوله گذاشت، گفت
آدم چه فرق دارد، "قلب" و شقیقه اش؟

شلیک! گمب!... بعد گلی مخملی شکفت
بر دکمه های تنبل ِ روی جلیقه اش

#هومن_پناهنده

کسی که زمانی از سیاستمداران ِ رده بالای ایران بود کتابی نوشته درباره ی روحانی ِ وارسته ای که نویسنده در ایام کودکی و نو جوانی با او معاشر بوده ،و کسی دیگر با نظر به محتوای کتاب،سرزنشگرانه از نویسنده پرسیده:

"تو حاج آخوند را دیده بودی و فریفته ی
قدرت و سیاست شدی؟"

نویسنده ی کتاب هم پاسخ داده:

"اگر فریفته ی قدرت و سیاست بودم،بعد
از استیضاح، از مرکزیت قدرت و سیاست
توصیه نمی شد که استعفا کنم. استعفای
اجباری نشانه ای از عدم ِ فریفتگی بود."

راستش را بخواهید، استدلالی که نویسنده آورده و
استعفای اجباری را نشانه ی عدم فریفتگی ِخود شمرده
پاک مایه ی حیرتم شده. چون من بین استعفای "اختیاری" و فریفته ی قدرت نبودن می توانم پیوندی(هرچند غیرِقطعی) برقرار کنم،اما هر چه سعی می کنم میان استعفای "اجباری" و فریفته ی قدرت نبودن رابطه ای نمی یابم.
باری، به تَبَع ِ علاقه ام به بحث های "منطق کاربردی"، آنچه در این ماجرا، بیش از هر چیز توجّهم را جلب کرد همین منطق ِ عجیب پاسخ دهنده است.با این حال،
برای کسانی که می خواهند شخصیت های داستان را هم بشناسند، اینک همه ی داستان:👇

#هومن_پناهنده

توییت #مهاجرانى در پاسخ به پرسش #محمدرضازائرى:

سلام و درود بسيار
اگر فريفته قدرت و سياست بودم بعد از استيضاح از مركزيت قدرت و سياست توصيه نمى شد كه استعفاء كنم. استعفاى اجبارى نشانه اى از عدم فريفتگى بود. در مطلب راه را درست آمده‌ام؟ در صفحه ١٩٥ كتاب حاج آخوند به اين نكته اشاره كرده‌ام.

پ‌ن:
یادداشت #محمدرضازائرى در مورد کتاب حاج آخوند

اگر دكتر مهاجراني آثار متنوع علمي و فكري نداشت، اگر پنجشنبه ها در روزنامه اطلاعات "كيمياي كلمه" را با قلم سحرانگيزش در ستايش امير مؤمنان نمي نوشت، اگر مباحثه هاي تلويزيوني موفقي در شبكه هاي خارجي برگزار نمي كرد، اگر تا امروز در زندگي اش هيچ كاري ، هيچ كاري، هيچ كاري نكرده بود، فقط كتاب ماندگار "حاج آخوند" براي كارنامه يك عمرش كافي بود!
اين كتاب بي ترديد يكي از كتابهايي است كه هر كسي بايد اقلا يكبار در عمر خويش بخواند و تا آن را نخوانده باشيد نمي دانيد چه گنجينه گرانقدري در اين كتاب نهفته است!
ممكن است به هزار و يك دليل از نويسنده كتاب خوشتان نيايد، شايد او به شما بد و بيراهي هم- چنان كه به من گفته است- گفته باشد، چه بسا روي ديدنش را هم نداشته باشيد، اما شرط انصاف و حق جويي آن است كه رخسار انسان از ديدن خورشيد بشكفد و مادح خورشيد بداند و بفهمد كه با ستايش آفتاب مدح زيبابيني و قدرشناسي خويش را مي سرايد!
انقلابي هستيد يا ضدانقلاب، اصلاح طلب هستيد يا اصولگرا، مذهبي هستيد يا بي دين... هر كه هستيد و هر طور فكر مي كنيد بايد اين كتاب را بخوانيد!
من اگر روزي سيد عطاءالله مهاجراني را ببينم فقط يك سؤال از او خواهم پرسيد؛ تو حاج آخوند را ديده بودي و فريفته قدرت و سياست شدي؟

رسانه ها مفیدند ،اما "کژنمایی" هم می توانند بکنند.
اسم این تصویر👇را گذاشته ام: "بود و نمود".

#هومن_پناهنده

ضیاء موحد ، به روایت خودش ، در سن و سالی در اصفهان به انجمن شعر می رفت و شعرهای خودش را در آنجا می خواند که هنوز قدّش به قدّ ِ تریبون نمی رسید. باری ، همین صغر ِ سن مایه ی تردید ِ بعضی از اهل ِ انجمن در اصالت ِ شاعری ِ او می شود و آنها ،طبق رسم، برای آزمودن طبع ِ شاعر ِ خردسال ،چهار کلمه ی "کاسه" ، "گردن" ، "کاغذ" ، و "بازیچه" را به موحد می دهند تا او فی البدیهه شعری بگوید و او چنین می گوید :

افسوس که کاسه لیس وخواریم همه
بر گردن ِ آرزو سواریم همه
چون کاغذ ِ بادبُرده ی سرگردان
بازیچه ی دست روزگاریم همه

و در زیر ، عکس ِ همین رباعی ِ او به خط خودش:👇

#هومن_پناهنده

چندی پیش ، به دلیلی ، به سراغ یادداشت های عهد ِ شباب رفتم و از جمله رسیدم به این قطعه از (ابو محمد منصوربن علی) منطقی رازی ، شاعر قرن چهارم هجری :

یک موی بدزدیدم از دو زلفت
چون زلف زدی ای صنم به شانه
چونانش به سختی همی کشیدم
چون مور که گندم کشد به خانه
با موی به خانه شدم پدر گفت:
"منصور کدام است از این دوگانه؟"

نخست بار که این شعر را خوانده بودم، مبهوت طراوت و تفاوتش شدم ، بهتی که پس از سی و اندی سال همچنان پا برجاست. باری ، همواره از خودم پرسیده‌ام که این شعر چرا چنین مسحورم کرده است . نمی دانم ، شاید چون شاعر استعاره‌ای را گرفته و چنان بسط داده که شعر به صورت داستانی کوتاه درآمده با کیفیتی سوررئال : نه چنان است که عاشق در آن از رنج عشق صرفاً "شبیه" مور شده باشد ، بلکه اصلاً مور شده است ؛ مثل گرگور سامسا (در "مسخ" کافکا) که شبیه حشره نمی‌شود،بلکه اصلاً حشره می‌شود. هم‌چنین وجود ِ شخصیت ها ( محبوب، پدر و منصور) ونیز اسم ِ خاص ِ "منصور" با این حالت داستانی تناسب تام دارد.
البته گفتن ندارد که لابد جنبه‌های دیگری هم مایهُ تاثیر شگرف این شعر بوده که از من پنهان مانده؛ و آیا مگر هر توضیحی ، هر قدر هم مبسوط، درباب ِ سرّ ِ تاثیر آثار هنری ، در نهایت، ناقص و ناتمام نیست؟ و آیا آن "آن" ، یعنی آن زیبایی ِ توضیح ناپذیر ِ اثر هنری را اساساً هرگز مگر می‌توان به‌تمامی توضیح داد ؟

این را هم بگویم که منابعی که من این شعر را در آنها خوانده‌ام "لباب الالباب عوفی، لغت نامه ی دهخدا و دایره‌المعارف مصاحب" بوده است ( در این دو تای اخیر، ذیل مدخل "منطقی رازی").

#هومن_پناهنده

در این هنگامه ی رویارویی ِ کنگره و رئیس جمهور آمریکا بر سر ِ ساختن ِ دیواری در مرز مکزیک ، فیلمی قدیمی پیدا شده که چند روزی در آمریکا موضوع خبرها بوده . قضیه از این قرار است که در این فیلم ِ تلویزیونی ( که در ۱۹۵۸ ، یعنی ۶۰ سال پیش، به نمایش درآمده ) شیّادی سعی می کند که به مردم ِ شهری در تکزاس بباوراند که اگر او برای آنها دیواری نسازد ، دنیا برای این مردم ، به معنای حقیقی کلمه ،به آخر خواهد رسید . شگفتا که نام ِ این مرد "ترامپ" و حرفها و تهدیدهایش هم شبیه حرفها و تهدیدهای رئیس جمهور کنونی آمریکاست (که در آن زمان ۱۲ سال بیشتر نداشت) ؛ مثل این حرف که "فقط من می توانم شما را نجات بدهم " یا این تهدید که "... می توانم تو را به دادگاه بکشم" .
باری، حالا لابد خیلی ها این فیلم ِ قدیمی را ، که پیشگویانه از آب درآمده، از کرامات ِ هنر هفتم خواهند شمرد : 👇👇👇

#هومن_پناهنده

پیش از این ،در این کانال ،نمونه ای از "زبان یاجوج و ماجوج" آورده بودم ؛ حالا نگاه کنید به این نمونه در جشنواره ی فیلم فجر امسال 👇👇👇

#هومن_پناهنده