نخستین فیلم مستند درباره ی دکتر محمد مصدق که سه سال پس از وفاتش ، در پاریس در ۱۳۴۸ ساخته شد.
#هومن _پناهنده
👇👇👇
#هومن _پناهنده
👇👇👇
Forwarded from H PJ
📣 نقش زنان در مذاکره‌های برجام
▪️وندی شرمن، معاون جان کری، وزیرامورخارجه ی آمریکا در دولت باراک اوباما و از اعضای هیات‌مذاکره‌کننده ی آمریکا در گفت‌وگوهای برجام گفته: «زنان نقشی جدی در به‌دست‌آمدن توافق هسته‌ای با ایران بازی کرده‌اند."
▫️او گفته: «مذاکرات ایران توسط رئیس سیاست خارجی اتحادیه ی اروپا، یعنی نخست کاترین اشتون و پس از او، فدریکا موگرینی هماهنگ شد.
معاون آنها، هلگا اشمید، نیز قهرمان ناشناخته ی مذاکرات ایران به‌شمار می‌رود و پس از وی، من بودم.
یعنی نهایتاً این زنان بودند که زمان بیش‌تری با هیات ایرانی که کاملا مردانه بود، سپری کردند.»
▪️شرمن یکی از خاطرات‌اش را از گفت‌وگوهای برجام تعریف کرده که: «زمانی که در حال کار بر روی جزئیات نهایی توافق بودیم، یک‌‌شب وزیران برای خوردن شام می‌رفتند و ما برای ادامه ی کار از شام برمی‌گشتیم.
وقتی داشتیم برمی‌گشتیم متوجه شدیم وزیران مرد بین خودشان به‌طعنه گفتند اگر این کار کاملاً دست زن‌ها سپرده می‌شد، حتما مذاکرات خیلی سریع‌تر پیش میٰ‌رفت. ما تصمیم گرفتیم که این زن‌ستیزی را نادیده بگیریم و کارمان را بکنیم."/ وب‌سایت شورای‌روابط‌خارجی آمریکا
@roozArooz_media
▪️وندی شرمن، معاون جان کری، وزیرامورخارجه ی آمریکا در دولت باراک اوباما و از اعضای هیات‌مذاکره‌کننده ی آمریکا در گفت‌وگوهای برجام گفته: «زنان نقشی جدی در به‌دست‌آمدن توافق هسته‌ای با ایران بازی کرده‌اند."
▫️او گفته: «مذاکرات ایران توسط رئیس سیاست خارجی اتحادیه ی اروپا، یعنی نخست کاترین اشتون و پس از او، فدریکا موگرینی هماهنگ شد.
معاون آنها، هلگا اشمید، نیز قهرمان ناشناخته ی مذاکرات ایران به‌شمار می‌رود و پس از وی، من بودم.
یعنی نهایتاً این زنان بودند که زمان بیش‌تری با هیات ایرانی که کاملا مردانه بود، سپری کردند.»
▪️شرمن یکی از خاطرات‌اش را از گفت‌وگوهای برجام تعریف کرده که: «زمانی که در حال کار بر روی جزئیات نهایی توافق بودیم، یک‌‌شب وزیران برای خوردن شام می‌رفتند و ما برای ادامه ی کار از شام برمی‌گشتیم.
وقتی داشتیم برمی‌گشتیم متوجه شدیم وزیران مرد بین خودشان به‌طعنه گفتند اگر این کار کاملاً دست زن‌ها سپرده می‌شد، حتما مذاکرات خیلی سریع‌تر پیش میٰ‌رفت. ما تصمیم گرفتیم که این زن‌ستیزی را نادیده بگیریم و کارمان را بکنیم."/ وب‌سایت شورای‌روابط‌خارجی آمریکا
@roozArooz_media
برنی ساندرز ، سناتور آمریکایی ، نامزدی اش را برای رقابت در انتخابات ریاست جمهوری 2020 چنین اعلام می کند.👇👇👇
✔️رضاشاه، شاهی که دوباره باید شناخت🔻
🖊سهند ایرانمهر
🔸ایرانِ پایان جنگ جهانی، ایرانِ چند پاره و دچار هرج و مرج کامل بود. آذربایجان، حکومتی مستقل. گیلان، یک جمهوری سوسیالیست تحت حمایت مسکو. کردستان عرصه نزاع کردها و آسوری ها و خوزستان هم به عنوان عربستان و زیر لوای شیخ خزعل. نقاط مرکزی هم اوضاع آشفته ای داشتند. طوایف مختلف بر سر هم می زدند. اصفهان، دستِ بختیاری‌ها بود و فارس، دستِ قشقایی‌ها. پلیس جنوب هم دست نشانده انگلیس و کرانه های خلیج فارس را در قبضه داشت.
🔸 وقتی صحبت از رضاشاه به میان می‌آید، از رضاشاهی صحبت می کنیم که طی ۱۶ سال به این همه نابسامانی پایان داد ، نظم جدیدی را مبتنی بر سه رکن ارتش، بوروکراسی و دربار بنا کرد و با ایجاد یک ارتش منسجم (۱۲۴۰۰۰نفری) هم لندن را متقاعد کرد که او یگانه راه نجات ایران از دست بلشویسم است و هم مسکو را قانع کرد که در برابر دشمنان این کشور، ایران؛ بیطرف خواهد ماند.
قدرت رضاشاه که تثبیت شد، نوسازی نظام اجتماعی – اقتصادی و سیاسی را کلید زد. نخبگان را به کار گرفت. دانشگاه تهران را تاسیس کرد، پروژه ملت سازی را با اجباری کردن خدمت سربازی و گردآوردن همه اقوام ایرانی زیر یک پرچم، تضعیف ایلات، به حاشیه بردن نهادهای سنتی چون روحانیت و سلب مالکیت از زمین های وقفی و محو دادگاه های شرعی از یک سو و نوسازی را با ایجاد راه های ارتباطی و گسترش تلگراف و صنایع مختلف از سوی دیگر، پیش برد. رضاشاه، مبدع اصلاحات آمرانه شد تا جایی که همان ملک الشعرای بهاری که منظومه «جمهوری نامه» را (با همفکری میرزاده عشقی ) سرود و کنایاتی نیشدار به رضاخان زد(ترقی اندرین کشور محال است/ که در این مملکت قحط‌الرجال است/خرابی‌از جنوب و از شمال است/ بر این مخلوق آزادی وبال است) بواسطه سرکوبِ {به زعم او تجزیه طلبانی چون} پسیان و میرزاکوچک و شیخ محمد خیابانی ) نه فقط رضاشاه را دیگر رضاخان نمی‌دانست و «ناظم و قائد ایران» نامید که رییس دولت وقت یعنی وثوق الدوله را «بوذرجمهر کامل» دانست.
🔸 رضاشاه، خالق ایران مدرن و پدرِ نظم نوین و مبتکر نوسازی آن است . اینها وجوه مثبت اوست با این حال، او هم همانند هر شخصیت تاریخی، نقاط ضعف های فاحشی هم دارد که بیشتر تداعی‌گر رضاخان است نه رضاشاه.
🔸محمدرضا شاه پهلوی در کتاب پاسخ به تاریخ به صراحت می‌نویسد :«پدرم در دوره پادشاهی خود تمام امور مملکتی را در دست خود داشت و کشور را مانند یک نظامی اداره می‌کرد». «نظامی اداره کردن» کشور همان چیزی است که «ارسلان خلعتبری» هم در کتاب «آریستوکراسی ایران» (۱۳۲۴/ص۱۵) بدان اشاره می کند: «رضاشاه آریستوکراسی سابق را از کار انداخت اما طبقه ممتاز دیگری را جایگزین آن کرد که در نظر مردم صدبار فاسد تر و ظالم تر از آریستوکراسی سابق بود».
آرتور میلسپو مشاور مالی آمریکایی در کتاب «امریکایی‌ها در ایران»(نشر البرز ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی) هم، دراین باره می‌گوید:«رضاشاه کاملا کشور را دوشید و طبقات پایین را از پا درآورد به نحویکه خود او و نورچشمی هایش طبقه جدیدی را تشکیل دادند و تورم ، مالیات و فشارهای دیگر سطح زندگی مردم را به شدت پایین آورد».
🔸 پلیس مخفی و سیاست مشت آهنین، خیلی زود در برنامه کاری رضاشاه( اکنون دوباره رضاخان) قرار گرفت. نخبگان و احزاب سیاسی سرکوب شدند، حتا «حزب ترقی» که از دلِ «حزب تجدد» برآمده بود و از هواداران رضاشاه بود، بواسطه تاکید کمرنگ بر جمهوریت، منحل شد. زمینداران قدرت وسیعی یافتند(نمایندگان این طبقه در مجلس از ۳۹ درصد به ۵۸ ردصد رسیدند/ زهرا شجیعی نمایندگان مجلس در ۲۱ دوره قانونگذاری ص۱۷۳)، اقلیت های دینی(از ارامنه تا زرتشتیان و بهایی‌ها) که در آغاز با روی خوش از آنان استقبال شد به تدریج دچار محدودیت و فشارو سرکوب شدند و نخبگانی چون عبدالحسین‌تیمورتاش و سردار اسعد بختیاری و علی اکبر‌خان داور، قربانی خودکامگی او شدند تا جایی که ترک ناگزیر سلطنت توسط رضاشاه با شادمانی طبقات مختلف روبرو شد.
چنین تصویری از رضاشاه تاثیر خود را بالاخص بر مردم ایران در دهه چهل تا زمام انقلاب ۵۷ و حتا چنددهه بعد از آن وحود داشت، امروز اما نگاه عمومی بیشتر مبتنی بر وجوه مثبت اوست. اما چرا احساسات و قرائت عمومی از یک شخصیت تاریخی تا بدین‌حد متغیر شده است؟
🔸هر شخصیت مهم، دو وجه تاریخی و فراتاریخی دارد. وجه تاریخی که معمولا وجوه مثبت و منفی را توامان دارد، حاصل گزاره ها، اسناد و مدارک تاریخی است اما وجه فراتاریخی، به «فرامتن» تعلق دارد و ماحصل متغیرهایی بیرون از تاریخ و تابع شرایط نزدیک به حال است. رضاخان یا رضاشاه کنونی که در زمان انقلاب یا امروز ایران از آن صحبت می‌شد یا می‌شود، رضا شاه تاریخی نیست. رضا شاه یا رضاخان، فراتاریخی و محصولِ فرامتن است.
ادامه پست بعد🔻
🖊سهند ایرانمهر
🔸ایرانِ پایان جنگ جهانی، ایرانِ چند پاره و دچار هرج و مرج کامل بود. آذربایجان، حکومتی مستقل. گیلان، یک جمهوری سوسیالیست تحت حمایت مسکو. کردستان عرصه نزاع کردها و آسوری ها و خوزستان هم به عنوان عربستان و زیر لوای شیخ خزعل. نقاط مرکزی هم اوضاع آشفته ای داشتند. طوایف مختلف بر سر هم می زدند. اصفهان، دستِ بختیاری‌ها بود و فارس، دستِ قشقایی‌ها. پلیس جنوب هم دست نشانده انگلیس و کرانه های خلیج فارس را در قبضه داشت.
🔸 وقتی صحبت از رضاشاه به میان می‌آید، از رضاشاهی صحبت می کنیم که طی ۱۶ سال به این همه نابسامانی پایان داد ، نظم جدیدی را مبتنی بر سه رکن ارتش، بوروکراسی و دربار بنا کرد و با ایجاد یک ارتش منسجم (۱۲۴۰۰۰نفری) هم لندن را متقاعد کرد که او یگانه راه نجات ایران از دست بلشویسم است و هم مسکو را قانع کرد که در برابر دشمنان این کشور، ایران؛ بیطرف خواهد ماند.
قدرت رضاشاه که تثبیت شد، نوسازی نظام اجتماعی – اقتصادی و سیاسی را کلید زد. نخبگان را به کار گرفت. دانشگاه تهران را تاسیس کرد، پروژه ملت سازی را با اجباری کردن خدمت سربازی و گردآوردن همه اقوام ایرانی زیر یک پرچم، تضعیف ایلات، به حاشیه بردن نهادهای سنتی چون روحانیت و سلب مالکیت از زمین های وقفی و محو دادگاه های شرعی از یک سو و نوسازی را با ایجاد راه های ارتباطی و گسترش تلگراف و صنایع مختلف از سوی دیگر، پیش برد. رضاشاه، مبدع اصلاحات آمرانه شد تا جایی که همان ملک الشعرای بهاری که منظومه «جمهوری نامه» را (با همفکری میرزاده عشقی ) سرود و کنایاتی نیشدار به رضاخان زد(ترقی اندرین کشور محال است/ که در این مملکت قحط‌الرجال است/خرابی‌از جنوب و از شمال است/ بر این مخلوق آزادی وبال است) بواسطه سرکوبِ {به زعم او تجزیه طلبانی چون} پسیان و میرزاکوچک و شیخ محمد خیابانی ) نه فقط رضاشاه را دیگر رضاخان نمی‌دانست و «ناظم و قائد ایران» نامید که رییس دولت وقت یعنی وثوق الدوله را «بوذرجمهر کامل» دانست.
🔸 رضاشاه، خالق ایران مدرن و پدرِ نظم نوین و مبتکر نوسازی آن است . اینها وجوه مثبت اوست با این حال، او هم همانند هر شخصیت تاریخی، نقاط ضعف های فاحشی هم دارد که بیشتر تداعی‌گر رضاخان است نه رضاشاه.
🔸محمدرضا شاه پهلوی در کتاب پاسخ به تاریخ به صراحت می‌نویسد :«پدرم در دوره پادشاهی خود تمام امور مملکتی را در دست خود داشت و کشور را مانند یک نظامی اداره می‌کرد». «نظامی اداره کردن» کشور همان چیزی است که «ارسلان خلعتبری» هم در کتاب «آریستوکراسی ایران» (۱۳۲۴/ص۱۵) بدان اشاره می کند: «رضاشاه آریستوکراسی سابق را از کار انداخت اما طبقه ممتاز دیگری را جایگزین آن کرد که در نظر مردم صدبار فاسد تر و ظالم تر از آریستوکراسی سابق بود».
آرتور میلسپو مشاور مالی آمریکایی در کتاب «امریکایی‌ها در ایران»(نشر البرز ترجمه عبدالرضا هوشنگ مهدوی) هم، دراین باره می‌گوید:«رضاشاه کاملا کشور را دوشید و طبقات پایین را از پا درآورد به نحویکه خود او و نورچشمی هایش طبقه جدیدی را تشکیل دادند و تورم ، مالیات و فشارهای دیگر سطح زندگی مردم را به شدت پایین آورد».
🔸 پلیس مخفی و سیاست مشت آهنین، خیلی زود در برنامه کاری رضاشاه( اکنون دوباره رضاخان) قرار گرفت. نخبگان و احزاب سیاسی سرکوب شدند، حتا «حزب ترقی» که از دلِ «حزب تجدد» برآمده بود و از هواداران رضاشاه بود، بواسطه تاکید کمرنگ بر جمهوریت، منحل شد. زمینداران قدرت وسیعی یافتند(نمایندگان این طبقه در مجلس از ۳۹ درصد به ۵۸ ردصد رسیدند/ زهرا شجیعی نمایندگان مجلس در ۲۱ دوره قانونگذاری ص۱۷۳)، اقلیت های دینی(از ارامنه تا زرتشتیان و بهایی‌ها) که در آغاز با روی خوش از آنان استقبال شد به تدریج دچار محدودیت و فشارو سرکوب شدند و نخبگانی چون عبدالحسین‌تیمورتاش و سردار اسعد بختیاری و علی اکبر‌خان داور، قربانی خودکامگی او شدند تا جایی که ترک ناگزیر سلطنت توسط رضاشاه با شادمانی طبقات مختلف روبرو شد.
چنین تصویری از رضاشاه تاثیر خود را بالاخص بر مردم ایران در دهه چهل تا زمام انقلاب ۵۷ و حتا چنددهه بعد از آن وحود داشت، امروز اما نگاه عمومی بیشتر مبتنی بر وجوه مثبت اوست. اما چرا احساسات و قرائت عمومی از یک شخصیت تاریخی تا بدین‌حد متغیر شده است؟
🔸هر شخصیت مهم، دو وجه تاریخی و فراتاریخی دارد. وجه تاریخی که معمولا وجوه مثبت و منفی را توامان دارد، حاصل گزاره ها، اسناد و مدارک تاریخی است اما وجه فراتاریخی، به «فرامتن» تعلق دارد و ماحصل متغیرهایی بیرون از تاریخ و تابع شرایط نزدیک به حال است. رضاخان یا رضاشاه کنونی که در زمان انقلاب یا امروز ایران از آن صحبت می‌شد یا می‌شود، رضا شاه تاریخی نیست. رضا شاه یا رضاخان، فراتاریخی و محصولِ فرامتن است.
ادامه پست بعد🔻
ادامه از پست قبل
🔸 رضاخان دوران انقلاب، تحت تاثیر موج سلطنت ستیزی و اسلام خواهی و گفتمان چپ، یک دژخیم تمام عیار بود و رضا شاه امروز افکار عمومی تحت تاثیر متغیرهای فرامتنی، دوباره در ذهن بخش‌های نسبتا گسترده‌ای تبدیل به ناجی یگانه تاریخ ایران شده است.
🔸 این قضاوت فرامتنی چیست؟ چه خوشمان بیاید، چه بدمان بیاید مردم کوچه و بازار در ایرانِ امروز از نفوذ و دخالت بیش از اندازه نهادهای رسمی دینی که بر دین عرفی و زندگی روزمره آنان، سایه انداخته‌اند ، محدودیت‌های اعمال شده علیه بخش غیرسنتی زنان ، تعدد و تکثر منابع قدرت و دولت های موازی، ناکارآمدی احزاب، انسداد راه‌های بروکراتیک و تفاوت میان قول و فعل و... کلافه و ناخرسندند و تحسین رضاشاه در میان این مردم نشان می دهد که فشارها و محدودیت های اجتماعی بالاخص فشار نهادهای دینی و نیز احساس هرج و مرج، بیش از فقدان دموکراسی، توده مردم را آزرده خاطر کرده است.
🔸 در نظر عامه، شخصیت تاریخی که قول و فعل بجامانده از او در اذهان ایشان در تضاد با این معضلات است، صرفا رضا شاه، است در نتیجه احتجاج تاریخی و علمی برای اثبات وجوه منفی رضاشاه در دل مردم کارگر نخواهد افتد، همچنان که در سال منتهی به ۵۷ نیز سخن گفتن از وجوه مثبت رضا شاه بر مردم متاثر از «فرامتن» بی‌اثر بود زیرا تفسیر فرامتنی بیش از تاریخ به احساسات ناشی از شرایط و برداشت آن لحظه مردم پایبند است و اگر کسی این وضعیت را به هردلیل ناخوش می‌دارد بجای اثبات بی‌اثر گزاره‌های مخالف یا یادآوری تاریخ باید نگاه نقادانه را متوجه عوامل فرامتنی موثر بر نارضایتی کنونی مردم کند.
✔️امروز زادروز رضاشاه پهلوی است.
🔸 رضاخان دوران انقلاب، تحت تاثیر موج سلطنت ستیزی و اسلام خواهی و گفتمان چپ، یک دژخیم تمام عیار بود و رضا شاه امروز افکار عمومی تحت تاثیر متغیرهای فرامتنی، دوباره در ذهن بخش‌های نسبتا گسترده‌ای تبدیل به ناجی یگانه تاریخ ایران شده است.
🔸 این قضاوت فرامتنی چیست؟ چه خوشمان بیاید، چه بدمان بیاید مردم کوچه و بازار در ایرانِ امروز از نفوذ و دخالت بیش از اندازه نهادهای رسمی دینی که بر دین عرفی و زندگی روزمره آنان، سایه انداخته‌اند ، محدودیت‌های اعمال شده علیه بخش غیرسنتی زنان ، تعدد و تکثر منابع قدرت و دولت های موازی، ناکارآمدی احزاب، انسداد راه‌های بروکراتیک و تفاوت میان قول و فعل و... کلافه و ناخرسندند و تحسین رضاشاه در میان این مردم نشان می دهد که فشارها و محدودیت های اجتماعی بالاخص فشار نهادهای دینی و نیز احساس هرج و مرج، بیش از فقدان دموکراسی، توده مردم را آزرده خاطر کرده است.
🔸 در نظر عامه، شخصیت تاریخی که قول و فعل بجامانده از او در اذهان ایشان در تضاد با این معضلات است، صرفا رضا شاه، است در نتیجه احتجاج تاریخی و علمی برای اثبات وجوه منفی رضاشاه در دل مردم کارگر نخواهد افتد، همچنان که در سال منتهی به ۵۷ نیز سخن گفتن از وجوه مثبت رضا شاه بر مردم متاثر از «فرامتن» بی‌اثر بود زیرا تفسیر فرامتنی بیش از تاریخ به احساسات ناشی از شرایط و برداشت آن لحظه مردم پایبند است و اگر کسی این وضعیت را به هردلیل ناخوش می‌دارد بجای اثبات بی‌اثر گزاره‌های مخالف یا یادآوری تاریخ باید نگاه نقادانه را متوجه عوامل فرامتنی موثر بر نارضایتی کنونی مردم کند.
✔️امروز زادروز رضاشاه پهلوی است.
برای نوشته ی بالا، عنوان زیر شاید مناسب تر می بود :
"رضا شاه در متن و در فرامتن ِ تاریخ"
#هومن_پناهنده
"رضا شاه در متن و در فرامتن ِ تاریخ"
#هومن_پناهنده
حمله اش از باد و ناپیداست باد
🔸️هومن پناهنده
همه ی کسانی که تا به حال درباره ی کنار گذاشتن عادل فردوسی پور از برنامه ی نود، توضیحی داده اند یا گله ای و اعتراضی کرده اند فرضشان این بوده که حمله کننده ی اصلی به فردوسی پور، مدیر شبکه ی ۳ بوده،همه جز یک نفر . من منکر ضدیّت این مدیر با فردوسی پور نیستم، اما آن را فرع ِ تضادی مهم تر و عمیق تر می دانم و ،با این حساب، با آن یک نفر موافقم که به درستی مرکز حمله را جای دیگر می داند و می گوید:
"نه مدیر شبکه سه را رئیس صدا وسیما آورده و نه عادل را او برده. تصمیم بیرون از جام جم گرفته شده."
اما سوال این است که :چرا باید کسی را که در کارش به طرزی شگفت کامیاب بوده کنار نهاد؟ و جواب شاید این باشد که او را کنار نهادند چون راهبرد این است که اگر کسی چهره شد (به خصوص اگر صاحب شخصیتی مستقل بود)، باید فراموش شود. اما اگر در وهله ی بعد بپرسید که علت اختیار کردن ِچنین راهبردی چیست، می گویم: گفتا که نگفتنی است.
به قول مولانا:
چیز دیگر ماند اما گفتنش
با تو روح القدس گوید بی منش
#هومن_پناهنده
@gashthaa
🔸️هومن پناهنده
همه ی کسانی که تا به حال درباره ی کنار گذاشتن عادل فردوسی پور از برنامه ی نود، توضیحی داده اند یا گله ای و اعتراضی کرده اند فرضشان این بوده که حمله کننده ی اصلی به فردوسی پور، مدیر شبکه ی ۳ بوده،همه جز یک نفر . من منکر ضدیّت این مدیر با فردوسی پور نیستم، اما آن را فرع ِ تضادی مهم تر و عمیق تر می دانم و ،با این حساب، با آن یک نفر موافقم که به درستی مرکز حمله را جای دیگر می داند و می گوید:
"نه مدیر شبکه سه را رئیس صدا وسیما آورده و نه عادل را او برده. تصمیم بیرون از جام جم گرفته شده."
اما سوال این است که :چرا باید کسی را که در کارش به طرزی شگفت کامیاب بوده کنار نهاد؟ و جواب شاید این باشد که او را کنار نهادند چون راهبرد این است که اگر کسی چهره شد (به خصوص اگر صاحب شخصیتی مستقل بود)، باید فراموش شود. اما اگر در وهله ی بعد بپرسید که علت اختیار کردن ِچنین راهبردی چیست، می گویم: گفتا که نگفتنی است.
به قول مولانا:
چیز دیگر ماند اما گفتنش
با تو روح القدس گوید بی منش
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from تحلیل اجتماعی ((~)@D¡)
#محمد_مهاجری فعال رسانه‌ای اصولگرا سخن جالبی گفته. او نوشته نه #مدیر_شبکه_سه را رئیس صدا و سیما آورده و نه #عادل[#فردوسی‌پور] را برده . تصمیم از بیرون جام جم گرفته شده!
https://t.me/tahlyleejtemaaey/11310
تحلیل اجتماعی👆👆
https://t.me/tahlyleejtemaaey/11310
تحلیل اجتماعی👆👆
🔶قدیم‌ها چیزی وجود داشت به نام علم خلاف. منظور معنای رایج امروزی کلمۀ "خلاف" نیست، که لابد در آن صورت معنای آن چیزی می‌شد شبیه علم حقوق کیفری؛ یا هم علم خلافکاری، یعنی آشنایی به زیروبم ارتکاب خلاف به شکلی که مرتکب گیر نیفتد؛ که البته این معنا هم دور از علم حقوق در روال عرفیِ بسیاری از وکلا نیست.
از مطلب دور نشویم. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این می‌کرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست. در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود می‌شود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار می‌شود.
الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور می‌کند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟
البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.
شاید هم هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.
هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم مثل مسیل دروازه‌قرآن است؛ این‌که سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض می‌شود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن این‌که مدیران دزد و بی‌کفایت و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابوالفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.
(نویسنده: مرتضی مردیها)
@gashthaa
از مطلب دور نشویم. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این می‌کرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست. در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود می‌شود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار می‌شود.
الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور می‌کند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟
البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.
شاید هم هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.
هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم مثل مسیل دروازه‌قرآن است؛ این‌که سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض می‌شود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن این‌که مدیران دزد و بی‌کفایت و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابوالفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.
(نویسنده: مرتضی مردیها)
@gashthaa
در این وانفسای خودآزاری و دیگرآزاری از رهگذر خبرهای راست، خبرهای دروغ ، و خبرهای راست و دروغ ، درباره ی این خبر باید گفت:
خوش خبر باشی ای نسیم "بهار"
#هومن_پناهنده
@gashthaa
خوش خبر باشی ای نسیم "بهار"
#هومن_پناهنده
@gashthaa