🔺چاپ بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم کتاب «پرسیدن مهم‌تر از پاسخ دادن است» منتشر شد


📚 کتاب: #پرسیدن_مهم‌تر_از_پاسخ_دادن_است
🖊نویسنده: #دنیل_کلاک و #ریموند_مارتین
🖊 مترجم:#حمیده_بحرینی
🖊 ویراستار:#هومن_پناهنده


🔹 چاپ بیست‌وهشتم و بیست‌ونهم
◽️ پالتویی، شومیز، ۲۱۶ صفحه
🔻 قیمت: ۴۹۶ هزار تومان



برشی از متن:

تو کیستی؟
وقتی کسی از شما می‌پرسد «کیستی»، معلوم است اولین چیزی که فوراً به ذهنتان خطور می‌کند اسمتان است. بی‌لحظه‌ای درنگ می‌توانید به این سؤال پاسخ دهید. اما اسم شما تنها یک کلمه است. معرّفِ هویت شما نیست. مرجع تو در سؤال «تو کیستی؟» کلمه نیست، تو است.
خُب، پس تو کیستی؟
در جواب علاوه بـراسم علایق و شغل و محل زندگی و چیزهایی مثل این‌ها هم به ذهنتان می‌آید. اما این‌ها جزء ضروری تو نیست. زیرا ممکن است علایقتان، شغلتان یا محل زندگی‌تان تغییر کند بی‌آنکه در هویت شما تغییری حاصل شود. پس مرجـع تـو علایق، شغل و محل زندگی‌تان هم نیست. پس تو کیستی؟


دربارۀ کتاب:

پرسیدن مهم‌تر از پاسخ دادن است اثر مشترک دنیل کلاک و ریموند مارتین یکی از مهم‌ترین آثار پایه برای شروع فلسفه است که نخستین‌بار در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و یکی از پرفروش‌ترین آثار مقدماتی فلسفه است. نویسندگان این کتاب در زمانه‌ای که بشر بسیار قدرتمندتر و ذهنش بسیار انباشته‌تر از دوران سقراط است ما را به شیوهٔ سقراطی به عرصهٔ داشته‌ها و دانش‌هایمان می‌برند تا در پایان راه، «نمی‌دانمِ» سقراط را بر زبانمان جاری سازند. «نمی‌دانم»ی که به بیان آنان اصل حکمت است.
آنان از ما دربارهٔ چیزهایی می‌پرسند که بدیهی و روشن می‌پنداریم و هر سؤالی را دربارهٔ آن‌ها احمقانه و دور از خرد. آنان از مکان می‌پرسند و از جایی که ایستاده‌ایم و از زمان و «جا»یی که به‌سر می‌بریم و اینکه «کیستیم»، و وقتی از «من»، «مکان من»، «زمان من» و... سخن می‌گوییم در واقع از چه سخن می‌گوییم؟ آیا واقعاً «مختاریم»؟ اگر آری چقدر و تا کجا؟ و اصلاً کدام کار ما مختارانه است؟ آیا دانش ما معتبر است و به حقیقت راه می‌برد؟ آیا استدلال‌های خداباورانه ما را به ایمان مبتنی بر راز سوق می‌دهند یا نه؟ آیا تجربه می‌تواند دست ما را در دست واقعیت و حقیقت بگذارد؟ ایمان چطور؟ ...شیوهٔ بایستۀ زندگی چیست؟ آیا بقا و جاودانگی در انتظار ماست؟ یا... .


#نشر_هرمس
#بخوان_که_زندگی_کنی
#تجدید_چاپ


@hermesspublication

شوخی کاربران فضای مجازی آمریکا با راهیابی عبدل السید به مجلس سنا از ایالت میشیگان

نتانیاهو: میشیگان تنها ۲ هفته با دستیابی به سلاح هسته ای فاصله دارد.

بی‌اعتنایی پژوهشگاه علوم انسانی و وزارت علوم به یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های فرهنگی کشور، یعنی خانه و کتابخانه و مرکز اسناد استاد مجتبی مینوی، حقیقتاً مایه‌ی تأسف است. من آنجا کاره‌ای نیستم. یکی از اعضای هیئت امنای فعلی کتابخانه‌ام که برحسب احساس وظیفه‌ی علمی و اخلاقی و میهنی خود سال‌هاست که به یاری جمعی از همکاران علاقه‌مند دانش‌دوست قدری از وقت و توان خود را صرف تحقیق در این کتاب‌ها و اسناد و باز شناساندن آنها به جامعه‌ی علمی کشور کرده‌ام. هیچ اختیاری هم برای اداره‌ی آن کتابخانه ندارم. اداره و نگهداری و محافظت از آنجا به عهده‌ی پژوهشگاه علوم انسانی و در نهایت وزارت علوم است. در ایام جنگ که نگران کتابخانه بودم و شهر سراسر تعطیل بود روزی سرزده به آنجا رفتم و متوجه شدم که بر اثر بمباران آسیب‌هایی به پنجره‌ها و تهویه‌ها وارد شده است، ولی کتاب‌ها و اسناد خوشبختانه سالم مانده بودند. مسئولان پژوهشگاه هشت ماه است به خود زحمت نداده‌اند که حتا همان پنجره‌ی آسیب‌دیده و شیشه‌ی شکسته را تعمیر کنند و ما دیروز ضمن کوشش برای جابجایی و خشک کردن کتاب‌های آب باران خورده مشغول چسب‌کاری شیشه و پنجره بودیم تا مانع نفوذ باد و سرما بشویم. رئیس پژوهشگاه تنها عضو حقوقی هیئت امنای کتابخانه و رئیس آن است. از رئیس پیشین، دکتر موسی نجفی، البته انتظاری نداشتم و او هم هرگز به خود زحمت نداد که سراغی از کتابخانه‌ی مینوی بگیرد. از رئیس فعلی پژوهشگاه و هیئت امنا که ابداً خبری ندارم و نامشان را هم نمی‌دانم، اما خوب است که بدانند به لحاظ حقوقی مسئول حفظ و نگهداری ساختمان کتابخانه و محتویات آن‌اند. چندی پیش ساختمان قدیمی کنار کتابخانه را از بن برکندند و برجی بلند به جای آن کاشتند و بخشی از شیروانی کتابخانه را هم با این عنوان که در حریم آنهاست خراب کردند. تا جایی که خبر دارم هیچ مهندس یا کارشناسی از جانب پژوهشگاه بر عملیات به‌اصطلاح عمرانی و در واقع ویرانگر سازندگان برج نظارت نکرد و دیروز شد آنچه نباید می‌شد. گرفتگی ناودان آب را از پشت بام به طبقه‌ی سوم و از آنجا به فضای اصلی کتابخانه سرازیر کرده بود. خسارتی که کتاب‌ها دیده‌اند دیگر جبران پذیر نیست. این کتاب‌های کهن بی‌نظیر را دیگر نمی‌شود از بازار خرید و جایگزین نسخه‌های پیشین کرد. مینوی اگر زنده می‌بود و چنین فاجعه‌ای را می‌دید لابد از غصه سکته می‌کرد. با همه‌ی نگرانی‌ای که در ایام جنگ داشتم، کتابخانه از حمله‌ی آمریکا و اسرائیل جان سالم به درد برد اما از بی‌تدبیری و بی‌اعتنایی مسئولان و مدیران پژوهشگاه و وزارت علوم نه. گوشه‌هایی از سقف بلند کتابخانه الان فرو ریخته و دیوارها خیس آب‌اند. دیروز همکارانم سعی کردند کتاب‌ها را با پنکه و سشوار خشک کنند، اما تعمیر سقف و دیوارها و پشت‌بام کتابخانه خدا می‌داند موکول به کی و کِی بشود!

🔆 آرنت در ظلمت ترجمۀ مهدی خلجی
✍️ حمیدرضا سعادت نیاکی

وقتی شروع به تورّق انسان‌ها در عصر ظلمت با ترجمۀ مهدی خلجی کردم، قصد نداشتم نقدی بر این ترجمه بنویسم. سال‌ها از انتشار کتاب به‌وسیلۀ آموزشکدۀ توانا در سال ۲۰۱۶ گذشته بود و نثر فارسی آن بدگمانی برنمی‌انگیخت. تردید از عبارت‌هایی آغاز شد که گمان می‌کردم هنگام خواندن متن انگلیسیِ اثر به گونه‌ای دیگر فهمیده بودم. چند موضع را به‌تصادف مقابله کردم و به‌تدریج دریافتم که دامنهٔ خطاها بسیار گسترده‌تر از گمان نخستین من است. در اینجا فقط نمونه‌هایی از آنها را بررسی می‌کنم. ملاک انتخاب شواهدْ امکان اثبات خطا با مراجعه به متن اصلی و بافت سخن و تأثیر قابل‌اعتنای آن بر فهم خواننده است.

اختلاف سلیقه در انتخاب معادل‌ها، ترجیح یک شیوۀ بیان بر شیوۀ دیگر و انتخاب‌هایی که بر پایۀ رویکردی موجه به ترجمه قابل دفاع باشند، موضوع این نقد نیستند. همچنین، هرجا متن اصلی بیش از یک خوانش موجه را برمی‌تابد، اختلاف برداشت با مترجم مجوز خطاشمردن ترجمۀ او نبوده است. خطاهای جزئی‌ای نیز که با وجود نادرستی، تأثیر معناداری بر فهم متن یا صحت اطلاعات آن ندارند، از دامنۀ این نقد کنار گذاشته شده‌اند.

🌐 مطالعه متن کامل
🌾 @Sedanet
🌾 @Hamidreza_Saadat_Niaki

ایبنا به‌غلط به استاد مجتبی مینوی، عنوان دکتری داده، که البته گوهری چون او از این عنوان مستغنی است.

امروز یکی از مراجعین‌ام درباره‌ی مرگِ مادرش صحبت کرد. به یاد‌ِ سوگواریِ بارت برای «مامان»اش افتادم: «صبح، با دردِ فراوان، به عکس‌ها نگاهی انداختم. عکسی که مامان، آرام و ملایم، در آن ایستاده بود، غرقِ اندوه‌ام کرد. زار زدم. حتی توانِ خودکشی ندارم.»
۱۳ جون ۱۹۷۸

چه رابطه‌ای میانِ عکس و مرگ هست؟ هر عکس، یک یادآوریِ ساده است (غیبتی ابدی)؟ یا یک خشنودیِ آمیخته به حسرت (می‌خواستی برای همیشه بروی، اما «مامان»! من گوشه‌ای از «حضورِ-تو-در -جهان» را نگاه داشته‌ام: تکه‌ای از دامنِ حضورِ-تو-در-جهان؛ یک دسته از مویِ حضورِ-تو-در-جهان)؟ یا هراس از آینده‌ای نزدیک (فردا، من هم عکسی در مجموعه‌ی عکس‌های کسی خواهم بود. خواهم بود؟)؟ یا چه؟

#ابراهیم_سلطانی

@ThePleasureOftheText

این هفته نمایشگاه «فوتو پاریس» است، هنوز نرفته‌ام، آخر هفته خواهم رفت! فوتوپاریس یکی از بزرگترین نمایشگاه‌های سالیانه عکس در پاریس است. هزاران هزار صورت و تصویر، که قرار است بهترین‌ها باشد یا دست‌کم خلّاق‌ترین آن‌ها که شاید هست. من صاحبنظر نیستم. آدمی صد بلکه صدها عکس را رد می‌کند و ناگهان چشم به یک عکس خیره می‌ماند. علاقه و گزینشی که چند و چون آن روشن نیست… این هست که دست کم برای من، با علایق قدیمی، دیدن عکس‌هایی با ویرایش‌های کلّی فتوشاپی مشکل است حتی اگر همین ویرایش هم بخشی از فنّ و ذایقه عکّاس باشد. از ویرایش‌های جزیی که گریز و گزیری نیست و بخشی از هنر است امّا این همه تغییرات کلّی براستی جایز است؟ مرزش کجاست؟ مثلا تا آنجا که عکس اصلا با واقعیت خارجی ملموس و محسوس نسبتی نداشته باشد؟ یا آنجا که به زودی هوشواره ردّ پای بزرگتری در «عکس» داشته باشد تا عکّاس.

در یکی از نمایشگاه‌های پیشین فوتوپاریس این عکس* را دیدم و بعد در خصوص آن خواندم. می‌بینید، یک عکس دو پاره رو به رو، به ظاهر از انفجاری انتحاری در میدان کوچکی در کربلا… دود و اجساد و مادر عزادار و پیرمردان حیران و شاهدان موبایل به دست… و البته سربازان آمریکایی که گویا سعی می‌کنند مردم را آرام یا کنترل کنند. امّا واقع آن است که تاک و تاک‌نشان اصلا آنجا نبوده‌اند. تمام عکاسی و صحنه و سوژه‌ در استودیی هالیوودی در لس آنجلس گرفته شده است و بعد البته ویرایش‌های چندماهه کلی و جزیی خیلی دقیق، مو به مو تا این «عکس» حاصل آمده.

این عکس بازسازی یک لحظه یا موقعیت نیست، اساسا خلق است. بازسازی یک صحنه تاریخی مشهور هم نیست. خواندم که در جشنواره‌ای جایزه فتوژورنالیسم سال را هم برده است، بدون آن که تکنیک خود را پنهان کند. برخی منتقدان آن را یک رسوایی خوانده‌اند و برخی دیگر تحسین کرده‌اند. به هر شکل تصوّر انتقاد و دلگیری عکاسانی که عکس خبری خود را در میان خون و آتش گرفته‌اند، سخت نیست. براستی نمی‌دانم که این عکس، هر چه که هست و البته خالی از پیام و بیان بصری و هنری و روایی نیست و شاید اصلا پیامش هم تحذیری در خصوص مرزهای تکنیک است، همچنان فتوژورنالیسم است؟ آیا عکاسی خبری، قرار است همچنان نسبتی با امر خارجی و «واقعی» داشته باشد یا به روزگار دیجیتال ما، معنای واقعیت به کل دگرگون شده است؟ و البته که این روند و رویکرد به عکاسی منحصر نمی‌ماند. چندی پیش کتابی در فرانسه جایزه ادبی را برد که توسط هوش مصنوعی نوشته شده بود، یعنی حتی منتقدان ادبی هم تشخیص نداده بودند که اثر حاصل کار آدمی با پوست و خون و استخوان و اندیشه از جنس دغدغه نیست...

* Éric Baudelaire, The Dreadful Details, 2006

پ.ن.
هوش مصنوعی، به مثابه امر متعالی
و
ای برادر تو همان اندیشه‌ای
.

چقدر دشوار است تن ندادن به افسون معنای اول. جلسه‌ی مجازی تدوین استاندارد داشتیم امروز. دیدم عبارتی را ترجمه کرده‌اند سامانه‌ی مختصات. گفتم باید دستگاه مختصات بنویسیم. مترجم گفت سیستم را فرهنگستان تصویب کرده سامانه. این هم یکی دیگر از مشکلات است. سابق باید زور می زدیم مصوبات فرهنگستان را جا بیندازیم. طرف می‌گفت ردیف شغلی خودم کارشناس مالتی‌پلکس است عمراً قبول کنم به جای مالتی‌پلکس بگویم همتافت‌گری. الان برعکس شده است باید زور بزنیم به مخاطب بفهمانیم مصوبات فرهنگستان وحی منزل نیست و بر اساس بافتار باید تصمیم گرفت. قدری توضیح دادم و گفتم منظومه‌شمسی را نمی‌شود گفت سامانه‌ی خورشیدی تا بالاخره پذیرفتند. چند خط جلوتر هم مبدا مختصات را ترجمه کرده بودند نقطه‌ی شروع مختصات.