Forwarded from دکتر محمد دهقانی
یادداشتی درباره‌ی کتابخانه‌ی مینوی و بازدید ناگهانی وزیر از آنجا:
نسخه‌های خطی را چند سال پیش به اصرار من و خانم دکتر شکوفه شهیدی (عضو معتمد هیئت امنا) با تصویب همه‌ی اعضای هیئت امنا از زیرزمین کتابخانه به جای امنی منتقل کردند و خوشبختانه فعلاً از آسیب دهر در امان‌اند. بحث آسیب‌دیدگی آنها اصلاً مطرح نبوده که آقای سیمایی صراف در مصاحبه‌شان با خبرگزاری‌ها بر آن تأکید کرده‌اند. این کار آقای وزیر را قدمای ما نعل وارونه زدن می‌خواندند که معلوم است کار چه کسانی بوده است. به قول مولانا:
آن نسوزد وین بسوزد، ای عجب
نعل معکوس است در راه طلب!
ایشان بهتر است به جای انکار حقیقت نگاهی بیندازند به عکسی که در روزنامه‌ی اعتماد چاپ شده و معلوم می‌کند که چه تعداد کتاب را ناچار شده‌ایم با باد پنکه و سشوار خشک کنیم که البته دیگر کتاب نخواهند شد و قابل ترمیم هم نیستند، مگر با مخارجی گزاف که معلوم نیست از کجا تأمین خواهد شد. این کتاب‌ها همه نفیس و نایاب‌اند و تفاوت چندانی با نسخه‌های خطی ندارند به‌خصوص که بسیاری از آنها یادداشت‌های استاد مینوی را در حواشی خود دارند که حالا بعضی از آن يادداشت‌های بی‌بدیل را هم باران با خود شسته و برده است. اگر آقای وزیر باور نمی‌کنند بیایند تا نشانشان بدهم. به قول معروف: دزد حاضر و بز حاضر!
فرموده‌اند: همکاران پژوهشگاه مشغول استخراج يادداشت‌هایند! کدام همکاران پژوهشگاه آقای وزیر! این‌ها همه همکاران من‌اند و حقوقشان را که البته بسیار ناچیز است از جیب خودم و کمک‌های مختصری که بعضی دوستان می‌کنند می‌دهم. حتا اقلامی مثل مداد و خودکار و دستمال و چای را هم خودمان تهیه می‌کنیم. کتاب "ویراستار خاموش" را که حاصل زحمت چندساله‌ی من است پژوهشگاه به شکل ناهنجار و پرغلط منتشر کرده است و در بازار کتاب هم اصلاً پیدا نمی‌شود. این بود که مانع انتشار دو کتاب ارزشمند دیگر در انتشارات پژوهشگاه شدم. آن دو کتاب منتشرنشده عبارت‌اند از: "نیم‌قرن با ناصرخسرو" و "نامه‌های علامه محمد قزوینی به مینوی". ناشری چون خوارزمی حاضر شد این دو کتاب را با آرم پژوهشگاه منتشر کند و ابواب‌جمعی سابق و لاحق پژوهشگاه تا به حال اجازه نداده‌اند. مقاله‌ها و یادداشت‌های فراوان من که در چند سال اخیر، ذیل عنوان "ارمغان مینوی" در مجله‌های فرهنگبان، فردان، نگاه نو، و آینه‌ی پژوهش، منتشر شده‌اند اکنون خود بالغ بر یک دو مجلد می‌شوند. آقای وزیر یا مسئولان پژوهشگاه اصلاً آنها را دیده و خوانده‌اند؟ شنیدم که پنجره‌ای را که هشت ماه پیش بر اثر بمباران آسیب دیده بود بالأخره روز سه‌شنبه به یمن قدوم مبارک آقای وزیر تعمیر کرده‌اند. جای شکرش باقی است. افسوس که با مسئولانی طرف‌ایم که بیشتر از "بود" در فکر "نمود"ند و نمایش چیزی را عین بودش آن تصور می‌کنند. امثال من کاری نمی‌توانیم بکنیم جز آن که در این روزبازار ریاکاری و باطل‌نمایی پاس حقیقت را بداریم و به کسانی که گوش شنوایی دارند و قدرتی برای رفع مشکلات بگوییم: ما علی الرسول الا البلاغ.
چو رسول آفتابم همه زآفتاب گویم
نه شبم نه شب‌پرستم که حدیث خواب گویم
نسخه‌های خطی را چند سال پیش به اصرار من و خانم دکتر شکوفه شهیدی (عضو معتمد هیئت امنا) با تصویب همه‌ی اعضای هیئت امنا از زیرزمین کتابخانه به جای امنی منتقل کردند و خوشبختانه فعلاً از آسیب دهر در امان‌اند. بحث آسیب‌دیدگی آنها اصلاً مطرح نبوده که آقای سیمایی صراف در مصاحبه‌شان با خبرگزاری‌ها بر آن تأکید کرده‌اند. این کار آقای وزیر را قدمای ما نعل وارونه زدن می‌خواندند که معلوم است کار چه کسانی بوده است. به قول مولانا:
آن نسوزد وین بسوزد، ای عجب
نعل معکوس است در راه طلب!
ایشان بهتر است به جای انکار حقیقت نگاهی بیندازند به عکسی که در روزنامه‌ی اعتماد چاپ شده و معلوم می‌کند که چه تعداد کتاب را ناچار شده‌ایم با باد پنکه و سشوار خشک کنیم که البته دیگر کتاب نخواهند شد و قابل ترمیم هم نیستند، مگر با مخارجی گزاف که معلوم نیست از کجا تأمین خواهد شد. این کتاب‌ها همه نفیس و نایاب‌اند و تفاوت چندانی با نسخه‌های خطی ندارند به‌خصوص که بسیاری از آنها یادداشت‌های استاد مینوی را در حواشی خود دارند که حالا بعضی از آن يادداشت‌های بی‌بدیل را هم باران با خود شسته و برده است. اگر آقای وزیر باور نمی‌کنند بیایند تا نشانشان بدهم. به قول معروف: دزد حاضر و بز حاضر!
فرموده‌اند: همکاران پژوهشگاه مشغول استخراج يادداشت‌هایند! کدام همکاران پژوهشگاه آقای وزیر! این‌ها همه همکاران من‌اند و حقوقشان را که البته بسیار ناچیز است از جیب خودم و کمک‌های مختصری که بعضی دوستان می‌کنند می‌دهم. حتا اقلامی مثل مداد و خودکار و دستمال و چای را هم خودمان تهیه می‌کنیم. کتاب "ویراستار خاموش" را که حاصل زحمت چندساله‌ی من است پژوهشگاه به شکل ناهنجار و پرغلط منتشر کرده است و در بازار کتاب هم اصلاً پیدا نمی‌شود. این بود که مانع انتشار دو کتاب ارزشمند دیگر در انتشارات پژوهشگاه شدم. آن دو کتاب منتشرنشده عبارت‌اند از: "نیم‌قرن با ناصرخسرو" و "نامه‌های علامه محمد قزوینی به مینوی". ناشری چون خوارزمی حاضر شد این دو کتاب را با آرم پژوهشگاه منتشر کند و ابواب‌جمعی سابق و لاحق پژوهشگاه تا به حال اجازه نداده‌اند. مقاله‌ها و یادداشت‌های فراوان من که در چند سال اخیر، ذیل عنوان "ارمغان مینوی" در مجله‌های فرهنگبان، فردان، نگاه نو، و آینه‌ی پژوهش، منتشر شده‌اند اکنون خود بالغ بر یک دو مجلد می‌شوند. آقای وزیر یا مسئولان پژوهشگاه اصلاً آنها را دیده و خوانده‌اند؟ شنیدم که پنجره‌ای را که هشت ماه پیش بر اثر بمباران آسیب دیده بود بالأخره روز سه‌شنبه به یمن قدوم مبارک آقای وزیر تعمیر کرده‌اند. جای شکرش باقی است. افسوس که با مسئولانی طرف‌ایم که بیشتر از "بود" در فکر "نمود"ند و نمایش چیزی را عین بودش آن تصور می‌کنند. امثال من کاری نمی‌توانیم بکنیم جز آن که در این روزبازار ریاکاری و باطل‌نمایی پاس حقیقت را بداریم و به کسانی که گوش شنوایی دارند و قدرتی برای رفع مشکلات بگوییم: ما علی الرسول الا البلاغ.
چو رسول آفتابم همه زآفتاب گویم
نه شبم نه شب‌پرستم که حدیث خواب گویم