برای نوشته ی بالا، عنوان زیر شاید مناسب تر می بود :

"رضا شاه در متن و در فرامتن ِ تاریخ"

#هومن_پناهنده

حمله اش از باد و ناپیداست باد
🔸️هومن پناهنده

همه ی کسانی که تا به حال درباره ی کنار گذاشتن عادل فردوسی پور از برنامه ی نود، توضیحی داده اند یا گله ای و اعتراضی کرده اند فرضشان این بوده که حمله کننده ی اصلی به فردوسی پور، مدیر شبکه ی ۳ بوده،همه جز یک نفر . من منکر ضدیّت این مدیر با فردوسی پور نیستم، اما آن را فرع ِ تضادی مهم تر و عمیق تر می دانم و ،با این حساب، با آن یک نفر موافقم که به درستی مرکز حمله را جای دیگر می داند و می گوید:
"نه مدیر شبکه سه را رئیس صدا وسیما آورده و نه عادل را او برده. تصمیم بیرون از جام جم گرفته شده."

اما سوال این است که :چرا باید کسی را که در کارش به طرزی شگفت کامیاب بوده کنار نهاد؟ و جواب شاید این باشد که او را کنار نهادند چون راهبرد این است که اگر کسی چهره شد (به خصوص اگر صاحب شخصیتی مستقل بود)، باید فراموش شود. اما اگر در وهله ی بعد بپرسید که علت اختیار کردن ِچنین راهبردی چیست، می گویم: گفتا که نگفتنی است.
به قول مولانا:
چیز دیگر ماند اما گفتنش
با تو روح القدس گوید بی منش

#هومن_پناهنده
@gashthaa

#محمد_مهاجری فعال رسانه‌ای اصولگرا سخن جالبی گفته. او نوشته نه #مدیر_شبکه_سه را رئیس صدا و سیما آورده و نه #عادل[#فردوسی‌پور] را برده . تصمیم از بیرون جام جم گرفته شده!

https://t.me/tahlyleejtemaaey/11310
تحلیل اجتماعی👆👆

با تو بهار دیوانه ایست
که از درخت بالا می رود


@gashthaa

🔶قدیم‌ها چیزی وجود داشت به نام علم خلاف. منظور معنای رایج امروزی کلمۀ "خلاف" نیست، که لابد در آن صورت معنای آن چیزی می‌شد شبیه علم حقوق کیفری؛ یا هم علم خلافکاری، یعنی آشنایی به زیروبم ارتکاب خلاف به شکلی که مرتکب گیر نیفتد؛ که البته این معنا هم ‌دور از علم حقوق در روال عرفیِ بسیاری از وکلا نیست.

از مطلب دور نشویم. علم خلاف در قدیم عبارت بود از آگاهی تفصیلی از اختلافات دو صاحب‌نظر بزرگ رقیب؛ در چیزهایی که آن زمان علم محسوب می‌شد، مثلاً در نحو یا فقه یا فلان. صاحب چنین علمی تمام عمر و استعداد خود را مصروف این می‌کرد که اختلاف نظر این دو تن در جزء‌جزء موارد چیست.‌ در مورد یکی از مشاهیر این علم، مثلاً ابوالفلان، که تخصصش گویا اختلاف نظرات امام شافعی و احمد‌بن‌حنبل بود، به طنزی که خالی از حقیقت هم‌ نبود، گفته بودند اگر این دو (یعنی حنبل و شافعی) با هم آشتی کنند، تمامی علم ابوالفلان یک‌مرتبه دود می‌شود و به هوا می‌رود؛ و از فردای آن به‌کلی بیکار می‌شود.

الغرض، منظورم از آوردن این مقدمۀ نیمه‌طنزآمیز این بود که بگویم من هم متوجه هستم که کردار سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان و مدیران یک کشور می‌تواند تأثیرات مهمی بر میزان خسارات و تلفات سوانح طبیعی داشته باشد؛ متوجه هستم که به‌ویژه در کشور ما، انواع سیاست‌ها و بی‌سیاستی‌ها (اعم از ایدئولوژیک یا صرفاً بی‌کش و پیمانی) خاصه در زمینۀ محیط‌زیست، چه فجایعی به‌بار آورده و هنوز هم کلی در آستینش ذخیره دارد (از شما چه پنهان چندباری از بابت تأسف از این موضوع گریه هم‌ کرده‌ام). با همهٔ این احوال، با دیدن وفور حیرت‌ناک موضع‌گیری‌ها و اظهار نظرهایی که از هر بهانه‌ای برای بند کردن (یا گیر دادن) به حکومت و سیاست و حتی تحقیر نیروهای فنی و مدیران انتخابی استفاده می‌کنند، این به ذهنم خطور می‌کند که اگر زمانی حکومت خوب شد یا جایش را به حکومتی خوب سپرد، این همه‌ نبوغ و قدرت تحلیل در این قبیل دوستان چه خواهد شد، و از آن پس از صبح تا شب چکار خواهند کرد. فکر نمی‌کنید ذهنیت و دغدغه‌های‌شان به قدر عالِم علمِ خلاف بودن در تهدید نابودی یا کم‌خاصیتی است؟

البته ممکن است بگویند بگذار این اتفاق بیفتد، آن‌قدر فرخنده است که اصلاً جا ندارد به بعدش فکر کنیم. بعدش سربه‌سر شادی است و خشنودی. من نمی‌دانم "تا چه حد" این‌گونه خواهد شد، ولی فرض کنیم که‌ چنین باشد، به گمان من باز هم برای کسانی که عمری را از صبح تا شب، فقط به علم خلاف و خلاف‌ورزی و انگشت در خلل‌گذاشتن گذرانده‌اند، چندان‌که اصل موج‌های متناوبِ گرما و سرما و بارش و خشکی و زلزله و غیره را هم از حکومت، و فقط از حکومت، می‌دانند و تبلیغ لحظه‌به‌لحظه آن را وظیفۀ اخلاقی و سیاسی خود، در چنان فرضی به بیکاری وحشتناکی دچار می‌شوند.

شاید هم‌ هیچ حکومتی در نظر آنها خوب نباشد و شغل منتقد بودن آنها مادام‌العمر تضمین شده است، و انگشت پطرس‌وار آنان بالاخره سوراخی در دیوار مدیریت پیدا خواهد کرد. شاید هم بخشی از آن دکان است؛ برای اظهار لحیه و جلب شهرت به ارزان‌ترین قیمت و آسان‌ترین روش و بی‌خاصیت‌ترین شکل؛ که در این‌صورت بعداً به راحتی موضوع و موضع دیگری برخواهند گزید. شاید هم سرگرمی است؛ کار دیگری بلد نیستند و این راحت‌ترین و درضمن مقبول‌ترین (لایک‌خورترین) سرگرمی است.

هرچه باشد، توصیه‌ام این است که، به جهت احتیاط و ایمنی، کمی هم کارهای دیگر بکنند و حرف‌های دیگر بزنند، و به فکر دوران بیکاری و بازنشستگی از این حرف‌ها باشند. این‌هم‌ مثل مسیل دروازه‌قرآن است‌؛ این‌که سی سال سیل نیامد معنی‌اش این نیست که هیچ‌وقت نمی‌آید. بالاخره اوضاع عوض می‌شود؛ این پان‌انتقادیسم یعنی مسیل فکر غیرتخریبی را پرکردن و روی آن خانه ساختن. سیل تحول اگر بیاید برای کسانی که جز گفتن این‌که مدیران دزد و بی‌کفایت‌ و فلان و فلان‌اند، هیچ کار دیگر بلد نیستند، راهی برای هضم و جذب تحول باقی نخواهد ماند. لیک حتی اگر تحولی هم‌ نباشد بازهم خلاصه‌شدن همه هنر کسی در بدزبانی به مسئولان و مدیرانِ بد، مثل علم خلاف ابوالفلان موجب مضحکه است. در پان‌انتقادیسم خطرِ غرقاب هست، حتی پیش از سیل. توصیه‌های ایمنی را جدی بگیریم.

(نویسنده: مرتضی مردیها)

@gashthaa

در این وانفسای خودآزاری و دیگرآزاری از رهگذر خبرهای راست، خبرهای دروغ ، و خبرهای راست و دروغ ، درباره ی این خبر باید گفت:
خوش خبر باشی ای نسیم "بهار"

#هومن_پناهنده
@gashthaa

"اعلیحضرت ، رهبر انقلاب"

مرد ِ خدا مانع دست بوسی می شود. اما کاتولیک های محافظه کار این رفتار ِ سنت شکنانه ی پاپ فرانسیس را خوش نداشتند و بر آن خرده گرفتند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸️گُدرَت چیست ؟!

✔️مرحوم صدرالممالک اردبیلی شخصی عارف مسلک بود. بعضی از آخوندها همیشه به دلیل مشرب عرفانی اش او را لعن و طرد و نفرین می کردند ، تا آن که محمدشاه قاجار لقب صدرالممالکی به او داد و او را در رأس علمای آذربایجان قرار داد. از همان ساعت، بسیاری از علمای لعن کننده، به تعظیم و تکریم وی پرداختند و در تقرّب به او نه تنها دستش را می بوسیدند، بلکه ته لیوان آبخوری او و باقیمانده ی غذای بشقاب او را هم ، به قصد شفا ، از یکدیگر می ربودند ، تا آن که او روزی که همه ی علما حضور داشتند بالای منبر رفت و پرسید:
آقایان علما!بفرمایید مطهِرات(پاک کننده ها)در فقه اسلام چند تاست؟
آنان همه را بر شمردند:
آب، زمین، آفتاب، استحاله، انتقال، اسلام، تبعیت، برطرف شدن عین نجاست، استبراء حیوان نجاست خوار، غائب شدن مسلمان، خارج شدن خون متعارف از ذبیحه و کم شدن دوسوم آب انگور.
اما آن مرحوم قبول نکرد و گفت: نه! یکی را کم گفتید!
چند بار دیگر هم پرسید و علما همان جواب را دادند، ولی او نپذیرفت و گفت :
نه! یکی را کم گفتید! آخر خودش با لهجه ی شیرین تركی گفت: و آن که شما نگفتید، گُدرت [=قدرت] است! چون شما مرا تا دیروز که آدمی عادی وبدون مقام بودم صوفی و عارف و نجس می دانستید! اما حالا که به حکم حکومتی ِ محمد شاه، حاجی صدر الممالک شده ام، پاک و مطهَّر هم شده ام.
پس «گُدرت» از مطهِرات است ! آری، قدرت !!!

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸🔸افسانه ی هدایت

✍ محمود عنایت

با تنی چند از رفقای صادق هدایت نشسته بودیم و راجع به حالات و خصوصیات آن مرحوم صحبت می کردیم.
صحبت از این بود که چه شد صادق هدایت خودکشی کرد. این پرسش ِ جوانی بود که هدایت را در سال های اخیر از روی آثارش شناخته است. پاسخ سوال او سخنی بود که تا به حال بارها شنیده ایم و خوانده ایم. هدایت از زندگی خسته شده بود ، درد پنهانی داشت که مانند خوره روح او را می خورد و در انزوا می تراشیدش، و این ماجرا مدت ها قبل از آن که دست به خودکشی بزند، از همان زمان که در وطنش کم کم همه چیز را می دید و می فهمید و این دیدن و فهمیدن در وجودش به رنجی طاقت سوز استحاله می یافت آغاز شده بود.
درد او از کجا بر می خاست؟ از مشاهده ی زندگی مردمی که در فقر و نکبت و بدبختی غوطه ورند و به تمنای لقمه ای نان، رنج بی گنج می برند و هنگامی که با تلاش ِ نافرجام ِ خود به آستانه ی صفر می رسند، به سختی می میرند. آری، هدایت شاهد تلاش های جانکاه و غم انگیزی بود که از همه طرف به صفر ختم می شد. و او می دید که در این سیر به سوی صفر همان جوشش و کوشش و تقلا و تکاپویی به کار می رود که در جوامع دیگر در سیر به به سوی ارقام نجومی هست.
تبعیضات و تمایزات به این تابلو رنگ تندتری می زد و تماشاگر با حیرت به این واقعیت نظاره می کرد که اصل حاکم در زندگی افراد "بقای انسب" ، "بقای افسد" است نه "بقای اصلح". هر کس که اصل و نسب عالی تر و ممتازتر دارد و از پشت اغنیا و دولتمندان پیوند می گیرد کامیاب تر و موفق تر است، و اگر کسانی هم در این میانه بدون اصل و نسب به جایی می رسند و کیسه ای می دوزند پشتوانه ی کارشان دروغ و دغل و زدوبند و باج گیری و دلالی و تزویر است که:
در برابر چو گوسفند سلیم
در قفا همچو گرگ مردم خوار
اما قلندر ِ زبان بسته و فقیرزاده ی بی دست و پا که دستی به عرب و عجم ندارد محکوم ازلی است،مگسی است که در عرصه ی تنازع بقا به بادی ناپیداست.
قضیه آن است که جمعی می زنند و می برند ، و جمعی می بازند و درمی مانند. این معرکه ای بود که هدایت ناظر رنجور آن به شمار می رفت و او به هر طرف که می نگریست چهره هایی زرد و نحیف می دید، و بدن هایی نحیف تر که فقط پوستی بر استخوانی است، و دست هایی که تا ابدیت به خواهش ِگرده ای نان دراز شده، و شهری با فضای بغض کرده و سوک آور، و خانه های زار زده، و دیوارهای کور و بی پنجره، و سگ ِ کتک خورده و زخم و زیلی، و پیرمرد خنزرپنزری، و هکذا جاده ی خاک آلود ، گنجشک تریاکی ، بچه های کچل و چشم دردی ، مرغ کز کرده ، الاغ مردنی ، گدای چلاق ، بوف کور، و آدم هایی که سرتاسر وجودشان عبارت است از یک دهان که به یک مشت روده و مخلّفات ختم می شود... . این ها بود چشم انداز ِ مردی به نام صادق هدایت.
"یک روز با او و چند نفر از رفقا به شمیران رفته بودیم. به هزار زحمت جای دنجی گیر آوردیم و یله دادیم ، نه خیال کنید که توی خانه ی مردم رفته بودیم، لب جوی آب و وسط بیابان ِ خدا زیر سایه ی درختی می خواستیم کپه ی مرگمان را بگذاریم.
هنوز جا به جا نشده بودیم که یک دهاتی سر و کله اش از دور پیدا شد و به طرف ما آمد. هدایت گفت : عمو، خدا قوت. دهاتی قدری من و من کرد، خیال کردیم می خواهد جواب تعارف هدایت را بدهد، بعد با صدایی که از ته چاه می آمد گفت : آقایون از اینجا بلند شوید، ارباب خوابیده است! گفتیم : ارباب؟ ارباب کجاست؟ گفت : اینجا ها تمام ملک ارباب است، خودش نیم فرسخ آن طرف تر منزل دارد. گفتم : عمو جان، اینجا که ما نشسته ایم بیابان خداست. ما کجا، ارباب کجا. کسی به نیم فرسخ آن طرف تر کاری ندارد. دهاتی گفت : من نمی دانم، ارباب سپرده است که وقتی من خوابم،هیچکس به این دور و بر ها نزدیک نشود. اگر بیدار شدم و کسی را دیدم، پدرت را در می آورم.
ما خواستیم توپ و تشر برویم و پاشنه ی دهان را بکشیم و فحشی نثار ارباب کنیم. اما هدایت نگذاشت. گفت اصلاً از خیر شمیران گذشتیم، برگردیم شهر، توی خراب شده ی خودمان. گفتیم : آقا، بگیر و بنشین، غلط می کند کسی به ما کار داشته باشد. گفت : می بینید که کار دارند.حالا این برود، یک قلتشن دیگر می آید، حرف این است که آدم در این دیار زیر سایه ی یک درخت هم نمی تواند لشش را دراز کند. هر جا پا می گذاری ، دُم یک بزرگ زاده و آدم درشت را لگد کرده ای..."
این نقل ِ یکی از دوستان نزدیک هدایت بود، و او می گفت وقتی هدایت به پاریس رفت، زود به زود هتل هایش را عوض می کرد، و هربار در جواب پرسش ما فقط می گفت "بله ، هتلم را عوض کردم ، جای راحتی نبود."
اما حقیقت چیز دیگری بود.
او عقب "گاز" می گشت ! عقب جایی می گشت که بتواند کارش را بی دردسر و دور از صدای دوست وآشنا انجام دهد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

غزلی از مولانا

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✔ پاپ کفش رهبران سودان جنوبی را بوسید تا با هم نجنگند

🔸 پاپ فرانسیس 82 ساله که از درد پا نیز رنج می برد، جلوی رهبران مسیحی سودان جنوبی به زمین نشست و کفش آنها را بوسید و از آنها درخواست کرد تا جنگ داخلی به پا نکنند.

🔸 پاپ با زانو زدن مقابل رئیس جمهور سودان جنوبی، «سالوا کر»، معاون سابق وی، ریک مچر که رهبر شورشیان شده و نیز 3 معاون سابق رئیس جمهور در واتیکان از آنها التماس کرد تا با هم صلح کنند.

🔸 قبل از جداشدن سودان جنوبی از سودان بیش از 400 هزار نفر در جنگ داخلی کشته و 12 میلیون نفر آواره شدند.
خبرگزاری دانشجو
@sahandiranmehr

ویدئویی از پابوسی ِ پاپ در راه مبارزه با جنگ در سودان جنوبی

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔹این ویدئو، بخشی ازمستندی است که از دیروز به شکل گسترده در شبکه های اجتماعی فارس زبان دست به دست شده است. در این ویدئو دلاوری خبرنگار صدا و سیما در سفری خارجی مهمان بانویی است که با هدف آشنا شدن با مردم کشورهای دیگر میزبانی وی و همراهش را قبول کرده است.
@sahandiranmehr

فغان ز جغد جنگ و مرغوای او

#هومن_پناهنده
@gashthaa

متهمان فساد مالی در دادگاه

🔶

توبه بر لب، سبحه بر کف، دل پر از شوق گناه
معصیت را خنده می آید ز استغفار ما


#هومن_پناهنده
@gashthaa

فایده ی ادبیات از نظر آلن دو باتن(فیلسوف و نویسنده)

#هومن_پناهنده
@gashthaa