دو هفته‌ پیش همکارم برای ناهار یک غذای پر از سیر و پیاز و گوشت آورده بود سر کار. نصفش را خورده بود و باقی‌اش را گذاشته بود ته یخچال، آن‌هم توی یک ظرف بدون در. هفته‌ی پیش یخچال، بوی گند گرفته بود و درش را که باز می‌کردیم انگار نبش قبر کرده‌ایم. منشی‌مان افتاد به تقلا تا راهی پیدا کند و قبل از این‌که بوی تعفن تلفات بگیرد، آن را از بین ببرد. آخر سر هم رفت از بقالی آن‌ور خیابان دو تا بوگیر خوب خرید و انداخت ته یخچال. امروز بعد از یک هفته با خیال راحت می‌توانیم در یخچال را باز کنیم و هم‌زمان نفس هم بکشیم. هیچ بویی نمی‌دهد. مدیون بوگیر یخچالیم. افشینِ خواننده، یک آهنگ وزین و معروف داشت به اسم "دیگه ازت بدم می‌آد". توی مصرع چهارم می‌گفت: "عطر نبودنت رو، رو لحظه‌هام بپاشم". هر بار که به این‌جای آهنگ می‌رسیدم، مغزم قفل می‌کرد. با خودم فکر می‌کردم اصولا بودن، با خودش عطر می‌آورد و ترکیبِ "عطرِ بودن" کاملا منطقی است. اما هیچ وقت نمی‌فهمیدم که عطرِ نبودن یعنی چی. چطور می‌شود که نبودن چیزی، عطر داشته باشد. اما حالا می‌دانم. دقیقا همین بوگیرها، مصداق جاری کردن حسِ عطر نبودن هستند. تمام تلاشم را کردم که نیچه‌طور این موضوع را تراش فلسفی بدهم. اما نشد. فقط می‌توانم بگویم که عطر نبودن ترکیب صحیحی است. همان چیزی که انگلیسی‌ها می‌گویند: no news is good news. چیز‌های خوب، عطر بودن دارند و چیزهای متعفن با نبودشان، عطر نبودن می‌دهند. ما به عطر نبودن هم راضی هستیم.

(نویسنده :فهیم عطار)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

دوستان گرامی
چندی پیش در "گشت ها" نوشته ای با عنوان "موفق ترین رییس جمهور ایران" آمد و پس از مدتی حذف شد.بعضی از دوستان علت حذف آن را از من پرسیده اند.
آن نوشته حذف شد ،چون فقراتی در آن بود که در منبعی که برایش ذکر شده بود وجود نداشت . این نکته را دوستی بر من منّت گذاشت و تذکر داد.
من معمولاً تلاش می کنم در نقل قول امانتدار باشم و این از موارد استثنایی بود که ،به دلیلی، لازم ندیده بودم منبعم را وارسی کنم . باری، درس عبرتی شد، و
هر چند آدمی جایزالخطاست ، با این حال عذرخواهم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

https://bit.ly/2UROfw0

#هومن_پناهنده
@gashthaa

#هومن_پناهنده
@gashthaa

بحران دقیقاً عبارت است از این وضعیت که کهنه در حال مرگ است و نو ناتوان از زاده شدن ؛ در این دوران ِ فَترت ، نشانه های بیمارگون،فراوان و گونه گون، پدیدار می شوند.

(آنتونیو گرامشی، یادداشت های زندان)


#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸 #ساسی_مانکن در جامعه ی دچار کشمکش🔻

🖊سهند ایرانمهر

🔸در روزهای اخیر دو تصویر دو نحله ی فکری و رفتاری را درجامعه ی مجازی و بالتَبَع جامعه نمایندگی می کنند. تصویر نخست ، تصویر کودکانی که به تقلید از یک مداح، در حال انجام یک مناسک آیینی مذهبی اند و تصویر یا تصاویر دیگر، کودکانی که در حال تقلید از یک خواننده ی آن ور آبی و ترانه ی " جنتلمن" هستند.

🔸هر دو تصویر متشکل از حرکات موزون و جملات طنین دار و قافیه دارند. پس تا اینجای کار، این دو تفاوتی با هم ندارند. آنچه این دو را از منظر "قرائت رسمی قدرت" ازهم تفکیک میکند مضمون و خالق اثر است. ترانه ی جنجالی ای که خواندن آن در مدارس به شکل اپیدمی درآمده از آن ساسی مانکن است.منتقدان، آن را دلیلی دیگر بر اثبات مخالفت با سند "بیست سی" می دانند، علی مطهری خواستار برخورد با عوامل پخش کلیپ "جنتلمن" ساسی مانکن در مدارس شده است و وزیر آموزش و پرورش هم تمسک به قرآن و برگزاری نماز را راه حل ماجرا میداند. اما چرا یک ترانه این گونه مورد اقبال قرار میگیرد و چرا دستگاه رسمی حکومت این چنین به آن واکنش نشان می دهد و آن را هم به عرصه ی دیگری از تقابل تبدیل میکند؟

🔸روزنامه ی اعتماد ملی در خرداد هشتادو هشت شمسی در یادداشتی با عنوان «چه کسی از ساسی مانکن می‌ترسد؟»در باره ی آثار او می نویسد:" قافیه‌پردازی‌های به شدت امروزی با درون‌مایه و واژگانی بسیار روزآمد که گاه به جز نسل جوان به سختی آن را می‌فهمد".
آنچه ساسی مانکن را و ترانه ی او را تا این حد با اقبال نسل جوان و بلکه نوجوان روبرو می کند ریشه در همین عنصر تازگی،سادگی، ساختار شکنی موسیقایی، امروزی بودن و از همه مهم تر شور و تحرک بالای نهفته در آن دارد . امری که در جامعه ی گرفتار در گفتمان و مضمون فرهنگی خمود، به شدت سنتی ، محافظه کار و ملال آور، با استقبال نسل جوان روبرو می شود. بیراه نیست که ساسی مانکن در پیام اینستاگرامی خود حتا علی مطهری را هم به چالش گوش دادن ترانه ی اخیرش دعوت کرده و با اطمینان میگوید:" خودت هم با شنیدنش رقص ات میگیرد" و بیراه نیست که ده آهنگ آخر ساسی مانکن فقط در رادیوجوان 165میلیون بار شنیده شده است و این روند بعد از انتقادات اخیر سیر صعودی یافته است!

🔸حقیقت آن است که اقبال به این ترانه ها هیچ ارتباطی با همسویی یا تقابل با دین ندارد و اتفاقا برخی روحانیون نیز با درک این مساله تلاش نافرجامی کرده اند تا با آموزش و تمرین نمایش های موزیکال و شاد سهمی از دلربایی از نسل جدید داشته باشند(ویدیوی منتشر شده ی اخیر از تمرین ترانه های شاد توسط روحانیون ناظر به این تلاش است). ترانه ی پر تحرک ساسی مانکن و حتا مداحی های پر جست و خیزو ساختارشکنانه با ریتم های غیرمتعارف(در مقایسه با مداحی های سنتی)که به شدت مورد اقبال است، هردو مرهون همین عنصر تحرک و هیجانی هستند که نسل جوان به شدت کمبود آن را احساس می کند. قدرت رسمی اما از صورت مذهبی آن حمایت میکند و از صورت غیر مذهبی آن آزرده است. این آزردگی نه بخاطر تحرک یا حتا کلمات عریان عاشقانه که بیشتر به خاطر آن است که متولیان آن را خارج از کنترل خود می بیند.

🔸اما چرا قدرت و مردم حتا بر سر یک ترانه دچار چنین مواجهه ای می شوند و جامعه بر سر این ماجرا دو قطبی می شود؟
برخلاف آن دسته از جامعه شناسانی -همچون پارسونز- که به شکل محافظه کارانه،تلاش میکنند همه چیز جامعه را بر اساس کارکرد ساختاری آن ببینند و برای همه ی عناصر و نهادهای موجود درجامعه کارکردی مشخص و ناگزیر را نشان دهند و وفاق اجتماعی را حاصل آن بدانند، جامعه شناسانی چون "رالف داندورف" نیز هستند که معتقدند تغییرات اجتماعی و تضادهای جامعه را هم باید دید. جامعه موجودی ایستا نیست و اگر "زور " و "قهر" به گفتمان مسلط آن تبدیل شود خیلی زود عنصر "کشمکش" به عنوان بارزترین وجه جامعه رخ می نمایاند.

🔸 در واقع وضعیت کنونی جامعه ی ایران نشانگر تفاوت عمده در نگاه مردم و حاکمیت است. در حالی که حاکمیت جامعه را با نگاهی "کارکردگرایانه " می نگرد و زور و اجبار را عامل اصلی در استمرار این وضعیت میداند . نگاه مردم بیشتر بر عنصر کشمکش استوار است. اگر نگاهتان نگاه کارکردگرایانه باشد، جامعه را ایستا و یا دست کم در حالت توازن ِ متغیر می بینید و دستگاه ها را موظف به حفظ این حالت ولو به قهر و غلبه خواهید دید. این همان مضمونی است که در سخن بسیاری از مقامات و چهره های دینی کشور می شنوید.
ادامه در پایین🔻

🔻ادامه متن پیشین:

🔸در نگاه مبتنی بر قبول تغییر و کشمکش، جامعه به شدت در حال دگرگونی است و این دگرگونی ها باید به رسمیت شناخته شود. در نگاه کارکردگرایان جامعه موظف به التزام به ارزشهای سنتی و اجتماعی است اما در نگاه کشمکش گرایان ارزشهای اجتماعی باید متناسب با تغییرات و از طریق شدت دادن به این تعارضات قبولانده شود. این که تصور شود مقصر این وضعیت مدیران مدرسه هستند، یا این که با قرآن و نماز از ادامه ی این وضعیت جلوگیری خواهد شد هردو نشان از عدم اگاهی از تغییرات اجتماعی است.

🔸 حتا اگر دستگاه پارسونزی کارکردگرایان را قبول کنیم، جامعه ی نو ذائقه ی نو و نیاز نو دارد و دستگاهی که تولیداتش تناسبی با این ذائقه و تغییر نداشته باشد و پاسخ او به مطالبات نو ، قدیمی باشد رفته رفته از کار باز می ماند. اصرار قدرت بر استمرار این وضعیت سبب بروز حالت کشمکش می شود و در این حالت همه ی عناصر و تجلیات رفتار اجتماعی از راه رفتن، غذا خوردن،پوشیدن تا موسیقی گرفتار دو قطبی خواهد شد که یک سر آن حکومت و یک سر آن مردم اند.

🔸این تقابل تا بدانجا پیش خواهد رفت که یکی بر دیگری غلبه یابد و دلیل اهمیت یافتن و ترویج ترانه ی ساسی مانکن در مدارس (و اهمیت کمتر دادن به خبر آمار سی هزار کشته ی حوادث جاده ای در یک سال یا قرار گرفتن نام ایران در فهرست شش کشور دچار بحران اقتصادی و تورم در جهان) هم در اینجاست که هر آنچه جلوه ای از این کشمکش باشد مورد اقبال خبری است و هرچه به نقص کارکرد مرتبط باشد فقط در جایی مورد توجه افکار عمومی است که نشانه ای از کشمکش و تقابلی دیگر باشد.
مخلص کلام آن که جستجوی مقصر در افراد و مدیریت ماجرا با تنبیه و یا تحمیل فلان رفتار و مناسک مذهبی به نوجوانان و نظایر آن مصداق آب در هاون کوبیدن است و گام اول برای بیرون آمدن از این وضعیت ، قبول تغییرات اجتماعی و بیرون آمدن از کشمکش دوگانه ی حاکمیت - مردم است.

(متن بالا مختصری ویرایش زبانی شده.)

🔸چرا تحمیل محدودیت به روزه‌ناداران؟

✍محمدرضاجلایی پور

بر اساس نظرسنجی سال ۹۵ ایسپا تنها حدود ۳۰ درصد از ساکنان تهران همه‌ی روزهای رمضان را روزه می‌گیرند و احتمالا در سه‌سال گذشته این رقم کمی کمتر هم شده است. بی‌اعتقادی به روزه، سختی کار، بیماری، ناتوانی جسمی و سفر از مهم‌ترین دلایلی است که حدود ۷۰ درصد مردم همه یا بخشی از رمضان را روزه نمی‌گیرند. بر اساس همین نظرسنجی ۹۰ درصد از کسانی‌ که روزه نمی‌گیرند هم گفته‌اند خودشان داوطلبانه مقیدند در برابر روزه‌داران مراعات کنند و نخورند و نیاشامند.

بر چه اساسی هفتاد درصد از شهروندان باید به خاطر سی درصد دیگر (که قاعدتا بخشی از آن‌ها هم راضی به سختی کشیدن کسانی که روزه ندارند نیستند) در طول یک‌ماه از پاره‌ای از حقوق اولیه، از جمله نوشیدن و خوردن در رستوران و محل کار و سیگار کشیدن در خیابان، محروم باشند؟ چرا کسی که به خاطر بی‌اعتقادی به روزه یا بیماری و ناتوانی یا سفر نمی‌خواهد یا نمی‌تواند روزه بگیرد باید به موجب قانون یک‌ماه در شرایط سخت‌تری زندگی کند؟

ما روزه‌داران وظیفه داریم به نام احترام به روزه‌داری‌مان و به موجب قانون ، اگر شرایط سختی به شهروندانی که روزه ندارند (حتی اگر درصد کمتری از شهروندان بودند) تحمیل شود، اعتراض کنیم. شخصا حس بسیار بد و حتی نوعی شرمندگی دارم در برابر کسانی که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند روزه بگیرند و زندگی روزمره‌شان در این ماه با محدودیت‌های پرشماری دشوار یا مختل می‌شود. قانون‌گذار محترم! شهروند روزه‌دار گرامی! نیروی انتظامی! اجازه بدهید روزه‌داری داوطلبانه و مختارانه و مومنانه و در خدمت حیات معنوی بماند و ابزار تحمیل رنج و محدودیت به شهروندانی که روزه نیستند نشود و ماه ضیافت خدای مهربان ماهی باشد که در آن روزه‌ناداران هم زندگی آسان‌تر و بهتری داشته باشند. باور بفرمایید با این تحمیل‌های ناروا در حق دین و وجاهتش هم دوستیِ ‌خاله‌خرسه می‌کنید.

🔸دین ِ مهر

هومن پناهنده

محمد رضا جلایی پور از نسل جدیدتر ِ نواندیشان دینی است.در نوشته ی او ،با عنوان " چرا تحمیل محدودیت به روزه ناداران؟" (که لابد آن را در فرسته ی قبل خوانده اید) احترام و محبتی به غیر هست که ستودنی است، آن هم غیری که شامل ِ فرد بی دین (یا به بیان او "بی اعتقاد") نیز می شود. این حد از مراعات و مهر در تضاد با نوعی از دینداری است که می خواهد ، به اصطلاح، سر به تن ِ غیر نباشد و ، تا آنجا که من به یاد می آورم، چنین ملاحظه ای حتی در میان نو اندیشان دینی ِ نسل ِ پیش از او ، دست کم با این بیان ِ فاش و صریح، اگر نه نایاب، باری کمیاب بوده است. نو اندیشان ِ دینی ِ نسل ِ پیش از وی ، فارغ از این که در اندرون شان چه می گذشته ، در بیرون ، در دفاع از حق ِ غیر برای ترک ِ آداب و اعمال ِ دینی، چنین شجاعانه و صمیمانه سخن نمی گفته اند. باید آرزو کرد که روح ِ سخن این کنش گر ِ سیاسی که سخنی است بی پرده و ناظر به واقعیتی مشخص و انضمامی(=حق روزه خواری ِ روزه خواران یا به تعبیر محترمانه تر ِ او روزه ناداران) و نه حرفی کلّی و انتزاعی ،و احیاناً گنگ و بی خطر و بی خاصیت، جرقه وار و بی دنباله نباشد،بلکه به عکس، به ارتقاء ِ گفتمان ِ اخلاقی-سیاسی ِ نواندیشان ِ دینی به مداری بالاتر راه بَرَد و این گونه گفتار و کنش طلیعه ی گفتارها و کنش هایی دیگر در این مدار ِ برتر ، در نسل جدیدتر ِ نواندیشان ِ دینی باشد.
باری، نوشته ی جلایی پور گفته ای از جاناتان سویفت،نویسنده ی ایرلندی و خالق سفرنامه ی گالیور، را به یادم آورد. سویفت ،که کشیش هم بود، تفاوت بنیادین دو نوع دینداری را چنین بیان می کند:

دینداری ما در حدی است که تخم نفرت
در ما بکارد، نه در آن حد که ما را
به دوست داشتن یکدیگر وادارد.



#هومن_پناهنده
@gashthaa

نامه‌ی باشگاه داماش به فدراسیون فوتبال به زبان مرحوم میرداماد (اُسطُقُسی است بدو داد جواب/ اسطقسات دگر زو متقن). بسا که نفرین زبان فارسی دامنش را بگیرد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

غزل کوهی



بر کُنده‌ی تمام درختان جنگلی
نام تو را به ناخن برکندم
اکنون تو را تمام درختان
با نام می‌شناسند.

□

نام تو را به گُرده‌ی گور و گوزن
با ناخن پلنگان بنوشتم
اکنون تو را تمام پلنگان کوه‌ها
اکنون تو را تمام گوزنان زردموی
با نام می‌شناسند.

□

دیگر
نام تو را تمام درختان
گاهِ بهار زمزمه خواهند کرد
و مرغ‌های خوش‌خوان
صبح بهار، نام تو را
به جوجه‌های کوچک خود یاد خواهند داد

□

ای بی‌خیال مانده ز من، دوست!
دیگر تو را زمین‌وزمان
ــ از برکتِ جنونِ نجیبِ من ــ
با نام می‌شناسند.

□

ای آهوی رمنده‌ی صحرای خاطره
در واپسین غروب بهار
نام مرا به خاطر بسپار!
.
(منوچهر آتشی، دیدار در فلق)


#هومن_پناهنده
@gashthaa

زبانِ شسته و رفته، تصاویرِ زنده و درخشان؛
شعری ممتاز از شاعری ممتاز.

تمرین آواز در مدرسه‌ای در لیون فرانسه.ظاهراً هیچ‌یک از این هنر‌جویان ایرانی نیستند.

پیدا شدم، پیدا شدم، پیدای نا‌پیدا شدم.

چندی پیش ویدیویی از زن جوان پورشه سواری در فضای مجازی منتشر شد که سرعت غیرمجاز او منجر به فوت پسر جوانی شده بود اما طلبکارانه خطاب به افسر راهنمایی بخاطر آسیب دیدن خودروی گرانقیمتش نهیب می زد و در نهایت بی مسئولیتی می‌گفت:" :«آدم کشتم، دیه‌شو میدم.».
این تصویر جوان متوفی است. جانی گرفته و خانواده ای داغدار حاصل عمر خود شد تنها به این دلیل که نوکیسه‌گی رابطه میان دارندگی و فهم استفاده درست از ثروت و وسیله را دچار اختلال کرده است. بقول "نفثه المصدور" زمانه خونخوار شد؛ خون، خوار شد!
@sahandiranmehr

📝📝📝جنتلمن ها باید برقصند!

✍🏻 مجتبی لشکربلوکی

چندی پیش کلیپی منتشر شد که دانش آموزان آن با کلیپ «آقامون جنتلمنه» ساسی مانکن در حال رقصیدن و شادی هستند. انتشار این کلیپ تا تعدادی از نمایندگان مجلس به این موضوع واکنش نشان داده و خواستار استیضاح وزیر آموزش و پرورش شوند.

واکنش یکی از نمایندگان محترم را بخوانیم: «اینکه در مدرسه‌ای ترانه‌ای با محتوای بسیار سخیف آن هم با ساز و آواز و بزن و بکوب اجرا کنند و دانش آموزان را وادار به حرکات خاصی کنند آن هم در ساعت رسمی مدرسه، قابل قبول نیست. به عقیده بنده مدیران مدارس باید بلافاصله برکنار شوند. چطور آموزش و پرورش ما تا این حد غافل است؟»


☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
مصیبت اینجاست که مجددا و برای هزارمین بار ما «رخداد» و «روند» را اشتباه گرفتیم. ایکاش مسوولان محترم؛ به این نکته مهم توجه می کردند که تمرکز بر رخدادها، و بی توجهی به روندها فاجعه آفرین است. بگذارید این موضوع را با چند مثال توضیح دهم.

مدت های طولانی است که اقتصاد ایران به خاطر اولویت های دیگر (اولویت های غیراقتصادی)، حالش خوب نیست. از طرفی سالانه یک میلیون نفر به بازار کار اضافه می شوند. این یعنی آرام آرام شکل گیری لشکر ده میلیونی بیکاران. این می شود یک روند. بی سر و صدا، آرام و خزنده. چرا به چشم نمی آید؟ چون یک میلیون نفر را اگر بر تعداد ماه های سال (۱۲) و تعداد شهرها و روستاهای کشور (۶۱۰۰۰) تقسیم کنیم می شود ماهی ۱ تا ۲ نفر بیکار اضافه می شود که خیلی به چشم نمی آید. اما جمع می شود، جمع می شود و یک باره ممکن است در بخشی از کشور گرسنگی، بیکارگی، بی درآمدی و بی آیندگی فشار بیاورد و آشوب به پا شود. این آشوب می شود رخداد. در این جاست که تمام تلاش مان را می کنیم که دوباره شرایط را به حالت عادی برگردانیم.

مثال دیگر؛ سال هاست که سنت ازدواج به خاطر مسایل فرهنگی و معیشتی به قهقهرا رفته است. این می شود یک روند. و هر سال به جمع کسانی که در سن ازدواج هستند افزوده می شود. روندها خزنده هستند. آرام آرام جمع می شوند و یک دفعه خود را نشان می دهند. مثلا چند وقت دیگر یک آپارتمان 100 واحدی در تهران یافت می شود که تمام آن متعلق به کسانی است که ازدواج سپید کرده اند و بیست کودک در آن زندگی می کنند که که پدر و مادر رسمی ندارند. این می شود یک رخداد. و اینجاست که رگ غیرت مسوولان محترم برجسته شده، بگیر و ببند و استیضاح. مساله حل می شود؟ خیر! روندها کار خودشان را می کنند. روندها با تذکرات پشت تریبون و موضع گیری های سیاسی و غیرسیاسی کاری ندارند، آرام سر خودشان را می اندازند پایین و کار خودشان را می کنند.

مسوولان محترم به این سه سوال صادقانه پاسخ دهند:
کودکانی که در این کلیپ می‌رقصیدند، پرورش یافته انقلاب بودند. همین نسلی که ما اینترنت و یوتیوب را برای شان فیلتر کردیم، ماهواره را ممنوع و برنامه های تلویزیونی را پاستوریزه، چه شد و کجا اشتباه کردید که این کودکان کاملا متفاوت از آنچه می خواستید پرروش یافتند؟

شما که در مورد رفتار آن کودکان این چنین برآشفته اید، مطمئن هستید که فرزندان شما این آهنگ را بلد نیستند؟ دقیقا این کودکان در خانه من و شما پرروش یافته اند. این ها نماینده جامعه هستند و نه بخشی محدود از آن. با کتمان واقعیت چیزی حل می شود؟

راحت ترین کار این است که آموزش و پرورش را مقصر بدانیم اما فراموش نکنیم که این رخداد در یک مدرسه اتفاق افتاد، اما روند آن در کل جامعه ما شکل گرفته است. اشتباه محض است اگر بخواهیم آموزش و پرورش را مقصر بدانیم، آموزش و پرورش می توانست در بهترین حالت، جلوی پخش موسیقی را می گرفت. اما تمام آن کودکان آهنگ ساسی مانکن را حفظ بوده اند!

ازدواج زیرزمینی، اشتغال زیرزمینی، ارتباط زیرزمینی، موسیقی زیر زمینی و ... همه و همه حاصل کشورداری کهنه و قدیمی است. پیش از آنکه رقص را برای دیگران منع کنید باید خودتان به رقص درآیید. مسوول محترم! جان پدر به رقص آ ! جنتلمن ها (آدم های پشت میز نشین غافل از روندهای زیرپوستی جامعه) باید برقصند!

@Dr_Lashkarbolouki
@MostafaTajzadeh

با انقلاب اسلامی، فرایند تشکیل دولت-ملت مدرن در ایران به هم ریخت | آسو
https://www.aasoo.org/fa/articles/2068

داریوش آشوری در مصاحبه‌ی بالا نکات مهمی را مطرح می‌کند که برای درک وضعیت ایران در تاریخ معاصر مددکار است. مصاحبه‌ نسبتاً مفصل است(و اگر این تفصیل را نمی‌‌داشت،چه بسا چنین روشنگر هم نمی‌بود).

#هومن_پناهنده
@gashthaa