🔸چرا تحمیل محدودیت به روزه‌ناداران؟
✍محمدرضاجلایی پور
بر اساس نظرسنجی سال ۹۵ ایسپا تنها حدود ۳۰ درصد از ساکنان تهران همه‌ی روزهای رمضان را روزه می‌گیرند و احتمالا در سه‌سال گذشته این رقم کمی کمتر هم شده است. بی‌اعتقادی به روزه، سختی کار، بیماری، ناتوانی جسمی و سفر از مهم‌ترین دلایلی است که حدود ۷۰ درصد مردم همه یا بخشی از رمضان را روزه نمی‌گیرند. بر اساس همین نظرسنجی ۹۰ درصد از کسانی که روزه نمی‌گیرند هم گفته‌اند خودشان داوطلبانه مقیدند در برابر روزه‌داران مراعات کنند و نخورند و نیاشامند.
بر چه اساسی هفتاد درصد از شهروندان باید به خاطر سی درصد دیگر (که قاعدتا بخشی از آنها هم راضی به سختی کشیدن کسانی که روزه ندارند نیستند) در طول یک‌ماه از پاره‌ای از حقوق اولیه، از جمله نوشیدن و خوردن در رستوران و محل کار و سیگار کشیدن در خیابان، محروم باشند؟ چرا کسی که به خاطر بی‌اعتقادی به روزه یا بیماری و ناتوانی یا سفر نمی‌خواهد یا نمی‌تواند روزه بگیرد باید به موجب قانون یک‌ماه در شرایط سخت‌تری زندگی کند؟
ما روزه‌داران وظیفه داریم به نام احترام به روزه‌داری‌مان و به موجب قانون ، اگر شرایط سختی به شهروندانی که روزه ندارند (حتی اگر درصد کمتری از شهروندان بودند) تحمیل شود، اعتراض کنیم. شخصا حس بسیار بد و حتی نوعی شرمندگی دارم در برابر کسانی که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند روزه بگیرند و زندگی روزمره‌شان در این ماه با محدودیت‌های پرشماری دشوار یا مختل می‌شود. قانون‌گذار محترم! شهروند روزه‌دار گرامی! نیروی انتظامی! اجازه بدهید روزه‌داری داوطلبانه و مختارانه و مومنانه و در خدمت حیات معنوی بماند و ابزار تحمیل رنج و محدودیت به شهروندانی که روزه نیستند نشود و ماه ضیافت خدای مهربان ماهی باشد که در آن روزه‌ناداران هم زندگی آسان‌تر و بهتری داشته باشند. باور بفرمایید با این تحمیل‌های ناروا در حق دین و وجاهتش هم دوستیِ خاله‌خرسه می‌کنید.
✍محمدرضاجلایی پور
بر اساس نظرسنجی سال ۹۵ ایسپا تنها حدود ۳۰ درصد از ساکنان تهران همه‌ی روزهای رمضان را روزه می‌گیرند و احتمالا در سه‌سال گذشته این رقم کمی کمتر هم شده است. بی‌اعتقادی به روزه، سختی کار، بیماری، ناتوانی جسمی و سفر از مهم‌ترین دلایلی است که حدود ۷۰ درصد مردم همه یا بخشی از رمضان را روزه نمی‌گیرند. بر اساس همین نظرسنجی ۹۰ درصد از کسانی که روزه نمی‌گیرند هم گفته‌اند خودشان داوطلبانه مقیدند در برابر روزه‌داران مراعات کنند و نخورند و نیاشامند.
بر چه اساسی هفتاد درصد از شهروندان باید به خاطر سی درصد دیگر (که قاعدتا بخشی از آنها هم راضی به سختی کشیدن کسانی که روزه ندارند نیستند) در طول یک‌ماه از پاره‌ای از حقوق اولیه، از جمله نوشیدن و خوردن در رستوران و محل کار و سیگار کشیدن در خیابان، محروم باشند؟ چرا کسی که به خاطر بی‌اعتقادی به روزه یا بیماری و ناتوانی یا سفر نمی‌خواهد یا نمی‌تواند روزه بگیرد باید به موجب قانون یک‌ماه در شرایط سخت‌تری زندگی کند؟
ما روزه‌داران وظیفه داریم به نام احترام به روزه‌داری‌مان و به موجب قانون ، اگر شرایط سختی به شهروندانی که روزه ندارند (حتی اگر درصد کمتری از شهروندان بودند) تحمیل شود، اعتراض کنیم. شخصا حس بسیار بد و حتی نوعی شرمندگی دارم در برابر کسانی که نمی‌خواهند یا نمی‌توانند روزه بگیرند و زندگی روزمره‌شان در این ماه با محدودیت‌های پرشماری دشوار یا مختل می‌شود. قانون‌گذار محترم! شهروند روزه‌دار گرامی! نیروی انتظامی! اجازه بدهید روزه‌داری داوطلبانه و مختارانه و مومنانه و در خدمت حیات معنوی بماند و ابزار تحمیل رنج و محدودیت به شهروندانی که روزه نیستند نشود و ماه ضیافت خدای مهربان ماهی باشد که در آن روزه‌ناداران هم زندگی آسان‌تر و بهتری داشته باشند. باور بفرمایید با این تحمیل‌های ناروا در حق دین و وجاهتش هم دوستیِ خاله‌خرسه می‌کنید.
🔸دین ِ مهر
هومن پناهنده
محمد رضا جلایی پور از نسل جدیدتر ِ نواندیشان دینی است.در نوشته ی او ،با عنوان " چرا تحمیل محدودیت به روزه ناداران؟" (که لابد آن را در فرسته ی قبل خوانده اید) احترام و محبتی به غیر هست که ستودنی است، آن هم غیری که شامل ِ فرد بی دین (یا به بیان او "بی اعتقاد") نیز می شود. این حد از مراعات و مهر در تضاد با نوعی از دینداری است که می خواهد ، به اصطلاح، سر به تن ِ غیر نباشد و ، تا آنجا که من به یاد می آورم، چنین ملاحظه ای حتی در میان نو اندیشان دینی ِ نسل ِ پیش از او ، دست کم با این بیان ِ فاش و صریح، اگر نه نایاب، باری کمیاب بوده است. نو اندیشان ِ دینی ِ نسل ِ پیش از وی ، فارغ از این که در اندرون شان چه می گذشته ، در بیرون ، در دفاع از حق ِ غیر برای ترک ِ آداب و اعمال ِ دینی، چنین شجاعانه و صمیمانه سخن نمی گفته اند. باید آرزو کرد که روح ِ سخن این کنش گر ِ سیاسی که سخنی است بی پرده و ناظر به واقعیتی مشخص و انضمامی(=حق روزه خواری ِ روزه خواران یا به تعبیر محترمانه تر ِ او روزه ناداران) و نه حرفی کلّی و انتزاعی ،و احیاناً گنگ و بی خطر و بی خاصیت، جرقه وار و بی دنباله نباشد،بلکه به عکس، به ارتقاء ِ گفتمان ِ اخلاقی-سیاسی ِ نواندیشان ِ دینی به مداری بالاتر راه بَرَد و این گونه گفتار و کنش طلیعه ی گفتارها و کنش هایی دیگر در این مدار ِ برتر ، در نسل جدیدتر ِ نواندیشان ِ دینی باشد.
باری، نوشته ی جلایی پور گفته ای از جاناتان سویفت،نویسنده ی ایرلندی و خالق سفرنامه ی گالیور، را به یادم آورد. سویفت ،که کشیش هم بود، تفاوت بنیادین دو نوع دینداری را چنین بیان می کند:
دینداری ما در حدی است که تخم نفرت
در ما بکارد، نه در آن حد که ما را
به دوست داشتن یکدیگر وادارد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
هومن پناهنده
محمد رضا جلایی پور از نسل جدیدتر ِ نواندیشان دینی است.در نوشته ی او ،با عنوان " چرا تحمیل محدودیت به روزه ناداران؟" (که لابد آن را در فرسته ی قبل خوانده اید) احترام و محبتی به غیر هست که ستودنی است، آن هم غیری که شامل ِ فرد بی دین (یا به بیان او "بی اعتقاد") نیز می شود. این حد از مراعات و مهر در تضاد با نوعی از دینداری است که می خواهد ، به اصطلاح، سر به تن ِ غیر نباشد و ، تا آنجا که من به یاد می آورم، چنین ملاحظه ای حتی در میان نو اندیشان دینی ِ نسل ِ پیش از او ، دست کم با این بیان ِ فاش و صریح، اگر نه نایاب، باری کمیاب بوده است. نو اندیشان ِ دینی ِ نسل ِ پیش از وی ، فارغ از این که در اندرون شان چه می گذشته ، در بیرون ، در دفاع از حق ِ غیر برای ترک ِ آداب و اعمال ِ دینی، چنین شجاعانه و صمیمانه سخن نمی گفته اند. باید آرزو کرد که روح ِ سخن این کنش گر ِ سیاسی که سخنی است بی پرده و ناظر به واقعیتی مشخص و انضمامی(=حق روزه خواری ِ روزه خواران یا به تعبیر محترمانه تر ِ او روزه ناداران) و نه حرفی کلّی و انتزاعی ،و احیاناً گنگ و بی خطر و بی خاصیت، جرقه وار و بی دنباله نباشد،بلکه به عکس، به ارتقاء ِ گفتمان ِ اخلاقی-سیاسی ِ نواندیشان ِ دینی به مداری بالاتر راه بَرَد و این گونه گفتار و کنش طلیعه ی گفتارها و کنش هایی دیگر در این مدار ِ برتر ، در نسل جدیدتر ِ نواندیشان ِ دینی باشد.
باری، نوشته ی جلایی پور گفته ای از جاناتان سویفت،نویسنده ی ایرلندی و خالق سفرنامه ی گالیور، را به یادم آورد. سویفت ،که کشیش هم بود، تفاوت بنیادین دو نوع دینداری را چنین بیان می کند:
دینداری ما در حدی است که تخم نفرت
در ما بکارد، نه در آن حد که ما را
به دوست داشتن یکدیگر وادارد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
نامه‌ی باشگاه داماش به فدراسیون فوتبال به زبان مرحوم میرداماد (اُسطُقُسی است بدو داد جواب/ اسطقسات دگر زو متقن). بسا که نفرین زبان فارسی دامنش را بگیرد.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
#هومن_پناهنده
@gashthaa
غزل کوهی
بر کُنده‌ی تمام درختان جنگلی
نام تو را به ناخن برکندم
اکنون تو را تمام درختان
با نام می‌شناسند.
□
نام تو را به گُرده‌ی گور و گوزن
با ناخن پلنگان بنوشتم
اکنون تو را تمام پلنگان کوه‌ها
اکنون تو را تمام گوزنان زردموی
با نام می‌شناسند.
□
دیگر
نام تو را تمام درختان
گاهِ بهار زمزمه خواهند کرد
و مرغ‌های خوش‌خوان
صبح بهار، نام تو را
به جوجه‌های کوچک خود یاد خواهند داد
□
ای بی‌خیال مانده ز من، دوست!
دیگر تو را زمین‌وزمان
ــ از برکتِ جنونِ نجیبِ من ــ
با نام می‌شناسند.
□
ای آهوی رمنده‌ی صحرای خاطره
در واپسین غروب بهار
نام مرا به خاطر بسپار!
.
(منوچهر آتشی، دیدار در فلق)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
بر کُنده‌ی تمام درختان جنگلی
نام تو را به ناخن برکندم
اکنون تو را تمام درختان
با نام می‌شناسند.
□
نام تو را به گُرده‌ی گور و گوزن
با ناخن پلنگان بنوشتم
اکنون تو را تمام پلنگان کوه‌ها
اکنون تو را تمام گوزنان زردموی
با نام می‌شناسند.
□
دیگر
نام تو را تمام درختان
گاهِ بهار زمزمه خواهند کرد
و مرغ‌های خوش‌خوان
صبح بهار، نام تو را
به جوجه‌های کوچک خود یاد خواهند داد
□
ای بی‌خیال مانده ز من، دوست!
دیگر تو را زمین‌وزمان
ــ از برکتِ جنونِ نجیبِ من ــ
با نام می‌شناسند.
□
ای آهوی رمنده‌ی صحرای خاطره
در واپسین غروب بهار
نام مرا به خاطر بسپار!
.
(منوچهر آتشی، دیدار در فلق)
#هومن_پناهنده
@gashthaa
گشت‌ها | هومن پناهنده
غزل کوهی بر کُنده‌ی تمام درختان جنگلی نام تو را به ناخن برکندم اکنون تو را تمام درختان با نام می‌شناسند. □ نام تو را به گُرده‌ی گور و گوزن با ناخن پلنگان بنوشتم اکنون تو را تمام پلنگان کوه‌ها اکنون تو را تمام گوزنان زردموی با نام می‌شناسند. □ دیگر…
زبانِ شسته و رفته، تصاویرِ زنده و درخشان؛
شعری ممتاز از شاعری ممتاز.
شعری ممتاز از شاعری ممتاز.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
تمرین آواز در مدرسه‌ای در لیون فرانسه.ظاهراً هیچ‌یک از این هنر‌جویان ایرانی نیستند.
پیدا شدم، پیدا شدم، پیدای نا‌پیدا شدم.
پیدا شدم، پیدا شدم، پیدای نا‌پیدا شدم.
Forwarded from سهند ایرانمهر
چندی پیش ویدیویی از زن جوان پورشه سواری در فضای مجازی منتشر شد که سرعت غیرمجاز او منجر به فوت پسر جوانی شده بود اما طلبکارانه خطاب به افسر راهنمایی بخاطر آسیب دیدن خودروی گرانقیمتش نهیب می زد و در نهایت بی مسئولیتی می‌گفت:" :«آدم کشتم، دیه‌شو میدم.».
این تصویر جوان متوفی است. جانی گرفته و خانواده ای داغدار حاصل عمر خود شد تنها به این دلیل که نوکیسه‌گی رابطه میان دارندگی و فهم استفاده درست از ثروت و وسیله را دچار اختلال کرده است. بقول "نفثه المصدور" زمانه خونخوار شد؛ خون، خوار شد!
@sahandiranmehr
این تصویر جوان متوفی است. جانی گرفته و خانواده ای داغدار حاصل عمر خود شد تنها به این دلیل که نوکیسه‌گی رابطه میان دارندگی و فهم استفاده درست از ثروت و وسیله را دچار اختلال کرده است. بقول "نفثه المصدور" زمانه خونخوار شد؛ خون، خوار شد!
@sahandiranmehr
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📝📝📝جنتلمن ها باید برقصند!
✍🏻 مجتبی لشکربلوکی
چندی پیش کلیپی منتشر شد که دانش آموزان آن با کلیپ «آقامون جنتلمنه» ساسی مانکن در حال رقصیدن و شادی هستند. انتشار این کلیپ تا تعدادی از نمایندگان مجلس به این موضوع واکنش نشان داده و خواستار استیضاح وزیر آموزش و پرورش شوند.
واکنش یکی از نمایندگان محترم را بخوانیم: «اینکه در مدرسه‌ای ترانه‌ای با محتوای بسیار سخیف آن هم با ساز و آواز و بزن و بکوب اجرا کنند و دانش آموزان را وادار به حرکات خاصی کنند آن هم در ساعت رسمی مدرسه، قابل قبول نیست. به عقیده بنده مدیران مدارس باید بلافاصله برکنار شوند. چطور آموزش و پرورش ما تا این حد غافل است؟»
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
مصیبت اینجاست که مجددا و برای هزارمین بار ما «رخداد» و «روند» را اشتباه گرفتیم. ایکاش مسوولان محترم؛ به این نکته مهم توجه می کردند که تمرکز بر رخدادها، و بی توجهی به روندها فاجعه آفرین است. بگذارید این موضوع را با چند مثال توضیح دهم.
مدت های طولانی است که اقتصاد ایران به خاطر اولویت های دیگر (اولویت های غیراقتصادی)، حالش خوب نیست. از طرفی سالانه یک میلیون نفر به بازار کار اضافه می شوند. این یعنی آرام آرام شکل گیری لشکر ده میلیونی بیکاران. این می شود یک روند. بی سر و صدا، آرام و خزنده. چرا به چشم نمی آید؟ چون یک میلیون نفر را اگر بر تعداد ماه های سال (۱۲) و تعداد شهرها و روستاهای کشور (۶۱۰۰۰) تقسیم کنیم می شود ماهی ۱ تا ۲ نفر بیکار اضافه می شود که خیلی به چشم نمی آید. اما جمع می شود، جمع می شود و یک باره ممکن است در بخشی از کشور گرسنگی، بیکارگی، بی درآمدی و بی آیندگی فشار بیاورد و آشوب به پا شود. این آشوب می شود رخداد. در این جاست که تمام تلاش مان را می کنیم که دوباره شرایط را به حالت عادی برگردانیم.
مثال دیگر؛ سال هاست که سنت ازدواج به خاطر مسایل فرهنگی و معیشتی به قهقهرا رفته است. این می شود یک روند. و هر سال به جمع کسانی که در سن ازدواج هستند افزوده می شود. روندها خزنده هستند. آرام آرام جمع می شوند و یک دفعه خود را نشان می دهند. مثلا چند وقت دیگر یک آپارتمان 100 واحدی در تهران یافت می شود که تمام آن متعلق به کسانی است که ازدواج سپید کرده اند و بیست کودک در آن زندگی می کنند که که پدر و مادر رسمی ندارند. این می شود یک رخداد. و اینجاست که رگ غیرت مسوولان محترم برجسته شده، بگیر و ببند و استیضاح. مساله حل می شود؟ خیر! روندها کار خودشان را می کنند. روندها با تذکرات پشت تریبون و موضع گیری های سیاسی و غیرسیاسی کاری ندارند، آرام سر خودشان را می اندازند پایین و کار خودشان را می کنند.
مسوولان محترم به این سه سوال صادقانه پاسخ دهند:
کودکانی که در این کلیپ می‌رقصیدند، پرورش یافته انقلاب بودند. همین نسلی که ما اینترنت و یوتیوب را برای شان فیلتر کردیم، ماهواره را ممنوع و برنامه های تلویزیونی را پاستوریزه، چه شد و کجا اشتباه کردید که این کودکان کاملا متفاوت از آنچه می خواستید پرروش یافتند؟
شما که در مورد رفتار آن کودکان این چنین برآشفته اید، مطمئن هستید که فرزندان شما این آهنگ را بلد نیستند؟ دقیقا این کودکان در خانه من و شما پرروش یافته اند. این ها نماینده جامعه هستند و نه بخشی محدود از آن. با کتمان واقعیت چیزی حل می شود؟
راحت ترین کار این است که آموزش و پرورش را مقصر بدانیم اما فراموش نکنیم که این رخداد در یک مدرسه اتفاق افتاد، اما روند آن در کل جامعه ما شکل گرفته است. اشتباه محض است اگر بخواهیم آموزش و پرورش را مقصر بدانیم، آموزش و پرورش می توانست در بهترین حالت، جلوی پخش موسیقی را می گرفت. اما تمام آن کودکان آهنگ ساسی مانکن را حفظ بوده اند!
ازدواج زیرزمینی، اشتغال زیرزمینی، ارتباط زیرزمینی، موسیقی زیر زمینی و ... همه و همه حاصل کشورداری کهنه و قدیمی است. پیش از آنکه رقص را برای دیگران منع کنید باید خودتان به رقص درآیید. مسوول محترم! جان پدر به رقص آ ! جنتلمن ها (آدم های پشت میز نشین غافل از روندهای زیرپوستی جامعه) باید برقصند!
@Dr_Lashkarbolouki
@MostafaTajzadeh
✍🏻 مجتبی لشکربلوکی
چندی پیش کلیپی منتشر شد که دانش آموزان آن با کلیپ «آقامون جنتلمنه» ساسی مانکن در حال رقصیدن و شادی هستند. انتشار این کلیپ تا تعدادی از نمایندگان مجلس به این موضوع واکنش نشان داده و خواستار استیضاح وزیر آموزش و پرورش شوند.
واکنش یکی از نمایندگان محترم را بخوانیم: «اینکه در مدرسه‌ای ترانه‌ای با محتوای بسیار سخیف آن هم با ساز و آواز و بزن و بکوب اجرا کنند و دانش آموزان را وادار به حرکات خاصی کنند آن هم در ساعت رسمی مدرسه، قابل قبول نیست. به عقیده بنده مدیران مدارس باید بلافاصله برکنار شوند. چطور آموزش و پرورش ما تا این حد غافل است؟»
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
مصیبت اینجاست که مجددا و برای هزارمین بار ما «رخداد» و «روند» را اشتباه گرفتیم. ایکاش مسوولان محترم؛ به این نکته مهم توجه می کردند که تمرکز بر رخدادها، و بی توجهی به روندها فاجعه آفرین است. بگذارید این موضوع را با چند مثال توضیح دهم.
مدت های طولانی است که اقتصاد ایران به خاطر اولویت های دیگر (اولویت های غیراقتصادی)، حالش خوب نیست. از طرفی سالانه یک میلیون نفر به بازار کار اضافه می شوند. این یعنی آرام آرام شکل گیری لشکر ده میلیونی بیکاران. این می شود یک روند. بی سر و صدا، آرام و خزنده. چرا به چشم نمی آید؟ چون یک میلیون نفر را اگر بر تعداد ماه های سال (۱۲) و تعداد شهرها و روستاهای کشور (۶۱۰۰۰) تقسیم کنیم می شود ماهی ۱ تا ۲ نفر بیکار اضافه می شود که خیلی به چشم نمی آید. اما جمع می شود، جمع می شود و یک باره ممکن است در بخشی از کشور گرسنگی، بیکارگی، بی درآمدی و بی آیندگی فشار بیاورد و آشوب به پا شود. این آشوب می شود رخداد. در این جاست که تمام تلاش مان را می کنیم که دوباره شرایط را به حالت عادی برگردانیم.
مثال دیگر؛ سال هاست که سنت ازدواج به خاطر مسایل فرهنگی و معیشتی به قهقهرا رفته است. این می شود یک روند. و هر سال به جمع کسانی که در سن ازدواج هستند افزوده می شود. روندها خزنده هستند. آرام آرام جمع می شوند و یک دفعه خود را نشان می دهند. مثلا چند وقت دیگر یک آپارتمان 100 واحدی در تهران یافت می شود که تمام آن متعلق به کسانی است که ازدواج سپید کرده اند و بیست کودک در آن زندگی می کنند که که پدر و مادر رسمی ندارند. این می شود یک رخداد. و اینجاست که رگ غیرت مسوولان محترم برجسته شده، بگیر و ببند و استیضاح. مساله حل می شود؟ خیر! روندها کار خودشان را می کنند. روندها با تذکرات پشت تریبون و موضع گیری های سیاسی و غیرسیاسی کاری ندارند، آرام سر خودشان را می اندازند پایین و کار خودشان را می کنند.
مسوولان محترم به این سه سوال صادقانه پاسخ دهند:
کودکانی که در این کلیپ می‌رقصیدند، پرورش یافته انقلاب بودند. همین نسلی که ما اینترنت و یوتیوب را برای شان فیلتر کردیم، ماهواره را ممنوع و برنامه های تلویزیونی را پاستوریزه، چه شد و کجا اشتباه کردید که این کودکان کاملا متفاوت از آنچه می خواستید پرروش یافتند؟
شما که در مورد رفتار آن کودکان این چنین برآشفته اید، مطمئن هستید که فرزندان شما این آهنگ را بلد نیستند؟ دقیقا این کودکان در خانه من و شما پرروش یافته اند. این ها نماینده جامعه هستند و نه بخشی محدود از آن. با کتمان واقعیت چیزی حل می شود؟
راحت ترین کار این است که آموزش و پرورش را مقصر بدانیم اما فراموش نکنیم که این رخداد در یک مدرسه اتفاق افتاد، اما روند آن در کل جامعه ما شکل گرفته است. اشتباه محض است اگر بخواهیم آموزش و پرورش را مقصر بدانیم، آموزش و پرورش می توانست در بهترین حالت، جلوی پخش موسیقی را می گرفت. اما تمام آن کودکان آهنگ ساسی مانکن را حفظ بوده اند!
ازدواج زیرزمینی، اشتغال زیرزمینی، ارتباط زیرزمینی، موسیقی زیر زمینی و ... همه و همه حاصل کشورداری کهنه و قدیمی است. پیش از آنکه رقص را برای دیگران منع کنید باید خودتان به رقص درآیید. مسوول محترم! جان پدر به رقص آ ! جنتلمن ها (آدم های پشت میز نشین غافل از روندهای زیرپوستی جامعه) باید برقصند!
@Dr_Lashkarbolouki
@MostafaTajzadeh
با انقلاب اسلامی، فرایند تشکیل دولت-ملت مدرن در ایران به هم ریخت | آسو
https://www.aasoo.org/fa/articles/2068
https://www.aasoo.org/fa/articles/2068
آسو
با انقلاب اسلامی، فرایند تشکیل دولت-ملت مدرن در ایران به هم ریخت
پرسش درباره‌ی مسایل بنیادی ایران، و تعریف هویت ملی را این بار با داریوش آشوری، زبان‌شناس و پژوهشگر فلسفه‌ی سیاسی مطرح کرده‌ایم. در این گفتگو به مفهوم ایرانیت، دولت-ملت و پیوند آن با مذهب، زبان و فرهنگ در ایران پرداخته‌ایم.
Forwarded from گشت‌ها | هومن پناهنده
داریوش آشوری در مصاحبه‌ی بالا نکات مهمی را مطرح می‌کند که برای درک وضعیت ایران در تاریخ معاصر مددکار است. مصاحبه نسبتاً مفصل است(و اگر این تفصیل را نمی‌‌داشت،چه بسا چنین روشنگر هم نمی‌بود).
#هومن_پناهنده
@gashthaa
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from مکتوبات
📝 "منشی گفت *کارت‌خوان* نداریم، ۶٠ تومان از عابر بانک بگیرید بیایید" | #سجاد_پ
🔸فاصله عابر‌بانک تا مطب زیاد بود. گفتم چرا دستگاه پُز ندارید؟ خانم منشی گفت، خودت این را از آقای دکتر بپرس. گفتم، لابد برای #فرار_مالیاتی است دیگر.
🔹این جناب آقای دکتر مگر بورد تخصصش را از فرانسه نگرفته؟ آنجا یادش ندادند برای #مالیات نباید مریض‌هایش را آواره کند؟ این مالیات مگر چند درصد از درآمد ایشان است؟
فضا متشنج شد. دکتر حرفهایم را شنید و از اتاقش آمد بیرون و به من گفت، من شما را ویزیت نمی‌کنم. لطفا بروید بیرون.
🔸من نرفتم. جناب آقای پزشک به منشی اش گفت، تا این آقا نرود مریضی را داخل نفرست. پنج دقیقه گذشت، فقط پنج دقیقه. توی این پنج دقیقه چند تن از مریض‌ها آمدند جلو و به من گفتند: به خدا حالمان خوب نیست، بروید بیرون بگذار ما هم به زندگی‌مان برسیم.
🔹همه به من اعتراض کردند. هیچکسی اما به دکتر اعتراض نکرد. حس بدی به من دست داد. حس بازنده‌ها را داشتم. به خودم گفتم، سجاد؛ از حقوق چه کسانی داری دفاع می کنی؟
🔸برای کی و چه کسانی داری دست و پا می‌زنی؟ این‌ها یکی‌شان حتی حاضر نیست از تو حمایت کند..
@maktubat
🔸فاصله عابر‌بانک تا مطب زیاد بود. گفتم چرا دستگاه پُز ندارید؟ خانم منشی گفت، خودت این را از آقای دکتر بپرس. گفتم، لابد برای #فرار_مالیاتی است دیگر.
🔹این جناب آقای دکتر مگر بورد تخصصش را از فرانسه نگرفته؟ آنجا یادش ندادند برای #مالیات نباید مریض‌هایش را آواره کند؟ این مالیات مگر چند درصد از درآمد ایشان است؟
فضا متشنج شد. دکتر حرفهایم را شنید و از اتاقش آمد بیرون و به من گفت، من شما را ویزیت نمی‌کنم. لطفا بروید بیرون.
🔸من نرفتم. جناب آقای پزشک به منشی اش گفت، تا این آقا نرود مریضی را داخل نفرست. پنج دقیقه گذشت، فقط پنج دقیقه. توی این پنج دقیقه چند تن از مریض‌ها آمدند جلو و به من گفتند: به خدا حالمان خوب نیست، بروید بیرون بگذار ما هم به زندگی‌مان برسیم.
🔹همه به من اعتراض کردند. هیچکسی اما به دکتر اعتراض نکرد. حس بدی به من دست داد. حس بازنده‌ها را داشتم. به خودم گفتم، سجاد؛ از حقوق چه کسانی داری دفاع می کنی؟
🔸برای کی و چه کسانی داری دست و پا می‌زنی؟ این‌ها یکی‌شان حتی حاضر نیست از تو حمایت کند..
@maktubat
Forwarded from خرمگس
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پزشک ایرانی مقیم روسیه:
درآمد پزشک ۴۰ هزار روبل/ درآمد پرستار ۳۰ هزار روبل/ درآمد کارگر ۲۰ هزار روبل
1️⃣ در اینجا پزشکی یک شغل خدماتی است، مانند معلمی...
2️⃣ مریض را پشت صف طولانی مطب نگه نمی دارند
3️⃣ پزشک شرح حال و معاینه را خودش وارد کامپیوتر می کند.(مکتوبات)
پ.ن: وقتی از پزشکی و دندانپزشکی در ایران به یک تجارت که گاها حالت غیر انسانی به خود می گیرد سخن می گوییم دقیقا از چنین وضعیتی سخن می گوییم..
دو نفر در حالت عادی در رشته تجربی کنکور داده اند و با تفاوت ده درصدی در دروس (چیزی حدود بیست تست فاصله) یکی دندانپزشکی قبول می شود و دیگری دبیری شیمی... اما درآمد ماهیانه دبیر شیمی چیزی کمتر از درآمد نصف روز همان همکلاسی سابق خویش است...(مسئله ای که ریشه اصلی و عامل دامن زدن بیشتر به آن مافیای کنکور است)
به یقین می توان گفت هیچ کشوری در دنیا به غیر از ایران چنین چیزی وجود ندارد...
@kharmagaas
درآمد پزشک ۴۰ هزار روبل/ درآمد پرستار ۳۰ هزار روبل/ درآمد کارگر ۲۰ هزار روبل
1️⃣ در اینجا پزشکی یک شغل خدماتی است، مانند معلمی...
2️⃣ مریض را پشت صف طولانی مطب نگه نمی دارند
3️⃣ پزشک شرح حال و معاینه را خودش وارد کامپیوتر می کند.(مکتوبات)
پ.ن: وقتی از پزشکی و دندانپزشکی در ایران به یک تجارت که گاها حالت غیر انسانی به خود می گیرد سخن می گوییم دقیقا از چنین وضعیتی سخن می گوییم..
دو نفر در حالت عادی در رشته تجربی کنکور داده اند و با تفاوت ده درصدی در دروس (چیزی حدود بیست تست فاصله) یکی دندانپزشکی قبول می شود و دیگری دبیری شیمی... اما درآمد ماهیانه دبیر شیمی چیزی کمتر از درآمد نصف روز همان همکلاسی سابق خویش است...(مسئله ای که ریشه اصلی و عامل دامن زدن بیشتر به آن مافیای کنکور است)
به یقین می توان گفت هیچ کشوری در دنیا به غیر از ایران چنین چیزی وجود ندارد...
@kharmagaas
مقایسه درآمد پزشکان در ایران و غرب/ پزشکان میلیونی تا میلیاردی! - خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
https://www.mehrnews.com/news/2534406/%D9%85%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%A2%D9%85%D8%AF-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%BA%D8%B1%D8%A8-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DB%8C
https://www.mehrnews.com/news/2534406/%D9%85%D9%82%D8%A7%DB%8C%D8%B3%D9%87-%D8%AF%D8%B1%D8%A2%D9%85%D8%AF-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D8%AF%D8%B1-%D8%A7%DB%8C%D8%B1%D8%A7%D9%86-%D9%88-%D8%BA%D8%B1%D8%A8-%D9%BE%D8%B2%D8%B4%DA%A9%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C-%D8%AA%D8%A7-%D9%85%DB%8C%D9%84%DB%8C%D8%A7%D8%B1%D8%AF%DB%8C
خبرگزاری مهر | اخبار ایران و جهان | Mehr News Agency
گزارش آماری و مستند مهر؛ مقایسه درآمد پزشکان در ایران و غرب/ پزشکان میلیونی تا میلیاردی!
بررسی ها نشان می دهد در شرایطی که درآمد یک کارمند یا کارگر ایرانی یک پنجم درآمد همتای غربی اش هم نیست، پزشکان متخصص ایرانی چندین برابر همتایان خودشان در کشورهای غربی درآمد دارند.
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴تحليل يك آگهي تسليت
🔺منتشر شده در اعتماد یکم خرداد ۱۳۹۸
🔘چند روز پيش يك آگهي تسليت و اعلام مراسم ختم به مناسبت درگذشت چهلمين روز يك روحاني منتشر شد كه به شکل غیر معمولی اسامي چند نسل از بازماندگان آن مرحوم كه بزرگ خاندان بود در ذيل آگهي درج شده بود. اين اسامي شامل 4 نسل بود.
نسل اول، پدر و پدر زن آن مرحوم كه طبعاً آنان فوت كرده بودند.
نسل دوم، آن مرحوم و برادران خود يا برادران همسرش و...
نسل سوم، شامل فرزندان خودش و فرزندان برادران يا خواهرانش.
نسل چهارم، شامل نوه‌هاي خودش مي‌شد.
مجموعه افراد شامل، پدر، پدر زن، داماد، برادر، عمو، دايي، شوهر خواهر، باجناق، فرزندان و نوه‌ها بود.
🔘طبيعي است كه نسل اول بايد متولد صد سال پيش باشد، نسل دوم نيز در دو دهه اول قرن حاضر 1300 تا 1320 به دنيا آمده است. نسل سوم آنان بايد در دهه‌هاي 1340 و 1350 به دنيا آمده باشند و نسل چهارم نيز در دهه‌هاي 1370 و 1380 و 1390 به دنيا آمده است.
🔘حال ببينيم اسامي اين چهار نسل چگونه است. همه این اسامي در آگهي درج شده است.
نسل اول: محمد، مهرعلي
نسل دوم: علي‌عسگر، ابراهيم، لطف‌الله، شيرمحمد، بلال‌محمد، جعفر، حسين، ابراهيم، حسن، جواد، محمد، محسن، صابر.
نسل سوم: ناصر، كمال، جمال، وحيد، سعيد، نسيم، محمدحسين، رضا، اسماعيل، محمد، علي، صمد، رضامحمد، احمد، حسين.
نسل چهارم: مريم، داتا، نيقا، واكي، داكي، لازاره، آليسا، تايا، لي‌لي، ارسلان.
🔘در نسل اول و دوم اسامي زنان نيامده است بلكه به صفت كلي زن و خواهر آمده است، ولي در نسل سوم فقط يك مورد به اسامي آنان اشاره شده است. در حالي كه در نسل چهارم اسامي دختر و پسر آمده و حتي در برخي از موارد معلوم نيست كه كدام دختر است و كدام پسر!!
🔘نام‌های نسل اول و دوم تفاوت چنداني ندارند. در نسل اول چون تعداد اسامي كم است نمي‌توان اظهار نظر قطعي كرد ولي به نظر مي‌رسد كه در اين خانواده نام‌های این دو نسل كمابيش مثل يكديگر هستند. همه اسامي مذهبي هستند و در مجموعه اسامي مذهبي، برخي ملي ـ مذهبي هستند مثل اسامي ائمه‌ع، و برخي نيز مذهبي سنتی یا خرده‌فرهنگی از گرایش مذهبی هستند.
🔘در نسل سوم باز هم همه اسامي مذهبي هستند ولي اسامي سنتي ـ مذهبي مثل شيرمحمد، بلال‌محمد، علي‌عسگر، ديگر وجود ندارند، بلکه یا این اسامي ملي ـ مذهبي هستند و يا اسامي مذهبي مدرن و مفهومي، مثل وحيد، ناصر، كمال و...
🔘نسل چهارم به كلي در فضاي ديگري سير مي‌كنند. گویی مربوط به جامعه دیگری هستند. نام‌هاي جديدي هستند كه بجز مريم و ارسلان، بقيه حتي براي اغلب مخاطبان نامأنوس هستند و بنده هم كه درباره نام‌هاي كودكان مطالعه كرده‌ام براي اولين بار آنها را مي‌بینم. نام‌هاي به شدت منفرد و تك هستند. ولي مهم‌تر از آن فاقد بار فرهنگي تاريخي هستند. حتي به لحاظ مفهومي با ادبيات و فرهنگ ايراني كمتر همخواني دارند. وجود اين اسامي زير آگهي درگذشت و چهلم يك روحاني احتمالاً 80 تا 85 ساله هرچند عجيب است ولي نشانه مهم‌تري از اصل تغيير نام‌گذاري و فرهنگ آن است.
🔘اينكه يك خانواده روحاني چنين اقدامي را كرده است به خودي خود جالب است ولي چنين آگهي با اين شكل و شمايل و انتسابات افراد به آن مرحوم، نشانه‌اي از تداوم و رسوخ نوعي از فرهنگ سنتي در رفتار بازماندگان است كه اگرچه فرزندانشان را چنين نام‌گذاري مي‌كنند كه هيچ نشانه‌اي از سنت در آن نيست، ولي آگهي ترحيم آنان حتي براي چهلمین روز درگذشت مصداق سنت‌گرايي شديد است. این نیز بخشی از تعارضات فرهنگی موجود در جامعه ما و حتی درون فرد و خانواده مشخص است.
🔘اين آگهي اگرچه يك مورد است و قابل تعميم نيست ولي با یافته‌ها و مطالعات و مشاهدات ديگر بنده در خصوص تحول نام‌گذاري كودكان در تهران سازگاري دارد و نشانه‌اي از تحول فرهنگي در چند دهه اخير و در عين حال وجود تعارضات فرهنگي ناشي از اين تحولات است.
🔺منتشر شده در اعتماد یکم خرداد ۱۳۹۸
🔘چند روز پيش يك آگهي تسليت و اعلام مراسم ختم به مناسبت درگذشت چهلمين روز يك روحاني منتشر شد كه به شکل غیر معمولی اسامي چند نسل از بازماندگان آن مرحوم كه بزرگ خاندان بود در ذيل آگهي درج شده بود. اين اسامي شامل 4 نسل بود.
نسل اول، پدر و پدر زن آن مرحوم كه طبعاً آنان فوت كرده بودند.
نسل دوم، آن مرحوم و برادران خود يا برادران همسرش و...
نسل سوم، شامل فرزندان خودش و فرزندان برادران يا خواهرانش.
نسل چهارم، شامل نوه‌هاي خودش مي‌شد.
مجموعه افراد شامل، پدر، پدر زن، داماد، برادر، عمو، دايي، شوهر خواهر، باجناق، فرزندان و نوه‌ها بود.
🔘طبيعي است كه نسل اول بايد متولد صد سال پيش باشد، نسل دوم نيز در دو دهه اول قرن حاضر 1300 تا 1320 به دنيا آمده است. نسل سوم آنان بايد در دهه‌هاي 1340 و 1350 به دنيا آمده باشند و نسل چهارم نيز در دهه‌هاي 1370 و 1380 و 1390 به دنيا آمده است.
🔘حال ببينيم اسامي اين چهار نسل چگونه است. همه این اسامي در آگهي درج شده است.
نسل اول: محمد، مهرعلي
نسل دوم: علي‌عسگر، ابراهيم، لطف‌الله، شيرمحمد، بلال‌محمد، جعفر، حسين، ابراهيم، حسن، جواد، محمد، محسن، صابر.
نسل سوم: ناصر، كمال، جمال، وحيد، سعيد، نسيم، محمدحسين، رضا، اسماعيل، محمد، علي، صمد، رضامحمد، احمد، حسين.
نسل چهارم: مريم، داتا، نيقا، واكي، داكي، لازاره، آليسا، تايا، لي‌لي، ارسلان.
🔘در نسل اول و دوم اسامي زنان نيامده است بلكه به صفت كلي زن و خواهر آمده است، ولي در نسل سوم فقط يك مورد به اسامي آنان اشاره شده است. در حالي كه در نسل چهارم اسامي دختر و پسر آمده و حتي در برخي از موارد معلوم نيست كه كدام دختر است و كدام پسر!!
🔘نام‌های نسل اول و دوم تفاوت چنداني ندارند. در نسل اول چون تعداد اسامي كم است نمي‌توان اظهار نظر قطعي كرد ولي به نظر مي‌رسد كه در اين خانواده نام‌های این دو نسل كمابيش مثل يكديگر هستند. همه اسامي مذهبي هستند و در مجموعه اسامي مذهبي، برخي ملي ـ مذهبي هستند مثل اسامي ائمه‌ع، و برخي نيز مذهبي سنتی یا خرده‌فرهنگی از گرایش مذهبی هستند.
🔘در نسل سوم باز هم همه اسامي مذهبي هستند ولي اسامي سنتي ـ مذهبي مثل شيرمحمد، بلال‌محمد، علي‌عسگر، ديگر وجود ندارند، بلکه یا این اسامي ملي ـ مذهبي هستند و يا اسامي مذهبي مدرن و مفهومي، مثل وحيد، ناصر، كمال و...
🔘نسل چهارم به كلي در فضاي ديگري سير مي‌كنند. گویی مربوط به جامعه دیگری هستند. نام‌هاي جديدي هستند كه بجز مريم و ارسلان، بقيه حتي براي اغلب مخاطبان نامأنوس هستند و بنده هم كه درباره نام‌هاي كودكان مطالعه كرده‌ام براي اولين بار آنها را مي‌بینم. نام‌هاي به شدت منفرد و تك هستند. ولي مهم‌تر از آن فاقد بار فرهنگي تاريخي هستند. حتي به لحاظ مفهومي با ادبيات و فرهنگ ايراني كمتر همخواني دارند. وجود اين اسامي زير آگهي درگذشت و چهلم يك روحاني احتمالاً 80 تا 85 ساله هرچند عجيب است ولي نشانه مهم‌تري از اصل تغيير نام‌گذاري و فرهنگ آن است.
🔘اينكه يك خانواده روحاني چنين اقدامي را كرده است به خودي خود جالب است ولي چنين آگهي با اين شكل و شمايل و انتسابات افراد به آن مرحوم، نشانه‌اي از تداوم و رسوخ نوعي از فرهنگ سنتي در رفتار بازماندگان است كه اگرچه فرزندانشان را چنين نام‌گذاري مي‌كنند كه هيچ نشانه‌اي از سنت در آن نيست، ولي آگهي ترحيم آنان حتي براي چهلمین روز درگذشت مصداق سنت‌گرايي شديد است. این نیز بخشی از تعارضات فرهنگی موجود در جامعه ما و حتی درون فرد و خانواده مشخص است.
🔘اين آگهي اگرچه يك مورد است و قابل تعميم نيست ولي با یافته‌ها و مطالعات و مشاهدات ديگر بنده در خصوص تحول نام‌گذاري كودكان در تهران سازگاري دارد و نشانه‌اي از تحول فرهنگي در چند دهه اخير و در عين حال وجود تعارضات فرهنگي ناشي از اين تحولات است.
Forwarded from انتشارات مینوی خرد minooyekheradpub
تفکر نقادانه در اصل نوعی فرآیند واکنش است. کسی یک مدعا و چند دلیل را، که بناست درستی آن مدعا را اثبات کنند، دنبال هم ردیف کرده است. وظیفهٔ ما این است که معلوم کنیم آیا این برهان برهانی هست که بخواهیم آن را بپذیریم یا نه. درعین حال تک تک ما چاره‌‌ای جز این نداریم که مدام به نظر کارشناسان متکی باشیم. مسائل جهان و زندگی پیچیده‌تر از آن هستند که آدم مدعی باشد فقط با تکیه بر ابتکار و چاره جویی خودش می‌تواند دربارهٔ هر مسئله‌‌ای تصمیمی صحیح بگیرد. اکنون که باید به کارشناسان و متخصصان متکی باشیم، از کجا بدانیم که از بین این همه کارشناس - که تک تکشان مدعی‌‌اند بهتر از بقیه می‌دانند - نظر کدامشان را قبول کنیم؟ تفکر نقادانه به ما امکان می‌دهد که در گزینش میان نظرات عقلانی‌تر و با بهره مندی از مهارتهایی که می‌آموزد عمل کنیم.
@minooyekherad
@minooyekherad
انتشارات مینوی خرد minooyekheradpub
تفکر نقادانه در اصل نوعی فرآیند واکنش است. کسی یک مدعا و چند دلیل را، که بناست درستی آن مدعا را اثبات کنند، دنبال هم ردیف کرده است. وظیفهٔ ما این است که معلوم کنیم آیا این برهان برهانی هست که بخواهیم آن را بپذیریم یا نه. درعین حال تک تک ما چاره‌‌ای جز این…
عباس عبدی در یادداشت زیر به فایده‌ی این کتاب اشاره‌ای داشته👇
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴درهای مدیریت کشور باید باز شود
🔺منتشر شده در ایران ۱۷ فروردین ۹۸
🔘در تعطيلات نوروز حس نوشتن كمتر به دست مي‌آيد. حداقل بنده چنين هستم بويژه نوشتني كه براي انتشار روزانه باشد. براي نوشتن يك يادداشت بايد با موضوع درگير شد و به طور پيوسته درباره آن فكر و گفتگو كرد تا در نهايت درباره آن موضوع به چارچوبي رسيد و نوشت. اين درگيري ذهني در تعطيلات طولاني كمتر رخ مي‌دهد. به همين علت نتوانستم درباره سيل مطلبي بنويسم که شایسته این بحران و درد و رنج مردم مناطق سیل‌زده باشد.
🔘 ولي يك علت ديگر هم براي عجله نکردن در نوشتن هم پيش آمد و آن مطالعه نظرات بغایت متضاد ديگران بود، اعم از نوشت‌های افراد عادي يا نويسندگان و يا مسئولين. بعد از خواندن این همه تعارضات دیدگاهی و با وجود اين همه تفاوت‌ها و تضادهاي رويكردي، به این فکر افتادم که چگونه مي‌توانيم درباره مسايل و حوادثي مهم و نيز درباره حكومت‌داري، به حداقلي از تفاهم برسيم. اين مقدمه را داشته باشيم تا به نكته ديگري بپردازم.
🔘يكي از كتاب‌هايي را كه در تعطيلات امسال خواندم «راهنماي تفكر نقادانه» با زیر عنوان عنوان «پرسيدن سوال‌هاي به‌جا» بود. ترجمه كوروش كامياب و ويراستاري هومن پناهنده. خوشحال بودم كه ديدم چاپ نهم آن را دارم. اگر به تعداد تيراژ اين كتاب آن را خوانده بوديم، در اين صورت بعيد بود كه اين همه بي‌منطق و با مغلطه سخن بگوييم. به طور تقريب مي‌توانم بگويم كه كمتر متني را ديدم كه درباره سيل اخير باشد و واجد يكي از ضعف‌هاي منطقي برشمرده در اين كتاب نباشد. شايد يكي دو تا متن چنين بودند ولي ساير نوشته‌ها هر کدام به تناسبی از يك متن معتبر فاصله داشتند. شايد جاری شدن اين سيل نظرات، بدون رعايت اصول منطقي و تفكر نقاد، خطراتي بيشتر از سيل ناشي از باران داشته باشد. اشتباه نشود، قصدم تخطئه هيچ كس نيست. همه ما كمابيش در اين فرآيند مشاركت داريم و مقصر هستيم.
🔘روز چهارم فروردين بود كه يكي از روزنامه‌نگاران متعهد و خوب تماس گرفت و پرسيد كه به عنوان انجمن صنفي روزنامه‌نگاران براي سيل‌زدگان چه كاري مي‌توانيم انجام دهيم؟ پاسخ دادم كه به صفت يك شهروند هر كس هر كمكي كه مي‌تواند بايد انجام دهد ولي به صفت انجمن كاري كه مي‌كنيم بايد متناسب با حرفه ما باشد، لذا پيشنهاد شد كه در حد توانِ انجمن و با كمك گرفتن از افراد خيرخواه امكانات لازم براي تهيه يك گزارش تحقيقي از سيل گلستان فراهم شود. ابتدا تصور مي‌شد كه مسأله فقط محدود به گلستان خواهد شد، ولي در ادامه معلوم شد كه هموطنان عزيز لرستاني و خوزستاني و سایر مناطق نيز دچار اين مشكل شده‌اند. در هر صورت ما كار خود را به همان سيل گلستان محدود مي‌كنيم. شايد بتوانيم درباره لرستان و خوزستان و احتمالاً رخداد غیرمنتظره دروازه قرآن شيراز نيز گزارش تحقيقي ويژه‌اي تهيه كنيم.
🔘نکته بعد این که متأسفانه بايد گفت گزارش ملي پلاسكو اگرچه تهيه شد ولي در عمل مورد توجه و اقدام قرار نگرفته است. در حقيقت نظام عصبي مدیریت کشور در برابر مسايل واكنش‌هاي مناسب را نشان نمي‌دهد. اين وضعيت به آن علت است كه هرگونه اصلاح موثر در امور به ناچار در سطح جزييات محدود نخواهد ماند. در واقع اصلاحات جزيي راهگشا نيست. در نهايت اصلاحات بايد به سطوح مديريتي و نظام رسانه‌اي و ساختار نظارتي رسمي (قضايي) و ساختار نظارت غير رسمي (مردمي و رسانه‌اي) برسد. بدون اين تحولات ممكن نيست كه اصلاحات خرد و كوچك نتيجه‌بخش شود.
🔘 در ناکارآمدی نظام مديريتي كافي است كه بپرسيم رييس سازمان مديريت بحران كشور و نيروهاي تحت امرش واجد چه توانايي‌ها و صلاحيت‌هايي هستند؟ و اصولاً معيار انتصاب آنان به اين پست چه بوده است؟ كارآيي آنها در حوادث قبلي از جمله زلزله كرمانشاه و نیز همین سیل چگونه بوده است؟ آقای وزیر کشور می‌باید در باره این انتصاب خود پاسخگو باشد و توضیح دهد. همچنین چرا استانداران منصوب شده تا اين حد غير مسئول و بي‌تفاوت هستند بطوری كه عطاي خدمت به مردم در چنین شرایطی را به لقاي سفر خارجي مي‌بخشند؟ البته نه اينكه چنين مشكلي منحصر به سازمان مديريت بحران يا دیگر نهادهاي دولتي است، بلكه در ساير نهادهاي حكومتي نیز وضع لزوماً بهتر نیست.
🔘تا هنگامي كه درهاي مديريت كشور به روي نيروهاي كارآمد (و اين مسأله جناحي اصول‌گرا و اصلاح‌طلب هم نيست) باز نشود و اداره كشور همچنان بر دوش افرادي باشد كه حداكثر 10 تا 20 درصد جامعه را نمايندگي مي‌كنند وضع از اين بهتر نخواهد شد. باز شدن درهاي مديريتي بايد همراه با آزادي رسانه رسمي و فراگير شدن آن باشد. در مورد اهميت نكات ديگر جداگانه باید اشاره کرد.
🔺منتشر شده در ایران ۱۷ فروردین ۹۸
🔘در تعطيلات نوروز حس نوشتن كمتر به دست مي‌آيد. حداقل بنده چنين هستم بويژه نوشتني كه براي انتشار روزانه باشد. براي نوشتن يك يادداشت بايد با موضوع درگير شد و به طور پيوسته درباره آن فكر و گفتگو كرد تا در نهايت درباره آن موضوع به چارچوبي رسيد و نوشت. اين درگيري ذهني در تعطيلات طولاني كمتر رخ مي‌دهد. به همين علت نتوانستم درباره سيل مطلبي بنويسم که شایسته این بحران و درد و رنج مردم مناطق سیل‌زده باشد.
🔘 ولي يك علت ديگر هم براي عجله نکردن در نوشتن هم پيش آمد و آن مطالعه نظرات بغایت متضاد ديگران بود، اعم از نوشت‌های افراد عادي يا نويسندگان و يا مسئولين. بعد از خواندن این همه تعارضات دیدگاهی و با وجود اين همه تفاوت‌ها و تضادهاي رويكردي، به این فکر افتادم که چگونه مي‌توانيم درباره مسايل و حوادثي مهم و نيز درباره حكومت‌داري، به حداقلي از تفاهم برسيم. اين مقدمه را داشته باشيم تا به نكته ديگري بپردازم.
🔘يكي از كتاب‌هايي را كه در تعطيلات امسال خواندم «راهنماي تفكر نقادانه» با زیر عنوان عنوان «پرسيدن سوال‌هاي به‌جا» بود. ترجمه كوروش كامياب و ويراستاري هومن پناهنده. خوشحال بودم كه ديدم چاپ نهم آن را دارم. اگر به تعداد تيراژ اين كتاب آن را خوانده بوديم، در اين صورت بعيد بود كه اين همه بي‌منطق و با مغلطه سخن بگوييم. به طور تقريب مي‌توانم بگويم كه كمتر متني را ديدم كه درباره سيل اخير باشد و واجد يكي از ضعف‌هاي منطقي برشمرده در اين كتاب نباشد. شايد يكي دو تا متن چنين بودند ولي ساير نوشته‌ها هر کدام به تناسبی از يك متن معتبر فاصله داشتند. شايد جاری شدن اين سيل نظرات، بدون رعايت اصول منطقي و تفكر نقاد، خطراتي بيشتر از سيل ناشي از باران داشته باشد. اشتباه نشود، قصدم تخطئه هيچ كس نيست. همه ما كمابيش در اين فرآيند مشاركت داريم و مقصر هستيم.
🔘روز چهارم فروردين بود كه يكي از روزنامه‌نگاران متعهد و خوب تماس گرفت و پرسيد كه به عنوان انجمن صنفي روزنامه‌نگاران براي سيل‌زدگان چه كاري مي‌توانيم انجام دهيم؟ پاسخ دادم كه به صفت يك شهروند هر كس هر كمكي كه مي‌تواند بايد انجام دهد ولي به صفت انجمن كاري كه مي‌كنيم بايد متناسب با حرفه ما باشد، لذا پيشنهاد شد كه در حد توانِ انجمن و با كمك گرفتن از افراد خيرخواه امكانات لازم براي تهيه يك گزارش تحقيقي از سيل گلستان فراهم شود. ابتدا تصور مي‌شد كه مسأله فقط محدود به گلستان خواهد شد، ولي در ادامه معلوم شد كه هموطنان عزيز لرستاني و خوزستاني و سایر مناطق نيز دچار اين مشكل شده‌اند. در هر صورت ما كار خود را به همان سيل گلستان محدود مي‌كنيم. شايد بتوانيم درباره لرستان و خوزستان و احتمالاً رخداد غیرمنتظره دروازه قرآن شيراز نيز گزارش تحقيقي ويژه‌اي تهيه كنيم.
🔘نکته بعد این که متأسفانه بايد گفت گزارش ملي پلاسكو اگرچه تهيه شد ولي در عمل مورد توجه و اقدام قرار نگرفته است. در حقيقت نظام عصبي مدیریت کشور در برابر مسايل واكنش‌هاي مناسب را نشان نمي‌دهد. اين وضعيت به آن علت است كه هرگونه اصلاح موثر در امور به ناچار در سطح جزييات محدود نخواهد ماند. در واقع اصلاحات جزيي راهگشا نيست. در نهايت اصلاحات بايد به سطوح مديريتي و نظام رسانه‌اي و ساختار نظارتي رسمي (قضايي) و ساختار نظارت غير رسمي (مردمي و رسانه‌اي) برسد. بدون اين تحولات ممكن نيست كه اصلاحات خرد و كوچك نتيجه‌بخش شود.
🔘 در ناکارآمدی نظام مديريتي كافي است كه بپرسيم رييس سازمان مديريت بحران كشور و نيروهاي تحت امرش واجد چه توانايي‌ها و صلاحيت‌هايي هستند؟ و اصولاً معيار انتصاب آنان به اين پست چه بوده است؟ كارآيي آنها در حوادث قبلي از جمله زلزله كرمانشاه و نیز همین سیل چگونه بوده است؟ آقای وزیر کشور می‌باید در باره این انتصاب خود پاسخگو باشد و توضیح دهد. همچنین چرا استانداران منصوب شده تا اين حد غير مسئول و بي‌تفاوت هستند بطوری كه عطاي خدمت به مردم در چنین شرایطی را به لقاي سفر خارجي مي‌بخشند؟ البته نه اينكه چنين مشكلي منحصر به سازمان مديريت بحران يا دیگر نهادهاي دولتي است، بلكه در ساير نهادهاي حكومتي نیز وضع لزوماً بهتر نیست.
🔘تا هنگامي كه درهاي مديريت كشور به روي نيروهاي كارآمد (و اين مسأله جناحي اصول‌گرا و اصلاح‌طلب هم نيست) باز نشود و اداره كشور همچنان بر دوش افرادي باشد كه حداكثر 10 تا 20 درصد جامعه را نمايندگي مي‌كنند وضع از اين بهتر نخواهد شد. باز شدن درهاي مديريتي بايد همراه با آزادي رسانه رسمي و فراگير شدن آن باشد. در مورد اهميت نكات ديگر جداگانه باید اشاره کرد.