اشعار جعلی بنام سیمین بهبهانی ...

در رسانه ها و فضای مجازی روزانه اشعار و متون جعلی زیادی منتشر می شود که آن را به بزرگان ادبیات نسبت می دهند در این میان نام زنده یاد سیمین بهبهانی بانوی غزل ایران نیز بارها مورد جعل قرار گرفت ، صفحهٔ فیس بوک این شاعر بزرگ در سال ۲۰۱۳ (در زمان حیات بهبهانی) از انتشار اشعار اشتباه و جعلی به نام وی انتقاد کرد و خبر داد که ایشان از انتشار این اشعار به نام خود عمیقاً ناراحت اند. / در ادامه (به نقل از ویکیپدیا) با چند مورد از این جعلیات آشنا خواهید شد ...
___

دروغ شاخدار شبکه من و تو

در مستند جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شبکه من و تو شعری که به "هرگز نخواب کورش" معروف شده به بهبهانی نسبت داده شده بود که صفحهٔ فیس بوک سیمین بهبهانی ، آن را «دروغ شاخدار» و «باعث تاسف» دانست. (شاعر سورنا آرام است) همچنین شعری با سرآغاز «من از شب‌های تاریک بدون ماه می‌ترسم» که از مرتضی کیوان هاشمی ست و در مراسم ترحیم سیمین بهبهانی به اشتباه توسط خطیب مسجد جامع شهرک غرب به نام او خوانده شد.

بعضی ها در تلاشند اشعاری که به نقد دین می‌پردازند را به نام سیمین بهبهانی جعل و گسترش دهند. از آن جمله شعری با آغاز "ما امت بیچاره و دربند نمازیم" این شعر جعلی از سیمین بهبهانی نیست! شعر دیگری هم با عنوان "شدم گمراه و سرگردان، میان این همه ادیان". این شعر از دکتر سید محمدرضا اسلامی است که به اشتباه به سیمین بهبهانی منسوب شده ‌است.

من اگر کافر و بی‌دین و خرابم؛ به تو چه؟ من اگر مست می و شرب و شرابم؛ به توچه؟ شاعر این شعر، آبتین پوریا نام دارد در حالی که به سیمین بهبهانی نسبت داده شد. همچنین برخی از اشعار هادی خرسندی مانند شعر "قلم چرخید و فرمان را گرفتند" به سیمین بهبهانی نیست دادند. شعر «قصه این جاست که شب بود و هوا ریخت به هم». این شعر هم از سیمین بهبهانی نیست.

شعرهایی با مطلع "دل من حوصله کن داد زدن ممنوع است" یا "ضربه خوردیم و شکستیم و نگفتیم چرا" به سیمین بهبهانی نسبت داده شده  که این دو شعر از شادی صندوقی هستند. . شعرهای "زنی را می ‌شناسم من' از فریبا شش بلوکی . شعر «خنده باید زد به ریش روزگار…» از محمود مسعودی ، شعری با عنوان «من از عقرب نمی‌ترسم ولی از نیش می‌ترسم» از ژولیده نیشابوری است و ... که به اشتباه به سیمین بهبهانی نسبت داده می ‌شوند.



کانال مخفیگاه: @makhfigah_channel

در یکم فروردین ۱۳۹۸ در توضیح علت حذف عادل فردوسی‌پور و برنامه‌ی نود از صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران ، از نظری دفاع کردم.اکنون در این باره یکی از نمایندگان مجلس نه "نظر"، بلکه "خبری" می‌دهد که کمابیش موید آن نظر است. در زیر ابتدا همان فرسته‌ی فروردین ۹۸ و سپس ویدئوی صحبت ِ این نماینده را می‌آورم.👇👇👇

حمله اش از باد و ناپیداست باد
🔸️هومن پناهنده

همه ی کسانی که تا به حال درباره ی کنار گذاشتن عادل فردوسی پور از برنامه ی نود، توضیحی داده اند یا گله ای و اعتراضی کرده اند فرضشان این بوده که حمله کننده ی اصلی به فردوسی پور، مدیر شبکه ی ۳ بوده،همه جز یک نفر . من منکر ضدیّت این مدیر با فردوسی پور نیستم، اما آن را فرع ِ تضادی مهم تر و عمیق تر می دانم و ،با این حساب، با آن یک نفر موافقم که به درستی مرکز حمله را جای دیگر می داند و می گوید:
"نه مدیر شبکه سه را رئیس صدا وسیما آورده و نه عادل را او برده. تصمیم بیرون از جام جم گرفته شده."

اما سوال این است که :چرا باید کسی را که در کارش به طرزی شگفت کامیاب بوده کنار نهاد؟ و جواب شاید این باشد که او را کنار نهادند چون راهبرد این است که اگر کسی چهره شد (به خصوص اگر صاحب شخصیتی مستقل بود)، باید فراموش شود. اما اگر در وهله ی بعد بپرسید که علت اختیار کردن ِچنین راهبردی چیست، می گویم: گفتا که نگفتنی است.
به قول مولانا:
چیز دیگر ماند اما گفتنش
با تو روح القدس گوید بی منش

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔻 عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس ایران: نهادهای امنیتی با محبوبیت فردوسی‌پور مشکل داشتند.

🔸 خبر آنلاین به نقل از یک عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس: از نهادهای امنیتی پرسیدم مشکل عادل #فردوسی_پور چیست؟ گفتند فقط محبوبیت

🔸 در بخشی از این مصاحبه که خبرآنلاین منتشر کرده‌ حشمت‌الله فلاحت‌پیشه می‌گوید "درباره یک مجری فعال و خوشنام صدا و سیما از نهادهای امنیتی پرسیدم آنها گفتند تنها جرمش محبوبیت است. وقتی با مسئول مربوطه در صدا و سیما صحبت کردم گفت دخالت نکن. یک پروژه هشت ماهه به کار بردیم تا این کار انجام شود."

🔸 چند ماه پیش حذف برنامه ۹۰ با اجرای عادل فردوسی‌پور از شبکه ۳ تلویزیون دولتی ایران جنجالی شد و باعث انتقادات زیادی شد.
@BBCPersian

پروژه ای که شهروندان اروپایی جلوی مهاجران می‌نشینند و به هم خیره می‌شوند، تا شاید بیشتر همدیگر را بفهمند.
ایده ای عمیقا انسانی و به غایت عمیق!

@Haghighatznu

‍ 📝📝📝اعلیحضرت آستین کتم را گرفتند و رها نمی کردند...

✍🏻خاطره دکتر مصدق از نخستین دیدار او با شاه پس از ۳۰ تیر

✅برایم این چنین تعربف کرد: «در شامگاه ٣٠ تیر خبر رسید اعلیحضرت احضارم فرموده اند. گفتم بسیار خوب، فردا، صبح اول وقت به حضورشان شرفیاب خواهم شد. گفتند خیر، می فرمایند باید فورا، الساعه روانه کاخ شوید. من آمادگی خروج از خانه را نداشتم. با عجله حاضر شدم و رفتم. اینان در دفترشان بودند، بدان جا هدایت و در همان اطاق به حضورشان شرفیاب شدم. اعلیحضرت عجولانه قدم می زدند، به محض ورود به سوی من آمدند، مهلت ندادند که حتی برای ادای احترام خم شوم، آستین کتم را گرفتند و مرا به کنار میز کارشان کشاندند. من همچنان در صدد ادای احتزام بودم و ایشان مهلت نمی دادند و آستینم را ول نمی کردند، بااضطراب، مکرر می پرسیدند تکلیف من چه می شود، تکلیف این شلوغی چه می شود و چه باید کرد، تکلیف مرامعلوم کنید، وضع من چه خواهد شد؟ هر دو در کنار میز او ایستاده بودیم. من هیچ زمان او را آن چنان آشفته و پریشان حال ندیده بودم و چنین برخوردی برایم واقعا غیرمنتظره بود.

✅عرض کردم قربان، خاطر مبارک آسوده باشد جای هیچ گونه نگرانی نیست. اعلیحضرت همچنان پادشاه قانونی این مملکت هستید. رژیم، سلطنت مشروطه است و اعلیحضرت، شاه این کشور.
من سوگند وفاداری خورده ام به قانون اساسی و شاه کشورم، دوباره تجدید عهد می کنم و دگر بار در حضورتان قسم یاد می کنم که به قانون اساسی وفادار بمانم. تا زمانی که من مصدر کارم، اعلیحضرت در راس کشور باقی خواهند ماند.

✅قرآنی یافتم و بدان درحضورش در همان اطاق دوباره سوگند یاد کردم. اعلیحضرت عاقبت آرام گرفتند و پس از پاره ای فرمایشات اجازه فرمودند از حضورشان مرخص شوم. قیام ۳۰ تیر برای خود من هم غیرمنتظره بود. من به فکر آن که می روم تا باری دگر خانه نشین شوم وابدا در انتظار همچو حادثه ای نبودم.»

✅دکتر مصدق در خاطره هایش نیز درباره سوگندنامه ای که پس از ۳۰ تیر برای کاستن از وحشت شاه فرستاده است، می نویسد:« برای اینکه به کلی رفع نگرانی از اعلیحضرت بشود و باز برای اینکه خاطر ملوکانه کاملا اطمینان حاصل فرمایند که من نه مخالف سلطنت مشروطه هستم و نه میخواهم رئیس جمهور بشوم این شرح را: «دشمن قرآن باشم اگر بخواهم برخلاف قانون اساسی عملی کنم و همچنین اگر قانون اساسی را نقض کنند و رژیم مملکت را تغییر دهند من ریاست جمهور را قبول نمایم.» در پشت قرآنی نوشته و فرستادم.»

✅مصدق در بازگشت به قدرت در اوج محبوبیت و اقتدار بود؛ خاصه آنکه روزبعد ازلاهه خبررسید که رای دیوان به نفع ایران بوده است. وی با شاه رفتاری بزرگوارانه داشت، و او در سراسر کشور تنها فردی بود که می توانست چنان رفتاری داشته باشد. مصدق بدین وسیله درصدد ترمیم اعتبار از دست رفته شاه برآمد. حالا لحظه ای بود که مصدق می توانست برای همیشه ازشر شاه خلاص شود اما به رغم رفتارخصمانه شاه اوچنان برنامه ای نداشت.

📚در خلوت مصدق- شیرین سمیعی- ص ۲۰-۲۱
خاطرات و تالمات دکتر مصدق به قلم دکتر محمد مصدق- به کوشش ایرج افشار ص ۲۷۰
مصدق و نبرد قدرت- همایون کاتوزیان، ص ۲۳۵
@mohammadmosaddegh
🆔@Mostafatajzadeh

🔴تبعيض نارواي كنكور

🔻منتشر شده در شهروند ۷ مرداد ۹۸

🔘مساله سهمیه‌های موجود در کنکور چون هر سال و مقارن با کنکور دانشگاه‌ها دوباره و چندباره مطرح می‌شود. در همین زمینه قائم مقام معاون آموزشی وزیر بهداشت گفته است که، بیش از ۶۰ درصد دانشجویان رشته‌های علوم پزشکی بر اساس سهمیه وارد دانشگاه‌ها می‌شوند و ما نگران کیفیت آموزش در بین این دانشجویان هستیم. متاسفانه پیگیری‌های وزارت بهداشت برای اصلاح و تجدید نظر در اعمال سهمیه‌ دانشجویان برای ورود به رشته‌های پزشکی از مجلس شورای اسلامی تا کنون نتیجه‌ای نداده است.

🔘از سوی دیگر رييس سازمان سنجش وزارت علوم نیز درباره سهميه‌هاي كنكور به نكته مهمي اشاره كرد و گفت: "خوشحال می‌شویم که مجلس سهمیه‌های کنکور را بردارد چرا که سازمان سنجش با هر گونه اعمال سهمیه مخالف است. معتقدیم چون آزمون علمی برگزار می‌کنیم باید شرایط برای همگان یکسان باشد. اگر مجلس و شورای عالی انقلاب فرهنگی قانونی برای حذف سهمیه‌ها به سازمان سنجش بدهند ما همه این سهمیه‌ها را حذف می‌کنیم."

🔘 به نظر مي‌رسد كه اين نوع اظهارات درست ولي ناكافي و نارسا است. ابتدا بايد توضيح داد كه چرا سهميه‌بندي‌هاي موجود بجز سهميه‌هاي مناطق، غير قابل قبول است. ميان علم و ثروت يك تفاوت مهم وجود دارد. ثروت يك امر مادي است. مي‌توان آن را بخشيد، مي‌توان آن را دزديد و مي‌توان آن را معامله كرد و مي‌توان آن را به ارث گذاشت. و در هر حال قابل انتقال آني به ديگران است. در حالي كه علم چنين نيست. علم را نمي‌توان از افراد گرفت، نمي‌توان منتقل كرد (مي‌توان ياد داد) علم با ارث تقسيم نمي‌شود!

🔘با همين منطق مي‌توان گفت كه هرگونه سهميه‌بندي در ثروت ممكن است و حتي در مواردي مطلوب هم هست ولی در علم نه. براي مثال پرداخت يارانه يا فروش کالا با قيمت ترجيحي و به گروه‌هاي خاص از اين جمله است، ولي بهره‌مندي يكسان از علم غير ممكن است. فقط می‌توان و باید فرصت‌هاي يكسان فراهم كرد. براي مثال بايد كوشيد كه سطوح و امكانات آموزشي را به صورت مساوي توزيع كرد تا يك جوان روستايي هم كه علاقه‌مند به درس و تحصيل علم است از امكانات يك جوان شهري بهره‌مند باشد. يا اگر نياز است براي آنان كلاس‌هاي آموزشي رايگان برگزار كرد كه بتوانند خود را به ديگران برسانند.

🔘در ورزش قهرماني هم همين طور است. بايد امكانات ورزشي مناسب را در اختيار همگان قرار داد تا استعدادهاي ورزشي پرورش پيدا كنند. ولي نمي‌توان در مسابقه نهايي مثلاً در دوي صد متر، عده‌اي از صد متري به دویدن و مسابقه دادن آغاز كنند و عده‌اي ديگر از 50 متري و 70 متري!! چنين تبعيضي مُخِّل ماهيت رقابت ورزشي است.

🔘در علم هم نمي‌توانيم چنين كنيم. اگر بخواهيم به عده‌اي كمك كنيم، مي‌توانيم براي آنان آموزش‌هاي فوق برنامه رايگان در نظر بگيريم. يا امكانات آموزشي آنان را بهبود بخشيم. يا حتي كمك هزينه تحصيلي به آنان داده شود تا وقت بيشتري را صرف كسب علم كنند. ولي در هر حال بايد در رقابت برابر و آزاد با ديگران شركت نمايند و براساس اين رقابت جايگاه آنان تعريف شود.

🔘 بنابراين مخالفت با سهميه‌بندي‌هاي كنكور دارای منطق روشنی است. ضمن اينكه اين سهميه‌بندي‌ها اعصاب دانش‌آموزان را خرد مي‌كند و هركدام كه رد شوند گمان مي‌كنند كه حق آنان به دليل اين تبعيض‌ها ضايع شده است كه طبعاً عده زيادي از آنان چنين حسي را به درستی خواهند داشت.

🔘ولي اظهارات قائم مقام وزارت بهداشت و درمان و نیز رييس سازمان سنجش از دو جهت محل ايراد است. اول اينكه وظيفه آنان ارايه اطلاعات و داده‌هاي پژوهشي در اين اثبات این ادعا است كه چرا سياست سهميه‌بندي به ضرر كشور است؟ آنان وظيفه دارند كه مستندات لازم را براي تایید و رد اين سياست تهيه و توليد و عرضه كنند. هم‌چنين در صورت نادرست بودن این سیاست، بايد لايحه‌اي را در اصلاح اين سياست تهيه و ارايه دهند و مستندات لازم را براي دفاع از اين لايحه تهيه نمايند.

🔘اگرچه اين مهم‌ترين كار سازمان سنجش است، ولي لغو سهميه به ناحق فرزندان اعضاي هيأت‌هاي علمي دانشگاه‌ها كه نيازي به این فرایند ندارد. بايد به صورت مستقل در اولين فرصت اين اقدام نادرست را لغو كرد و اجازه نداد كه دانشگاهيان بدترين نوع رانت را براي خودشان تخصيص دهند. اميدواريم در اولين فرصت شاهد اين اقدام باشيم.

چه طور ممکن است «دولت» کوچک شود در حالی که در اذهان ما «بزرگ» است؟!

via neeloofar.org

شماره‌ دوم نشریه‌ "رود" منتشر شد...
@roodbookreview97

در این روزگار سخت که ، در نتیجه‌ی افزایش تورّم ، کاغذ گران شده و شمار مصرف کنندگان فرهنگی به طور عام ، و خوانندگان مطبوعات به طور خاص ، کاهش یافته ، با دیدن هر نشریه‌ی تازه‌ای دست و دل‌مان می‌لرزد که آیا این نوباوه‌ی نوپا توان آن را خواهد‌ داشت که ، هرچند لرزان، هم‌چنان بر پا بایستد و نرم‌نرمک به پیش برود.
رود که شماره‌ی دوم آن به تازگی انتشار یافته در زمره‌ی نشریات ِ نو‌آمده‌ای است که در آن اثر ِ ذوق و زحمت ، هم از حیث شکل و هم محتوا، پیداست و هر کس که حتی دستی از دور بر آتش چاپ و نشر داشته‌ باشد می‌داند که تا چنین نشریه‌‌ای بر پیش‌خوان دکه‌ی مطبوعات بنشیند چه مایه کوشش و رنج لازم است.
باری، پشتیبانی از چنین نشریاتی -با اشتراک، خریدن و شناساندن- ادای وظیفه‌‌ای است در راه ِ افروخته‌ داشتن چراغ فرهنگ .

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸"کوچه‌ی نسترن"🔸

فغان ز جغد جنگ و ...

#هومن_پناهنده
@gashthaa

‍ « ایران مملو از نعمات خداداد است، چیزی که همه این نعمات را باطل گذاشته نبودن قانون است. هیچکس در ایران مالک هیچ چیز نیست زیرا که قانون نیست. حاکم تعیین می کنیم بدون قانون،سرتیپ معزول می کنیم بدون قانون، حقوق دولت را می فروشیم بدون قانون، خزانه می بخشیم بدون قانون،بندگان خدا را حبس می کنیم بدون قانون، شکم پاره می کنیم بدون قانون. در هند، پاریس، در تفلیس، در مصر، در اسلامبول، حتی در میان ترکمن هر کسی می داند که حقوق و وظایف او چیست. در ایران احدی نیست که بداند تقصیر چیست و خدمت کدام.
فلان مجتهد را به چه قانون اخراج کردند؟
مواجب فلان سرتیپ را به چه قانون قطع نمودند ؟
فلان به کدام قانون معزول شد؟
فلان سفیه به چه قانون خلعت پوشید؟
هیچ امیر و هیچ شاهزاده ای نیست که از شرط زندگی خود به قدر غلامان سفرای خارجه اطمینان داشته باشد. حتی برادران و پسرهای پادشاه نمی دانند فردا صبح به عراق منتقل خواهند شد یا به مملکت روس فرار خواهند کرد ... »
✔️میرزا ملکم خان در سرمقاله نخستین شماره روزنامه قانون
🔸امروز سالگرد صدور فرمان #مشروطیت است/ویدیو از روزآروز
@sahandiranmehr

پست اینستاگرامی هوشنگ گلمکانی:

"امروز توی نمایشگاهی در خانه‌ی هنرمندان ، گلاب به روی‌تان ، اثری هنری دیدم که نمی‌دانم در چه سبکی خلق شده. حالا مارسل دوشان یا هر چی. فقط اسمش را صادقانه گذاشته‌اند "حاضر و آماده"، چون از مغازه‌ی مربوطه خریده‌اند و گذاشته‌اند روی این سکو. پنجاه میلیون تومان هم قیمت رویش گذاشته‌ شده.درکش از سطح فهم من بالاتر است. فقط فکر کردم شما هم از دیدنش بی‌نصیب نمانید."

هنگامی که جامعه‌ای به دروغ‌گوییِ سازمان یافته روی آورد و دروغ گفتن تبدیل به اصل کلّی شود و به دروغ گفتن در موارد استثنایی و جزئی اکتفا نکند،
"صداقت" به خودی خود تبدیل به یک عمل سیاسی می شود و گوینده‌ حقیقت،
حتی اگر به دنبال کسب قدرت یا هیچ منفعتی دیگر هم نباشد یک کنشگر سیاسی محسوب می شود!
در چنین شرایطی شما نمی توانید از سیاست کناره بگیرید و راه خود را بروید!
شما ناچارید یکی از این دو راه را انتخاب کنید:
یا به تشکیلات دروغ می پیوندید،
یا یک مخالف سیاسی محسوب می شوید!

#هانا_‌آرنت


💎 @ofoghroydad

رجب صفراف، رئیس مرکز مطالعات ایران در روسیه

‍ 🔊فایل صوتی

نشست «بیایید فلسفه بورزیم»

با حضور:
هومن پناهنده
حسین شیخ‌رضایی
محمد کیوانفر

۲۱ مرداد ۱۳۹۳

نشست نقد و بررسی کتاب «بیایید فلسفه بورزیم: درآمدی بر تأمل انتقادی و گفت‌وگوی عقلانی» نوشته‌ ریچارد کریل به ترجمه‌ محمد کیوانفر در مرکز فرهنگی شهر کتاب برگزار شد.

🆔 @sokhanranihaa
🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹

‍ 📝📝📝معیارهای نگاه سنجشگرانه در فضای مجازی

✍🏻حمیدرضا جلائی‌پور

✅چون حضور در شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌‌های مجازی آزادتر و در دسترس‌تر از رسانه‌های کاغذی است، ما معمولا در هنگام اظهار نظر و اشتراک‌گذاری پست‌های خبری «وارسی» و «سنجش‌» کمتری انجام می‌دهیم-چون علی‌ا‌لاصول «سنجش» زحمت دارد. به همین دلیل ممکن است در فرایند این مشارکت‌ها در فضای مجازی هم «فریب بخوریم» و هم «فریب بدهیم» که هر دو آنها عملی ناواقع‌گرایانه و غیراخلاقی است.

✅هومن پناهنده نویسنده، مترجم و پژوهشگر در حوزه «اندیشه انتقادی» در سخنان ذیل 👇ضمن توضیح ویژگی‌های اندیشه انتقادی در زندگی روزمره، با ذکر مثال‌هایی به نقاط ضعف ما در هنگام کامنت‌ها و اشترک‌گذاری‌ها اشاره می‌کند. برای کاربران محترمی که در شبانه روز ساعتی را در فضای مجازی حضور دارند، گوش دادن به این سخنان سودمند است.
@hamidrezajalaeipoor
🆔@MostafaTajzadeh

ارث مادری، پدری یا هردو!


علی طایفی

مدتی است پس از‌ مرگ پدر، هنجارهای موجود مردانه بشدت آزارم می دهد: از سهم ارثیه دو‌ برابر پسران نسبت به دختران، از سهم یک هشتم مادر که همواره حقوقش مغفول بود، از مردان مدعی برابر خواهی که موقع ارث خواهی بر سهم دو برابر پسران بر دختران پای می کوبند تا عبارت ننگین و مشروعیت یافته شرعی و سنتی بنام "ارث پدری"!؟

آنچه‌ که بیش از همه آزار دهنده است اطلاق ارث‌ پدری به دارایی هایی است که محصول تلاش مشترک مادر‌ و‌ پدر است، دارایی های مادری که نه تنها در طول حیات وی بلکه پس از مرگ‌ او‌ نیز جایی دیده نشده و نمی شود. بنظرم شایسته و بایسته ترین تغییر فرهنگ عمومی آنجایی است که از این پس بهنگام‌ تسهیم ارث، از آن به "ارث مادری/پدری" یاد کنیم تا زشتی این غفلت از حق زن در مقام مادر و حقانیت مادر در دارایی های بازمانده از یک ‌زندگی مشترک از یاد نرود، اگرچه قانون نابرابر ارث همچنان بجای خود باقی است.

https://t.me/tahlyleejtemaaey

اثر جدید هنرمند ترک

با عنوانِ "دو دنیایی که ما در آن زندگی میکنیم"

آیا این عادلانه است؟!

🌿 @BestShortFilm

‍ 🔸درست در زمانی که مردم چین گوشت بستگان خود را برای سد جوع می خوردند، باور رفیق مائو به وفور محصول مانع از چاره گشایی بود. مردم به گفته مائو باید سخت کوشی و کنار آمدن با مشکلات را یاد می گرفتند، خود رفیق مائو و سایر رفقای حزبی و فرزندانشان اما ترجیح می دادند عمده وقت خود را با نگهبانانشان برای نوشیدن مشروب و صحبت در مورد دوست دخترهایشان صرف کنند. یک بار منشی رفیق "وانگ ونژونگ" به اوگفته بود:" اگر مردم بدانند که در حالی به قناعت و سختکوشی دعوت می شوند که رفقای حزبی اینطور زندگی میکنند، چه می شود"؟ و او (وانگ ونژونگ)پاسخ داده بود:"مردم اگر می توانستند تا بدین حد عمیق فکر کنند نیازی به انقلاب نبود...ما اینطور زندگی میکنیم چون زحمت هدایت آنهایی که مشکلات عمیق و ناتمامشان را به دست یک یا چند نفر ، ممکن می دانند بر گردن ماست، دانایی نیاز به رفاه دارد، نادانی نه".

رفیق مائو و دوستانش درست در همان روزهایی که کنار استخر با مهمانان جنسی شان خوش می گذراندند جوانان را تشویق می کردند تا جامعه را در هم بشکنند و جامعه ای نو بسازند و مراقب نقشه های دشمنان و فرهنگ منحط بورژوازی باشند. مائو همیشه حامی دانشجویان تندرو دانشگاه پکن بود و همیشه می گفت:" من تلاش شما برای عدالت و شورش های بزرگ را تحسین می کنم".مزه شیرین عدالت طلبی دانشجویان پکن را رفیق مائو بیشتر از هرکسی چشیده بود چون این عدالت طلبی همیشه اعتراض علیه مخالفین رفیق مائو بود!

منبع:

The Private Life of Chairman Mao -Li Zhi-Sui
@sahandiranmehr