تندخوانی | پایان عصر مطالعۀ فست‌فودی؟

موبایل و شبکه‌های اجتماعی، خواه‌ناخواه همۀ ما را تندخوان‌تر کرده‌اند. پریدن جای خواندن را گرفته و تأثیر این شتاب‌زدگی از اغلب افاضات اینترنتی ما پیداست. ما نقل می‌کنیم پیش از آن‌که بخوانیم و نظر می‌دهیم پیش از آن‌که فکر کنیم!
فرار از این شتاب‌زدگی فرمول عملی و آسانی ندارد و عملاً بسیاری از تکنیک‌های تمرکزِ برنامه‌های تندخوانی نیز، برای ذهن موبایل‌زده کارساز نیستند.
اصلاً چرا در میان تمام‌ چیزهای مربوط با کتاب، تندخوانی از همه بازاری‌تر شده؟
به خاطر این‌که بشر حرص و طمع و تنبلی و عجلۀ خودش را وارد کتاب‌خوانی هم بکند.
در این‌که تندخوانی در مواردی می‌تواند مفید باشد شکی نیست، اصولاً هر متنی ارزش تامل و کندخوانی ندارد و چه بسا که باید با سرعت نور از روی آن گذشت. اما این‌که تندخوانی را تنها روش مطالعۀ موثر بدانیم چشم ما را روی روش‌های موثرتر می‌بندد.
من فکر می‌کنم لازم بود تا ما به عصر وب و تندخوان شدن همه برسیم تا بفهمیم اصرار روی تندخوانی چقدر بی‌معنی بوده است.
حتی به فرض این‌که فهم مطالب در تندخوانی سرعت بگیرد. صادر کردن حکم کلی تندخوانی برای همۀ کتاب‌ها به هزار و یک دلیل، وهن واژه و فکر است.
روی بعضی جمله‌ها و واژه‌ها باید ایستاد و کنار صفحات چیزی نوشت، گاه بیشتر از اصل متن.
گاهی خواندن یک صفحۀ از یک کتاب کافی است تا مدت‌‌ها از آن فاصله بگیریم و فکر کنیم. بالاخره فرق کتاب و فلافل باید جایی روشن شود!
به نظر می‌رسد که مهارت مراقبه، مفیدتر و کارساز از تندخوانی چندبارۀ یک کتاب است. ذهن ما برای درک و خلاقیت، محتاج تأمل است.
اصلاً دیگر کتاب خواندن بی‌فایده است. چه تند و چه کند. باید کتاب‌ها را بنویسیم.
نه که یک‌بار از روی کتاب بخوانیم و بعداً برای رونویسی از آن تصمیم بگیریم. باید از سطر اول، کتاب را با نوشتن بخوانیم: کشف متن، کلمه به کلمه، مفهوم به مفهوم.
وگرنه این ذهن پریشان موبایلی، چنان غرق تنوع هست که خواندن یک‌بارۀ یک کتاب برایش یک پیروزی بزرگ محسوب می‌شود. پاداش بار اول مطالعه آن‌قدر زیاد هست که بتواند دوباره خوانی را تا ابد به تعویق بیندازد.
اما وقتی از اول با شروع به نوشتن متن کتاب می‌کنی، احتمالاً کنجکاوی کشف متن مانع حواس‌پرتی بیشتر می‌شود.
اما در رونویسی پس از مطالعۀ اول، چون از محتوای متن آگاه شده‌ایم. احتمالاً مثل مدرسه فقط مشق بنویسیم و فکرمان به هزار جای دیگر سرک بکشد.
در نهایت: می‌دانم. سخت است. در دنیایی که همه تشنۀ رکورد زدن و نمایش هستیم. پز دادن برای تعداد عناوین خوانده‌شده فریبنده‌تر از زندگی آرام با یک کتاب به نظر می‌رسد.
#شاهین_کلانتری

🇮🇷 @linguiran

وقتی رئیس مجلس سنا پول خرید چند کیلو برنج را ندارد!

این عکس را از آرش افشار گرفته‌ام. از میان عکس‌هایی که از تقی‌زاده دیده‌ام این را بیشتر دوست دارم. گذر زمان مرد استواری را که بی‌رسمی‌ها و بدرگی‌های سهمناک سیاست نتوانست از پای بیفکندش، به زمین زده و بر صندلی چرخ‌دار نشانده. ولی با چه محبتی به مجتبی مینوی می‌نگرد. مینوی که برکشیده و پروردۀ او بود. مینوی چه حق‌گزارانه مرد پیر را نمازبرده است. دیگر ستیهنده نیست. فروتن و مهربان و نرم است. ایرج افشار جوان را ببینید. چشمانش هم از تماشای بزرگانش چراغان است و می‌خندد. نمی‌دانم. شاید تقی‌زاده در دل می‌گفت می‌روم اما می‌دانم که بخشی از آرزوهای دیرینۀ من برای ایران را مینوی و افشار محقق خواهند کرد. مشعل را به دست آنان می‌سپارم.
الان در این نیمشبی در مصاحبۀ شاهرخ مسکوب با هوشنگ نهاوندی چیزی خواندم که آمدم و به این عکس خیره شدم. پدر هوشنگ نهاوندی میرزا علی‌اکبر تاجر، دوست دیرین و هم‌مسلک سیاسی تقی‌زاده بود. مرد متموّلی هم بود. تقی‌زاده زمانی که رئیس مجلس سنا بود، برای گذران امور روزمرۀ زندگی از پدر نهاوندی مبالغی در حد چندصدتومان قرض می‌کرد. این عبارات را بخوانید:
«تقی‌زاده گاهی تلفن می‌کرد و به پدر من می‌گفت اگر ممکن باشد برای من یک کیسه برنج از بازار بخرید بعد پولش را حساب می‌کنم. با آن دقتی که مرحوم تقی‌زاده داشت که حتما این وجوه را به سرعت بپردازد دوهفته سه هفته چهارهفته که رئیس مجلس سنای ایران در پرداخت این وجوه تأخیر می‌کرد، معلوم بود واقعاً باید منتظر باشد که حقوق آخر ماهش را از مجلس سنا بگیرد»(تاریخ شفاهی هاروارد، نوار۳، ص۵).
می‌بینید! رئیس هفتاد هشتاد سالۀ مجلس سنا بعد از اینکه سال‌ها وکیل و سفیر و والی و وزیر بود، برای خرید مایحتاج منزل باید قرض می‌کرد.
درکانالم نوشته‌ام که تقی‌زاده پیرانه‌سر برای مداوا مجبور شد کتابخانه‌اش را بفروشد. ساواک هم گواهی داده بود که او مکنتی ندارد. یک گواهی هم در این زمینه از نجف دریابندری نقل کنم. می‌دانیم مرام سیاسی دریابندری از تقی‌زاده جدا بوده است:
«به خانۀ تقی‌زاده رفتم. خانه‌اش یک خانۀ قدیمی کلنگی بود. اشیاء هم همه کهنه و فرسوده بود. معلوم بود این آدم اهل دنیا نیست. اگر می‌خواست لابد خیلی پول می‌توانست دربیاورد. سمت‌های مهم داشت. روزی که من به ملاقاتش رفتم چیزی به پایان عمرش باقی نمانده بود. توی ویلچر نشسته بود» (بخارا، ش۱۰۰، ص۳۷۰).
دریابندری گفته « تقی‌زاده را از نزدیک دیدم و فهمیدم او چه جور آدمی است» . او در مناقشۀ میان کسروی و تقی‌زاده حق را به تقی‌زاده داده است.

آهای آقای تقی‌زاده! ای نماد غربزدگی و خیانت و هزارچیز دیگر! ای کسی که «مثل تو شاید مادر روزگار کسی را نزاید که به بیگانه چنین خدمت کند»! با ما بگو کشورت را به چه فروخته بودی که آخر عمری برای خرید چند کیلو برنج و پرداخت خرج دوا و درمان درمانده می‌شدی؟

https://www.instagram.com/p/B4gNw5CBs__/

Instagram

👈 علی مطهری: «بعد از جنگ جهانی دوم در آلمان تصویب کردند که هر مرد می‌تواند با چهار #زن ازدواج کند.»

🔹تحقیقات فکت‌نامه نشان می‌دهد که از ۱۵۰ سال پیش تا الان طبق قانون، #چندهمسری ممنوع بوده و برای آن مجازات در نظر گرفته شده است. آن طور که در بعضی کتاب‌ها نوشته شده در دوره هیتلر، صحبت از طرحی بوده که به سربازان اجازه بدهد بیش از یک زن اختیار کنند. هدف این طرح نیز فرزندآوری بود برای ازدیاد نسلی که در جنگ صدمه بسیار دیده بود، این طرح هیچ گاه رسمیت نیافت و حتی به صورت جدی مطرح هم نشد.

🔹معلوم نیست علی مطهری «چهار زن» را چگونه به آلمان نسبت داده است چرا که حتی در طرح زاد و ولد هیتلر هم صحبت از عدد نیست، فقط می‌گوید سربازان اجازه داشته باشند بیش از یک زن اختیار کنند.

📢 فکت‌نامه این گفته علی مطهری را که «بعد از جنگ جهانی در آلمان تصویب کردند که هر مرد می‌تواند با چهار زن ازدواج کند»، مطلقا بی‌اساس می‌داند و به آن نشان «#شاخ‌دار» می‌دهد.

درستی‌سنجی کامل را به همراه منابع در لینک زیر بخوانید👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-06-post-war-germany-polygamy.html

✅ @FactNameh

درباره‌ی کافری ِ شمس و مولوی👇

👈علی مطهری: «اگر آمار بگیرید تعداد #زنان آماده ازدواج بسیار بیشتر از مردان آماده ازدواج است.»
🔹تحقیقات فکت‌نامه نشان می‌دهد که ادعای فزونی جمعیت زنان بر مردان، به طور کلی بی‌پایه و اساس و مغایر آمارهای رسمی است.
🔹طبق داده‌های سرشماری ۱۳۹۵، جمعیت مردان در همه رده‌های سنی ۱۰ تا ۵۵ سال بیشتر از زنان است. همچنین مقایسه وضعیت کل زنان و مردان بدون همسر و ازدواج نکرده نشان می‌دهد که بر خلاف ادعاهای مطرح شده، اتفاقا شانس زنان برای پیدا کردن همسر بیشتر از مردان است. چه به طور کلی و چه در سن معمول ازدواج که ما آن را (بر اساس آمارهای ثبت احوال) محدوده‌ای ۲۵ ساله در نظر گرفتیم که ۹۰درصد ازدواج‌ها در آن ثبت می‌شود.
🔹با این اوصاف باید به مدافعان چند همسری توصیه کرد که برای دفاع از عقیده خود و توجیه این پدیده از استدلال‌های غیر از جمعیتی استفاده کنند. چرا که اگر بنا به استفاده از آمارهای جمعیتی باشد، باید گفت که به فرض ازدواج همه مردان و زنان در سن ازدواج، باز هم سر نزدیک به ۵۰۰ هزار مرد بی‌کلاه خواهد ماند!

بررسی کامل فکت‌نامه👇
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-07-iran-single-men-women.html

✅ @FactNameh

👈 به‌تازگی علی مطهری در دفاع از #چندهمسری، دو ادعا مطرح کرد که پس از درستی‌سنجی فکت‌نامه هر دو نشان «شاخ‌دار» گرفتند.

🔹 چندهمسری در آلمان بعد از جنگ جهانی دوم:
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-06-post-war-germany-polygamy.html

🔹بیشتر بودن تعداد زنان ایرانی آماده ازدواج از مردان:
https://factnameh.com/fact-checks/2019-11-07-iran-single-men-women.html

✅ @FactNameh

🔻ماجرای کتک زدن توریست آلمانی در نشتارود و دزدیدن اموالش یادتان هست؟

🔹حالا ماجرای این دبیر محترم بازنشسته را هم ببینید که ۷۰ هزار یورو(حدودا یک میلیارد تومن) زوج لهستانی که در تاکسی اش مانده بود را بهشان برگرداند. زیباترین قسمت ویدئو گریه همزمان زوج لهستانی و پیرمرد قهرمان داستان است. خانم لهستانی باردار بود گفت این هدیه خداوند است.

🔸قسمت غم انگیزش هم وقتی هست که این پدر نازنین با بغض میگه از وقتی بازنشسته شده تاکسی داره. فرهنگی محترمی که ۳۰ سال تلاش کرده و چه انسان هایی رو تربیت کرده و علم آموخته، حالا به جای اینکه دوران استراحت، مسافرت و بازی با نوه هایش را سپری کند، باید برای امرار معاشش راننده تاکسی باشد.

💠 امیدواریم وزیر آموزش و پرورش از چنین دبیری که با عمل خودش درس بزرگی داره به جامعه میده تقدیر کنند🙏
(بازگویی از کانال گیزمیز)
🔹راستی جا داره این پرسش رو از خودمان بپرسیم که اگر ما بودیم چه میکردیم، آیا کیف را (که شاید زمانی هم خودمان گم کنیم ) به صاحبش برمیگردانیدیم؟

✅ اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang

🔸اینجا تقاطع اتوبان امام علی و خ مدنی است. مرز ورود به محدوده طرح کنترل آلودگی‌ هوا. با جرات می توان گفت در ساعت حدود ۱۰۰ خودرو با مخدوش کردن پلاک وارد محدوده می شوند..

💬 میلاد فدایی اصل

🔹اینها همان مردمی هستند که حاکمان را به خاطر عدم رعایت قانون ملامت می کنند اما خود به وقت عمل، اینگونه حق دیگران را ضایع می کنند.. انگار همه چیزمان خوب به هم می آید. چه صحنه شرم آوری است.

@maktubmed

فلسفه و علم

🔸سخن‌ران: دکتر حسین معصومی همدانی

🔸زمان: چهارشنبه، ۲۹ آبان‌ماه ۹۸، ساعت ۱۷ تا ۱۹
🔸مکان: دانشکده ادبیات و علوم انسانی، تالار کمال

🔺ورود برای عموم آزاد و رایگان است.

#سخن‌رانی #فلسفه #علم

@anjomangphut

تاریخ علم
دانشگاه صنعتی شریف
حسین معصومی همدانی

جلسه اول
۱۳۹۷/۰۷/۰۴

تاریخ علم
دانشگاه صنعتی شریف
حسین معصومی همدانی

جلسه دوم
۱۳۹۷/۰۷/۱۱

تاریخ علم
دانشگاه صنعتی شریف
حسین معصومی همدانی

جلسه سوم
۱۳۹۷/۰۷/۱۸

تاریخ علم
دانشگاه صنعتی شریف
حسین معصومی همدانی

جلسه چهارم

۱۳۹۷/۰۷/۲۵

تاریخ علم
دانشگاه صنعتی شریف
حسین معصومی همدانی

جلسه پنجم

۱۳۹۷/۰۹/۰۷

🔴چه باید کرد؟

🔻این متن روز یکشنبه در گفتگو با ایرنا انجام و منتشر شده است و با تغییرات و اضافاتی به صورت یک نوشته مستقل در اینجا تقدیم می‌شود.

🔘درباره اعتراضات و اغتشاشات روزهای گذشته باید دو وجه آن را از هم متمایز کرد هر چند که در عمل این دو وجه با هم تلاقی پیدا می‌کنند و تمایزشان به چشم دیده نمی‌شود. وجه اول اعتراض مردم است که با یک افزایش قیمت در بنزین مواجه شده‌اند که ظاهرا درباره آن توجیه نشده‌اند. مردم فکر می‌کنند که این مبالغ بدون هیچ دلیلی از جیب آنها می‌رود؛ بدون اینکه دلیل معتبری برای این کار وجود داشته باشد یا حداقل آنها به این دلایل راضی نیستند ولو اینکه دولت گفته باشد که من همه این دریافتی‌ها را به جیب مردم برمی‌گردانم. در هر حال این توضیحات مسئله را حل نمی‌کند. مردم حق اعتراض دارند. اگر این حق هم به رسمیت شناخته نشود در عمل چنین می‌کنند. چرا که در ۱۵ سال گذشته رشد اشتغال مناسب را نداشتیم، در مقاطعی کاهش رشد اقتصادی هم داشتیم و وضعیت تورم هم بجز دو سال شدید بوده است. این موارد موجب عصبانیت مردم شده است و آنها هم اعتراض می‌کنند.

🔘وجه دیگر این اعتراض‌ها حمله به اماکن و آتش زدن اموال عمومی است. نمی‌دانم تا چه حد بشود این وجه را از وجه قبلی تفکیک کرد، چون در این وضعیت بدون سازماندهی مدنی، دوغ و دوشاب قاطی می‌شود و هر کسی یک کاری را انجام می‌دهد و اگر مردم منفعل باشند کسی هم اعتراضی نمی‌کند. اما اینکه چرا این تخریب‌ها فراتر از این اعتراض‌های عادی رخ می‌دهد، این مهم است. چون در جوامع دیگر هم اعتراض وجود دارد ولی لزوما چنین تخریب‌هایی اتفاق نمی‌افتد.


https://telegra.ph/چه-باید-کرد-11-21

مصطفی هاشمی طبا در گفتگو با «ایران»:
🔸مردم می‌پرسند چرا ما مثلاً نباید مثل ملت امارات و ترکیه و قطر ..زندگی کنیم؟ ما جواب می‌دهیم که چون می‌خواهیم در برابر ظلم امپریالیسم مقاومت کنیم و امریکا با ما بد است و فشار می‌آورد.بعد این مردم می‌پرسند برای این سیاست کجا نظر ما را پرسیدید؟

🔸ما یک زمانی خصوصاً اوایل انقلاب فکر می‌کردیم تافته جدا بافته هستیم و با بقیه دنیا فرق داریم و چون حکومت ما پسوند اسلامی دارد اگر مثلاً قواعد اقتصاد را نادیده بگیریم دچار تورم و رکود و بیکاری نمی‌شویم! هیچ نیروی ما فوق طبیعت نیست که بیاید جای ما مدیریت کند.

🔸ما دیگر نمی‌توانیم فقط در نام و عنوان خودمان جمهوری باشیم اما به خیلی از پیش‌نیازهای آن بی‌توجهی کنیم. نمی‌شود جمهوری بود اما حق اعتراض رابه رسمیت نشناخت،نمی‌توان جمهوری بود و آزادی بیان نداشت،نمی‌توان جمهوری بود و سیستم انتخاباتی را با محدودیت‌های روزافزون اداره کرد.
@sahandiranmehr

جانانم. روزهای سیاه محکوم به تمام شدن هستند اما فراموش نمی‌شوند. روشنی فردای من و تو مدیون تاریکی امروزمان است. خودت می‌گفتی که رسیدنِ برگ‌های درخت به خورشید، مدیون فرو رفتن ریشه‌ها در تاریکی خاک است. حالا هر چه ریشه بیشتر در سیاهی فرو برود، برگ‌های بیشتری فردا به نور خورشید خواهد رسید. روزهای روشن می‌آیند. تکیه می‌کنیم به ریشه‌های فرو رفته در تاریکی‌مان. هر چه باشد، دانه‌ی ما را در دل تاریکی‌ها کاشته‌اند. ذات ما به همین تناقض زنده است. هیچ دانه‌ای از روشنی به تاریکی نرسیده و همه از سیاهی به سفیدی می‌رسند. هر چقدر که به نور نزدیک‌تر بشویم، از آن‌طرف بیشتر در دل سیاهی‌ها ریشه خواهیم دواند. از تاریکی نباید ترسید جانانم.
#فهیم_عطار
@fahimattar

شعر و دکلمه: احمد شاملو
آواز: شجریان
منبع: #جان_عشاق
(متن منبع تغییر یافته)

دگرگشت ایمانی ویلیام آلستون

«ویلیام آلستون (۲۰۰۹-۱۹۲۱ میلادی) فیلسوف زبان، معرفت‌شناس و فیلسوف دین برجسته‌ی امریکایی است. من در این نوشته صرفاً بر یک نوشته‌ی کوتاه از آلستون، که هومن پناهنده آن را با عنوان «راه رجعت یک فیلسوف به ایمان» سال‌ها پیش به شیوه‌ای درخشان به فارسی برگرداند، متمرکز خواهم شد[...] بگذارید ابتدا روایت کوتاهی به دست دهم از آن‌چه بر سر ایمان آلستون، به روایت خودش آمد.

آلستون در خانواده‌ای متدیست (شاخه‌ای از مسیحیت پروتستانی) در امریکا به دنیا آمد و پرورش یافت. آن‌چه او از این فضا به یاد می‌آورد «رفتاری باری به هر جهت و نبود حال و حرارت در امر دین» (ص ۳۷) است. او، به قول خودش، وقتی به «سن عقل و تمیز» می‌رسد، «کشتی شکسته‌ی ایمان» را ترک می‌کند. با این حال، پس از پایان تحصیل دانشگاهی (اوایل ۱۹۵۰ میلادی) در خود حس بازگشت به مسیح می‌یابد، گرچه او توضیح می‌دهد که بازگشت او به مسیح به این خاطر نبوده است که از رهگذر استدلال‌های فلسفی و الاهیاتی نسبت به حقانیت مسیح قانع شده باشد، بلکه می‌خواسته ایمان را امتحان کند و یا، به تعبیر خودش «تلاشی به خرج می‌دهم ببینم چه می‌شود». اما او خیلی زود دوباره از کشتی بیرون می‌جهد. چهل سال پس از آن حادثه وقتی به بیرون جستن دوباره‌اش از کشتی ایمان در آن مقطع نگاه می‌کند، آن را کاری درست می‌یابد: «من با خداوند ارتباطی راستین نداشتم. برای اعتقاد به خدا هیچ دلیل حسابی در چنته‌ام نبود، چه جای اینکه به چیزی، به طور مشخص، مسیحی اعتقاد پیدا کنم» (ص ۳۸). به نظر او گاهی برای یافتن و درک ایمان باید از آن فاصله گرفت، یعنی آن را ترک کرد و او از ایمان فاصله گرفته بود.

او ۱۵ سالِ بعدی عمرش را به دور از ایمان به سر می‌برد. گرچه او بعدها درمی‌یابد در این ۱۵ سال در لایه‌ی زیرین وجودش انگاری خبرهایی بوده است که او در آن موقع از آن‌ بی اطلاع بوده است. او این ۱۵ سال از عمرش، یا به تعبیر خودش «سال‌های تبعید از ایمان» را این‌چنین توصیف می‌کند: «من در تلاش برای زیستنی خالی از خدا هرگز کاملا آسوده خاطر نبودم. هرگز ملحدی مشتاق و دوآتشه نبودم. تا بیش از اواسط دهه‌ هفتاد در من این احساس در حال شکل گرفتن بود: دارم چیزی را نادیده می‌گیرم، چیزی که از اهمیتی بنیادین برخوردار است» (ص ۳۸). با این حال، او از سال‌های تبعیدش از ایمان شرم‌سار نیست، بلکه آن‌ را نوعی آمادگی روحی برای دریافت پیام خداوند می‌بیند: «خداوند باید صبر می‌کرد من تجارب گوناگون زندگی را از سر بگذرانم […] تا آن‌گاه پیامش را به من برساند». (ص ۳۸).

پس از ۱۵ سال، او برای فرصتی مطالعاتی به آکسفورد می‌آید. و در آکسفورد آن‌چه به نظر خودش در طول این سال‌ها در لایه‌ی زیرین وجودش پنهانی در جریان بوده است، در نهایت بالا می‌آید، سر باز می‌کند و خود را آشکار می‌کند. او تا آخر عمر خود به این چرخش ایمانی وفادار باقی ماند.
[....]

... آلستون نمی‌گوید که او از آن رو به خدا ایمان نیاورده بود که در آن موقع دلایلی برای وجود خدا نیافته بود (دست‌کم بار دومی که او از کشتی ایمان بیرون جست مشکل او فقدان دلیل نبود) بلکه در آن موقع او در واقع می‌گفت کاش خدایی نباشد و اگر هم به فرض خدایی وجود داشته باشد ایمان آوردن به او دون شأن انسان بالغِ خودبنیاد خودآیین (autonomous) است؛ به تعبیر دیگر معقولیت یا عدم معقولیت باورهای دینی دیگر مسأله‌ی او نبود، شایستگی یا عدم شایستگی باور آوردن به خدا مسأله‌ی اصلی او بود: «این احساس به من دست داد که اگر خدا را در عیسی بجویم و در پی آن باشم که خود را به نحوی از انحا به مبدأ و ناظم غایی امور وصل کنم، چنین کاری ناشی از احساس ترس و در حکم خیانتی است به شأن بلوغ و بزرگسالی‌ام.» (ص ۳۸) این کافرانه‌ترین نوع کفر است و چه بسا کفر تنها همین باشد. به قول میگل د. اونامونو (۱۹۳۶-۱۸۶۴ میلادی) فیلسوف، الاهی‌دان و ادیب اسپانیایی، کافر آن نیست که می‌گوید خدایی نیست، کافر آن است که می‌گوید کاش خدایی نباشد.

نکته‌‌ی اصلی بحث این‌جاست که همین «کافرانه‌ترین کفر» هم می‌تواند راهی به ایمان باشد و چنان‌چه دیدیم در مورد آلستون، به روایت خودش، در عمل چنین بوده است. جمله‌ی کلیدی آلستون که بی ایمانی را زمینه‌ساز ایمان می‌داند همان‌جایی است که می‌گوید خدا باید صبر می‌کرد تا من تجارب مختلف را از سر بگذارنم تا پیام‌اش را به من برساند. این یعنی از نظر آلستون بی ایمانی او، در نهایت، قدمی به سوی ایمان او بود و نه مسیری در مقابل ایمان. درست از این رو است که آلستون، به عنوان یک مؤمن، از بی ایمانی سابق‌اش شرم‌سار نیست، بلکه آن‌را راهی به ایمان دوباره‌اش می‌داند.»

📌[بخشی از مقاله‌ی «آیا بی‌ایمانی‌ ممکن است راهی به ایمان باشد؟»، نوشته‌ی یاسر میردامادی]

@sedigh_63