جاناتان سویفت، طنزنویس بزرگ ایرلندی و خالقِ سفرنامه‌ی گالیور(که شاهکاری است درطنز) مردی روحانی بود و از زیر و بم ِ دیانت آگاه؛ او درباره‌ی دین‌داری این نکته‌ی نغز را می‌گوید:

دین‌داری ِ ما صرفاً به قدری است که
ما را از هم متنفر کند، نه آن قدر که
سبب شود یکدیگر را دوست بداریم.*

دین‌داری نیز مانند بسیاری چیزهای دیگر مراتب دارد و چه بسا کار ِ آدم ِ دین‌دار در مراتب نازل ِ دین‌داری به خون‌آشامی بکشد. بر این اساس، بعضی چیزها،حتی اگر بپذیریم که در مراتب بالا واجدِ خیرند،در مراتب پایین،منشا‌ء شرّ و فاجعه‌بارند و طبعاً عدم‌شان به زِ وجود.


* We have just enough religion to
make us hate , but not enough
to make us love one another.


#هومن_پناهنده
@gashthaa

بخت خواب آلود ما...

✍ حمیدرضا عابدیان

برای کسانی که مایلند انقلاب بزرگ ۵۷ را به دقت واکاوی کنند، هیچ تفسیر و تاویلی نمی تواند جای اسنادی را که در همان روزها ثبت و ضبط شده اند، پرکند. این اسناد، بی هیچ واسطه ای ما را به عمق انقلاب پرتاب می کنند و به ما این امکان را می دهند تا هرم نفس های یک نسل عاصی را بر گونه هامان حس کنیم، رنج هاشان را بشناسیم و آمال و ایده هاشان را به دقت وارسی کنیم.

چنین اسنادی، به تنهایی کافی اند تا همه ی آنچه را که بدخواهان این مرز و بوم، طی این همه سال، علیه یکی از شورانگیزترین قیام های ملی ما رشته اند، پنبه کنند.

چنین اسنادی، به تنهایی قادرند تا علیرغم همه ی راهها و بیراهه هایی که حکومت برآمده از انقلاب پیموده است، از نسل انقلابی ۵۷ اعاده حیثیت کنند، نسلی که به ناروا، متهم به خواب زدگی، قدرناشناسی و ناسپاسی ست!

نامه ی زنده یاد مصطفی رحیمی به "امام خمینی" که در تاریخ دهم دی ماه ۱۳۵۷ نوشته شده است، یکی از این اسناد است. این نامه، آنقدر خواندنی و آنقدر درخشان است که انتخاب فرازهایی از آن برای معرفی، تقریبا غیر ممکن است.

رحیمی در این نامه، هم تصویری بشکوه از انقلاب ۵۷ و زمینه های آن بدست می دهد، هم به رهبری نبوغ آمیز آیت الله خمینی اذعان می کند، هم استقرار حکومت دینی را مبتنی بر شواهد تاریخی و ادله ی عقلی نقد می کند، هم آینده ی آن را پیش بینی می کند، هم به آسیب شناسی انقلاب و انقلابیون می پردازد و هم موقعیت خاص ایران و مداخله ی قدرت های خارجی برای جلوگیری از رشد و توسعه ی آن را از نظر دور نمی دارد.....

رحیمی امیدوار بود که انقلاب ۵۷ ، با امتزاج دموکراسی و سوسیالیسم و معنویت، راهی به آزادی و برابری و عرفان بگشاید.

نمی دانم که آیت الله خمینی این نامه را خوانده بوده است یا خیر، اما امیدوارم خلف او و همراهانش در این روزهای حرمان زده و در چهل و یکمین سالگشت انقلاب ۵۷ ، این نامه را که در نهایت ادب و انصاف و روشن بینی نوشته شده است، بخوانند.

امیدوارم نسل هایی که از پی آمده و انقلاب ۵۷ را، انقلاب مشتی جاهل و نادان می دانند که در طلب ارتجاع، دست از رشد و توسعه و ترقی کشیدند، حوصله کرده و این نامه را بخوانند.

امیدوارم کسانی که با صداقت قلبی و با خلوص نیت، در صفوف سه گانه ی "اصلاح طلبی" و "تحولخواهی" و "براندازی" نشسته اند، وقت بگذارند و این نامه ی مفصل را خوانده و هر کدام به سهم خویش، توشه ی خود را از آن بردارند.

انقلاب ۵۷ باید به سرچشمه های نخستین خود بازگردد. چنین باد.

@hamidrezaabedian


برای خواندن متن کامل نامه دکتر مصطفی رحیمی به آیت الله خمینی، لینک زیر را باز کرده و یا به INSTANT VIEW بروید.

https://telegra.ph/%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%A7%D9%85%D8%A7-%D9%85-%D8%AE%D9%85%DB%8C%D9%86%DB%8C-02-03

کلیپ انتخاباتی این کاندیدای نمایندگی مجلس در اثبات شایستگی‌های او سنگ تمام می‌گذارد و بیننده را درباره‌ی مجلس آینده واقعاً امیدوار می‌کند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

لای صد و پنجاه واحد درسی خشک دانشگاه، دو واحد ادبیات فارسی داشتیم که حکم باد کولر را داشت زیر آفتاب تموز. استادش ساخته شده بود برای تدریس ادبیات. دکتر قاضی. از این آدم‌هایی که ادبیات ناموسش بود و بابت زنده نگه داشتن نام فردوسی، حاضر بود خون هم بریزد. کلاسش روزهای دوشنبه عصر برگزار می‌شد. ترکیب دکتر قاضی و ادبیات و آفتاب کم‌رمق پائیز که از پنجره می‌افتاد کف کلاس، معجون غریبی بود. یک روز لای شعر‌هایی که می‌خواند، افسار بحث را کشید سمت نشانه‌های سجاوندی. نقطه و فاصله و ویرگول و الخ. از اهمیت‌شان گفت. از این‌که جملات و داستان‌ها، مفهوم‌شان را مدیون این موجودات ظریف و هوشمند هستند. بابت تنویر ذهن تاریک ما، یک مثال هم زد. گفت نشانه‌های سجاوندی مثل ثانیه‌های اثرگذار زندگی‌اند. اصلا خودِ زندگی‌اند. داستان زندگی، یک فرآیند بی‌معنی و بی‌رحم و پیش‌رونده‌ی خشک است. یک کتاب پر از کلمات و اتفاقات پشت سر هم. تنها چیزی که این داستان بی‌معنی و بی‌رحم را تبدیل به معنی می‌کند، همین ثانیه‌های اثرگذارند. همین نشانه‌های سجاوندی. لحظه‌های شادی و رنج‌ که مثل نقطه، جمله‌های مهیب زندگی را متوقف می‌کنند. آن‌هایی که مثل ویرگول سرعت رد شدن قطار زندگی را کم می‌کنند و فرصت مکث می‌دهند. آن‌هایی که مثل پرانتز، معنی مضاعف را در دل خودشان می‌گذارند.
این روزها زیاد یاد قاضی می‌افتم. یاد این می‌افتم که هیچ داستانی بدون نشانه‌های سجاوندی و توقف و مکث، ریتم و مهمتر از آن معنی ندارد. زندگی من هم مثل یکی از این بی‌نهایت داستان تکراری جهان است که نشانه‌ها می‌توانند آن را معنی‌دار کنند و به آن ریتم بدهند. ثانیه‌های شادی و رنج‌، چه بخواهم و چه نخواهم با من روبرو می‌شوند. حالا این تصمیم من است که ببینمشان یا نگاهشان نکنم. تصمیم من است که موقع خواندن جمله‌هایم، نشانه‌ها را ببینم یا سرد و بی‌روح از کنارشان رد بشوم. این روز‌ها زیاد یاد قاضی می‌افتم. از رنج‌ها و شادی‌ها به سرعت رد نمی‌شوم. رنج دیدن خون‌های بی‌گناه که با گلوله‌های گناه‌کار ریخته می‌شوند. شادی نوشتن داستان کوتاهی مِن‌باب رنجِ آدم‌ها. رنج قربانی نفرت بودن. شادی کوبیدن یک تابلوی منبت‌کاری شده به دیوار. رنج دوری. شادی رسیدن. رنج آگاهی. شادی آزادی. رنج تاریکی. شادی سحر. این‌ها نشانه‌های زندگی‌اند. تنها چیزهایی که باید روی آن‌ها مکث کرد. توقف کرد.دیدشان و هرگز فراموش‌شان نکرد. کارنامه‌ی زندگی من را همین نشانه‌ها تعریف می‌کند. همین لکه‌های سیاه و سفیدی که روی روح من ابدی می‌شوند. وگرنه روح بی‌رنگ، همان تعریف بی‌روحی‌ است.
قاضی و کلاسش، ویرگولی بود که به آن صد و پنجاه واحد درسی معنی داد. خودش، حرف‌هایش و آن آفتاب اریبی که از پنجره‌ی کلاس روی زمین ولو می‌شد. 
#فهیم_عطار
@fahimattar

باورتون بشه یا نه، این برنامه طنز و ساعت خوش و اینا نیست!
ashourinia

📡 @VahidOnline

❗️ "مسجد شیخ لطف‌الله دروازه فوتبال شد!!
فیلمی عجیبی که دیده‌بان میراث فرهنگی منتشر کرده، بازی کردن فوتبال در ورودی مسجد شیخ لطف‌الله و برخورد متعدد توپ با کاشی‌کاری این بنا را نشان می‌دهد."
Ehsanrostamipor

📡 @VahidOnline

✅ رحیم‌پور ازغدی، سخن‌ران اصول‌گرا:

❗️«ما باید در درگیری‌های داخلی آمریکا میان رنگین‌پوستان، سیاه‌پوستان و... حضور فعال داشته باشیم... اگر خوب مدیریت کنیم، آمریکا از هم می‌پاشد
❗️باید هزاران نفر سرریزِ جمعیت جوان‌های‌ صالح‌مان را بفرستیم به آمریکا و جاهای مختلف... از آن‌جاها زن بگیرند تا آن‌جا بتوانیم کارهای اجتماعی و فرهنگی و کارهای دیگری کنیم.»/ شبکه افق

🔗 این سخن‌رانی را شبکه افق صداوسیما پخش کرده و وب‌سایت موسسه MEMRI آن را با زیرنویس انگلیسی پخش منتشر کرده.
موسسه MEMRI (میمری)، برنامه‌های شبکه‌های تلویزیونی خاورمیانه‌ای را رصد می‌کند. روزآروز

@A_pajhohi

پیام ظفر

پروژه پرتاب ماهواره ظفر به مدار زمین ناموفق بود، ماهواره در اقیانوس سقوط کرد و قطعاتی از آن در حومه زاهدان افتاد.

پیشرفت علمی و فنی مسیری پُر فراز و فرود دارد که شکست های علمی و فنی نیز بخشی از آنند.
در ضرورت تلاش برای پیشرفت علمی و فنی و نظامی تردیدی نیست، مسئله بر سر اهمیت "توسعه متوازن" است، یعنی سامان بخشی نظام بودجه ریزی بر اساس نگاهی جامع و متناسب با نیازها و اولویت های بخش‌های مختلف.

شاید افتادن قطعاتی از ماهواره ظفر در استان محروم سیستان و بلوچستان واجد پیامی در این زمینه باشد.
شهروند بلوچی که در عکس فوق نظاره گر قطعات ماهواره متلاشی شده است، شاید چیزی از "توسعه متوازن" نداند، ولی احتمالاً از خود خواهد پرسید که اجرای چنین پروژه هایی چه تاثیری بر رفع مشکلات مردم استانش، از فقر و بیکاری گرفته تا آب آشامیدنی و مدارس کپری و غیره دارد؟

نگاه به افق های دوردست نباید موجب غفلت از وضعیت موجود شود. تامین یک زندگی شرافتمندانه برای شهروندان و جلب رضایت آنها بیش از هر موشک و ماهواره ای موجب بقای کشور است.
سعدی به مناسبتی دیگر فرمود: تو بر اوج فلک چه دانی چیست - که ندانی که در سرایت کیست؟

‍ 🔸مائو هميشه مي‌گفت: با انساندوستي مخالفتي ندارم ولي با گسترش دايره انسان دوستي به نحوي كه دشمن را نيز در برگيرد، مخالفم. او مي‌گفت هرگاه به جاي پنجه كشيدن بر صورت آنچه به هنگام انقلاب" دشمن" مي‌ناميد به فكر تعامل يا تلاش براي درك دشمنتان باشيد يا در خاطراتتان به جاي خشمگيني از ضدانقلاب به " قربانيان بي‌دفاع انقلاب" فكر كنيد، يعني در درونتان به اين نتيجه رسيده‌ايد كه چيزي، با انقلاب شما تغييري نكرده، انقلاب به تاريخ پيوسته و شما در رودربايستي اعتراف به نتايج ناخوشايندش مانده ايد...يك انقلابي واقعي هيچوقت نبايد به اين مرحله برسد يا اجازه بدهد كه ديگران به چنين مرحله‌اي برسند چون اگر به این مرحله برسند به اشتباه گمان خواهند کرد که انقلاب‌شان پاسخ موقت وجدان به سیه‌روزی‌ای بوده که ریشه در کاستی‌های عمیق‌تری دارد حال آنکه یک انقلابی باید برای همیشه باور داشته باشد که عامل اصلی بدبختی همان چیزی بوده است که علیه آن شوریده است.

Dr. Li Zhisui,The Private Life of Chairman Mao,pp.277-8
#مائو #انقلاب
@sahandiranmehr

بعد از دیدن ویدیوی بالا، این سوال به ذهنم آمد که اگر صداوسیما از کسی برای شرکت در برنامه‌ای دعوت کرد،کدام بهتر است؟ آدم نرود و شرکت نکند؟ یا اگر حرفِ حساب دارد، برود و حرفش را بزند؟ البته اگر این دومی را انتخاب کرد ، هم باید دلیر باشد،هم در رشته‌ی خودش دانش و اطلاعات داشته باشد ،هم تا حدی سخنور باشد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

گاوان و خران باربردار
به ز آدمیان مردم‌آزار

مترجمی از ناشری، به‌حق یا به‌ناحق، ناراضی است. خواسته ناسزایی نثار ناشر کند. آمده ذوقی به خرج بدهد و ناسزایش را با نام ناشر متناسب کند. حاصلش چیزی است که در بالای این نوشته می‌بینید.
خوب،حالا اگر، در این دوران حمایت از حقوق حیوانات، کسی از جناب مترجم بپرسد که چه اشکال دارد نام نشری گاو یا الاغ باشد، او چه جوابی دارد؟

اصل ماجرا:
https://t.me/kargadanpub/1236

#هومن_پناهنده
@gashthaa

ای. وی. لوکاس*(۱۹۳۸-۱۸۶۸)، شاعر و نویسنده‌ی انگلیسی،در یادداشتی می‌نویسد:
"شاید اغراق نباشد اگر بگوییم شناخته‌شده‌ترین شعر انگلیسی این شعر است" :

Who ran to help me when I fell,
And would some pretty story tell,
Or kiss the place to make it well?
My Mother.

شعرِ "My Mother" از شاعره‌ی انگلیسی اَن تیلور**(۱۸۶۶-۱۷۸۲) است و برگردانِ شکسته‌بسته‌اش هم این :

وقتی زمین می‌خوردم کی به‌دو می‌آمد کمکم،
کی قصه‌ی قشنگ برام می‌گفت،
یا جایِ درد رو می‌بوسید که خوب شه؟
مادرم.

*E. V. Lucas
**Ann Taylor

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📖 ناگفته های آرش نراقی از حلقه‌ی کیان


📇نشیریه دانشجویی بشیر (دانشگاه تهران) منتشر شده در اسفند 95



🌐کانال آرشیو منابع سیاسی
🆔 @Archpoldeb

سلسله نشست های تفکر نقادانه
"تفکر نقادانه:منش و مهارت"

با ارائه :
هومن پناهنده

شنبه سوم اسفندماه،ساعت 18

خیابان انقلاب،خیابان وصال،کوچه نایبی، پلاک 23، باشگاه اندیشه

@bashgahandishe

لغو شد.
نشست تفکر نقادانه:منش و مهارت
با ارائه هومن پناهنده
شنبه سوم اسفند ماه برگزار نمی‌شود.

زمان برگزاری نشست متعاقبا اعلام می‌شود.
@bashgahandishe

مقاله‌ای به قلم هومن پناهنده در نقد و مقایسه‌ی دو ترجمه از رمان گتسبی بزرگ

منبع:مجله‌ی "نگاه نو"(پاییز ۱۳۹۵)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

آخر ای مردم...

عکس بالا را دوست محققی فرستاده است که در کتابخانه‌ی استاد مجتبی مینوی مشغول تحقیق درباره‌ی یادداشت‌های او از جمله یادداشت‌هایی است که آن استادِ بی‌بدیلِ زبان و ادبیات فارسی در حواشی کتاب‌هایش نوشته است. این دوست گرامی توضیح داده است که:
"این یادداشت مینوی است مربوط به سال ۱۳۲۸ یا چند سالی پس از آن".
خط استاد مینوی هم پخته است هم خوانا؛با این حال،بازنوشته‌ی سخنش این است:

"آخر ای مردم،زمین مملکت را کی از این امراض و آفتها منزه میکنید؟ آخر از این خواب موحش تا بکی[به کی]باید معذب بود و خفت؟ آخر این شب کی بپایان می‌رسد؟"

#هومن_پناهنده
@gashthaa

دوست فاضلی از من خواسته‌ است که تصریح کنم این یادداشتِ استاد مینوی موزون و یک قطعه‌ی کوتاه نیمایی است.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸🔸افسانه ی هدایت

✍ محمود عنایت

با تنی چند از رفقای صادق هدایت نشسته بودیم و راجع به حالات و خصوصیات آن مرحوم صحبت می کردیم.
صحبت از این بود که چه شد صادق هدایت خودکشی کرد. این پرسش ِ جوانی بود که هدایت را در سال های اخیر از روی آثارش شناخته است. پاسخ سوال او سخنی بود که تا به حال بارها شنیده ایم و خوانده ایم. هدایت از زندگی خسته شده بود ، درد پنهانی داشت که مانند خوره روح او را می خورد و در انزوا می تراشیدش، و این ماجرا مدت ها قبل از آن که دست به خودکشی بزند، از همان زمان که در وطنش کم کم همه چیز را می دید و می فهمید و این دیدن و فهمیدن در وجودش به رنجی طاقت سوز استحاله می یافت آغاز شده بود.
درد او از کجا بر می خاست؟ از مشاهده ی زندگی مردمی که در فقر و نکبت و بدبختی غوطه ورند و به تمنای لقمه ای نان، رنج بی گنج می برند و هنگامی که با تلاش ِ نافرجام ِ خود به آستانه ی صفر می رسند، به سختی می میرند. آری، هدایت شاهد تلاش های جانکاه و غم انگیزی بود که از همه طرف به صفر ختم می شد. و او می دید که در این سیر به سوی صفر همان جوشش و کوشش و تقلا و تکاپویی به کار می رود که در جوامع دیگر در سیر به به سوی ارقام نجومی هست.
تبعیضات و تمایزات به این تابلو رنگ تندتری می زد و تماشاگر با حیرت به این واقعیت نظاره می کرد که اصل حاکم در زندگی افراد "بقای انسب" ، "بقای افسد" است نه "بقای اصلح". هر کس که اصل و نسب عالی تر و ممتازتر دارد و از پشت اغنیا و دولتمندان پیوند می گیرد کامیاب تر و موفق تر است، و اگر کسانی هم در این میانه بدون اصل و نسب به جایی می رسند و کیسه ای می دوزند پشتوانه ی کارشان دروغ و دغل و زدوبند و باج گیری و دلالی و تزویر است که:
در برابر چو گوسفند سلیم
در قفا همچو گرگ مردم خوار
اما قلندر ِ زبان بسته و فقیرزاده ی بی دست و پا که دستی به عرب و عجم ندارد محکوم ازلی است،مگسی است که در عرصه ی تنازع بقا به بادی ناپیداست.
قضیه آن است که جمعی می زنند و می برند ، و جمعی می بازند و درمی مانند. این معرکه ای بود که هدایت ناظر رنجور آن به شمار می رفت و او به هر طرف که می نگریست چهره هایی زرد و نحیف می دید، و بدن هایی نحیف تر که فقط پوستی بر استخوانی است، و دست هایی که تا ابدیت به خواهش ِگرده ای نان دراز شده، و شهری با فضای بغض کرده و سوک آور، و خانه های زار زده، و دیوارهای کور و بی پنجره، و سگ ِ کتک خورده و زخم و زیلی، و پیرمرد خنزرپنزری، و هکذا جاده ی خاک آلود ، گنجشک تریاکی ، بچه های کچل و چشم دردی ، مرغ کز کرده ، الاغ مردنی ، گدای چلاق ، بوف کور، و آدم هایی که سرتاسر وجودشان عبارت است از یک دهان که به یک مشت روده و مخلّفات ختم می شود... . این ها بود چشم انداز ِ مردی به نام صادق هدایت.
"یک روز با او و چند نفر از رفقا به شمیران رفته بودیم. به هزار زحمت جای دنجی گیر آوردیم و یله دادیم ، نه خیال کنید که توی خانه ی مردم رفته بودیم، لب جوی آب و وسط بیابان ِ خدا زیر سایه ی درختی می خواستیم کپه ی مرگمان را بگذاریم.
هنوز جا به جا نشده بودیم که یک دهاتی سر و کله اش از دور پیدا شد و به طرف ما آمد. هدایت گفت : عمو، خدا قوت. دهاتی قدری من و من کرد، خیال کردیم می خواهد جواب تعارف هدایت را بدهد، بعد با صدایی که از ته چاه می آمد گفت : آقایون از اینجا بلند شوید، ارباب خوابیده است! گفتیم : ارباب؟ ارباب کجاست؟ گفت : اینجا ها تمام ملک ارباب است، خودش نیم فرسخ آن طرف تر منزل دارد. گفتم : عمو جان، اینجا که ما نشسته ایم بیابان خداست. ما کجا، ارباب کجا. کسی به نیم فرسخ آن طرف تر کاری ندارد. دهاتی گفت : من نمی دانم، ارباب سپرده است که وقتی من خوابم،هیچکس به این دور و بر ها نزدیک نشود. اگر بیدار شدم و کسی را دیدم، پدرت را در می آورم.
ما خواستیم توپ و تشر برویم و پاشنه ی دهان را بکشیم و فحشی نثار ارباب کنیم. اما هدایت نگذاشت. گفت اصلاً از خیر شمیران گذشتیم، برگردیم شهر، توی خراب شده ی خودمان. گفتیم : آقا، بگیر و بنشین، غلط می کند کسی به ما کار داشته باشد. گفت : می بینید که کار دارند.حالا این برود، یک قلتشن دیگر می آید، حرف این است که آدم در این دیار زیر سایه ی یک درخت هم نمی تواند لشش را دراز کند. هر جا پا می گذاری ، دُم یک بزرگ زاده و آدم درشت را لگد کرده ای..."
این نقل ِ یکی از دوستان نزدیک هدایت بود، و او می گفت وقتی هدایت به پاریس رفت، زود به زود هتل هایش را عوض می کرد، و هربار در جواب پرسش ما فقط می گفت "بله ، هتلم را عوض کردم ، جای راحتی نبود."
اما حقیقت چیز دیگری بود.
او عقب "گاز" می گشت ! عقب جایی می گشت که بتواند کارش را بی دردسر و دور از صدای دوست وآشنا انجام دهد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

از راست، يان ريپكا، مجبتی مينوی، غلامحسين مين‌باشيان، بزرگ علوی
نشسته، آندره سوريوگين و صادق هدايت در منزل مجتبی مينوی، تهران، حدود سال ۱۳۱۰
‌